Ik moet dringend zo een “Geen reclame of drukwerk!”-sticker halen om op mijn brievenbus te kleven. Wekelijks worden er namelijk folders, kranten en andere reclameboodschappen in die bus van mij gekeild en die vliegen telkens ongelezen ook meteen in mijn papiermand voor het containerpark. Op mailvlak is dit veel minder een probleem: mijn GMail-account is uitgerust met een bijzonder goede spamfilter, er komt nog maar zelden een reclamemail door waarvoor ik mij niet had ingeschreven.
We leven nochtans in een geniaal informatietijdperk, waarin gepersonaliseerde campagnes perfect vanuit een CRM of een soortgelijk systeem gestuurd zouden moeten kunnen worden. Sportmanifestaties interesseren mij geen fluit, muzikale evenementen en boeken en films en Zuid-Amerika des te meer. Adverteerders kunnen die informatie makkelijk on-line terugvinden en/of ze op een andere manier inzamelen, om mij vervolgens enkel die zaken op te sturen waarvan ze weten dat ik ze wel met veel interesse ga doornemen.
Twitter is een perfect kanaal op dat vlak, net zoals Facebook trouwens. Bedrijven of PR-bureaus kunnen perfect zoeken (of een filter instellen) op een aantal trefwoorden, waarna er rechtstreeks gecommuniceerd kan worden met de aanvankelijke auteur van dat trefwoord. Schrijft iemand iets goeds over uw product? Bedank hem/haar daarvoor, hou de gegevens bij om die persoon eventueel te betrekken in een toekomstige actie. Schrijft iemand iets negatiefs? Ga de dialoog aan, los het misverstand op of bied gewoon uw excuses aan. Perfecte, gepersonaliseerde communicatie! Een producent van zonnebrandolie kan bv. perfect opvolgen wie er de komende 14 dagen op reis vertrekt en hen een flesje van hun nieuwste product opsturen… Succes gegarandeerd! Het zal én gebruikt worden én er zal over gepraat/getwitterd/ge-internet worden.
Een drietal weken geleden plaatste ik een berichtje op Twitter. De organisatie van Smartdate was nog op zoek naar een aantal kandidaten voor hun speeddate-evenement in Brugge. Ik verspreidde de boodschap, met vermelding van locatie en tijdstip. Een half uurtje later kreeg ik een Twitter-berichtje terug van een gebruiker die zich @coffee_Bruges noemde. Hij liet me weten dat ik eventueel, om zelf een speeddate in Brugge te organiseren, steeds gebruik kon maken van zijn infrastructuur, koffiehuis Bean around the World. Ik was onder de indruk! Er werd op perfect én gepersonaliseerde wijze gebruik gemaakt van Twitter om een product of bedrijfje aan te prijzen en ik voegde dit koffiehuis meteen toe aan mijn favorieten. Alleen al omwille van hun Tweet zag ik het wel zitten daar eens een kopje koffie te gaan consumeren, want ik ben verzot op het zwarte goud.
De positieve vibe bleek echter van korte duur. De voorbije weken zag ik @coffee_Bruges nog wel een aantal keer opduiken in mijn Twitter-stroom, ze bleken nog steeds te kijken wie Twitterde over Brugge of Bruges (mensen die Twitterden dat ze onderweg waren naar Brugge of reisplannen hadden in die richting, …), maar de berichtjes die ze naar die mensen verstuurden bleken helemaal niet meer gepersonaliseerd :
Van een goede, persoonlijke communicator was @coffee_Bruges dus geëvolueerd tot een onvolleerde spammer, die – op basis van een zoekterm weliswaar – dezelfde reclameboodschap naar alle relevante Twitteraars stuurde.
Een reactie kon niet uitblijven, dus liet ik dat koffiehuis een berichtje achter :
Okee, mijn berichtje klonk nou niet meteen genuanceerd (al is nuance sowieso een moeilijk gegeven op Twitter, waar de meeste boodschappen niet langer dan 140 karakters zijn), maar het was voornamelijk als een “foei, tik op de poep!” bedoeld.
Reactie van de Twitteraar in kwestie bleef echter niet lang uit :
Euhm… Een reactie die – zéker voor een commerciële instelling – nogal kort uit de bocht is. Om het nog niet te hebben over de vijandige ondertoon, de spellings- en de grammaticale fouten in het bericht in kwestie.
