‘t Is eigenlijk al heel lang geleden, maar ik weet dat ik mij bij maatjes ooit bijzonder geamuseerd heb met het gezelschapsspel Kleur Bekennen. Het is zo een typisch spel voor als je eens een nest vrienden op bezoek hebt (geen vage kennissen, maar best toch wel een aantal mensen die mekaar écht kennen, ideaal vanaf een man of 6), waarbij de grootste revelaties worden geopenbaard, waarbij er volop ode aan mekaar gebracht wordt, maar waar hechte vriendschappen ook fataal op kunnen kapotspringen. Een typisch “ken jezelf en ken je maten” spel, waarin vragen opduiken als:

• Stel dat je voor langere tijd aan de andere kant van de wereld zit, en je mag slechts naar 2 van de aanwezige vrienden een kaartje sturen, naar wie zou je dat dan doen?
• Wie uit het gezelschap kan absoluut niet tegen zijn/haar verlies?
• Over wie heb je het laatst gepraat met mensen die hier nu niet aanwezig zijn?
• …

Kortom: een spel dat helemaal anders is dan heel wat andere gezelschapsspellen, veel persoonlijker ook. ‘k Heb ‘t slechts 1 keertje gespeeld, maar ik was er meteen helemaal weg van. Maar… het dateert van 1998 en ik kan het echt wel nergens (meer) vinden. Iemand die dit op zolder staan heeft en dringend kwijt wil? Of iets dergelijks? Laat hieronder gerust uw prijs weten!

(En o ja, die doos ziet er bijzonder gedateerd uit. You have to love it!)

:: update :: @maartenvanmeer bezorgde mij het reddende antwoord. Blijkbaar werd bovenstaand spel een jaar of 2 geleden opnieuw uitgegeven onder de titel True Colours en is het op vandaag nog steeds in heel wat (speelgoed-)winkels te vinden. Ik ga op zoek!

Share on Facebook

DaMusic pakt met een heel fijne eindejaarswedstrijd uit: ze vertaalden 15 liedjesfragmenten uit 2007 naar het Nederlands en de vraag klinkt telkenmale heel eenvoudig “wie met welk nummer?”.

Bij een eerste leesbeurt van de opgaves had ik bijzonder weinig zin om er aan te beginnen, er was er maar ééntje dat ik herkende, de laatste opgave namelijk (“een popsong die op elke zender, behalve Klara, werd gedraaid“). Na een dik uur puzzelen en opzoeken zit ik op 7/15 gevonden oplossingen… Dat is nog net gebuisd, maar ‘k heb er alle vertrouwen in dat er nog wel bij gaan komen. Want hey, ik wil zo een CD-pakket winnen!

:: update :: Ik zit aan 12/15. Duidelijk vooruitgang gemaakt dus !

De opgaven die ik nog niet kan thuisbrengen :
3. Plastic zakken, prikkende frisdranken.
Automatische wapens in toeristische steden. Merci Google!

7. Er is niets dat ik nodig heb.
Ik moet alleen maar kunnen ademen.
Maar dat kan me niet echt schelen.
Het doet er voor mij niet echt toe. Merci Sarah!

10. We blijven veel te laat op
We plukken appels, we maken taart
We doen wat in onze limonade en nemen hem me Merci Priegelaar!

Zoekje gulder mee?

Share on Facebook

Oew, ik had het niet eens opgemerkt, maar blijkbaar won ik een week of 3 geleden in Humo’s Quizdistrict! Deze avond stond hier een blinkende doos “Trivial Pursuit Muziek Editie” op mij te wachten. Met de groetjes van de kornuiten van Mortier Guy.

De bende van de muziekquiz weze bij deze dan ook gewaarschuwd dat er heel binnenkort een gourmet- en gezelschapsspellekesavond gepland staat in Casa Domino.

Share on Facebook

Collega’s en ex-collega’s doen het, vrienden doen het, het zou één van de rages van 2007 zijn, speelgoedwinkels liggen vol met “speciale” speelkaarten en jetons en tafelmatten, kranten schrijven met de regelmaat van de klok over de enorme geldbedragen die er vaak illegaal mee vergokt worden. ‘t Gaat hier dus over Texas Hold ‘Em Poker. Ik heb er mij inmiddels ook her en der toe laten overhalen, maar ik snap er dus niets van. Van het spel wel hoor, toen ik in het middelbaar zat heb ik genoeg met de pokerdobbelstenen gerold, dus de spelregels, de combinatiemogelijkheden en het bijhorende gebluf kende ik al wel. Maar ik snap niéts van al het gedoe dat er bijkomt.
In vier delen.

Lees verder »

Share on Facebook

Manillen is niet alleen één van de geestigste kaartspellekes van ‘t heelal, maar ik denk dat het zo ondertussen ook wel als rasechte Westvlaamse volkssport kan uitgeroepen worden: het lijkt er hoe langer hoe meer op dat er enkel in de westvlaanders gemanild wordt en/of dat dit kaartdinges nog beoefend wordt door uitgeweken West-Vlamingen (“onze missionarissen in de rest van België/de wereld” zoals dat heet).

