Alles draait om experiences vandaag de dag, om totaalbelevingen. Bij Starbucks ga je niet gewoon een kop koffie drinken, maar je betreedt er een tempel van de koffie, waar de verse ingrediënten en de hippe zeteltjes je vrolijk aanstaren en waar je eventjes heel intens die wilde buitenwereld kunt ontvluchten. Een koffie bij Starbucks is pokkeduur als je puur op het zwarte drankje focust, maar velen hebben er de centen voor over om eventjes de Starbucks-oase te betreden.
Hetzelfde met de film Avatar. Ik zag ‘m nog niet (hij zegt me ook niet zo veel, eigenlijk), maar de reacties zijn wel redelijk unaniem: een flinterdun verhaaltje vol clichés die men al in heel wat andere films zag, de acteurs zijn van ondergeschikt belang, maar de wereld waar de kijker ingezogen wordt in onweerstaanbaar en net dat zorgt ervoor dat iedereen zo laaiend enthousiast over deze film loopt en deze vermoedelijk ook met een groot aantal Oscars aan de haal zal gaan: een nieuwe standaard voor de filmindustrie werd gezet.
Ook Cirque Du Soleil was baanbrekend op dat vlak: in tegenstellingen tot alle circussen die hen vooraf gingen, draaide het bij hen plotseling niet meer om losstaande sketches of om die paar circuslegendes (à la Clown Popov of een aantal leeuwentemmers uit die tijd), maar om een volledige onderdompeling in een totaal uniek universum.
Beleving, een unieke omgeving creëren, er voor zorgen dat mensen zich in hun vrije tijd eventjes keihard op vakantie kunnen wanen of van het dagdagelijkse weg kunnen dromen, daar lijkt er op vandaag heel wat om te doen.
Philips probeert op vandaag iets dergelijks, het is hun ambitie om de mensen thuis een tv-toestel te kunnen aanbieden die vooral afgestemd is op cinematografische beleving, op het duiken in een film in plaats van gewoon naar een film te kijken. Philips wil er voor zorgen dat de Avatar-experience thuis al even indrukwekkend kan plaatsvinden als in de cinema zelf en daarvoor bracht het zelfs speciaal een Cinema 21:9-tv-toestel uit.
Om de boze buitenwereld te overtuigen van de superieure kwaliteit van dit toestel en deze beleving, heeft Philips zich in de filmwereld zelf ondergedompeld. Na de indrukwekkende trailer “Carousel” die een klein jaar geleden werd gelanceerd ter aankondiging van dit nieuwe TV-toestel, gaan ze dit jaar een stapje verder. Philips stapte naar één of andere hooggeplaatste Amerikaanse filmproducent (Ridley Scott Associates) met de vraag om rond 1 specifiek (door Philips opgelegd) thema een aantal kortfilms te maken in een genre naar keuze. Bedoeling: technieken gebruiken waarmee de mogelijkheden van die Philips-televisies in de verf gezet kunnen worden. Die films zullen later dit jaar dan ook bij alle verdelers van deze TV-toestellen als teaser ingezet worden.
Maar om iedereen in deze beleving mee te trekken, gingen ze nog een stapje verder: op 8 april gaan deze 5 films in première, gratis, voor iedereen die het maar zien wil, via Tinterweb, middels een speciale multimedia-player waarop de mogelijkheden en effecten van de feitelijke TV-toestellen zeer goed tot hun recht zouden komen.
Ik ben curieus, heel curieus alleszins. De films zullen alhier worden gestreamd op 8 april, via Facebook is het alvast mogelijk kennis te maken met dit hele project, hieronder zie je alvast een YouTube-clip m.b.t. dit project (“Parallel Lines”).
Philips wil bijzonder web2.0 gaan, maar ik vraag me af of ze er écht in gaan slagen hun dure effecten over te brengen via het cheapo internet…
Ik heb er geen flauw benul van of dit klopt, maar Twitterprofiel @Papestaartje lanceerde zopas het onderstaande document (klik erop om in volledige grootte te zien). Het ziet er naar uit dat de programmatie van Rock Werchter vroegtijdiger uitgelekt is dan de bedoeling was, ofwel heeft Papestaartje een heel geloofwaardige kwakkel gelanceerd.
