Weet je, eerlijk gezegd kan heel dat BHV-gedoe mij niet echt een zak schelen. Voor mij is het een redelijke ver-van-mijn-bed-show, maar ik kan me wel inbeelden dat dit heel anders is voor de mensen die in de vaakst geciteerde regio van Belgenland wonen. Over de kern van de zaak kan ik mij alleszins (wegens te weinig informatie) niet echt uitspreken, al lijkt het mij in essentie gewoon een boksring tussen Vlaamse en Waalse politici te zijn die in BHV een excuus vonden om nu en dan eens ostentatief voor de spiegel met de spieren te staan rollen in plaats van aan echte pollentiek te doen.

Wat ik wel niet kan begrijpen, is de vreselijke stoerdoenerij van de Open VLD de laatste dagen. Ze gaan uit de regering stappen, ze gaan de regering laten vallen, ze gaan lieve kleine puppietjes dood doen of weet ik wat nog niet allemaal. “Want de deadline van Dehaene is verstreken en het dossier BHV moet onverwijld opgelost worden.”
Ik snap dat macho-gedoe niet, omdat net die partij – in de hoedanigheid van de Grote Geile Schurk Verhofstadt – heel dat dossier 8 jaar lang naast zich heeft neergelegd, het als niet-opportuun bestempeld heeft, voor zich heeft uitgeschoven en uitgesteld (“we gaan dat wel net vóór de volgende verkiezingen oplossen”).

Geen idee of het dossier B-H-V ooit opgelost zal geraken, ik heb er sterke twijfels over of de oplossing van dit dossier zoveel zou veranderen – zowel in de belaagde regio als daarbuiten -, maar één ding is mij toch wel duidelijk geworden: de blauwbloezen van de VLD zijn de voorbije jaren nog geen haar veranderd. Opportunisme, sloganeske tirranie, betweterigheid, de niet-constructieve politiek, het hebben van twee gezichten en meerdere agenda’s zijn hen nog steeds niet vreemd, van zodra er nieuwe verkiezingen in zicht komen (jaja, in 2011 is het weer zover) wenden ze zich steeds weer tot de hakbijlstrategie waarbij ze anderen te lijf gaan in plaats van eigen kwaliteiten, standpunten en oplossingsgezindheid in de verf te zetten.

Waarschijnlijk omdat net dié eigen kwaliteiten, standpunten en oplossingsgezindheid helemaal niet in het woordenboek van de OpenVLD staan. Potverdikke toch. Het lijkt er wel op dat met die Decroo de nieuwe Verhofstadt is opgestaan.

En daar kan ik mij in opjagen, ja, zelfs zo vroeg op den dag.

Maar er was wel meer ongeloofwaardigheid en met-de-wind-meedraaierij deze week. De Kimberley-historie bijvoorbeeld. Het verhaal van de 3 sterren die er vervolgens 56 werden, was aanvankelijk hilarisch. Allez ja, ik heb er toch ook smakelijk mee gelachen. Maar op den duur evolueerde het in een toestand die doet denken aan een zatte nonkel die één goeie grap heeft, die elke dag opnieuw vertelt en er zelf continu mee in een deuk blijft liggen: genant dus. Maar de grapjes bleven aanhouden (“Carglass herstelt… hahahaha…”), het nieuws werd “steeds belangrijker bevonden” en domineerde alle media, een weemoedige zucht werd moeilijk te onderdrukken. En toen werd het schrijnend: heel Kimberley’s familie, een marginaal zootje ongeregeld dat recht uit Man Bijt Hond leek te komen en alles in huis heeft om de familie Flodder naar de kroon te steken, werd overal opgevoerd. Kimberley zelf leek met zelfmoordgedachten rond te lopen. Op dat moment werd het pijnlijk en allerlei grapjes en internet-initiatieven een brug te ver.

De tattoeages waren één kant van het verhaal, maar vooral de leugens die zich ophoopten, het bochtenwerk van Kimberley, haar verklaringen die vol tegenstrijdigheden en leugens leken te zitten stootten me voor de borst. Dergelijke mensen moeten niet breed in de pers uitgesmeerd worden, ze moeten beschermd worden tegen zichzelf. Ik kreeg er voorwaar compassie mee. Die tattoeages waren haar eigen domme schuld, maar wat er op volgde was complete waanzin die je niemand toewenst. Eventjes hoopte ik dat er écht een reclamestunt achter dit verhaal zou zitten, zodat de hetze alsnog tot serieuze nieuwswaarde zou leiden (“de internationale pers een hak gezet”), maar het mocht jammer genoeg niet zijn.

