Deze middag was er op Radio 1 een fantastische documentaire, gemaakt door Wouter Deprez: Balkon, Stoel 7. In mei 2009 stond Wouter op de Mechelse planken met zijn show “Eelt”. Naar aloude traditie was hij bijzonder interactief met het publiek, al werd dit plotseling verstomd toen er – vanop het balkon – een opmerking naar Wouter Deprez werd geroepen, iets dat op een uiting van persoonlijk verdriet leek. Wouter Deprez ging op zoek naar de dame die hem iets toeriep en haar verhaal.
Dit was slow radio waar ik graag naar luister: er werd ruim een uur de tijd genomen om een verhaal te doen, er werd op zoek gegaan naar een persoonlijk verhaal dat ergens diep verscholen leek, aangevuld met vertelsels en anekdotes van Deprez zelf en anderen die hij tijdens zijn zoektocht ontmoette. Balkon, stoel 7 is opnieuw te beluisteren via deze link.
Music For Life, de benefietactie van Studio Brussel, is afgelopen. En dat is maar goed ook, want het programma slaagde er dit jaar geenszins in mij warm of koud te doen krijgen voor de actie. Dit was geen benefiet, dit was een redelijk slechte versie van het – op zich al tenenkrullende – TV-programma Fata Morgana zaliger. En ook het daarmee afgeleverde radioprogramma zelf was er eentje om snel te vergeten: steek 3 radiomensen, die niet echt een radiopersoonlijkheid zijn of het talent hebben om een “gewoon radioprogramma” op te tillen tot een hoger niveau, in een huis en je krijgt de slappe kak voorgeschoteld die de afgelopen week op de radio te horen was en waarbij de enige vraag leek te zijn “welke presentator gaat er nu het eerste bleiten?“. Nobel, heel nobel.
Voor mij is Music For Life, editie 2009 dan ook de editie die geboekstaafd mag worden als de jammer-maar-helaas-editie.
OK, ik beken, de titel van deze blogpost is enkel en alleen bedoeld om Googlewijs een beetje populairder te worden. Maar de deerne in kwestie is dus de Vlaamse ragga-furore Selah Sue, de 5 venten vormen het prettig gestoorde A Brand.
En wat ze precies doen? Ze jammen er samen op los, A Brand geeft instrumentgewijs van jetje en Selah gaat er vrolijk boven zingen en kreunen. Een nummer dat niet echt bestaat, nooit opgenomen of eerder gespeeld, maar ter plaatse bijeengeïmproviseerd werd in het radioprogramma van Giel Beelen (3FM).
Al moeten ze er misschien eens over nadenken om écht wat materiaal samen op te nemen, klinkt bijzonder lekker!
Terwijl op Studio Brussel een soortement van verzoekplatenprogramma weerklonk, zond Radio 1 vandaag de Fab 50 uit, een “hitlijst” (gestemd door de luisteraars) van de 50 beste songschrijfers uit de afgelopen decennia. Een mooie, héél mooie lijst werd het, het was een plezier om – gewapend met emmer en dweil – vrolijk meefluitend en/of zingend het huis te doorkruisen met volume op acht. Naar gewoonte bij mooie lijstjes: een videogewijs overzicht op dominiek.be:
Een paar maand geleden deed ik het al met de Switch-Top-100 van Studio Brussel, dus mag nu het fijne overzicht van De Zwaarste Lijst van gisteren er aan geloven. Ziehier, onder de vorm van videoclips, de 70 fijnste harde nummers allertijden volgens de StuBru-luisteraar anno ’09.
Nu de vaste sidekicks in verschillende Studio Brussel-programma’s massaal aan allerlei ziektes lijken te bezwijken, lijkt de spontaniteit eindelijk teruggekeerd op mijn vaste radio-in-de-auto. Gisterenavond werden de honneurs van tweede presentatrice ad interim waargenomen door de fantastisch gevooisde Lady Linn (gekend van haar Magnificent Seven) bij Siska, deze morgen had Tomas De Soete een afvaardiging uit Van Vlees En Bloed in de studio (in de gedaante van nonkel Luc en Anke-met-de-mooie-r).
Lady Linn zong een tweetal schone liedjes, Tom Van Dyck was zijn hilarische zelve (zowel tijdens het interview als tijdens zijn presentatie-werk bij het pakweg doornemen van de kranten van deze morgen en dergelijke). Er zat terug een gezonde dosis onvoorspelbaarheid, improvisatie en plezier in mijn radiotoestel, tot tweemaal toe dus! En een aantal weken geleden werd dit ook al eens voorgedaan met de Neveneffecten in de radiostudio.
Zouden ze hier bij Studio Brussel geen lesje uit kunnen leren? Ik denk dat Peter Van De Veire in zijn MNM-experimentje al lang aangetoond heeft dat vaste sidekicks bij een radio-programma geen enkele meerwaarde hoeven te hebben (of in zijn geval zelfs ronduit irritant kunnen zijn), het huidige experimenteergedrag van StuBru bevalt me wel, ik wil meer onverwachtse gasten als co-presentator op de radio! Paul D’Hoore, Philippe Geubels, Jean-Marie Pfaff, Goedele, Bart Dewever, de voltallige Smaak Van De Keyser-cast. Allez how gast’n. Vooral: ik was een paar jaar geleden bijzonder fan van “Brussel Midi”, waarin Tomas indertijd ook zeer sterke talkradio-met-een-gast maakte.