Als het onderstaande blokkenschema klopt, ben ‘k alvast een tevreden man. Want dit jaar ga ik nog eens naar het drukste zomerfestival van ons land. Op uitnodiging. ‘k Ben eens benieuwd wat dat VIP-arrangement daar allemaal zoal inhoudt. En vooral: het “trio” dat op zondagavond het hoofdpodium afsluit, is hemels!
(Maar nogmaals : moest dit schema niet kloppen, kom me dan niet stenigen… Al zou het wel een mooi bewijs zijn dat onofficiële Tweets véél sneller de ronde kunnen doen dan de officiële communicatie rond wat-dan-ook…)
:: update & rechtzetting :: Inmiddels reageerde Jeroen, de maker van bovenstaand blokkenschema:
Ik heb dit programma in elkaar geflanst voor de festivalwebsite Graz, om aan te geven wat ik van het programma VERWACHT (een realistische gok dus). Dit is geen wenslijst (dan zou het er veel onrealistischer uitzien), noch een officieel document van de organisatie van Rock Werchter.
We hebben dus niet te maken met het effectieve programma voor Rock Werchter, maar met een beredeneerde gok. Mijn excuses voor de gecreëerde illusies!
Ik heb er nog geen flauw benul van waar het goed voor is, maar ik heb me een Formspring-pagina aangemeten. Nu kan jan en alleman me met vragen bestoken, al dan niet op anonieme wijze. En die beantwoord ik dan, al dan niet op eerlijke wijze.
Spannend! Het lijkt bijna op een echt gesprek en zo.
Het heeft lang genoeg geduurd, Facebook heeft ondertussen duidelijk genoeg haar nutteloosheid bewezen. Aanvankelijk was het fijn om er mensen uit verre en nabije verledens terug te vinden op deze website, maar nu blijkt toch wel duideljik dat dit “sociale mediaplatform” enkel een sociaal gegeven is voor mensen die geen echt sociaal leven hebben en liever de ganse avond zitten te stinken voor hun beeldscherm, zich volop concentrerend op Farmville, Maffia Wars of de foto’s van kennissen die er toevallig wel een leven op na lijken te houden.
Neem je leven opnieuw in handen, ga terug voor een écht gesprek op restaurant of in een bruine kroeg, in plaats van als een domme anus te zitten klikken op “Vind ik leuk” onder oppervlakkige statusberichtjes en consoorten van vrienden en vijanden.
Velen lijken de laatste tijd te twijfelen om hun Facebook-account af te sluiten, maar zijn bang “dat er op dat moment allerlei belangrijke zaken op dat platform gepubliceerd gaan worden”. Dat gebeurde de laatste 2 jaar niet, dat zal de komende jaren ook wel niet gebeuren. Maar kom, voor de laatste keer: doe beroep op het “sociale netwerk”-effect van deze website. Hoe meer vrienden/vreemdelingen hara kiri plegen op één en dezelfde dag, hoe fijner de duik in het diepe zal zijn, hoe meer mensen tijd zullen hebben om ’s avonds nog eens écht iets samen te gaan doen in plaats van voor hun computer te zitten.
Word lid van deze groep en, veel belangrijker!, ga op zondag 28 februari naar http://suicidemachine.org/, geef je Facebook-login-gegevens in en verwijder je FB-account definitief, volledig, voor eeuwig en altijd.
In maart begint de lente, tijd dus voor meer quality time!
Een aantal collega’s, vrienden en kennissen hadden om soortgelijke redenen de voorbije weken al afscheid genomen van het Facebook-gebeuren, anderen leken te twijfelen: “Ik kom nog maar zelden op Facebook, en als ik er terug opkom herinner ik me waarom ik het zo lang gemeden heb…” Maar een totale verwijdering van hun profiel vinden ze dan vaak zo drastisch, bang dat er geen weg terug is en dat het net dan wel eens boeiend zou kunnen worden op Facebook. Welnu, geloof mij: Facebook is een virtuele versie van “Los Zand“, als de diepgang er nu nog niet is, zal die in de nabije toekomst ook niet komen.