Even later klonk het al wat genuanceerder :
Allez hop, nog eventjes verwijzen naar een blogpost die wél tevreden was over de Twitter-actie in kwestie (nogmaals: ik vond de eerste boodschap die mij op het lijf geschreven was ook de max), maar het kwaad was geschied. Niet alleen had deze discussie én de toon van deze Twitteraar er voor gezorgd dat @coffee_Bruges nog een aantal what the fuck?-reacties op Twitter toegestuurd kreeg, maar bij mij was de goesting om in diens zaak nog eens een koffie te gaan drinken alvast helemaal omgeslagen. Het hoeft voor mij niet meer. Voor je het weet krijg je er een koffie die wat aan de slappe kant is, ga je dat melden aan de bar en krijg je een lading verwijten over je hoofd gekieperd met als ultieme argument “En al die andere mensen die hier een koffie komen drinken zijn wél tevreden.”
Ondertussen heeft @coffee_Bruges zijn account van Twitter al verwijderd, maar de zaak in kwestie zit wel nog steeds op Facebook.
Mij hoeven ze er alvast niet meer te verwachten.
En aan al degenen die via Google op deze blogpost zijn aanbeland, alvast een aantal andere adresjes in Brugge met lekkere koffie :
Maar de lekkerste koffie maak je zelf en de Brugse speciaalzaak Javana heeft een fantastisch uitgebreid gamma van koffiebonen, gemalen koffies, theeën en zo verder om je eigen huis naar dit edel nat te doen geuren.
“Populair” en “succesvol” hoeven geen synoniemen van elkaar te zijn, dat werd mij nogmaals duidelijk na een spichtige lezersbrief in de Wired van deze maand. Wired had namelijk een aantal weken geleden een artikel gepubliceerd over “de succesvolle website YouTube” en daar was een lezer het absoluut niet mee eens. En gelijk heeft hij.
Hoe kan je een website (of “een bedrijf”) nu eigenlijk succesvol noemen als het al jaren verlies maakt? Het verlies van YouTube bijvoorbeeld bedroeg in 2009 bijna een half miljard (470 miljoen) dollar! Het bedrijf kreeg vorig jaar dan wel 240 miljoen dollar reclame-inkomsten binnen, maar de kostenstructuur (personeel, hardware, marketing, …) overschreed het onvoorstelbare bedrag van 700 miljoen. De website mag dan wel bijzonder populair zijn, succesvol kan je het in deze optiek niet noemen. Het is zoals een café waar alle drank gratis uitgedeeld wordt: ongetwijfeld zal zo een tent continu heel veel bezoekers hebben, maar dit kan niet blijven duren…
Ook Facebook pakte inmiddels uit met cijfers. Allez ja, met een cijfer: Facebook haalde een omzet van 800 miljoen dollar. De bijhorende winst- of verliescijfers werden niet meteen bekend gemaakt, al had Reuters het in die optiek over een paar tien miljoen dollar. Wel winst dus, wat een zeer goede zaak is. Rond de 3% winst, wat nou niet meteen spectaculair is, zeker niet nadat 2009 echt wel hét jaar van Facebook was en de groei vanaf dit jaar niet meer echt werd doorgezet. Maar Facebook zal nog wel een tijdje blijven bestaan. Net zoals MySpace nog steeds bestaat, maar eigenlijk quasi geen relevantie meer heeft. Twitter? Nog steeds een bijzonder tof, maar even verlieslatend initiatief.
Wat gaan sociale media eigenlijk doen als er een internetoorlogje zou uitbreken? Stel dat een 100.000-tal Chinezen een script schrijven zodat op even veel verschillende manieren de inhoud van pakweg Wikipedia wordt gewijzigd, verwijderd, gemanipuleerd, … Zou een dergelijke site opgewassen zijn tegen dergelijke risico’s?
Als je het mij vraagt, zitten we momenteel op een gelijkaardige luchtbel als het geval was rond het jaar 2000. De dotcom-crisis was er een van financiële aard, de financiële markten hadden veel te veel heil verwacht uit een aantal web-initiatieven en -bedrijven, met crashende aandelen en ondernemingen tot gevolg.
