Als er nu eens één reisblog is die ik de mooiste vind van het Vlaamse bloglandschap (en die ik ook heel graag lees), is het wel die van Bart Lapers (op Twitter bekend als @fotograaf): travel.bart.la. Echt waar, Bart heeft een leven waarop u en ik alleen maar jaloers kunnen zijn. Hij trekt continu de hele wereld rond als fotograaf, heeft manieren gevonden om op bijzonder goedkope wijze van de nodige luxe op reis te kunnen profiteren en vertoeft daarbij regelmatig in allerlei jetsetsferen of krijgt daarbij de jammerlijke job om bloedmooie vrouwen te moeten fotograferen.

Ik was dan ook verbaasd dat net dié blog niet genomineerd was voor een dergelijke award. Ik kon dan ook mijn grote muil niet houden op Twitter en sprak:

Dat @fotograaf niet genomineerd is in de categorie “Reizen” van de #weekendblogawards zegt alles over die awards.

Ettelijke uren later (allez ja, deze morgen dus) verschenen er op Twitter plotseling een resem berichtjes dat alles op een misverstand berustte, plotseling blijkt travel.bart.la wél tussen de genomineerden voor een Weekend Blog Award te staan, en blijkt hij een mailtje gekregen te hebben waarin het misverstand wordt uitgelegd. O ja, en in zijn spamfolder bleek hij vorige week inderdaad al een mail ontvangen te hebben dat hij bij de finalisten was.

There’s something rotten in the state of the Knack denk ik dan. Hij stond er niet tussen, ofschoon hij er toch tussen moest staan en toen er op Twitter een etterbuil zijn onbegrip uitte over diens afwezigheid, bleek diens afwezigheid eigenlijk een aanwezigheid in de lijst te moeten zijn. Of zoiets.

Wat voor mij wel als een paal boven water staat: gegadigden konden al twee of drie dagen stemmen op wie voor hen een Blog Award verdiende, al die tijd stond Bart niét op het lijstje en kan hij dus géén stemmen vergaard hebben, dus door hem een paar dagen nadien toe te voegen lijkt mij hem niet meteen rechtvaardigheid aangedaan te zijn.

Meer nog: ik ben er 95% zeker van dat, toen ik eens doorheen de Weekend Blog Awards-genomineerden bladerde, er afgelopen weekend ook 5 “genomineerden” waren voor de categorie “reizen”. En toen stond travel.bart.la er niet tussen. En nu staat hij er wel tussen. En zijn er nog steeds vijf. Wat is er gebeurd met die blog die er eerst stond? Of heeft Knack snel snel zelf maar een aantal blogs aangemaakt om hun pompeuze awardshow met genoeg materiaal te kunnen voeden? En wie gaat er nu allemaal winnen?

Zeer spannend en zo. U leest het ongetwijfeld binnenkort. In de wachtzaal bij de dokter.

De naam “Radiofy” bleek dan ook niet meer adequaat. En Radiofytube leek me dan weer zo bombastisch. Meer nog: ik heb ook plannen/ideeën om nog verder te gaan in het omzetten van muzieklijstjes naar Spotify en YouTube. Festivalaffiches bijvoorbeeld, zodat je een random-playlist kunt genereren van artiesten en bands die op festival x gaan spelen. En “speciale muzieklijstjes”, zoals de Top-100s en soortgelijken die met de regelmaat van de klok wel op de één of andere zender voorbijkomen…

David Cumps deed mij een domeinnaam cadeau en gisteren ben ik weer eens volop in de code gedoken. Radiofy is dood, leve radio.playlistr.be! Ik heb zwaar in de code gesnoeid, zodat de website iets performanter is dan tevoren. Ik heb ook radiostations toegevoegd :

• Voortaan kunnen er ook heel wat playlists van Nederlandse (publieke) radio-omroepen opgevraagd en beluisterd worden op Radio.Playlistr.
• Ook een aantal voorheen niet beschikbare VRT-playlists zitten er nu in (zoals Sporza en de digitale kanalen Ketnet Hits en MNM Hits)
• En ik heb ook Klara en Klara Continuo toegevoegd, al ben ik hier (nog) alles behalve tevreden mee. De nummers in de Klara-playlists worden meestal in het Nederlands vermeld, zodat die onvindbaar zijn op Spotify en vaak totaal irrelevante YouTube-resultaten met zich meebrengen (bv. Strijkkwartet Es D87: 1.Allegro van Schubert)

Coming up:

• Correctiemogelijkheid. Soms vindt mijn automatische systeem geen Spotify- of YouTube-versie van het nummer (bv. omdat een naam anders gespeld wordt). Of soms vindt het systeem een YouTube-clip die er helemaal niets mee te maken heeft en/of die slechts een flauwe Powerpoint-fotomontage toont in plaats van de daadwerkelijke clip. Ik wil dat bezoekers de mogelijkheid krijgen om zelf correcties te suggereren, die ik daarna weliswaar zelf nog nakijk in een soort van eindredactie (kwestie van flauwe plezanteriken geen vrije speelruimte te geven).
• Uitbreiding met festival.playlistr.be (ben ‘k al hard over aan ‘t nadenken), thema.playlistr.be (allerhande top-honderds-allertijden) en een PlayListr-blog die twee bedoelingen zal hebben: (1) toelichting van nieuwe functionaliteiten telkens die er bijkomen [dan hoef ik er hier niet meer over te lullen] en (2) playlist-gerelateerde blogs, bv. van leuke of verrassende radio-programma’s die op de website opduiken en/of platen die ik ontdekt heb via PlayListr.

Feedback en suggesties blijven als vanouds welkom.

Anno 2011 ben ik nog eens in mijn web-codeer-pen gesprongen. Enkele bemerkingen vooraf, die ook meteen gaan leiden tot mijn nieuwe webgeesteskind :

• Voor mij was 2011 het jaar van Spotify, meer bepaald: het jaar dat Spotify ook toegankelijk werd in België. Spotify: de speler waarmee je gratis en legaal naar muziek kunt luisteren, zonder dat je die als dusdanig hoeft te downloaden. Ofwel tolereer je de reclameboodschappen tussendoor, ofwel betaal je een kleine abonnementsprijs waarmee je bovendien albums en playlists kunt bufferen op je smartphone! Meer en overzichtelijkere uitleg vind je in een eerdere blogpost van alhier.
• Wij hebben in België fantastische radiostations. En dat zeg ik zonder enige vorm van cynisme. ‘s Morgens staat nog geregeld Studio Brussel op bij mij in de wagen, in het weekend ben ik stapelgek op de programmatie van Radio 1, maar tijdens de voorbije Top 1000-week ben ik ook een paar keer tevreden overgeschakeld naar Radio 2.
  Ik ben niet altijd even wild van de presentatoren, zeker bij Studio Brussel is dit het geval.
  Ik ben ook niet altijd even wild van de a-rotatie van pakweg Studio Brussel, waarbij bepaalde nummers naar mijn smaak té veel op de radio gedraaid worden. En dan hebben we het over de Milows, Coldplays en Elbows van deze wereld. Maar voor de rest is de muzikale smaak én variatie op ons VRT-radionet meestal zeer goed.
• De beste programma’s op de radio? Dat zijn de nachtradio-programma’s: meer variatie, geen irritant gekwetter tussendoor, vaak worden er vergeten pareltjes of totaal onbekende goede nummers opgediept. Ik vind het dan ook vaak oneerlijk dat de beste muziek op de radio lijkt te komen wanneer ik in bed lig (en dat valt me des te sterker op die paar keren dat ik ‘s nachts op baan ben).
• En in die optiek verschilt de “ambachtelijke” VRT-radio van het “hi-tech” Spotify: bij die laatste is het vaak enorm zoeken (en dan nog) naar goede playlists, terwijl de VRT-samenstellers daar duidelijk wel kaas van hebben gegeten. Anderzijds: bij “old skool” radio zoals de VRT worden plezante muziekjes vaak onderbroken door een kwetterende stem en kan je een minder leuk nummer niet zomaar doorspoelen, beide in tegenstelling tot Spotify.
• Bovendien pakte de VRT uit met een wedstrijd dit najaar: voor geïnteresseerde ontwikkelaars werden heel wat ramen en deuren van de VRT-data opengezet via het web, de vraag was wie er iets leuks mee kon bouwen of mashuppen. En ook de playlists werden op die manier publiek eenvoudig toegankelijk gemaakt. Ik maakte een vreugdedansje, al wist ik nog niet meteen wat ik er mee zou doen.