Anderzijds: welke onverlaat is eigenlijk verantwoordelijk voor dat Allein Allein-nummer dat de laatste weken de radiogolven overspoelt? Ik noemde het op Twitter al de nieuwe “Live is Life”, maar dan zonder het handengeklap. Brrr, bezorgt me steeds koude rillingen, doet me denken aan foute feestjes in cafés waar enkel Primus getapt wordt, bermudashorts en sandalen-rond-witte sokken de dresscode zijn en er minstens één persoon rondloopt die Alain heet. Waarbij die laatste er nog steeds van overtuigd is dat dit nummer over hem gaat. Thanks, but no thanks…
Bijzonder hard gelachen in de wagen, deze morgen, met de aanwezigheid en opmerkingen van De Neveneffecten in het ochtendblok van Studio Brussel. Zou iemand die mannen een eigen personality-show op de radio kunnen geven of zo? We hebben toch iéts nodig om zo stilletjes aan Het Leugenpaleis te beginnen vergeten?
Er zijn nog bijzonder weinig nieuwsbrieven of mailings waarop ik ben ingeschreven. Voornamelijk omdat dergelijke mails meestal pure mailbox-vervuiling zijn: ze hinken vaak op de feiten na (door “nieuws” te vermelden dat reeds dagen of weken op de website van het mailende bedrijf of elders vermeld stond), bevatten vaak 90% rommel en slechts 10% interessante informatie of – in uitzonderlijke slechte gevallen – ze worden zo vaak in grote getale verstuurd dat de relevantie ervan helemaal zoek is.
De nieuwsbrief van Studio Brussel is er één van de weinige waarop ik wel nog steeds geabonneerd ben: er wordt er slechts eentje (of uitzonderlijk 2) per week verstuurd, ze zijn kort, overzichtelijk en bevatten steeds “voorbeschouwingen” op zaken die op StuBru staan te gebeuren. Echte nieuwsbrieven dus, ook Radio 1 presteert sterk op dat vlak. Ik ben graag van dergelijke aankondigingen op de hoogte (omdat ik van radio hou) en de vermelde twee radio-stations laten mij regelmatig, maar niet té vaak, weten wat ik van hen verwacht.
Op die van MNM ben ik ook ingeschreven, maar zij stuurden nog geen uit sinds hun lancering. Al mag dat, bij het aanschouwen van hun krakkemikkige website, niet echt een verrassing zijn: ze zijn wel een superhippe radiozender die bijzonder veel aandacht willen besteden aan Tinternet, maar ze weten precies niet echt hoe ze daaraan moeten beginnen. Afblijven dus!
Studio Brussel stuurde vandaag een mailtje uit naar haar nieuwsbrief-abonnees met een oproep: al wie ingeschreven was op hun nieuwsbrief, krijgt de kans om zijn of haar “Dream Team” in te sturen: 5 liedjes die men graag op de radio wil horen. Sommige inzenders zullen geselecteerd worden en 3 van hun 5 favoriete nummers zullen dan gespeeld worden, maar voor de nieuwsbrief-lezers hangt daar ook een mogelijk extraatje (onder de vorm van een champagne-ontbijt, een charmeweekend, een theatervoorstelling of een etentje in een exotisch restaurant) aan vast. Een klassieke vorm van zelfpromotie die nog steeds het beste werkt: zorg ervoor dat leden een extra voordeel hebben of kunnen hebben! Very nice, indeed.
MNM, de nieuwe hitzender van de VRT ter nagedachtenis van Donna, heeft haar logo bekend gemaakt. En we moeten daar eerlijk in zijn: het is een bijzonder fout, lelijk, amateuristisch en alles behalve aantrekkelijk uithangbord geworden. Of zie enkel ik het op die manier? Het lijkt een beetje alsof het ontworpen is met één of ander fout bannerprogramma, zoals er begin jaren ’90 heel wat bestonden. Of erger nog: met een aantal standaardfuncties uit WordArt dat gratis bij Microsoft Office wordt verdeeld. Het is potverdikke zelfs helemaal in de trant van de o-zo-foute lokale zender Radio Ardos, die onze regio teisterde in de jaren ’80…
Allez hop, op imago en brand building wordt er duidelijk bespaard, laat ons hopen dat dit bij hun programma’s niet het geval is.
“VRT doekt Radio Donna op“, bloklettert De Standaard; deredactie.be schrijft “VRT ziet geen toekomst meer voor Radio Donna“. En daar voegen beide websites aan toe “Er zou nu een nieuwe hitzender worden opgericht rond de figuur van Peter Van de Veire, de populaire presentator van Studio Brussel. Maandag wordt daarover een voorstel voorgelegd op de raad van bestuur.”
Dat Donna zou verdwijnen zou mij eigenlijk niet echt veel kunnen schelen (al is er wel merkbaar minder reclame dan op Qt-music en 4FM), maar ik stel me toch serieuze vragen bij dit nieuwsbericht. Vooral die toevoeging met Peter Van De Veire doet me de wenkbrauwen fronsen. Rond een personality kun je wel een TV-show fabriceren (zoals Oprah) of een magazine maken (zoals Goedele), maar dat een volledige zender wordt opgericht “rond één figuur die toevallig op dit moment redelijk populair is”?
Mijn opinie? Een stunt van Peter Van De Veire zelve, die – in het kader van zijn TV-programma dat ergens dit najaar uitgezonden zal worden – vermoedelijk de zender voor één dag (of zo) zal inpalmen om er Radio Donio (het stiefzusterlijke koosnaampje dat hij de zender steevast gaf, toen hij nog ochtendradio maakte bij StuBru) te gaan uitzenden. Of zoiets.
Op bijzonder chaotische en op momenten irritante wijze. Met bijzonder veel kaka-pipi-humor. Zodat iedereen op het einde van die dag héél opgelucht zal zijn als hij duidelijk zal maken dat het maar om te lachen was.