Nu zitten we echter op een technische/emotionele luchtbel. Hoeveel sites maken er geen gebruik van YouTube-filmpjes, gaande van “gewoon een filmpje dat nu en dan overgenomen wordt” (ja, ook ik pleit bijzonder schuldig op dat vlak) tot technisch meer vernuftige websites die werkelijk geavanceerde mash-ups met YouTube-filmpjes hebben gemaakt? Hoeveel personen of families plaatsten hun persoonlijke video’s nog niet on-line op YouTube, al dan niet achter een privé-slotje? Hoeveel hebben hun ganse hebben en houden van foto’s, adresboeken en wat-dan-ook niet “gewoon” op Facebook staan?
Als ooit het moment komt dat bv. YouTube geen enkele mentaal gestoorde meer vindt die zo zot is om zijn geld te pompen in een website die nog lekker is dan een gemiddelde zeef, zou er wel eens een domino-effect kunnen losbarsten. Heel wat sites zullen er direct minder fraai uitzien (of nog weinig relevant zijn) omdat de videobeelden plotseling verdwenen blijken, gebruikers gaan zich onheus behandeld voelen omdat ze “hun” beelden kwijt zijn. En het kan allemaal sneller gaan dan je denkt: een paar processen voor copyright-overtredingen op YouTube, en de boeken mogen gesloten worden. En stel je voor dat Facebook dan meekantelt in dit domino-spel. Je kan voortaan ook niet meer inloggen in al die sites die enkel met een Facebook-connectie werken, kilo’s gevoerde communicatie gaan verloren, centen die uitgegeven werden aan Farmville of andere onnozele spelletjes kon je even goed het raam uit gegooid hebben…
Ik blijf erbij: we leven op een luchtbel van sociale media, we wachten op het sociaal bloedbad dat moet volgen. En dat komt, al kan het gerust nog een paar jaartjes op zich laten wachten.
Internetbedrijven of webshops die hun volledige business(-plan) laten afhangen van dergelijke externe factoren, zijn dom. Bedrijven of individuen die keihard ijveren om hun website o-zo-perfect geïntegreerd te hebben met dergelijke sociale mediasites, zijn onverstandig. Ze hangen geclusterd rond een aantal populaire websites – waarvan ze denken dat die succesvol zijn – zoals toeleveranciers van autofabrieken. En we zagen in het verleden al meermaals de mogelijke gevolgen hiervan, bv. als een autofabriek de deuren moet sluiten…
Eigenheid hou je zelf in de hand, blinde afhankelijkheid van anderen doe je beter pas als er ook stevige SLA‘s ter zake kunnen afgesloten worden. En die heb ik on-line nog niet gezien. Laat u dus niet bedonderen.
Ik ga mij binnenkort een iPad in huis halen. En dus keek ik al rond naar het boekenaanbod om met die lezer te kunnen consumeren. Ik kwam terecht op e-boek.org, naar mijn weten de grootste site met Nederlandstalige elektronische boeken op het web, en ik schrok. Ik schrok omwille van de prijzen van de e-boeken op deze website: niet of nauwelijks goedkoper dan diezelfde boeken (maar dan wel op papier) in de klassieke boekenwinkel. Dit tart toch elke vorm van logica?
Dus kon ik het niet laten om de mensen van e-boek.org een mail te sturen :
Geachte,
Graag had ik geweten waarom elektronische boeken, zoals door jullie aangeboden, even veel kosten als de papieren versie van datzelfde boek.
Ik snap dit eerst en vooral niet vanuit het oogpunt van consument: om elektronische boeken bij jullie te kopen en te kunnen lezen, moet ik mij een dure e-Reader aanschaffen. Elektronisch lezen blijkt op die manier dus duurder dan op papier.
Ik snap dit ook niet vanuit jullie oogpunt: er zijn geen materiaalkosten, geen drukkosten, geen distributie, geen lokale boekhandelaars die een deeltje winst afromen, … Okee, er zijn ongetwijfeld wel serverkosten, maar die kunnen toch niet opwegen tegen al het bovenstaande? Vandaar: graag had ik geweten waarom de boeken op e-boek.org niet goedkoper zijn dan op vandaag.