Eigenlijk is het één van de eenvoudigste kaartspelen die ‘k ken, waarvan de spelregels tot amper 3 zinnen te herleiden zijn :

• Je moet altijd volgen. Dit betekent dat je altijd dezelfde soort kaart moet smijten als waarmee is uitgekomen. Pas als je niet kan volgen, mag je kopen. Kopen is het smijten van een troef. Een troef overtreft elke kaart van een andere soort.
• Je mag niet onderkopen. Dit is een troef smijten die lager is dan een troef die al op tafel ligt. Dit mag echter wel als je niet anders kan.
• Je moet altijd de slag naar je team proberen halen. Dit kan door een kaart te smijten die hoger is dan de kaart die op tafel ligt, of door te kopen.

Twee gepassioneerde manillers hebben er nu niets beters op gevonden dan dit spel in een computerjasje te gieten en het kan heleganst voor niet’n gedownload worden op hun website. Ik blogde hier al ettelijke maanden geleden over, maar de huidige versie is zoveel stabieler en uitgebreider dan de voorgaande, dat ik het hier nog wel eens moést vermelden: je kan in je eentje spelen tegen de computer (zowel tegen één als tegen drie computergestuurde spelers), je kan on-line spelen met een groepje vrienden, je kan plaatsnemen in de lobby tot er nog mensen via Tinternet een spelletje willen manillen en je bij hen aansluiten.

Wreed geestig, fecking verslavend, een redelijke must-play voor elk van u. Want Westvlaamse volksgebruiken zijn er nou eenmaal om de wereld te veroveren…

Indien voldoende interesse zie ‘k ‘t wel zitten om hier zo nu en dan af te spreken voor een avondje on-line manillen-met-vieren… Misschien vraag ik de makers wel naar een exclusieve dominiek.be-kaarterskamer.

Share on Facebook

Gisterenavond nog eens op quiz-pad getrokken, in de aanwezigheid van de man met zijn eigen land, diens eega en dan nog een zatte vriend van ons. Quizzen deden we wel vaker samen, al beperkte zich dat voorheen tot pure muziekkwissen, terwijl we het nu eens – “voor ‘t goede doel” – over de “algemene kennis”-boeg geworpen hebben.
Ontnuchterende eindconclusie: onze algemene kennis en groupe beperkte zich klaarblijkelijk tot een finale score van 66,1%, wat toch wel in schril contrast staat met de 96% van de overwinnaars. Anderzijds waren we niet malcontent van op de 23ste plaats geëindigd te zijn temidden 43 andere quizgroepen. Soms is het alles behalve erg een grijze muis uit de middenmoot te zijn!

Prijzen zaten er weliswaar niet in (buiten een gesust geweten omdat we ons een avondje quizmatig hadden gejeund en bezopen ten voordele van miljoenen arme Vietnameesjes), maar dat kon de pret niet drukken. Integendeel, voor uw dienaar was het een uitermate verrijkende avond: zeer aantrekkelijke dames zien meequizzen aan andere tafels, er onwillekeurig naar zitten grijnzen en tot de conclusie gekomen dat ik misschien dringend eens mijn uitgaansbuurt moet gaan verleggen…

O ja, en samen met mede-quizzer Nick onze plannen voor een muziekquiz heropgerakeld. U hoort hier ongetwijfeld nog wel eens iets van.

Share on Facebook

Hoe komt het in godsnaam dat de TV-beelden van het wielrennen (jaja, ook deze oetlul zit momenteel naar den koers te kijken) op de VRT (Canvas) ongeveer vijf seconden vóór zijn op die van de andere TV-kanalen? “Ontvangen” wij de beelden van onze nationale zender gewoonweg sneller dan die van de buitenlandse??

Share on Facebook

Da’t weer druk was afgelopen weekend. Een aangename drukte, dat wel, maar druk is druk (zei de kip en ze legde nog een ei). De dagen waren gevuld met gras afrijden, rolluiken wassen en andere totaal onzinnige taken die met een eigen dak gepaard gaan [waardoor de lust om er binnen afzienbare tijd in te trekken er niet meteen groter op wordt]; de avonden zaten bomvol uitgaansmanifestaties.

Ofwel ben ik heel recentelijk plotseling een ronduit aangename, aantrekkelijke en begerenswaardige vrijgezel geworden, ofwel – het meest waarschijnlijk – vinden collega’s en leveranciers dat ik dringend eens onder de mensen moet komen en vroegen ze mij mee uit uit medelijden. Sociale geplogendheden onder een VIP-label dus (lees : er werd al eens een stuk vers voer in ons strot geramd).