Het zag er naar uit dat mijn ideeën wel weer zouden wegebben, maar gisteren heb ik mij dan toch achter mijn PC gesmeten. En ik ben beginnen tokkelen. Ik heb een website bij elkaar geknutseld, waarbij de code die-hard werd ingetokkeld in TextPad. Ik zocht rond naar één of ander open-source designjasje, ik beet me vast in de VRT-API’s (ik had eerlijk gezegd nog nooit van Json gehoord), ik bestudeerde de mogelijkheden en openstaande kieren van Spotify.

Na acht uur getokkel en gezucht, na een halve pak Marlboro, na een thermoskan koffie was ik klaar. Omdat radio.dominiek.be zo voor de hand liggend klinkt, heb ik de website maar een funkiere (en al twaalf miljoen keren voorkomende) naam gegeven: Radiofy, een brug tussen de radio en Spotify. Klik gewoon en kijk eens naar die website om te zien waarover het gaat: van vrijwel elke VRT-playlist die de voorbije week op de radio was, kan je voortaan de nummers op Spotify beluisteren, hetzij afzonderlijk (en zo misschien ook meteen het volledige bijhorende album eens opzetten), hetzij als één geïntegreerde Spotify-playlist met alle nummers van de betreffende VRT-radio-playlist.

Ik vind het voorlopig wel OK en heb het dan ook maar ingestuurd als inzending voor de betreffende VRT-mashup-wedstrijd. Als ik win mag ik 2 weken naar San Francisco. Als u goesting hebt om mee te gaan, mag je ‘t nu al laten weten.

Als ik niet win, zou ik dit ook niet erg vinden. Het is een site waar nog heel wat mee kan gebeuren. De playlists van pakweg Q-Music, Joe FM en Nostalgie zouden er nog bij kunnen komen. En 3FM uit Nederland. En mijn favoriete latino-stations LatinSounds.nl en latina.fr. Misschien moet ik niet alleen een link naar Spotify, maar ook eentje naar YouTube voorzien. Zodat je niet alleen individueel de clips kunt bekijken, maar zodat je ook het ganse radioprogramma als één MTV-achtige clipshow kunt bekijken.

We zien wel. Bezie het vooral als mijn nieuwjaarscadeautje voor 2012 aan u. Ik wens de muzieksamenstellers op de radio de komende 12 maanden veel inspiratie toe. En u veel luisterplezier. En ik hoop dat nog heel wat andere kleine zaken, zoals Radiofy, elk van u het volgende jaar gewoon nu en dan efkes content kunnen maken. Meer hoeft dat niet te zijn.

Ik ken Spotify inmiddels al een jaar of 2, van toen deze webservice voor het eerst officieel gelanceerd werd in het Verenigd Koninkrijk. In theorie mochten enkel Britten op dat moment beroep doen op deze muziekdienst, al bestonden er ook (niet echt toegestane, maar het werkte wel) omwegen om alsnog vanuit Vlaanderland de Spotify-speler  aan de praat te krijgen.
Ik was aanvankelijk, bij die lancering, waanzinnig enthousiast over deze muziekdienst, maar algauw ging ik mij de ellende ontzien om telkens weer hacks te moeten vinden om vanop mijn eigen PC aan Spotify te kunnen (om het simpel te stellen: om de 14 dagen had “het systeem” door dat ik eigenlijk toch geen echte Brit was en moest ik dus een nieuwe achterdeur opzoeken).

Naar aanleiding van de lancering van Spotify in België kreeg ik echter door de fijne mensen achter dit initiatief gratis en voor niets een premium-account voor 3 maanden aangeboden zodat ik het nu ten volle zou kunnen testen.
Een drietal maand geleden kreeg ik echter, naar aanleiding van een positieve recensie die ik hier neerschreef, een Premium+ jaarabonnement aangeboden op We7, een soortgelijke website waarop er muziek gestreamd wordt/zal worden en waar je met een premium-abonnement heel wat meer mee kunt doen. Ik heb We7 dan ook al een paar maand uitgetest (tot mijn grote tevredenheid), een aantal bugs gerapporteerd en een tevreden klant geworden.

Maar goed, nu is die “echte” grote speler (Spotify) ook naar België gekomen… Een vergelijking tussen de twee diensten dringt zich dus op.

Ik zal een poging ondernemen om deze bespreking/vergelijking op een duidelijk en systematische wijze te voeren :

• Vanuit het betaalde premium-model tracht ik eerst de verschillende en overeenkomsten tussen beide muziekleveranciers weer te geven.
• Vervolgens vertaal ik dit naar de verschillende modellen (gratis/premium) van elke service, de inkomstenmodellen die er mee gepaard gaan en hoe dit zich uit voor de gebruikers (“klanten”) van Spotify of We7, zowel gratis als betalend.
• Tot zover handelt het voornamelijk over de technologie en mogelijkheden, in een derde punt maak ik een vergelijking tussen de inhoud van beide systemen (de muziek-catalogi)
• Ik ben voornamelijk fan van de mogelijkheid om beide diensten ook op de iPhone te gebruiken én albums op te slaan, zodat ze ook als ik geen internetverbinding heb te beluisteren zijn. Dit mobiele gedoe komt dus op de vierde plaats.
• Ten vijfde kijk ik over de grenzen van beide services heen en dan blijkt toch wel vooral Spotify een interessante community te ontwikkelen
• En ik eindig met conclusie (welk is nu de beste?) en toekomstmogelijkheden…

Wat doen Spotify en We7 nu eigenlijk?

Wie van Spotify gebruik wil maken, moet een programma downloaden op de Spotify website, installeren op de PC of Mac, een profiel aanmaken, inloggen en kan dan naar muziek luisteren. Deze client lijkt nog het meest op de iTunes-client van Apple waar je eveneens muziek kunt kopen, catalogiseren en je eigen CD’s rippen om er in onder te brengen. Het grote verschilt zit er hem echter in dat je bij Spotify helemaal geen muziek hoeft te kopen: je zoekt “in hun immense database van miljoenen liedjes” en vindt er direct afspeelbare CD’s, songs en consoorten.
Van hieruit kan je zelf playlists gaan aanleggen, delen met je vrienden, collaboratieve playlists creëren (bv. een playlist waar ook vrienden nummers aan kunnen toevoegen) en kijken naar het muzikale gedrag van je Facebook-vriendjes.

De slogan “alle muziek, waar je maar wilt, wanneer je maar wilt” klopt dus niet helemaal: als je bij tante Julia op de PC zit en je wil wat Spotify-muziek beluisteren, ga je ook daar dus al het programma moeten lanceren. En als je op de laptop van het werk muziek wilt beluisteren ook… al kan daar dan al eens het probleem opduiken dat je geen rechten hebt om op die laatste PC zelf programma’s te installeren.

In die optiek is We7 dan ook veel meer een tool waarmee je “alle muziek, waar en wanneer je maar wilt” kunt beluisteren. Bij We7 volstaat het een profiel aan te maken (een betalend profiel weliswaar) en dan kom je op een website terecht die de rol van bovenstaande Spotify-muziekspeler vervult: je kunt er eveneens albums opzoeken, liedjes opzoeken, playlists creëren en naar de muziek luisteren met een speler die netjes in diezelfde webpagina is ingebakken.