Bedankt voor jullie respons,
Dominiek Leenknecht
Als die respons er komt, hou ik jullie op de hoogte.
Totaal in dezelfde context: ik voorspelde eerder dit jaar al dat de sector van het geschreven woord hetzelfde slachtoffer gaat worden van illegale downloadpraktijken als de muziek- en filmsector. Met de nu gehanteerde prijzenpolitiek zijn ze alvast vrijwel identiek bezig als deze twee geciteerde sectoren. En wie niet gelooft dat er nu al massa’s (zelfs Nederlandstalige) boeken, helemaal gratis ende illegaal, van het Tinternet te plukken zijn, die kan beter hier eens kijken.
Help! Paniek! Peeuw! De wereld is om zeep! Griekenland gaat overkop en sleurt Europa mee in haar val! En we moeten de 13de juni gaan stemmen maar hebben geen goesting of weten het niet meer!
Ach, laat ons van de nood een deugd maken… Thomas Cook geeft op zijn website stemjezelfweg.be namelijk tien mensen de kans om in het weekend van 13 juni naar Kreta te vliegen. Helemaal gratis en voor niets! Wie deze wedstrijd wint heeft dus een legitieme reden om niet naar die stembus van ons af te zakken en krijgt volop de kans om massa’s geld in Griekenland uit te geven en de economie daar vollen bak te redden.
Schrijf jezelf in op die website, promoot jouw profiel, zorg ervoor dat zoveel mogelijk vrienden, kennissen en vijanden je wegstemmen en het weekendje Kreta is voor u.
Maar uiteraard kan u ook gewoon mij wegstemmen. Voor schone Griekse foto’s op dees weblog. Of zo. Dus stem op mij! Alhier!
:: update :: Extra winstkans!!! Wie ikstemniet.be vermeldt als “slogan” binnen deze actie van Thomas Cook, maakt kans op één extra weekendtrip naar Kreta. Eén persoon die deze slogan formuleert, krijgt sowieso een weekendtrip naar het mooie Griekenland. Een extra winstkans dus, een competitie binnen de bestaande wedstrijd. Maak er gebruik van!
Op mijn bureau, thuis, heb ik 6 telefoontoestellen, elk met een eigen telefoonnummer. Om ze uit elkaar te houden, heb ik ze elk in een andere kleur gekocht :
Op de zwarte telefoon kunnen mijn vrienden mij bereiken, zowel huidige vrienden als vrienden uit een ver verleden, van op den univ en in de Chiro en zo.
Op de witte telefoon kan mijn werk mij bereiken en kan ik enkel telefoneren met de opgeslagen telefoonnummers van het werk.
De rode telefoon is voor mijn professionele contacten: loodgieter, tuinman, kuisvrouw, electricien, … Op dat toestel heb ik ook een antwoordapparaat aangesloten, zodat – als ze me bellen terwijl ik niet thuis ben – ze mij steeds kunnen bereiken.
De groene telefoon is het nummer waarmee ik onbekenden opbel. Soms heb ik daar gewoon heel veel zin in, een willekeurig nummer intoetsen en een praatje slaan. Ik doe dit ook specifiek met deze telefoon, zodat die onbekenden mij desgewenst via nummerherkenning kunnen terugbellen.
Het blauwe toestel is om naar telefooncomputers te bellen: voor spelletjes, ticketreservatie, de reservatielijn van de paterkes van West-Vleteren, … Nog nooit heb ik daar zelf een oproep op ontvangen.
En mijn gele telefoon, tenslotte, die kan ik voor alles gebruiken. Daar kan ik mee bellen naar jan en alleman en iedereen die dat wil kan mij ook daarop bereiken. Hmmm, misschien is dat ook de reden waarom die gele eigenlijk de meest gebruikte is…
Alles draait om experiences vandaag de dag, om totaalbelevingen. Bij Starbucks ga je niet gewoon een kop koffie drinken, maar je betreedt er een tempel van de koffie, waar de verse ingrediënten en de hippe zeteltjes je vrolijk aanstaren en waar je eventjes heel intens die wilde buitenwereld kunt ontvluchten. Een koffie bij Starbucks is pokkeduur als je puur op het zwarte drankje focust, maar velen hebben er de centen voor over om eventjes de Starbucks-oase te betreden.