Ha ja, en toen kwamen die mensen van Famous in beeld. Want die hadden het o-zo-hilarische idee uitgevoerd om een Kimberlizer op internet te zetten. “Iedereen 56 sterretjes op z’n gezicht.” Ze hadden ongetwijfeld zelf hun broek ondergescheten van het lachen bij het bedenken van deze smakelijke internetstunt.
Maar toen werden ze ter verantwoording geroepen op De Zevende Dag, en daar bleek de creatieve directeur des huizes een even grote fantast, winddraaier en fabeltjesfabrikant te zijn als de door hen geviseerde Kimberley. “Wij wilden haar helemaal niet belachelijk maken, ” bazelde hij, “daarom schakelden we alle mogelijkheden voor reacties en zo uit.” Yeah right. Dat is zoals een applicatie op de markt gooien onder de noemer “Wij passen uw foto aan zodat je zo lelijk wordt als dikke Germaine van het frietkot” en dan achteraf terugkrabbelen door te zeggen dat je Germaine eigenlijk niet wou viseren.
“Onze campagne was ook bedoeld om geld in te zamelen voor Kimberley: per geüploade foto zouden wij 1 Euro aan haar geven, tot een maximaal bedrag van 1000 Euro. Maar toen bleek dat de tattoo’s gratis verwijderd zouden moeten worden, en hebben we dat luik van onze campagne maar laten varen,” voegde het Famous-leeghoofd er klaarblijkelijk doodzenuwachtig aan toe. Ha ja, dat vind ik volkomen normaal. Dat is zoals een klant naar Famous zou gaan, zij een campagne in mekaar boksen, de klant zegt “dat hij/zij het toch maar niets vindt en er geen geld wil aan uitgeven”, maar Famous achteraf wel helemaal gratis en puur voor de fun die campagne zou uitvoeren. “Gewoon, omdat we er zelf zo tevreden over waren!” Economisch gelul, mooipraterij om het gezicht te redden.
Misschien hadden ze beter met Kimberley een zelfhulpgroep opgericht.

Maar dan de VRT zelf. Die door alle berichtgeving ervoor gezorgd heeft dat alle actualiteitsprogramma’s een hoger “In De Gloria”-gehalte kregen. Niet alleen werd mejuffer K. overal opgevoerd, maar dinsdag (?) was het ook plotseling nodig om 10 minuten van het nieuws te spenderen aan het feit dat FC De Kampioenen er mee ophoudt. Met een reactie van het nethoofd, van acteurs, een terugblik op de voorbije mooie jaren. What the fuck? Dat zoiets op het einde van het nieuws, onder de faits divers, wordt uiteengedaan zou ik nog kunnen snappen. Maar h-o-o-f-d-p-u-n-t?
Het nieuws van de voorbije dinsdag: 10 minuten FC De Kampioenen, 5 minuten tattoo-dinges, net geen minuut over de bloedige strijd in Iran n.a.v. de verkiezingen aldaar. Schrijnend.

Wie had gedacht dat Letermes Wie gelooft die mensen nog? zo visionair en voorspellend zou zijn? Of beter nog: wie vindt deze partijen nog enigszins geloofwaardig?
Laat de komkommertijd nu maar ingaan. En elkeen van de bovenstaanden zich eens ernstig bezinnen.

Het lijkt dan ook het nieuwste stokpaardje te zijn van heel wat hipsters uit communicatie- en marketingbedrijven, “let’s do something cool on the internet!”. Allemaal goed en wel, vaak zitten er goede ideeën tussen, mooie plaatjes en lay-outs, maar daar blijft het dan wel bij. Ik heb liever een applicatie of website die spuuglelijk is maar wel doet wat het moet doen (en liefst nog een beetje rap ook), dan een heel mooi doosje waar bijzonder weinig inzit, behalve dan een hele hoop foutmeldingen en zaken die bewijzen dat de onderliggende applicatie niet werkt. Uw weet wel: al draagt een aap een gouden ring, het is en blijft een lelijk ding…
IT-ers leren tijdens hun opleiding dat ze eerst aandacht moeten besteden aan de core: een applicatie moet werken, moet juiste resultaten opleveren en dit liefst zo performant mogelijk, anders zorg je voor frustratie bij de gebruiker. Dit basisprincipe lijkt in alle web2.0-gekte vaak totaal overboord gegooid te worden.

Denk eerst en vooral maar aan de nieuwe De Standaard Online: ze hebben een paar weken geleden hun lay-out gepimpt en daar een bijzonder dure internationale designer voor in huis gehaald. Resultaat: een heel mooie website, overzichtelijk, fijne nieuwe features, maar ook: de eerste weken niets anders dan foutmeldingen op het scherm in de zin van “Server Is Too Busy”. Wat heb je verdorie aan een nieuwswebsite als je niet eens op deftige wijze de artikels kunt lezen?
Ondertussen lijken deze problemen wel opgelost, maar het averij is opgelopen. Webfail!