Zolang je PC of Mac Flash kan afspelen, kan je dus – eenmaal ingelogd – vanop elke PC aan je collectie van playlists of andere albums en muziek.

Het moet wel gezegd: de client van Spotify is echt geoptimaliseerd, zodat het opzoeken van nummers en het creëren van playlists veel vlotter verloopt vanuit de Spotify-client dan vanuit de We7-webinterface. Ik ben echter vooral een album-liefhebber en -luisteraar en vind het in die optiek gelijk(w)aardig om zowel in Spotify als in We7 een album op te zoeken en as is op te starten / te beluisteren.

Inkomensmodellen

Spotify en We7 trachten de muziekindustrie te helpen (al wordt dit duidelijk niet overal op die manier gepercipieerd). We komen uit een tijdperk waarin er massaal illegaal gedownload werd en de platenindustrie een paar geniale uppercuts en djoefen op hun muil ontvangen hebben. Er kwamen steeds meer albums uit, er werden er steeds minder officieel gekocht. De discussie “of albums nu te duur zijn” dan wel “of platenmaatschappijen het met hun arrogante gedrag zelf gezocht hebben” is er eentje die elders al vaker gevoerd werd.

Spotify en We7 trachten nu een brug te slaan tussen platenmaatschappijen en muziekconsumenten die het niet meer gewoon zijn om voor die muziek te betalen: voor een klein bedrag (net geen 5 Euro, zowel Spotify als We7) kan je een Premium-account aangaan op deze muziekdienst. Voor dat bedrag kan je een maand lang onbeperkt naar muziek luisteren via hun respectievelijke webtoepassingen.

De CD’s en nummers op zowel Spotify als We7 worden door de platenmaatschappijen beschikbaar gesteld, Spotify en We7 “meten” hoe vaak een nummer gedraaid werd en gaan op die manier de inkomsten correct evenredig verdelen over de rekeningen van de makers/platenmaatschappijen. Hiertoe leveren beiden een gigantische songcatalogus én een makkelijke manier om die muziek af te spelen, zodat ze via deze vernieuwde service mensen toch terug zo ver kunnen krijgen om dit kleine bedrag te betalen (het is makkelijker, sneller, kwaliteitsvoller en meer gegarandeerd dan dat je illegaal zou gaan downloaden en dat is die paar luttele Euro’s absoluut waard!).

Kortom: als men 1 miljoen mensen zover zou krijgen om betalend Spotify- en/of We7-lid te worden, betekent dit maandelijks 5 miljoen Euro inkomsten (min commissie voor deze muziekdiensten) voor de muziekindustrie… Niet min toch?

Bovenop deze betaalde service, bieden zowel Spotify als We7 ook een gratis muziekservice aan. En hierin schuilt zich voornamelijk het gigantische verschil tussen deze twee muziekdiensten, zowel naar de “klant” toe als naar het inkomsten- en verdeelmodel toe.

Bij Spotify krijg je als gratis gebruiker identiek dezelfde mogelijkheden en functionaliteiten als als betalende gebruiker (je kan vanuit de muziekclient naar willekeur liedjes opzoeken, CD’s afspelen, playlists aanmaken en opzoeken en delen, …). Het enige dat je er bij moet nemen, zij de reclameboodschappen… Tsja, het geld moet van ergens komen natuurlijk! Simplistisch gesteld: de 5 Euro die jij niet betaalt, wordt door adverteerders opgehoest; in ruil daarvoor wordt je muziekstroom en/of scherm nu en dan wel onderbroken door reclamebanners of reclameberichten die je niet zomaar kunt doorspoelen. Gratis gebruikers maken dus voornamelijk gebruik van een reclamepaneel waarop ze ook toevallig wat muziek kunnen beluisteren.
Spotify gaat er ook prat op dat je als betalende gebruiker toegang hebt tot “exclusieve content” die de gratis gebruiker niet heeft, al heb ik daar op vandaag nog niet zo veel van gemerkt. Ik vermoed dat in de toekomst (zoals het aanvankelijk in de U.K. was) nieuwe albums de eerste maand(en) wél beschikbaar gesteld zullen worden voor betalende Spotify’ers en niet voor gratis klanten.

Bij We7 zit het enigszins anders. Betalende gebruikers kunnen er, zoals reeds gezegd, naar willekeur playlists aanmaken. Op die manier gecreëerd playlists worden vrijwel direct door We7 geconverteerd naar een “radiostation”, dit is: de betreffende playlist wordt tot een geshufflede radiospeler omgevormd. Ik maakte de voorbije weken al een hele resem playlists aan (voornamelijk radio-lijstjes) en die kan u als niet-betalende-We7-gebruiker alsnog beluisteren. Enkele voorbeelden:

• 100 op 1 : Een radio met alle (gevonden) nummers die in editie 2011 van Radio 1′s “100 op 1″ (Tijdloze hitlijst van Belgische muziek) werden afgespeeld.
• De Zwaarste Lijst : Een radio met alle (gevonden) nummers van StuBru’s Zwaarste Lijst 2011 (stevige gitaren en al)
• Latin Top 100 : Een radio gebaseerd op de Latin Top 100 fan FunX.nl (2011)
• De Afrekening : Een wekelijks geüpdate overzicht van StuBru’s hitlijst De Afrekening
• Vox : Idem voor de Vox-longlist van Radio 1 (wekelijkse hitlijst)
• The Greatest Switch Radio : Radiozender met zoveel mogelijk nummers uit de tijdloze dance-hitlijst van Studio Brussel (The Greatest Switch 2011)
• Klara’s Top 100 : Een overzicht van 100 klassieke plaatjes die dit jaar in de Klara Top 100 voorkwamen

Dus : ik heb playlists gemaakt, daar werd automatisch een radiostation van gecreëerd en die kan u vollen bak gaan beluisteren. Bovendien is het mogelijk voor mij, als createur, om platen die niét beluisterd kunnen worden vanuit de betalende We7-interface (bv. Housewife van Daan werd niet beschikbaar gesteld door de betreffende platenmaatschappij) toch aan zo een playlist toe te voegen én die plaat zal wel gespeeld worden in de gratis radio-zender.

Het inkomstenmodel van deze Streaming Radio van We7 is namelijk anders: Als u, als gratis gebruiker, naar deze radio luistert ga je nu en dan reclame horen. Deze reclame-inkomsten worden gebruikt om Sabam uit te betalen voor het gespeelde nummer. Dit is dus puur een regeling met Sabam en niet “uit goodwill van de platenmaatschappij”, zoals Spotify en de back-end van We7. (Ik, als betalende gebruiker, hoor geen reclame, maar ook voor mij geldt: luisteren via radio = Sabam; luisteren vanuit de back-end-interface = platenmaatschappij).

In die optiek zou het verschil tussen Spotify en We7 toch vrij duidelijk naar voor moeten kunnen komen:

• Spotify is voornamelijk fantastisch voor muzikale kenners, avonturiers, mensen die zelf graag op zoek gaan naar bestaande of nieuwe muziek; Spotify is een oceaan vol muziek die je zelf kunt ontginnen of via sociale netwerken in geholpen kunt worden.
• We7 is eerder van het principe “iedereen die ietwat van muziek kent/houdt en zin heeft om dit te delen met vrienden en vijanden, kan bij ons voortaan gratis radiostations aanmaken”. Er zijn heel wat mensen die van muziek houden maar er té weinig van kennen om er zelf urenlang in te zitten grasduinen; die zullen via We7 ongetwijfeld gegidst kunnen worden door de één of andere gepassioneerde.

De muziekcatalogus

Zowel Spotify als We7 bevatten massa’s liedjes en massa’s albums en hun catalogus zal vermoedelijk voor 80% identiek zijn… Maar dan komt de ambetante 20%.