Hetzelfde met de film Avatar. Ik zag ‘m nog niet (hij zegt me ook niet zo veel, eigenlijk), maar de reacties zijn wel redelijk unaniem: een flinterdun verhaaltje vol clichés die men al in heel wat andere films zag, de acteurs zijn van ondergeschikt belang, maar de wereld waar de kijker ingezogen wordt in onweerstaanbaar en net dat zorgt ervoor dat iedereen zo laaiend enthousiast over deze film loopt en deze vermoedelijk ook met een groot aantal Oscars aan de haal zal gaan: een nieuwe standaard voor de filmindustrie werd gezet.
Ook Cirque Du Soleil was baanbrekend op dat vlak: in tegenstellingen tot alle circussen die hen vooraf gingen, draaide het bij hen plotseling niet meer om losstaande sketches of om die paar circuslegendes (à la Clown Popov of een aantal leeuwentemmers uit die tijd), maar om een volledige onderdompeling in een totaal uniek universum.
Beleving, een unieke omgeving creëren, er voor zorgen dat mensen zich in hun vrije tijd eventjes keihard op vakantie kunnen wanen of van het dagdagelijkse weg kunnen dromen, daar lijkt er op vandaag heel wat om te doen.
Philips probeert op vandaag iets dergelijks, het is hun ambitie om de mensen thuis een tv-toestel te kunnen aanbieden die vooral afgestemd is op cinematografische beleving, op het duiken in een film in plaats van gewoon naar een film te kijken. Philips wil er voor zorgen dat de Avatar-experience thuis al even indrukwekkend kan plaatsvinden als in de cinema zelf en daarvoor bracht het zelfs speciaal een Cinema 21:9-tv-toestel uit.
Om de boze buitenwereld te overtuigen van de superieure kwaliteit van dit toestel en deze beleving, heeft Philips zich in de filmwereld zelf ondergedompeld. Na de indrukwekkende trailer “Carousel” die een klein jaar geleden werd gelanceerd ter aankondiging van dit nieuwe TV-toestel, gaan ze dit jaar een stapje verder. Philips stapte naar één of andere hooggeplaatste Amerikaanse filmproducent (Ridley Scott Associates) met de vraag om rond 1 specifiek (door Philips opgelegd) thema een aantal kortfilms te maken in een genre naar keuze. Bedoeling: technieken gebruiken waarmee de mogelijkheden van die Philips-televisies in de verf gezet kunnen worden. Die films zullen later dit jaar dan ook bij alle verdelers van deze TV-toestellen als teaser ingezet worden.
Maar om iedereen in deze beleving mee te trekken, gingen ze nog een stapje verder: op 8 april gaan deze 5 films in première, gratis, voor iedereen die het maar zien wil, via Tinterweb, middels een speciale multimedia-player waarop de mogelijkheden en effecten van de feitelijke TV-toestellen zeer goed tot hun recht zouden komen.
Ik ben curieus, heel curieus alleszins. De films zullen alhier worden gestreamd op 8 april, via Facebook is het alvast mogelijk kennis te maken met dit hele project, hieronder zie je alvast een YouTube-clip m.b.t. dit project (“Parallel Lines”).
Philips wil bijzonder web2.0 gaan, maar ik vraag me af of ze er écht in gaan slagen hun dure effecten over te brengen via het cheapo internet…
Ik heb er geen flauw benul van of dit klopt, maar Twitterprofiel @Papestaartje lanceerde zopas het onderstaande document (klik erop om in volledige grootte te zien). Het ziet er naar uit dat de programmatie van Rock Werchter vroegtijdiger uitgelekt is dan de bedoeling was, ofwel heeft Papestaartje een heel geloofwaardige kwakkel gelanceerd.
Als het onderstaande blokkenschema klopt, ben ‘k alvast een tevreden man. Want dit jaar ga ik nog eens naar het drukste zomerfestival van ons land. Op uitnodiging. ‘k Ben eens benieuwd wat dat VIP-arrangement daar allemaal zoal inhoudt. En vooral: het “trio” dat op zondagavond het hoofdpodium afsluit, is hemels!
