Helemaal gelukkig was het niet, het perscommuniqué van Telenet een paar weken geleden waarin er werd aangekondigd dat er een aantal analoge tv-zenders zouden sneuvelen eind maart. “Maar er komen wel een heel pak zenders bij op Yelo!” werd er sussend en triomfantelijk aan toegevoegd.

Vlamingen zijn duidelijk geneigd om te zagen. De analoge tv-kijkers (of toch de één of andere nitwit die zichzelf had uitgeroepen tot woordvoerder van deze belangengroep) voelde zich gepakt, de Yelo-gebruikers klagen steen en been omdat VTM er nog steeds niet live op te bekijken is. VTM begot. Ik kan me zelfs niet indenken wanneer ik nog voor het laatst naar die zender heb gekeken op mijn gewone TV-toestel.

Laat mij dus voor een frisse tegenwind zorgen: hoera! Want in de kleine lettertjes van diezelfde Telenet-aankondiging stond er namelijk ook dat eind maart Sundance Channel gratis aan het digitale basispakket van Telenet wordt toegevoegd. Sundance ontstond ergens eind jaren ’70 of begin jaren ’80 als een Amerikaans filmfestival dat toegespitst was op independence: films, documentaires en soortgelijken waar geen waanzinnige budgetten of gigantische productiehuizen achter zitten, een aantal regisseurs – zoals Quentin Tarantino en Jim Jarmusch – beleefden er hun doorbraak.

Sundance Channel zet deze traditie voort op het TV-scherm: met films en documentaires die ooit op het festival te zien waren (en bij ons zelden de buis halen), met muziekprogramma’s en tv-series die soms net ietsje anders zijn dan wat we doorgaans op TV voorgeschoteld krijgen. Sundance Channel lijkt in die optiek op Canvas, maar zonder programma’s over de wereldoorlog, zonder bij het haar gegrepen stand-up comedians, zonder de actualiteitsmagazines of Bart-Peeters-shows.

Ik kijk uit naar Sundance Channel.

In afwachting van het vernieuwde VT4/WoestijnvisTV, laat dit duidelijk zijn. Zou De Mol écht terug op de buis komen? #jubel

Wat Als? is eigenlijk het enige programma van Vlaamse bodem waar ik nog eens tijd voor maak. Soms absurd, soms flauw, vaak hilarisch, meestal heerlijk surrealistisch in beeld gebracht. “Een sketch-show”, zo noemen de makers van het programma het, “een visualisatie van de betere verzinsels die op vrijdagnacht rond 3 uur aan de toog passeren”, zo noem ik het liever.

Al is het wel vaak vreemd om in nuchtere toestand met dergelijke waanideeën geconfronteerd te worden…

Met de onderstaande heb ik vorige maandag alvast heel hard moeten lachen. Een combinatie van onderbroekenhumor én “maar ‘t is toch waar zeker, vrouwen doen altijd veel te dubbelzinnig als ze iets duidelijk willen maken…”

Ik heb gisterenavond voor de eerste keer in pakweg 5 jaar tijd naar een talentenjacht op TV gekeken. Heel wat seizoenen van pakweg X-Factor, Idool en So You Think You Can Whistle Through Your Nose zijn aan mij voorbijgegaan zonder dat ik er maar iets van zag op televisie. Jammer enerzijds, want langs een kant heb ik mateloos veel respect voor deelnemers aan zulke talentenjachten, mensen die zich voor de leeuwen gooien in de hoop hun droom te kunnen beleven; maar anderzijds is dit voornamelijk omdat zulke programma’s vaak ook verschrikkelijk vervelend gemaakt zijn. Ik ben geïnteresseerd in kandidaten die hun ding doen, aangevuld met de commentaar van een jury, en niet door allerlei ander gelul… Al drijft dit laatste ook nog vaak boven. Het programma moet lang genoeg duren natuurlijk. Want er moeten 4 reclameblokken in verwerkt kunnen worden.

Maar goed: ik kijk dus graag naar dergelijke deelnemers, heel wat clips van buitenlandse deelnemers aan dergelijke talentenjachten werden er in Casa Domi al YouTube-gewijs doorgejaagd. Zoals de waanzinnig fijne Cher Lloyd die eind vorig jaar deelnam aan X-Factor UK met een combinatie van zang, raps en weirdness. Wat een présence en stem heeft die meid!

(Is dat trouwens bij ons ook zo, dat de finalisten op het einde met een internationale ster mogen duetteren? Of was ‘t budget al op bij de VTM hiervoor?)

Doch afijn, mijn excuses voor deze zijpassen. Ik keek dus gisteren naar Idool. Er zaten een paar zeer goede zangeressen tussen, maar ik zag vooral enorm veel crap. Deelnemers die vals zongen, die geen toon konden houden of die al evenveel emotie in hun performance leggen als een braadkip in de pan. Nogal doods en zo.

Ik snap het niet, dit was nochtans helemaal geen voorronde meer of zo (die uitlachtelevisie was al achter de rug), maar toch mocht ruim de helft van wat ik gisteren zag meteen naar huis gestuurd worden. Hoe komt dit? Waren er écht zo weinig goede kandidaten die zich hadden opgegeven voor Idool? Of heeft een klein land als België gewoonweg veel minder muzikaal talent in huis dan al die andere landen die – jaar na jaar – er in slagen om 10 waanzinnig goede zangers/performers te selecteren voor de grootste muzikale battle van dat jaar?