Op nieuwjaarsdag in de Noordzee gaan duiken is ook een bijzonder ziekelijk idee, maar zoals dit jaarlijks onder de gezonde groepsdruk van een IJsberenduik in Oostende plaatsvindt, wordt het telkens wel een gezellige bedoening. Laat ons dan ook overgaan tot een massale hara kiri met alle lol vandien!
Een absolute aanrader: Tim Broddin trok gisteren naar de Westhoek, meer bepaald naar de vergane gloriën Dadipark en Camping Kosmos. De beide attractieparken lijken in niets meer op de de plekken-vol-vertier die ze een aantal decennia geleden nog waren, en dat heeft Tim op vrij geniale wijze op beeld vastgelegd.
Ik hou er steeds van om nieuwe muziekjes te leren kennen: nieuwe artiesten, nieuwe nummers, artiesten die al jaren bestaan maar waar ik nog nooit over gehoord had. Net zoals ik het plezant vind om zelf van die pareltjes of fijne ontdekkingen met anderen te delen. In het middelbaar deelde ik regelmatig “cassetjes” uit, met zowel CD- als gewoonweg radio-opnames. In het midden van dat tijdperk dat gedomineerd werd door pakweg The Bangles, Phil Collins en Kaoma, werd ik vaak raar aangekeken toen ik afkwam met pakweg Pixies, Stone Temple Pilots, Mano Negra of die goeie oude Doors. Ik was helemaal ondersteboven toen vriend Filip mij op de humaniora eens “Automatic For The People” van R.E.M. uitleende (nog steeds mijn favoriete CD allertijden) of toen ik op taalkamp een uur gefixeerd naar mijn radio zat te luisteren toen ik The Bends van Radiohead bij iemand geleend had.
In het huidige mp3-tijdperk is het makkelijker en moeilijker geworden dan ooit tevoren om muziek te ontdekken. Technisch is het alleszins veel makkelijker: iTunes, last.fm, YouTube, Spotify, legale en illegale downloadkanalen zorgen ervoor dat we meer muziek kunnen beluisteren dan jaren geleden voor mogelijk werd geacht. Maar het bos blijkt inmiddels zo groot, dat het ook steevast moeilijk is om net dié dingen te ontdekken, die je daadwerkelijk goed vindt of kunt vinden.
“Ik ga het liefst naar tweedeklasse gaan kijken,” zo sprak mijn oom Palmer zaliger, “daarin wordt er tenminste nog écht gevoetbald. Geen toneel, geen dikkenekkerij maar keihard vechten voor elk punt. In die klasse spelen ze tenminste nog uit liefde en passie voor het voetbal en tonen ze elke match opnieuw de strijdlust om die ene wedstrijd te winnen en achteraf een euforisch moment met de ploeg te beleven. Voor dat ene moment doen ze het, elke week opnieuw. En uit liefde voor de sport.”
Ik ben geen voetballiefhebber, noch uit eerste, noch uit tweede klasse. Maar ik hou wel van die hierboven beschreven tweedeklassersmentaliteit. Want die tref je op verschillende vlakken aan: mensen die een doorgedreven hobby, een intense passie hebben voor iets en ook alles in het werk stellen om deze te beleven, hun verrukking en interesse te delen met anderen, die continu spreken/schrijven over waar hun hart vol van is en die met hun beperkte amateur/vrijwilligersmiddelen alles in het werk stellen om die passie in de kijker te blijven plaatsen.
Zo ontdekte ik een aantal maand geleden Razor Reel, een bende gepassioneerde B-film-liefhebbers uit Brugge die op hun website zoveel mogelijk een totaaloverzicht proberen te brengen van alle films uit hun geliefkoosde genre (voornamelijk low budget horrorfilms als pakweg [REC], maar ook manga en andere films uit het fantastische genre). De website is op een heel klein niche-publiek afgestemd, maar geniet ondertussen al van internationale faam omwille van het totaaloverzicht. De website is niet fantastisch qua lay-out of navigatie, het is alles behalve SEO-geoptimaliseerd, maar ze zit inhoudelijk zo enthousiast in elkaar dat ik er fan van ben. Ik hou van inhoud, en al de rest dat er bij komt is voor mij overbodige luxe.