• Het nieuwe album van Bart Peeters, Selah Sue, Raymond Van Het Groenewoud, Gotye en het fantastische M83 vind je wél op Spotify en niét op We7. Idem voor het sublieme live-album van Depeche Mode 101.
• Het laatste album van Adele daarentegen (“21″) vind je wél op We7, maar niét op Spotify.
• Een aantal groepen lijkt ook geenszins voor dergelijke streaming audio open te staan: van Metallica, Tool, Oasis en The Beatles valt nauwelijks iets te vinden op beide platforms.
• Uitzondering: Metallica heeft heel wat albums op We7 staan die je niet vanuit de Premium-interface kan beluisteren, maar die kunnen dus wel naar een Metallica-radiostation geconverteerd worden (zie hierboven) en toch beluisterd.

Kortom: hier zitten we wel nog steeds met een zeer jammerlijke zaak: afhankelijk van de muziekservice waarvoor je kiest, ga je meer of minder albums van deze of gene artiesten kunnen beluisteren.

Op dit vlak denk ik dat vooral Spotify een winnaar is en de grootste catalogus heeft, niet in het minst wat recent Belgisch werk betreft (de nieuwste albums van bv. Senne Guns (geniaal!) en Geike vind je enkel op Spotify). Al vind ik het dan wel frappant dat een bestseller zoals die van Adele er niet tussenstaat.

Mobiel

Je kan dus gratis gebruik maken van de Spotify-client (met reclame) of gratis luisteren naar We7-radiostations die door andere gebruikers aangemaakt werden (met reclame). Je kan voor net geen 5 Euro per maand ook betalend lid worden van beide diensten, waardoor reclame wegvalt en je wat meer vrijheden geniet.

Maar zowel Spotify als We7 hebben nog een derde model (“Premium+”) voor net geen 10 Euro (dus 5 Euro meer dan het gewoonde betaalde abonnement) en dit vind ik net het meest kick-ass van beide services. Het is namelijk mogelijk Spotify en We7 als app te installeren op je iPhone of op andere smartphones. Als betalend lid ben je dan niet langer gebonden aan je PC om naar muziek te kunnen bladeren en beluisteren: oortjes in de smartphone en in je eigen oren en je luistert naar Spotify/We7 zoals je vroeger naar een walkman luisterde. Thuis heb ik een docking station staan waarmee mijn iPhone aan de stereo gekoppeld kan worden en het is dus fantastisch om voortaan geen CD’s meer op te zetten, maar om on the fly een album te kunnen opzoeken en zo door de speakers thuis te laten knallen.

Maar er is nog meer: met de betaalde iPhone-applicatie, kan je namelijk ook muziek (playlists of volledige albums) lokaal gaan downloaden op je toestel, zodat je er ook kan naar luisteren als je geen internet-ontvangst hebt. In de trein bijvoorbeeld. Of als je gaat wandelen, fietsen, joggen. En dit is werkelijk fantastisch: door de prijs van één album per maand (10 Euro) kan je dus voortaan iPod-gewijs naar ongeveer alle albums ter wereld luisteren. De interface van beide apps zie je hieronder.

Mijn eerste auto had een crappy radiootje waarop ik enkel naar de radio “as is” kon luisteren. Mijn tweede auto had een cassettespeler en daarna een CD-speler, sinds deze week rijd ik met een nieuwe auto en die radio heeft bluetooth. En dit is dus grandioos de max in combinatie met mijn iPhone: de radio en mijn telefoon hebben elkaar inmiddels gevonden en als ik door het Vlaamse land sjees luister ik voortaan bijna enkel nog naar albums die ik in mijn Spotify- of We7-app gedownload heb.

De werking van beide spelers is vrijwel gelijk en ook het toevoegen van albums (en lokaal downloaden) verloopt bijzonder vlotjes in beide systemen… Alleen is de aanpak van Spotify op dit vlak ietsje onhandiger : je kan namelijk niet zomaar een album gaan opslaan in Spotify, je moet er eerst een “playlist” van maken (dit gaat snel hoor, gewoon twee keer klikken) en dan kan je die playlist op je toestel offline bewaren.
Negatief gevolg hiervan is weliswaar dat mijn kolom met playlists (zie de screenshot in het begin van dit artikel) nu echt wel stampvol staat, niet enkel met echte playlists van verschillende nummers, maar ook met geconverteerde albums die ik op mijn mobiel toestel wil staan hebben. Dit is wel bijzonder jammer.

Bij We7 stelt dit probleem zich niet: je kan er albums en playlists opslaan, die komen netjes naast elkaar in de speler te staan, maar het échte overzicht met playlists gaat ook enkel nog die muzieklijstjes bevatten die ik zelf daadwerkelijk heb opgeslagen.

Bovendien kan ik jullie hier ook al een primeur verklappen: We7 zou nog voor het eind van dit jaar met een gratis smartphone-applicatie op de proppen komen, waardoor het mogelijk wordt om “aangemaakte radiostations” lokaal te bufferen. Dus wat je als gratis gebruiker op een computer kan beluisteren, zal je ook op je iPhone kunnen beluisteren én bufferen én meenemen naar internetloze plaatsen.

In die optiek drijft We7 zijn strategie dus duidelijk verder: specialisten maken playlists, iedereen kan er gratis naar luisteren, ook als je geen internetverbinding hebt. We7 trekt dus radicaal de kaart van de “streaming radio” eerder dan “streaming audio met onbeperkte vrijheden”.

Community

Spotify beschikt trouwens klaarblijkelijk over zeer goede en open interfaces, waardoor de geek community ook volop toepassingen kunnen bouwen waardoor Spotify nog aantrekkelijker wordt; Spotify haalt op die manier heel wat power uit de gemeenschap van gepassioneerde applicatiebouwers, waardoor er heel wat toepassingen ontstaan waar het zelf niet hoeft in te investeren. Enkele voorbeelden :

• Via SpNotify kun je automatisch op de hoogte gebracht worden indien er nieuwe muziek van jouw favoriete artiesten aan Spotify werd toegevoegd.
• Met Unify kan je je bestaande iTunes-bibliotheek omvormen tot een Spotify-library
• Liefhebbers van songteksten kunnen dankzij ListDJ ook de lyrics zien van de nummers die ze in Spotify afspelen
• Op Spotifylists en ShareMyPlaylists vind je heel wat playlists van allerhande gebruikers die je met één klik in jouw Spotify kunt beluisteren (en zelfs opslaan)

En zo zijn er nog heel wat initiatieven die als paddenstoelen uit de virtuele grond oppuppen. Een dergelijke community lijkt We7 nog niet te hebben. En dat is mijns inziens zeker een gemis, vooral dan wat het laatste puntje uit bovenstaande lijst betreft: We7 wil graag dat music evangelists playlists gaan samenstellen zodat vele geïnteresseerden deze als een radiostation kunnen gaan beluisteren… Maar dan moet het wel mogelijk en makkelijk zijn om dergelijke radiostations terug te vinden!

De beste keuze

Beide audiospelers hebben een duidelijke strategie, Spotify heeft alvast enorme ervaring waardoor ze op vandaag door velen als “de enige audiostreamer die er toe doet” bestempeld wordt. We7 staat dan ook voor een enorme uitdaging :

• We7 wil graag een platform worden waarop muziekfans, -liefhebbers en aspirant-muziekevangelisten hun muzikale passie gaan delen door playlists op te stellen, zodat deze gratis in de vorm van radiostations aan andere muziekliefhebbers gepresenteerd kunnen worden.
• Toch is Spotify op vandaag net voor die groep van zware muziek-adepten veel aantrekkelijker, voornamelijk omwille van de toch wel omvangrijker lijkende muziekcatalogus.