Ik vond het bedroevend. Het moet aan de format liggen. Of aan onze Vlaamse aard. Maar ik ken een aantal mensen die veel beter kunnen zingen dan het zootje ongeregeld dat ik gisteren op TV zag. Geen idee waarom die zich nog nooit kandidaat gesteld hebben.

En Kato mag dat spel dit jaar winnen. Ze zingt goed en ziet er intrigerend uit. Ze mist enkel nog wat Cher Lloyd-weirdness.

Het is de eerste donderdag van het jaar, en dat betekent… dat er vanavond – op de Nederlandse televisie – een nieuw seizoen start van Wie is de Mol?. Ik ben fan, al jaren. Eerst en vooral: omdat het een geweldig TV-format is en blijft; ik vind het nog steeds onvoorstelbaar jammer dat er in België niet meer seizoenen van De Mol gemaakt werden. Al kunnen we maar blijven hopen natuurlijk.

Maar ik kijk ook elk jaar opnieuw, omdat de Nederlandse televisie er ook altijd heel mooie TV weet van te maken, niet in het minst dankzij de fantastische landkeuze die jaarlijks gemaakt wordt. Dit jaar viel de keuze op El Salvador, ik ben al lichtjes aan het saliveren geslagen. Dit wordt weer zo hard verlangen naar een tropische vakantie! Ik verwacht mooie mensen, veel zon en een oase aan heldere kleuren. Feestvreugde, gedwarsboomd door een keihard spel waarin een verrader rondloopt. Een beetje zoals het nieuwjaarsfeestje binnen de Belgische politiek, quoi?

Naar jaarlijkse traditie, zijn de kandidaten ook dit jaar opnieuw BN-ers. Bekende Nederlanders. Ook al ken ik de meesten van hen niet (op die ene man na die in de jury van So You Think You Can Dance zat). Maar bij deze verklaar ik mij wel al onvoorwaardelijk fan van en supporter voor actrice Anna Drijver. Ze mag voor mijn part het spelletje winnen of De Mol zijn. Als ze maar lang genoeg mijn beeldbuis blijft teisteren, de eerstkomende donderdagavonden.

Ik hou van films. Ik bekijk heel graag, heel vaak films. En het liefst van al doe ik dat uiteraard in het comfort van thuis: geen kwartier in de auto zitten richting cinema, parkeerplaats zoeken, ofwel te vroeg ofwel te laat aankomen, de walmen van popcorn en kaassauzen opsnuiven, …

In die optiek nam ik dan ook een jaar of 4 geleden een Prime-abonnement: ik vind Prime nog steeds een fantastisch film-tv-kanaal, met een zeer goed en gevarieerd aanbod van zowel blockbusters als soms onbekende parels. 20 Euro per maand vind ik bovendien heus niet te veel voor een onbeperkt aanbod (zeker gezien ze ook een heel ruim film-on-demand-aanbod hebben binnen de bestaande Prime-formule), als je pakweg 1 x per week een film zou huren zit je ook al aan dat bedrag.
Maar aangezien ik een veelvraat ben op vlak van films: ik keek er toch makkelijk een drietal per week. 12 films voor 20 Euro? De max!

Alleen… Ik kijk eigenlijk bijna enkel intensief naar fijne kaskrakers tijdens het winterseizoen. Als het vroeg donker is ‘s avonds, te koud om nog iets te doen, gezellig warm in de woonkamer. Van zodra het zomeruur daar terug is, lijkt mijn aandacht op dat vlak te verslappen en zijn er weer veel plezantere zaken te beleven in eigen tuin, stadsparken, terrasjes alom en trek ik er graag – zoals na een werkdagje – op uit voor een avondje kust of zo.

Dit was ook de reden waarom ik indertijd mijn Prime-abonnement opzegde. Hoe interessant het was tijdens de wintermaanden, zo onaangeroerd bleven de Prime-kanalen tijdens de zomer.
Ik had bij de klantendienst nagevraagd of het mogelijk was een abonnement aan te gaan voor een half jaar of voor een aantal maanden, ik was zelfs bereid hier bv. 25 Euro voor te betalen dan.
Dit bleek geen optie: een abonnement van minstens een jaar, of niets, mijnheer…

Nu pakt Prime uit met WAW-boxen, een soortement van Bongo bonnen voor digitale televisie. De blauwe WAW-box is een Prime-cadeaubox. Je kan voor 50 Euro zo een bon kopen, hem aan iemand schenken en die kan gratis ende voor niets Prime op zijn digitale televisie ontvangen voor 4 maanden.

De max, dacht ik, dat betekent ongetwijfeld dat ik ook zelf gewoon een abonnement voor 4 maanden kan aanvragen! Niets blijkt echter minder waar… Als je voor jezelf een Prime-abonnement aanvraagt, is de duurtijd van een jaar nog steeds de minimumvereiste. Je kan de actie “4 maanden Prime” enkel genieten als je een cadeaubon krijgt en die activeert.

Wat is dit nou voor administratieve rompslomp en Kafkaiaans gedoe?

Ach ja, ik denk dat ik mezelf dit weekend eens ga verrassen op een leuke bon.

Ofwel blijf ik gewoon beroep doen op de digicorder en de filmgids voor de arme man: films.dominiek.be. Want eigenlijk staan er toch ook heel wat goede films geprogrammeerd op de “traditionele TV-zenders” die iedereen met zijn/haar standaardabonnement kan ontvangen.

(By the way: ongelooflijke kudos aan Canvas Televisie, hun filmaanbod heeft mij de laatste weken al meermaals bijzonder gelukkig gemaakt).