In hun enthousiasme organiseert deze organisatie ook jaarlijks een filmfestival in het genre. Ook hier: geen grootschalige evenementen, zoals de Kinepolis-evenementen, maar wel met bijzonder veel liefde voor hun filmgenre. Ik hoop dat dergelijke trends zich de volgende jaren gaan voortzetten: mensen die enorm houden van iets en die het uit overtuiging, idealisme en enthousiasme met zoveel mogelijk anderen gaan delen. Zonder dat er grote budgetten, bedrijven, sponsors of andere marketingkwistenbiebels achter zitten.
Voor wie de afgelopen week eventjes hersendood was: alle albums van The Beatles werden allemaal digitaal herwerkt en opnieuw uitgebracht op CD, met een stormloop en 17 van hun albums in de Ultratop tot gevolg. Het positieve gevolg hiervan is dat de 4 Grootheden nog eens op de radio gespeeld worden (en Studio Brussel pakt uit met het heel fijne zondagmiddagprogramma John, Paul, Ringo & George) en hopelijk houdt deze trend nog een eindje aan. Ik heb de Beatles altijd fenomenaal gevonden, hun rode en blauwe verzamelaar wordt hier nog steeds geregeld kapotgedraaid, maar ik heb het er niet meteen voor over om nu ook hun peperdure verzamelbox in huis te halen.
Een goed alternatief is weliswaar Beatles Radio, een internetradiostation dat 24/7 muziek draait van The Fab 4 en alles wat daar rond hangt: ook solowerk van de 4 gasten komt aan bod, Beatles-covers (zoals het onverslijtbare With A Little Help van Joe Cocker) en consoorten. Muzikale variatie en klasse troef!
Een rechtstreekse link naar de 96k-stream vind je hierzo.
‘t Ging over Alternate Reality Gaming op Twitter. Sommigen hadden er nog nooit over gehoord, maar klonken wel bijzonder geïnteresseerd in het fenomeen, anderen kenden het wél al maar blijken evenals uw dienaar al geruime tijd op zoek naar partners in crime.
Maar goed, de vraag van een aantal was toch wel waar men meer info of enige basisinfo over het onderwerp kon vinden. Het hierboven gelinkte Wikipedia-artikel is alvast een goed startpunt. In 2006 werd deze goede white paper over het onderwerp gepubliceerd. ARGNet is inhoudelijk zeer sterk, maar bevat inmiddels al zoveel uiteenlopende informatie dat het vaak moeilijk wordt om door de bomen het bos nog te zien.
Ook bijzonder goed is de Alternate Reality Gaming Quick Start Guide: de ideale bron om in amper 10 minuutjes tijd een goed idee te hebben over wat alternate reality games nu precies zijn. Sean Stewart werkte mee aan The Beast (een van de eerste ARG’s) en plaatste zijn ideeën/bevindingen on-line. Op ReadWriteWeb werden een aantal Do’s en Don’ts m.b.t. ARG’s gepubliceerd, hier wordt alles nog eens mooi samengevat in 7 puntjes vanuit educatief standpunt (“hoe kan ik gebruik maken van ARG’s in mijn opleidings-/opvoedingsplan”).
Maar ik vind nog steeds dat er niets gaat boven een goed boek, als het neerkomt op zich te verdiepen in een interessant onderwerp. Momenteel zitten er een vijftal dergelijke boeken ergens in the pipeline tussen Amazon en Casa Domino :
Als ik nu win of niet: ik hecht er weinig geloof aan. Maar dat neemt niet weg dat ik nu efkes vrolijk campagne ga voeren: Stem op de weblog van Imke Dielen uw held @dominiek_be tot de meest behgeerlijke vrijgezel in jaren! Doe het desnoods omdat u van al die andere genomineerden nog nooit gehoord hebt of omdat u mij echt en oprecht een bijzonder lekker dier vindt. Of uit een eerlijk gevoel aan medelijden. Uw motivatie hoef ik niet te weten.
En als ik win, trakteer ik één van mijn stemmers op een etentje met deze bink. Ha!