Door de gratis smartphone-app die er staat aan te komen bij We7, gaat deze laatste zich in elk geval duidelijk gaan uiten als dé streamingtoepassing voor muziekconsumenten: mensen die graag naar muziek luisteren, zich enigszins ergeren aan de immense bloedarmoede en het irritante gekakel op klassieke radiostations als Studio Brussel en die zich graag willen laten leiden door non-stop-muziekstromen die door andere “specialisten” werden samengesteld.
Maar dit zal er volgens mij ook voor zorgen dat We7 heel actief gratis abonnementen zal moeten blijven uitdelen aan dergelijke evangelisten: mensen met een exquise muzieksmaak, een groot netwerk aan muzikale volgers, muziekliefhebbers die er goesting in hebben om op regelmatige basis playlists op de mensheid los te laten.

Andere grote muziekliefhebbers (die niet meteen de noodzaak voelen om dergelijke radioplaylists op te stellen) gaan mijn inziens voornamelijk voor Spotify blijven opteren, omwille van de vrijheid en de vele extra mogelijkheden die er mee gepaard gaan. Indien We7 geen gratis Premium-abonnementen blijft uitdelen, gaan volgens mij de muziek-die-hards zich op termijn enkel nog tot Spotify wenden.

Ook ik heb op vandaag een lichte voorkeur voor Spotify, al is het maar omdat ik er veel gezochte albums terugvind die nog niet op We7 lijken te staan.

En net daar kan We7 – door haar businessmodel – een mouw aan passen: doordat de radio-playlists niet gebonden zijn aan de goodwill van platenmaatschappijen, maar puur Sabam-gewijs geregeld kunnen worden, zou het mogelijk moeten zijn voor We7 om net dié muziek aan te bieden die niet op Spotify te vinden is. Zeker in tijden waarin platenmaatschappijen plotseling beslissen hun content op Spotify te schrappen, opent dit mogelijkheden voor We7.

Op vandaag heb ik zelf een voorkeur voor Spotify. Al denk ik dat We7 wel eens interessanter zou kunnen worden op middellange termijn, indien daar de juiste beslissingen genomen worden.

 :: NIET ONBELANGRIJKE UPDATE ::

In de kleine lettertjes van Spotify staat een boodschap die niet onbelangrijk is, met name voor de “gratis gebruikers”. In het begin krijgen die enkel heel wat brokken reclame te slikken, maar na 6 maanden lidmaatschap vindt Spotify dat die gratis user wel genoeg aan de melk gesnuffeld heeft. Vanaf dan kan je als gratis gebruiker nog maximaal 10 uur per maand gebruik maken van Spotify om naar muziek te luisteren en kan je bovendien elk nummer maximaal 5 keer beluisteren.

In die optiek pas ik mijn advies enigszins aan :

• Voor betalende gebruikers / grote muziekliefhebber lijkt Spotify op vandaag (gezien de grote database) het interessantste, gezien de grote muziekcatalogus en zeker in samenwerking met hun mobiele toepassing.
• Voor gratis gebruikers die liever muziek aangeboden krijgen, zonder zelf veel en zwaar te moeten opzoeken, lijkt We7 mij de absolute aanrader, zeker als je na 6 maanden niet graag op allerlei beperkingen en sloten botst…

De toekomst?

Maar ik kijk ook en vooral uit naar wat de toekomst nu nog meer gaat brengen. Streaming video? Kan technologisch niet zo moeilijk zijn (zowel Belgacom als Telenet hebben al een filmcatalogus die aangeboden wordt), maar ik vermoed niet dat er algauw een formule aankomt waarbij je voor een vast bedrag per maand onbeperkt en on-demand naar films zal kunnen kijken…

Ook voor boeken zie ik dit model nog niet meteen komen, enerzijds door de bekrompenheid van de boekenindustrie, anderzijds zijn boeken ook veel minder een “massaconsumptieproduct” als pakweg muziek. Een CD beluister je in een uur, een boek uitlezen duurt vaak heel wat langer… Als ik voor 10 Euro per maand alle boeken ter wereld zou kunnen lezen, zou me dat niet meteen interessant lijken: ik lees er 1 à 2 per maand, soms een maandje geen… CD’s beluister ik heel wat meer!
Een bibliotheek-boeken-streaming-achtig iets zou natuurlijk wel interessant kunnen zijn. Geen idee wat een bibliotheek-abonnement op vandaag kost (5 Euro per jaar?), maar als ik voor dat geld boeken zou kunnen “uitlenen” en lezen op mijn iPad, dan zou ik dat wél weer zien zitten.

Maar streaming lectuur lijkt mij vooral een gigantisch opportuniteit op vlak van dagbladen, weekbladen en andere tijdschriften. Ik koop nog amper tijdschriften, omdat er zelden meer dan 10 artikels in staan die mij boeien… En dan vind ik 3 Euro nogal veel geld. Waardoor we ons kunnen afvragen of het push-model van kranten en tijdschriften nog wel van deze tijd is :

• Een tijdschrift bundelt artikels en die kan ik enkel in dat pakket kopen
• Doordat ik met een voorgefabriceerde stapel artikels zit, zijn er meer berichten die ik niét lees dan wel
• Mijn “buurman” zal ongetwijfeld andere artikels boeiend vinden dan ikzelf, maar ook hij zal meer artikelen niet lezen dan wel
• Bepaalde tijdschriften koop ik dan helemaal niét, ook al staan er misschien ook 2 artikels in die mij zouden kunnen interesseren…

Welnu… wat als ik bv. maandelijks een abonnement van 15 Euro zou betalen, waardoor ik ten allen tijde op mijn iPad toegang zou hebben tot alle Belgische/Nederlandse tijdschriften die er zijn? Enkel de recentste nummers (dus als de nieuwe Humo uitkomt, verdwijnt de oude automatisch; ik kan enkel De Morgen van vandaag lezen, niet die van gisteren). Op die manier kan iedereen zélf die artikels lezen die hem/haar interesseren. Er kan ook prima gemeten worden welke tijdschriften wel/niet geopend worden door dergelijke gebruikers (om de inkomsten te verdelen), voor mijn part mag er zelfs bij elk artikel een “Vind ik leuk!”-knop staan, zodat een variabel deel van mijn abonnement expliciet naar dát tijdschrift gaat.

Mensen uit de iPad-, tijdschriften- of nieuwe-technologieën-industrie die hierover graag een praatje met mij mogen slaan: ik brainstorm graag met u mede!

Allemaal goed en wel, maar als ik naar de desbetreffende webpagina van Telenet spring, dan wordt daar wel schoon uitgelegd wat de voordelen van Cloud Computing zijn (eerlijk is eerlijk: ik ben een groot voorstander, zeker voor KMO’s die op die manier bijzonder professionele oplossingen in huis kunnen halen, op een schaalbare en betaalbare wijze), maar ik vind er nergens terug wat nu precies allemaal in de cloud aangeboden wordt door Telenet. Of wacht, ja toch, na wat geklik: Exchange mailboxen, Sharepoint, Nomadesk databeheer en Server Hosting…

Mijn opinie? Dit is al te complex en te technisch qua jargon voor diezelfde KMO’s. Een service provider die een hele resem duidelijke diensten zou aanbieden met zoveel mogelijk dummyproof interfaces, dát ontbreekt precies nog wel in Vlaanderland. Want voor de oplossingen die Telenet hier opsomt, heb je nog steeds een IT-er nodig. Om het ganse boeltje te configureren, maar ook – en vooral – om het ganse boeltje naar mensentaal te vertalen en uit te leggen aan de bedrijfsleiders/gebruikers in kwestie…

Ik ben voorstander voor ultragebruiksvriendelijke cloud-oplossingen, waarbij er liefst zoveel mogelijk functionaliteit (al dan niet onder één en dezelfde paraplu) geïntegreerd kan worden op een manier dat de KMO-manager zelf alles naar wens bij elkaar kan klikken. Ook een eenvoudige ERP en CRM mag hierin niet ontbreken. En een deftig doch eenvoudig Document Management Systeem (wat niet gelijk is aan “een Sharepoint in de cloud”). Waarom heeft Telenet AFAS Software niet in de portefeuille zitten? Of SalesForce?