(Maar nogmaals : moest dit schema niet kloppen, kom me dan niet stenigen… Al zou het wel een mooi bewijs zijn dat onofficiële Tweets véél sneller de ronde kunnen doen dan de officiële communicatie rond wat-dan-ook…)
:: update & rechtzetting :: Inmiddels reageerde Jeroen, de maker van bovenstaand blokkenschema:
Ik heb dit programma in elkaar geflanst voor de festivalwebsite Graz, om aan te geven wat ik van het programma VERWACHT (een realistische gok dus). Dit is geen wenslijst (dan zou het er veel onrealistischer uitzien), noch een officieel document van de organisatie van Rock Werchter.
We hebben dus niet te maken met het effectieve programma voor Rock Werchter, maar met een beredeneerde gok. Mijn excuses voor de gecreëerde illusies!
Ik heb er nog geen flauw benul van waar het goed voor is, maar ik heb me een Formspring-pagina aangemeten. Nu kan jan en alleman me met vragen bestoken, al dan niet op anonieme wijze. En die beantwoord ik dan, al dan niet op eerlijke wijze.
Spannend! Het lijkt bijna op een echt gesprek en zo.
Het heeft lang genoeg geduurd, Facebook heeft ondertussen duidelijk genoeg haar nutteloosheid bewezen. Aanvankelijk was het fijn om er mensen uit verre en nabije verledens terug te vinden op deze website, maar nu blijkt toch wel duideljik dat dit “sociale mediaplatform” enkel een sociaal gegeven is voor mensen die geen echt sociaal leven hebben en liever de ganse avond zitten te stinken voor hun beeldscherm, zich volop concentrerend op Farmville, Maffia Wars of de foto’s van kennissen die er toevallig wel een leven op na lijken te houden.
Neem je leven opnieuw in handen, ga terug voor een écht gesprek op restaurant of in een bruine kroeg, in plaats van als een domme anus te zitten klikken op “Vind ik leuk” onder oppervlakkige statusberichtjes en consoorten van vrienden en vijanden.
Velen lijken de laatste tijd te twijfelen om hun Facebook-account af te sluiten, maar zijn bang “dat er op dat moment allerlei belangrijke zaken op dat platform gepubliceerd gaan worden”. Dat gebeurde de laatste 2 jaar niet, dat zal de komende jaren ook wel niet gebeuren. Maar kom, voor de laatste keer: doe beroep op het “sociale netwerk”-effect van deze website. Hoe meer vrienden/vreemdelingen hara kiri plegen op één en dezelfde dag, hoe fijner de duik in het diepe zal zijn, hoe meer mensen tijd zullen hebben om ‘s avonds nog eens écht iets samen te gaan doen in plaats van voor hun computer te zitten.
Word lid van deze groep en, veel belangrijker!, ga op zondag 28 februari naar http://suicidemachine.org/, geef je Facebook-login-gegevens in en verwijder je FB-account definitief, volledig, voor eeuwig en altijd.
In maart begint de lente, tijd dus voor meer quality time!
Een aantal collega’s, vrienden en kennissen hadden om soortgelijke redenen de voorbije weken al afscheid genomen van het Facebook-gebeuren, anderen leken te twijfelen: “Ik kom nog maar zelden op Facebook, en als ik er terug opkom herinner ik me waarom ik het zo lang gemeden heb…” Maar een totale verwijdering van hun profiel vinden ze dan vaak zo drastisch, bang dat er geen weg terug is en dat het net dan wel eens boeiend zou kunnen worden op Facebook. Welnu, geloof mij: Facebook is een virtuele versie van “Los Zand“, als de diepgang er nu nog niet is, zal die in de nabije toekomst ook niet komen.
Op nieuwjaarsdag in de Noordzee gaan duiken is ook een bijzonder ziekelijk idee, maar zoals dit jaarlijks onder de gezonde groepsdruk van een IJsberenduik in Oostende plaatsvindt, wordt het telkens wel een gezellige bedoening. Laat ons dan ook overgaan tot een massale hara kiri met alle lol vandien!
Een absolute aanrader: Tim Broddin trok gisteren naar de Westhoek, meer bepaald naar de vergane gloriën Dadipark en Camping Kosmos. De beide attractieparken lijken in niets meer op de de plekken-vol-vertier die ze een aantal decennia geleden nog waren, en dat heeft Tim op vrij geniale wijze op beeld vastgelegd.
