Heerlijk nieuws voor filmliefhebbers: Nederland 2 besteedt volgend weekend bijzonder veel aandacht aan Pedro Almodóvar, niet minder dan 3 van ‘s mans heerlijke films worden uitgezonden. Zonder enige twijfel is Almodóvar de meest succesvolle Spaanse filmmaker van de laatste jaren, waardoor hij ook al een aantal Oscars in de wacht wist te slepen. Voor liefhebbers van Almodóvar: het zijn drie van z’n beste films die worden uitgezonden, geniet er gerust nog een keertje van; voor mensen die niet bekend zijn met zijn werk: de uitgezonden films vormen alvast een prima introductie terzake!
Een bijzonder aantrekkelijke, onbekende Liesbeth nam vandaag deel aan De Pappenheimers. Al bleek plotseling, midden het programma, dat ze toch niet zó onbekend is. Tom Lenaers sprak haar namelijk, naar aanleiding van de een of andere muziekvraag, aan over haar persoonlijke muzikale carrière… “Jij hebt toch ook nog een aantal nummers opgenomen? Meer nog, je hebt naast de grote Stijn Meuris gezongen!”
Ha ja, toen herkende ik haar ook. Met Liesbeth nam Stijn Meuris een aantal jaar geleden één van de mooiste Nederlandstalige covers allertijden op: Stel Nu Dat Jij Niet Bestond, een cover van Joe Dassins Et Si Tu N’Existais Pas.
Voor wie vanavond televisiegewijs niet genoeg van Liesbeth kon krijgen: ze staat met dit nummer ook op YouTube, zowel met een versie ervan uit De Laatste Show als met de officiële videoclip waarin zij helegans de hoofdrol speelt.
Voor het tiende jaar op rij zendt de Nederlandse televisie, tijdens de eerste 13 weken van het nieuwe jaar, ook dit jaar weer Wie is de Mol? uit, de combinatie van actie, humor, toeristische TV en whodunnit die jaren geleden in ons eigen land werd uitgevonden door Woestijnvis onder de kortere naam “De Mol“. Woestijnvis stopte na 3 seizoenen met deze TV-format, de Nederlandse tv-makers bewijzen echter al 10 jaar aan een stuk op geslaagde wijze dat er alles behalve sleet hoeft te komen op een dergelijke succesformule.
Eén aspect van het programma hebben de Nederlanders wel aangepast: het zijn sinds een jaar of 7 niet langer onbekende kandidaten die aan het programma deelnemen, maar wel Redelijk Bekende Nederlanders. Men had namelijk gemerkt dat, met totaal onbekende spelers, het telkens toch wel een hele tijd duurde voor kijker echt het gevoel had de spelers te kennen en van elkaar te onderscheiden; door met (redelijk) bekende mensen te werken, kon men op die manier de lastige eerste afleveringen al meteen heel wat actievoller maken.
Een tijdje geleden haalde ik de DVD’s met alle afleveringen ooit van The Muppet Show in huis, naar mijn smaak nog steeds één van de strafste TV-programma’s ooit: revolutionair in zijn tijd en nu nog steeds bijzonder geestig, ontroerend, tijdloos en onevenaarbaar. Gisteren dook een gloednieuw filmpje met de hoofdpersonages uit die Muppet Show op op YouTube. Het ziet er nog steeds bijzonder fris en actueel uit en naar verluidt komt er volgend jaar een nieuwe film met de Muppets uit: The Cheapest Muppet Movie Ever Made, met de authentieke poppen van toen in het authentieke theatergebouw van de serie. Gefundenes Fressen voor nostalgici als ikzelf, al ben ik er van overtuigd dat het ook hét moment zal worden waarop heel wat ouders de Muppets zullen herontdekken en de nieuwe generatie (hun kinderen) in die wondere wereld gaan introduceren.