Eerlijk is eerlijk: hun cloud-oplossing is in mijn ogen voornamelijk een gemiste kans… Maar ge doet er mee wat ge wilt natuurlijk!

Doch afijn, Frank Focketyn is de max. Er mag dringend een derde seizoen van Het Eiland gemaakt worden, verdorie. Woestijnvis moet toch veel producties lanceren op VT4 en zo…

Vroeger stond de radio steeds te spelen in Casa Domino, meestal op Studio Brussel of Radio 1. Daar is al ettelijke maanden een eind aan gekomen en daar zijn een paar redenen voor.

1. De presentatoren. Meer bepaald: de presentatoren van Studio Brussel. Die kunnen soms bijzonder ergerlijk zijn. Met stip op de tweede plaats: Sofie Lemaire en Sam De Bruyn. Als je kaka en pipi zulke fijne concepten vindt, dan mag je er voor mijn part een kunstwerk rond bouwen (zoals Wim Delvoye deed). Het zal me nog steeds niet interesseren, maar het wordt me dan tenminste niet in het gezicht gepusht. Maar de absolute koningin van de irritante presentaties is toch wel Lisa Smolders, de Astrid Bryan van Studio Brussel. Ze kan het niet nalaten om met een bijzonder fout accent continu te laten weten hoe cool en amazing ze de plaatjes en praatjes vindt die ze op de radio laat horen. Een beetje zoals Eddy Wally, eigenlijk.
2. De repetitiefactor. De radiostations zijn er heel goed in om fijne plaatjes te ontdekken. Om deze plaatjes dan zodanig veel op de radio te laten horen, dat je er na een week al een dégout van hebt. Limit To Your Love van James Blake bijvoorbeeld. De hotshot van Studio Brussel is een perfect concept op dat vlak: een goede nieuwe plaat komt uit en die laten we daarom volgende week om de 2 uur horen. Too much, my dears…
3. De eenheidsworst. Vroeger zat er nog enige logica in de radiostations: Radio 1 was meer voor de classics en hedendaagse singer/songwriters, Studio Brussel eerder de alternatieve dance en rock, Radio Donna concentreerde zich op Ultratop- en andere popmuziek. Op vandaag lijken de zenders voor 85% dezelfde muzieksamensteller te hebben. Dit wordt het best geïllustreerd op basis van Vox (Radio 1) en De Afrekening (Studio Brussel): twee “hitlijsten van de luisteraar” die wekelijks ongeveer op hetzelfde moment worden uitgezonden. De lijsten lijken steeds meer op elkaar…
4. De vriendjespolitiek. Ik ken niemand die Milow goed vindt. Ik ken ook geen enkele Vlaamse publieke radiozender (op Klara na dan) die Milow niet om de haverklap draait. Idem in zekere mate met Selah Sue. En indertijd was dat ook zo met K’s Choice. Geen idee hoeveel sponsoring de VRT-radiozenders krijgen van onze lokale platenmaatschappijen of andere promotoren.

Maar vooral: is de klassieke radio nog wel van deze tijd? Klassieke radio is een push-systeem, terwijl we steeds meer over pull-systemen beschikken. De traditionele radiostations proppen je die muziek in de oren waarvan zij het op dat moment een goed idee vinden om het uit te zenden, afgestemd op “het grote publiek” zodat gespecialiseerde of niche-genres nauwelijks aan bod komen. En dit terwijl het via internet steeds makkelijker is om in no time muziek op te halen waar jij (als luisteraar) op dat moment zin in hebt en die het best voldoet aan je stemming of goesting op dat moment.

Voor mijn part mag de traditionele radio heel binnenkort sterven. Al moeten er nog een aantal obstakels overwonnen worden.

Kijk, wat doelloos rondklikken op YouTube en zo van de ene videoclip naar de andere springen, tel ik nog niet mee in mijn overzichtje van “gepersonaliseerd radio luisteren via internet”. Je moet er té gefocust voor zijn, je moet zelf continu actief blijven zoeken, soms is het geluid nogal crappy, niet echt ideaal. Onder internetradio-beleving beschouw ik: je lanceert een website of een andere webapplicatie, je geeft een aantal parameters in en vervolgens speelt het ding uren aan een stuk terwijl je zelf met andere dingen bezig kunt zijn.

Spotify

Een jaar of wat geleden ontdekte ik, dankzij heel wat Twitter-buzz, Spotify. Voor zij die het nog niet zouden kennen: Spotify is een toepassing zoals iTunes, maar je hoeft er zelf geen muziek voor te downloaden. Je installeert het programma op je PC of Mac en vervolgens heb je via het “grote boze internet” toegang tot een grandioze muziekcollectie die aan de toppen van je vingers ligt. Zin om de nieuwe CD van Triggerfinger te beluisteren? Snel eventjes de naam intokkelen, een keer of 3 klikken en de muziek klinkt in bijzonder goede kwaliteit uit je computerboxen.

Officieel is Spotify nog steeds niet toegankelijk vanuit België, al bestonden/bestaan er wel een aantal (proxy-)trucs om alsnog toegang te hebben tot het Spotify-systeem. Ik gebruikte het vooral om, zoals hierboven weergegeven, CD’s te beluisteren of te ontdekken. Om de 5 nummers (of zo) werd ik eventjes met wat reclame lastiggevallen, maar dan hervatte het systeem weer waar het gebleven was. Er bestaan ook betaalde abonnementen voor Spotify: voor 10 Euro per maand kan je dan onbeperkt naar alle muziek luisteren zonder door reclameboodschappen lastig gevallen te worden.

Andere leuke zaken op Spotify: je kon ook zelf playlists aanmaken (bv. een playlist met alle nummers die in de één of andere Top 100 stonden, of een playlist met een aantalnummers van alle artiesten die op festival X staan) en die met anderen gaan delen. En dus ook op die manier naar playlists van anderen luisteren. Elk werd op die manier een beetje muzieksamensteller en -ambassadeur van lijstjes naar eigen smaak. Heel plezant om op die manier te luisteren naar muziek die je op dat moment écht interesseert en/of om nieuwe zaken te ontdekken op basis van de smaak van anderen.

Maar goed, Spotify is er dus nog niet in België. Maar het staat er aan te komen. Er is nu nog een prijzendiscussie tussen Telenet en Belgacom, het ziet er naar uit dat één van die twee het pakket alsnog gaat implementeren op zijn netwerk, zodat je tegen betaling van deze dienst gebruik gaat kunnen maken. Net te laat, als je het mij vraagt. De nieuwe streaming-diensten komen er aan en zijn helemaal gratis én niet verbonden aan de één of andere internet service provider…

We7

Zo lanceerde We7 vorige week in België. Ik heb deze nieuwe website/muziekdienst getest, was aanvankelijk redelijk ontgoocheld, ontdekte vervolgens de charme er van en ben er nu stapelgek op!

We7 biedt ook streaming audio aan van bijzonder goede kwaliteit. Bovendien moet je er helemaal niets voor gaan downloaden of zo: gewoon een (gratis) account aanmaken volstaat om overal – waar je toegang hebt tot internet – naar deze muziekwebsite te kunnen luisteren.

Mijn ontgoocheling was voornamelijk te wijten aan het feit dat de 2 zaken die ik het liefste deed op Spotify, niet op We7 aanwezig lijken te zijn: het is niet mogelijk om snel eventjes een integrale CD van de één of andere groep op te zetten, het is niet mogelijk om zelf playlists met liedjes aan te maken, met anderen te delen of naar de playlists van andere aspirant-muzieklijstsamenstellers te luisteren.