Carrefour lijkt ook de wereld van internet ontdekt te hebben: in de grote overgang van GB naar Carrefour, moeten de klanten een nieuwe getrouwheidskaart laten activeren. Dat kan via een invulformulier (“maar het kan tot 6 weken duren voor je gegevens gevalideerd en geactiveerd worden“), dat kan ook veel sneller via een speciale website. Ikke content, mij proberen te registreren via de website… Met deze foutmelding tot gevolg :

Eerst en vooral: een dienst die nog niet beschikbaar is, pleur dat dan potverdikke nog niet on-line. Waarom moet ik mijn klantenkaartnummer en zo gaan ingeven als het toch-nog-niet-marcheert? Ten tweede: een foutmelding waarin een onbestaand telefoonnummer staat??? Ik dacht dat Belgische telefoonnummers uit 9 cijfers bestonden, maar blijkbaar bij Carrefour niet. Of nee, wacht, ze hebben een verkeerd zonenummer afgebeeld, het moet 070 zijn. Maar bel er vooral niet naartoe, want het callcenter lijkt even goed te werken als de website: na 15 minuten heb ik gefrustreerd afgehaakt omdat niemand het nodig leek te vinden de telefoon op te nemen. Dikke vette webfail!!

En dan werd gisteren een nieuwe webgame gelanceerd door Pepsi: Pepsi MAX IT. Een geniaal concept, prachtig vormgegeven website, integratie met het hele web2.0-gebeuren middels Facebook-logins en Twitter-links, zij leken het begrepen te hebben! En door een klassiek spelletje (de “grijpkranen” uit het lunapark) te laten besturen vanop afstand via internet, was ik wild van het concept: bijzonder goed gevonden, dit moest en zou een hit worden!
Niets is echter minder waar… Elke nieuwe bezoeker van deze website krijgt 3 credits om het spelletje eens uit te proberen. Verdere credits kunnen verkregen worden door codes in te tikken die op de Pepsi-flessen staan. Which is nice: mensen eerst eens laten proeven van het on-line-plezier, maar er daarna ook koopgedrag proberen mee te beïnvloeden. “Want het is zo plezant en ge kunt schone prijzen winnen!”
Wat blijkt nu: ik heb slechts 1 van de 3 gegeven speelbeurten kunnen consumeren. De keren daarna klikte ik op een speelkast, begon mijn beeld wat te flikkeren, maar gebeurde er verder niets. Of wacht, toch wel: één van mijn openstaande credits bleek spoorloos verdwenen. Poging 3? Net hetzelfde!
Tsja, men kan dan toch niet van mij gaan verwachten dat ik Pepsi in huis ga halen om nog wat verder te spelen? De credits die ik op die manier zou kopen, lopen toch maar het risico om zonder spelkans verloren te gaan door de één of andere stomme programmeerfout of bug. Webfail!
Ik denk dat ik sebiet gewoon, zoals vanouds, Coca Cola en Fanta in huis haal na dit stukje anti-reclame voor Pepsi…

Pietel mag dan Twittergewijs wel steevast neerbuigend blijven doen over I.T.-ers of I.T.-ers die een website in mekaar boksen (“die site is zo spuuglelijk dat het wel door een I.T.-er gemaakt moet zijn“), maar ik denk dat hij en de zijnen-uit-de-branche er beter dringend wat goede van in huis zouden halen. Jullie kunnen lucht blijven produceren en verkopen voor veel te veel geld, maar zolang er geen stevige functionerende fundamenten onder al die hippe web-ideetjes uit de zelfuitgeroepen creatieve sector worden gemetseld, kunnen jullie het beter vergeten.

Geef mij dan maar een eenvoudige, sobere en desnoods spuuglelijke website die doet wat ik er van verwacht.

:: update :: Mooie geste van de mensen achter de Pepsi Max-website: n.a.v. bovenstaande blogpost kreeg ik 10 nieuwe “grijpbeurten” aangeboden. Nu maar hopen dat de bug ook gedetecteerd en opgelost kan worden, zodat ook mensen zonder weblog zonder enige frustratie dit spelletje kunnen blijven spelen!