Op donderdagavond kijk ik al graag eens van onder mijn dekentje naar Los Zand op één. Okee, het is nauw niet meteen de meest hoogvliegende fictiereeks die de laatste jaren op de VRT wordt uitgezonden (en de geloofwaardigheid waarmee bepaalde personages worden neergezet vind ik bij sommigen erbarmelijk), maar het Afrika-gedeelte bevalt mij wel enorm. De roadtrip aldaar zorgt voor heel warme, mooie beelden; het lijken ook de betere acteurs van de reeks die naar dit warme continent mochten afreizen.
(In de kantlijn: laat deze serie wel het bewijs wezen dat mooi ABN-gesproken series totaal ongeloofwaardig overkomen).
Maar ofwel is er één of andere hartgrondige ruzie aan mij voorbijgegaan, ofwel is er een tijdbom aan het tikken die heel binnenkort ontploffen moet. Maar nu de serie op TV is, blijkt er een heel zware onderhuidse spanning te leven onder de medewerkers aan Los Zand.
Een aantal weken geleden al, toen de serie voor het eerst op TV kwam, sprak Koen De Bouw nogal zuchtend op Radio 1 dat de mensen met dat mooie weer misschien beter wat in de tuin zouden zitten in plaats van naar Los Zand te kijken.
En dit weekend een al even merkwaardige uitspraak in De Standaard, deze keer door Matthias Schoenaerts, die ook in de serie meespeelt : “Over Los Zand ga ik niet te veel zeggen…” waarna hij deze serie voor de rest van het interview uit de weg gaat.
Geen idee of deze gasten misschien niet uitbetaald werden, dan wel of ze de serie achteraf bekeken zelf veel te plattekes vinden, of wat de reden ook moge zijn, maar er is duidelijk stront aan de knikker.
Bij wijze van repetitie en in afwachting van volgend weekend, heb ik deze week al eens gestemd. Op Restaurant Dell’anno. Ik weet (en vrees er enigszins voor) dat vele TV-kijkers dit restaurant gaan afrekenen op het driftkikkergedrag van Claudio, maar in mijn ogen is het wel een echte chef en staat het Kortrijkse restaurant er volkomen door zijn culinaire creaties en de fraaie élégance van zijn partner Gaëlle in de zaal.
Topkoks zijn per definitie driftkikkers. Het schijnt dat het ook bijzonder moeilijk (tot onmogelijk) samenwerken is met andere toppers zoals Peter Goossens zelve en Ferran Adrià (van El Bulli): creatieve mensen die volledig opgaan in hun gave en vrij onevenaarbare kook- en creatietalent, mensen die furieus kunnen worden als ze gestoord worden tijdens de één of andere nieuwe uitvinding, gasten die enigszins sociaal gehandicapt zijn in hun keuken omdat ze er continu het gevoel hebben voor de voeten gelopen te worden door assistenten waarvan ze het idee hebben dat die niet even gedreven of almachtig zijn.
Een goed voorbeeld op dat vlak: jonge koks die in Het Hof Van Cleve gaan werken (om ervaring op te doen) werken er voor minder dan het minimumloon. Omdat, aldus Goossens, de ervaring die ze daar opdoen een investering is in hun CV en op termijn voor hogere lonen en grotere kansen kan zorgen. Het is er dan ook een duiventil: weinig jonge keukentalenten blijven er lang plakken en dat is ook de reden waarom ‘t Hof Van Cleve bij zovelen op het curriculum staat te prijken.
Peter Goossens staat trouwens zelf bijzonder weinig in de keuken van zijn eigenste toprestaurant: niet alleen omdat hij bijzonder veel schnabbels en TV-optredens moet verzorgen, maar ook omdat hij het dus in het keukenkiekenkot bijzonder moeilijk heeft als “creatief kookgenie”. Hij verblijft ergens in een bureaucratische kooi in het restaurant, waar hij één maal per week uit afdaalt. Om het keukenpersoneel nieuwe uitvindingen en plats te demonstreren. Hij toont hoe het moet, daarna moet het personeel tonen dat ze het meteen begrepen hebben. Vanaf dan volgt Goossens de keukenavonturen vanuit zijn bureau op een aantal grote schermen, want de keuken hangt vol camera’s.