Maar dit is voornamelijk omdat je We7 niet met Spotify mag vergelijken. We7 is geen alternatief voor iTunes / een CD-collectie / door gebruikers geselecteerde muzieklijsten. We7 is wél een alternatief voor het radiogebeuren. We7 is een radiospeler, waarbij radio staat voor “een automatisch geselecteerde opeenvolging van liedjes die thematisch of qua genre nauw bij elkaar aansluiten”.

Je hebt eigenlijk 3 soorten “radiostations” bij We7 :

1. Thematische radiostations, die op autoritaire wijze werden geselecteerd en ingevuld door de mensen van We7 zelf. Zo kan je er op vandaag radiostations beluisteren op basis van de groepen die op Pukkelpop gaan staan, er is een DourFestival-radiostation, er is een station op basis van de Ultratop. Die eerste twee staan hier heel frequent op de laatste tijd.
2. Radiostations op basis van een genre (pop radio, rock radio, hip hop radio, …).
3. Do-it-yourself radiostations. Je geeft als luisteraar een groep of artiest naar keuze in. Het eerste nummer dat afgespeeld gaat worden, is er meestal één van die artiest, vervolgens volgen er nummers van artiesten of groepen die vrij gelijkaardig zijn. Hiertoe doet We7 beroep op de “intelligentie” die door last.fm werd opgebouwd (waarin gebruikers al jarenlang konden ingeven of laten merken welke muziek enigszins gerelateerd is).
   Een voorbeeldje? Ik startte met Kings of Leon en kreeg vervolgens ook The Kooks, Foo Fighters, White Lies, The Killers en The Strokes te horen. Allemaal redelijk gelijkaardige stadionrock dus. Nog plezanter wordt het als ik echter met niche-genres begin (Gotan Project levert heel leuke neotango-muziek en -ontdekkingen op; Don Omar liet me wegdrijven op een resem latin beats)

Heel fijn, heel variërend, enkel de reclame voor Quick moet je er nu en dan bij nemen.

De Belgische lancering van We7 was bovendien écht een Belgische lancering, niet dat er hier zomaar een kopietje van het (reeds een paar jaar bestaande) Britse systeem hier geplaatst werd: er zit ook heel veel Belgische muziek in hun database, op basis waarvan je een persoonlijk radiostation kunt opstarten. En er zijn de thematische radiostations, die écht wel op Belgische actualiteit (zoals hitlijsten of festivals) zijn afgestemd.

Ik heb het enkel nogal moeilijk met de nogal arbitrair gemaakte keuzes. Waarom is er wél een radiostation met muziek van Pukkelpop en niet van de Antilliaanse Feesten? Waarom is er wél een Ultratop-station en niet eentje dat op de Afrekening gebaseerd is? Waarom is er wél een rock-station en geen tango-station of geen Latino-muziekzender? Want net die niches zijn het die mij interesseren en die er voor gezorgd hebben dat ik op internet op zoek ging naar alternatieven voor de traditionele radio…

We7 zou dus voor mijn part nog interessanter kunnen worden als het radiostation-gegeven meer uitgebreid zou worden en nog meer op niches zou gaan spelen, ook al omdat ik dan zelf ook tot veel meer muzikale ontdekkingen zou komen.
En waarom zou men deze empowerment niet aan de gebruikers van We7 geven? Ik ben absoluut bereid om curator van een radiostation met Latijns-Amerikaanse recente muziek, artiesten en groepen te worden! Meer nog: ik zou het de max vinden als ik mijn muzikale passie dankzij zo een station met anderen zou kunnen delen…

Maar toch: een heel deftig product voor de eerste speler die zich écht op de Belgische markt lijkt afgestemd te hebben!

Latin Radio

Maar goed, ik ben dus continu op zoek naar nieuwe, hedendaagse Latijns-Amerikaanse muziek. Om het zomer- en latinogevoel in mij aan te wakkeren. En daarvoor val ik zelf meestal terug op twee, bijzonder goede, “gewone” radiozenders die via internet te beluisteren zijn :

• Latina.fr is een radiostation uit Parijs dat eveneens via internet te beluisteren valt
• Latinsounds.nl is dan weer een Nederlandse tegenganger hiervan, een geautomatiseerd radiostation op basis van input van “kenners van het genre”. Deze zender maakt deel uit van FunX.fm, een internetradiogeheel dat subsidies van de Nederlandse overheid kreeg om meer diversificatie in het radiogebeuren te brengen (er is ook een FunX Arab, FunX Fusion, FunX Reggae, …)

Zeer, zeer fijne radiozenders die enigszins een perfecte combinatie vormen van het nieuwe (niche-radio via internet) en het traditionele (op basis van de keuze van gespecialiseerde samenstellers).

Het enige wat ik echter nog mis hierbij (en dat heb ik ook met We7) is dat internetradio nog bijna uitsluitend van achter een computer moet beluisterd worden. Terwijl ik net het meest radio luister in de wagen en op het werk. En ik hoop dus dat hier heel snel oplossingen gaan komen, via 4G of iets dergelijks, zodanig dat het ook mogelijk wordt om overal naar al deze fantastische radiostations te kunnen luisteren. Waarbij internet gewoon als een golf wordt aanzien, zoals de FM-golf op vandaag…

Radio Soulwax

Maar de coolste radio die er deze week toch wel bijgekomen is, moet Radio Soulwax zijn. De broertjes Dewaele zijn er opnieuw in geslaagd om mij met verstomming te slaan en mij onvoorstelbaar enthousiast te maken… Een jaar of 10 geleden kregen ze mij even waanzinnig met de radioshow die ze toen op Studio Brussel hadden en met het album dat ze op basis daarvan uitbrachten (“As Heard On Radio Soulwax Pt. 2″).

Sinds die tijd zag ik hen nog regelmatig aan het werk, maar was mijn enthousiasme ook danig getemperd. Ze leken wat “gemakkelijk” geworden te zijn, steeds met bijzonder gelijkaardige sets naar het festivalpubliek te trekken, weinig verrassingen en mash-ups, vooral heel veel platte beats.

Maar nu zijn ze er dus helemaal terug met een “eigen radiostation” waar ik bijzonder warm voor loop. Zowel op hun website als via een iPad- en iPhone-app kan je hun radiostation beluisteren en bekijken… De Dewaele-broertjes hebben een hele resem thematische mixen in elkaar gebokst (intro’s, covers, belgische new beat, …) en hebben daar ook een verbluffende virtuele laag bovenop gekleefd. Soms laten ze platenhoezen tot leven komen (zoals ze vorig jaar ook op hun tournee deden), soms beelden ze platenhoezen opnieuw uit, de andere keer hebben ze effectief een bijhorende “videoclip” van een uur gefilmd.

Zowel muzikaal als visueel is Radio Soulwax toch wel een beest van een webproject geworden. Ze hebben er met een ploeg mensen gedurende ruim 2 jaar aan gewerkt (waarbij ik me dan wel afvraag “En wie gaat dat betalen???”). Ik kan er uren naar staren. Ik heb er al uren naar gestaard. Ik ga er vermoedelijk nog uren naar staren.

Nog! Nog! Nog!