Vrijdagavond was opera-avond. Madame Butterfly in het ronduit prachtige, indrukwekkende en naar mijn smaak toch iets té romantische decor van het Kasteel Van Ooidonk (zo komt ne mens al eens in het onnoemelijke boerengat Bachte Maria Leerne).
Ik zag het op voorhand niet tot slechts matig zitten, we moeten daar eerlijk in zijn. Maar ik had al eens een invitatie van die sponsor afgewimpeld, dus ik voelde mij redelijk verplicht. En dat moet ik duidelijk meer doen, want deze opera was adembenemend mooi. Mijn zin in meer is geprikkeld (al hoeft het niet elke week te zijn).
Ik was op voorhand bang, omwille van de opera-clichés die in mijn achterhoofd leefden : mannen in maatpak, vrouwen in iets ondefinieerbaar gala-achtigs, mensen die gewoon wat tegen elkaar op zouden staan aria-en in een taal waar ik geen jota van zou snappen.
Het tegendeel was waar : ofschoon het een al bij al zwaar gegeven was, was deze opera enorm mooi : gezongen toneel met een grote massa aan figuranten en bijrollen die instonden voor de “decorwissels terwijl het stuk nog bezig was”, machtige muziek vanuit de goed gevulde orkestbak en – deze leek was hier heel blij mee, al is het blijkbaar “alledaags” bij opera’s – een lichtkrant waarop de gezongen stukken ondertiteld werden in ‘t Nederlands.
En op momenten zongen verschillende figuranten inderdaad ongelooflijk tegen elkaar op, maar dit was niet ergerlijk zoals verwacht, maar serieus indrukwekkend (moesten mijn haren niet pas geknipt zijn, ze waren rechtop gaan staan).

Prachtige cast, geniaal in beeld gebracht en een verhaal dat even tijdloos als aangrijpend bleek : vermoedelijk nog even herkenbaar als in de tijd dat het geschreven werd. Ik ben een fan geworden en stribbel voortaan niet meer tegen als men mij naar een opera-avondje meevraagt !

Zaterdagavond iets helemaal anders : den voetbal gaan aanschouwen, zijnde Club Brugge-Bergen… Vermoedelijk een “vrijetijdsactiviteit” die helemaal aan de andere kant van ‘t spectrum der uitgaansdingen ligt dan wat ik de avond tevoren had gedaan.
Dit werd een héél gezellig avondje uit (veel gelachen, lekker gegeten : de mama van bambi stond op het menu). Sportief was het echter een minkukel van jewelste, niets deed denken dat Club Brugge ooit een gevierd landstopper was. Dit was huilen met de pet op bij het aanschouwen van twee ploegen die niets waard waren. En blijkbaar dacht ik er niet alleen op die manier over, want – en dit was al bij al enorm schrijnend – toen de Brugge-spelers na de match een rondje liepen om de supporters te begroeten, werden ze van alle kanten met boe-geroep en hoongelach overladen. Pijnlijk, maar terecht, voor dit abominabele avondje uit hadden bepaalden van hun fans ongetwijfeld veel geld uitgegeven.

Maar het was wel grappig, om tijdens de match de vrolijke gezangen te horen overgaan in gefrustreerd gebrul en om de supporters op de tribune op ongecensureerde wijze hun commentaar op de match te horen geven… Misschien moet men bij Canvas overwegen om de commentator te ontslaan en de supporters zélf te laten lullen, dan zou ik namelijk gaan overwegen om ook naar de voetbalmatchen op zondagavond te gaan kijken!

De wedstrijd was tegen Bergen, maar tot mijn grote spijt liep de Grote Vriendelijke Burgemeester van Mons daar nergens rond. Jammer, want ik had net zo’n zin om te vragen of hij zijn partij ook niet beschouwt als een identieke, doch links, kopie van ons aller Vlaams Belang. En waarom zij dan wél mogen meeregeren en al. Jaja, ne voetbalmatch zet een mens al eens aan het denken.

Vanavond is ‘t zondagavond en ga ik weer mijn eigen asociale zelve zijn. Vlug ietske eten, in bad plonzen en dan ga ik languit voor het televisietoestel gaan riposteren. Voor een gloednieuwe TV-serie waar ik toch al een tijdje naar uitkeek en enorm veel van verwacht : Prison Break op Kanaal Twee. Ik ben altijd een ongelooflijke liefhebber van gevangenisfilms geweest, de Amerikaanse omroep Fox stond de afgelopen jaren in voor verscheidene zeer goede TV-feuilletons (zoals 24) en de trailer die ik afgelopen week in de bioscoop zag was meer dan veelbelovend.
En dat lijken mij toch drie goede redenen om er vanavond vol vertrouwen voor in de zetel neer te ploffen.

Ik ga kijken en chillen na de afgelopen 48 uur. En ik hoop van u hetzelfde.

Share on Facebook

Share on Facebook