Maar hij gaat achteraf uiteraard wel handjes schudden met de rijkelui die kwamen eten.
Zo zie ik Claudio van dell’Anno dus ook: geniaal in zijn vakgebied, koken vanuit een onderbuik en met een spontaniteit zoals wij dagdagelijks ademen, net daardoor sociaal problematisch en bijzonder excentriek. Awel ja, dat is een chefkok die heerlijke schotels kan tevoorschijn toveren en is dat niet waarvoor mensen op restaurant gaan? Om zich te laten overvallen door heerlijks dat ze zelf geenszins kunnen fabriceren? Ik ben fan van Claudio en Gaëlle en heb daarom voor het eerst in lange tijd de rode knop van mijn afstandsbediening beroerd.
Als al het keukenpersoneel in dell’Anno zou weglopen, ben ik er zeker van dat er in een mum van tijd een nieuwe resem vrijwilligers zich zou aanmelden om de gevallen leemtes op te vullen en ben ik er al evenzeer van overtuigd dat de kookkunsten van Claudio in stand gehouden zouden worden: hij is de leider, hij weet hoe de zaken bereid moeten worden, zijn stempel zou op de kookkunst gedrukt blijven worden.
Dat kan niet gezegd worden van hun medefinalist-concurrenten van Bigarreaux uit Sint-Truiden. Okee, daar is het groepsgevoel bijzonder fijn, maar de zaak staat of valt er met het “ingehuurde personeel”. Zowel op vlak van zaalbediening als in de keuken. En dat is bijzonder gevaarlijk: niet alleen is de marktwaarde van de aanwezige souschef en zaalchef enorm toegenomen (en zullen ze dus zeer gegeerd zijn op de horeca-markt), maar elk klein dispuut kan er voor zorgen dat één van deze “ondergeschikte” schakels het restaurantsbedrijf gaat verlaten. En dat zou diepe wonden nalaten op de kwaliteit van het restaurant zelf, dit restaurant zou er (inhoudelijk en vormelijk) binnen afzienbare tijd wel eens heel anders kunnen uitzien, dit kan beter zijn, dit kan ook heel wat slechter zijn. Weinig genialiteit, eerder collegiale gezapigheid met een mooi resultaat uit groepswerk dat hopelijk een lang leven beschoren is.
Bovendien: ik vind die Ann van Bigarreaux maar een “valse toffe”. Ze is een typische vrouw: opportunistisch, gaat toch nu en dan katgewijs haar klauwen uitsteken in de richting van het gezicht van anderen, haar oprechtheid en eerlijkheid lijkt me op momenten té gespeeld. Zij zou er in elk geval eentje zijn waar ik niet graag mee zou samenwerken, omdat ik me continu zou lopen afvragen “of ze nou eerlijk was en het ook zo bedoelde, of als ze weer gewoon één of ander trucje uithaalde”. Haar masker viel een paar keer af tijdens de halve finale, waar ze bitchgewijs reclame ging voeren voor de deur en in het restaurant van de concurrentie… Heel flauw eigenlijk.
Geef me dan maar Claudio die misschien wel onaangepast en grof uit de hoek kan komen, maar waarvan iedereen duidelijk weet hoe hij in elkaar zit en men zich daartegen kan wapenen.
En vooral: ik hoop deze zomer eens in dell’Anno te kunnen gaan eten! Ik hoop dus dat mijn stem heeft kunnen helpen om het restaurant minstens een jaar langer te laten open blijven.