Ik hoop dat de trend van zeer goede, gespecialiseerde maar heel specifieke radiostations is ingezet. Meer nog: ik hoop dat het steeds makkelijker wordt om ook als individu radio te gaan maken op internet. Zoals het op vandaag poepsimpel is om te bloggen. Drie grote barricades moeten daartoe nog in België omver geworpen worden :

1. Kan iemand dringend die klootzakken van Sabam, IFPI en andere money suckers op rug van de artiesten dringend afschaffen? Zij maken het voor de muziekliefhebber met goede bedoelingen en bijzonder veel enthousiasme vrijwel onmogelijk om zijn smaak via internet met anderen te gaan delen… Terwijl het daar toch om zou moeten draaien in het muziekgenre?
2. Kan iemand dringend eens de internetmarkt gaan reguleren? Belgacom en Telenet hebben nou wel genoeg verdiend aan het kabelverkeer… De internettarieven zouden dringend naar beneden en de bandbreedtes dringend naar boven gebracht moeten worden. En de limieten afgeschaft. Beperkingen gaan elke vorm van creativiteit en initiatief op die manier tegen…
3. Kan iemand dringend een toestel of oplossing uitvinden, zodat ik o-ve-ral (dus ook in de auto en dergelijke) van internetradio kan genieten? Okee, dit zal in sterke mate met 2. samenhangen, maar dan nog… De 3G-dekking in België is te beperkt en ook nog vaak te duur en te onstabiel.

Meer radiomogelijkheden graag! Laat de nieuwe piraatzenders maar opstaan!

[ted id=1122 lang=dut]

Het lijkt me alvast bijzonder interessant denkvoer vanuit mijn ICT-wereld: moeten informatica-oplossingen wel altijd zo duur, zo pre-gefabriceerd en zo zwaar “standaardpakketten” zijn? Zouden ecologische, zelfontwikkelde oplossingen (zowel in hard- als in software) niet veel goedkoper en daardoor interessanter, meer op maat en intelligenter kunnen zijn dan wat de – door slechts een paar spelers gedomineerde – markt ons op vandaag ICT-gewijs voorschrijft?

Een tweede bedenking, waar ik het zaterdagavond ook bij een zeer interessante babbeldiner met boskabout over had: is het niet onvoorstelbaar dom dat zoveel mensen, entiteiten en organisaties alles rondom en vanuit “steden” proberen te organiseren? Zijn steden geen overblijfselen uit de industriële revolutie (toen mensen minder mobiel waren en dicht bij hun werk moesten wonen), die op vandaag eigenlijk nog maar weinig nut hebben? Vaak wordt aangehaald dat steden “minder transport en bijhorende kosten en vervuiling met zich meebrengen”, maar ook daar ben ik het niet mee eens. In steden worden er vandaag geen groenten of fruit meer geteeld; ook andere fabrieken (voedsel, kledij, …) bevinden zich niet meer in de steden. Al die goederen moeten dus aangerukt worden van elders. En doordat er zoveel mensen in de steden wonen, moeten er steeds meer en grotere vrachtwagens aanrukken om de goederen ter plaatse te krijgen: van de locatie van oorsprong, productie of verwerking naar de locatie van consumptie…

Steden zijn, ik blijf erbij, voorbijgestreefd en zorgen vooral voor overlast (files, minder leefbare woonsituaties, ecologisch ontwrichte situaties). Vandaar: bekijk bovenstaand filmpje, het zette mij alvast waanzinnig aan tot nadenken.

‘k Vind de pre-campagne alvast geslaagd. Hopelijk is het sop de kolen waard…

Zo was er @TerzakeTV die aankondigde dat de N-VA alsnog zou reageren op het communiqué van Elio Di Rupo. Ik ben geen vaste Terzake-kijker meer, ook al omdat ze naar mijn smaak wat te veel van hetzelfde politieke nieuws blijven herkauwen. En ik ben het dus enigszins beu. Maar het antwoord van Bracke op Di Rupo interesseerde mij wel.
De tweet werd een vijftal minuten vóór het daadwerkelijke TV-interview op Twitter gegooid. Het deed mij ook denken aan het Vangheluwe-interview een paar weken geleden op VT4: ik had nog nooit van het VT4-nieuwsmagazine “Vlaanderen Vandaag” gehoord (heb er sindsdien ook nooit meer naar gekeken), maar dankzij Twitter wel op de hoogte gebracht van dat interview en met eigen ogen de choquerende beelden zitten bekijken.

Nieuwe en traditionele media kunnen dus nog steeds perfect samengaan: TV en radio kunnen/moeten met beelden, interviews, … real time de actualiteit coveren, algemene light-media als Twitter zijn het perfecte aankondigingskanaal voor dergelijke live captaties. TV (en zeker actualiteitstelevisie) gaat steeds meer evolueren richting een CNN: breng nieuws niet op een vast uur op TV “omdat de mensen dan toch toevallig zitten te kijken”, maar breng het rechtstreeks en ongemonteerd op het moment dat die actualiteit zich voordoet. De nieuwe media kunnen er perfect voor zorgen dat je als kijker tijdig een alert krijgt wanneer een bepaalde zender met dergelijk groot of klein nieuws uitpakt.
En doet de zender het niet: er is de collectieve kennis en observatie op Twitter: er is altijd wel iemand die toevallig het nieuws zal opmerken en de anderen er attent op maken. En dergelijke nieuwsflashes verspreiden zich bijzonder snel via Twitter.

Nog zo een vorm van collectie intelligentie deed zich enkele uren later voor op Twitter, maar was wel integraal tegen de traditionele media gekant. Het duurde amper 20 minuten voor de integrale Twittosfeer op de hoogte was (of kon zijn) via welke website je gratis de voetbalwedstrijd Genk-Standard kon bekijken. Jammer voor BelgacomTV die de wedstrijd legaal en tegen betaling aan het streamen was, maar illegaal en gratis was dus ook bijzonder makkelijk en snel te vinden.

Collectieve intelligentie, handelen en communicatie: het is maar hoe je er als traditioneel medium mee omspringt. Of er tegen ingaat.

Naar aanleiding van mijn Colombia-trip en ook andere reizen van weleer waarop ik steevast eigenwijs het programma wist samen te stellen, kreeg ik dan ook de vraag voorgeschoteld wat nu werkelijk de beste start was in het samenstellen van een reis naar stad X of Y.

Wel, heel eenvoudig: ga naar Google en typ als zoekopdracht het volgende in:

things to do in <stad van uw keuze>

Op die manier beland je steevast op een hele resem websites met lijstjes, vaak lijstjes die uitgetest en goedgekeurd waren door andere reizigers die je naar je bestemming voorgingen. Heel vaak staan websites als TripAdvisor bijzonder hoog in zo een rangschikking (en dat is maar terecht ook, TripAdvisor aggregeert tips van reizigers en rangschikt die op basis van scores die andere reizigers daar aan gaven… the best of the best zeg maar).

Maar je komt op zo een manier ook heel vaak terecht op andere lijstjes die door connoisseurs werden samengesteld: reismagazines, fervente wereldreizigers, bloggers, internetters met een alternatieve aanpak. Ongetwijfeld duiken er op die manier zoekresultaten op in de zin van “things to do in … that are not mentionned in any travel guide“, “15 free things to do in …” of “things to do in … that will change your life forever“. En consoorten.

En dérgelijke tips, voor zoverre ze van een niet-toeristische bron afkomstig zijn, blijken steevast inderdaad de coolste zaken die in de stad naar keuze te beleven vallen. Geregeld zaken die u elders ook kon terugvinden, maar heel heel vaak ook verborgen pareltjes of zaken waar u zelf nooit aan gedacht zou hebben.

Bij een snelle zoekopdracht naar “Things to do in Bruges” bijvoorbeeld, kwam ik terecht op deze website van Quasimodo Bustrips. Een spuuglelijke website, maar ik was wel enorm verrast door hun Triple Treat-bustocht, waardoor toeristen met heel andere facetten van West-Vlaanderen in contact komen dan enkel het openluchtmuseum genaamd Brugge: langs Damme en De Polders, met een blik op Het Zwin en de “typische” Belgische delicatessen (wafels, chocolade en bier). Het blijft overdreven toeristisch, maar dan wel op een originele manier…

Allez hup, vakantieplanners, ik vermoed dat de bestemming(en) voor de komende zomer al vast liggen… Laat u gaan! Ik gooi mij alvast vol passie op deze zoekopdracht.