Begin dit jaar berichtte ik al over 8, de nieuwe TV-zender van Concentra Media die aan het aanbod voor de digitale TV-kijkers wordt toegevoegd. Over een dikke week is het zover en blijkbaar wordt alles in de steigers gezet: sinds dit weekend werd het nieuwe kanaal al toegevoegd aan de zenderlijst van de digitale leveranciers (op Telenet Digitaal kreeg het kanaalnummer 38 toegewezen) en er wordt volop getrailerd en geteased met fragmenten uit feuilletons die uitgezonden gaan worden. Ook de website, acht.tv, is ondertussen in de lucht: er wordt afgeteld naar de lancering, het spuuglelijke logo wordt er al getoond en een niet-volledig lijstje van “wat men kan verwachten en wat net niet” siert er het scherm. Vooral met het “wat wordt niet verwacht”-overzicht geeft Acht duidelijk weer dat het zich afzet tegen het aanbod van de huidige Vlaamse TV-zenders, het nieuwe kanaal gaat duidelijk voor een aanbod van buitenlandse kwaliteitsseries, -documentaires en consoorten.
Ik kijk alvast enorm uit naar The Wire, The Sopranos, Flight Of The Conchords en Reno 911, al doen getoonde trailers ook vermoeden dat er andere parels in het aanbod zullen zitten. Deze zender lijkt me vooral een aanval te zijn op Canvas – maar dan zonder actualiteit, talkshow-bullshit, zever van eigen bodem, een zoveelste documentaire over Hitler op rij en heruitzendingen van feuilletons – al lijkt Acht het ook gemunt te hebben op het steeds groter wordende publiek dat geniet van kwaliteitsfeuilletons en daartoe zelfs bereid is kilo’s series-op-DVD in huis te halen.
Een nieuwe TV-zender in volle crisisperiode? Bijzonder slim gezien. Want velen kiezen momenteel voor goedkoop entertainment waarvoor men het huis niet uit moet. En dat de mannen achter 8 van enige humor gespeend zijn, mag blijken uit de link onderaan op hun huidige webpagina. Wordt dit de Humo onder de TV-zenders? Het zou kunnen, maar het lijkt mij alvast een nieuwe kanshebber op de Pop Poll-medaille voor beste binnenlandse TV-zender van dit weekblad.
Donderdagavond (allez ja, den deze toch, want volgende week toneel op ‘t programma) is weer volop TV-avond. M!LF op 2BE is zo politiek incorrect, dat het hilarisch wordt. Alleen moet Philippe Geubes zich hoeden voor overexposure op TV, al vind ‘k ‘m tot dusver nog steeds één van de komische revelaties! Wat het programma zelf betreft: gieren met de clichés die aangedragen werden, ik hoop maar dat de volgende 7 weken niet gewoon een flauwe variatie op hetzelfde thema worden.
Straks: Mijn Restaurant. En ik ben zeer blij dat de Westvlaamse kandidaten héél wat sympathieker zijn dan het “Red Pepper”-paartje van vorig jaar. Niet alleen is het koppetje uitbaters van Restaurant Dell’anno bijzonder sympathiek (al moeten ze nog wat aan hun drive werken), als Goossens al vindt dat Claudio onvoorstelbaar lekker kan koken, dan klinkt dat op zijn minst veelbelovend. Ik ga als Westvlaming dan ook volop in het offensief tegen het Limburg-gevoel waar de serie vorig jaar bol van stond.
Vanaf morgen kan er gereserveerd worden in dit kandidaat-restaurant. ‘k Ga mij reppen om ook een tafeltje te veroveren. Iemand zin om mee te gaan?
TV-tip van de dag: straks, om 20u30, zendt Canvas+ de film Some Kind of Monster uit, een film met en over Metallica die nochtans niet gedomineerd wordt door luid gebrul en striemende gitaren. Een film die even geniaal als schrijnend is, over het moment dat de band door een bijzonder diep dal kroop en ondermeer een groepstherapeut op bezoek kreeg om alle scherven opnieuw te lijmen. Over onderhuidse spanningen die zich in twintig jaar binnen de band gevormd hadden, over de zoektocht naar een nieuwe bassist, over James Hetfield die vastbesloten is om af te kicken van alle drugs. Een film die dus gaat over vrijwel alles dat er voor zorgde dat Metallica in 2003 op ontploffen stond, maar ook over groepsdynamieken in het algemeen.