Awel, daar heb ik nu eens geen boodschap aan zie. Ze zouden misschien beter in de eerste plaats eens leren wat efficiënter te werken? Ik heb nog steeds geen brief ontvangen m.b.t. het bedrag dat ik (vermoedelijk) moet terugkeren uit aanslagjaar 2007!
De laatste keer dat ik een schrijven van hen ontving was in oktober 2007 (m.b.t. aanslagjaar 2006) waarin mij centjes beloofd waren tegen ten laatste eind januari ’08. Nu duurt het dus al ruim (!!!) 5 maanden langer alvorens ze nog maar berekend hebben wat ik moet terugkrijgen (of ze vinden het gewoon niet nodig om mij dat al te communiceren, dat zou mij niet verbazen van die kloefkappers), ik durf me nog niet afvragen wanneer het dan overgeschreven gaat worden…
Wie zelf laattijdig durft te betalen, moet daar een flinke portie interesten aan toesteken, nu zou ik misschien ook eens een schadevergoeding moeten gaan afdwingen!

Dat Quickie daar maar eens voor kijkt: meer efficiëntie en minder ambenaarsmentaliteit bij de belastingen, simpelere regels op alle vlakken voor het invullen en controleren van belastingsbrieven. Geen “uitzonderingscategorie” voor elke scheet die door een politicus gelaten wordt, dat ze dan gewoon één potje voorzien voor alle “gelijkaardige uitzonderingen”.

Ach ja, politiekers en ambtenaren… Waarom eenvoud nastreven als het ook traag, log en complex kan? Waarom rekening houden met de consument vanop onze luxueuze draaimolen? Awel ja, daar kan ‘k mij kwaad om maken sie.

En vooral: zou er tussen een klak en kut-rijgedrag een causaal verband bestaan? Dat ze dáár maar eens een studie aan wijden!

Zenuwen krijg ik daarvan, en já, bij mij wekt dat verkeersagressie op!
Privacy? Mag afgeschaft worden voor dergelijk krapuul. De nummerplaat staat nu al on-line; identiteitsgegevens + foto’s mogen voor mijn part gerust aan deze post toegevoegd worden.

2. Poker is een spelletje voor mensen die te lui of te dom zijn om spelregels te leren. Punt.
Yves Leterme denkt nu ongetwijfeld aan onze Franstalige medebroeders, maar daar heeft het niets mee te maken. Texas Hold ‘Em Poker kan je bezwaarlijk een spel noemen: je krijgt twee kaarten in je hand, er liggen vijf kaarten op tafel en dan is het een kwestie van enige basis van kansberekening en stom gokwerk. Wie goede kaarten heeft gekregen wint. Een doodgewone loterij dus. Geef mij dan maar een kaart- of ander spel waar strategie, “proberen”, experimenteren, … aan bod komt. Zoals manillen of kleurenwies, waarbij je kunt proberen om met matige kaarten het spel naar je hand te zetten door andere spelers tot bepaalde zetten te dwingen, waarbij je met geniale kaarten soms pijnlijke slagen kunt verliezen, waarbij het een uitdaging is om er met slechte kaarten het beste van te maken, waarbij je soms blindelings vertrouwen moet hebben in je kaartpartner, …
En dat terwijl poker een individueel spelletje is, waarbij spelers gewoon wat tegen elkaar zitten te schreeuwen dat ze goede kaarten hebben, waarna ze eventueel die kaarten aan elkaar tonen. Leuk voor vijf minuten, vanaf dan wordt het saai. Al even opwindend als “ik ga een Euro opgooien en we gaan raden of het kop of munt wordt”. Oew, spannend!

3. Er verschijnen geregeld krantenartikels over invallen waarbij mensen werden opgepakt die aan het pokeren waren voor geld. En dat mag niet, pokeren voor geld is gokken en dat is “wettelijk verboden”. Maar jaarlijks zijn er wel heel wat kaartingen (kleurenwies, manillen, …) t.v.v. jeugdverenigingen of scholen, waarbij er moet betaald worden per deelname en waarbij de winnaar naar huis gaat met pakweg een braadkip, een kilo boter, 3 keukenhanddoeken of een paar kilo koteletten. Is dat dan ook gokken? Moet dit ook verboden worden?
En wat met die jonge gasten die wat-dan-ook willen spelen, waarbij er telkens 5 cent ingezet wordt en waarbij de winnaar in een extreem geval met 6 Euro naar huis gaat achteraf… Zijn dat ook staatsgevaarlijke criminelen met losbandig gokgedrag die asap opgepakt en gefolterd moeten worden?
Gokken is dom. Mensen die veel geld inzetten op gokspelletjes (of dit nu de lotto, dan wel een kaartspel is) zijn achterlijk. Als ze veel geld winnen, hebben ze dat volgens mij verdiend: ze namen een risico, dit is goed uitgedraaid; als ze verliezen, moet er ook geen medelijden zijn: eigen dikke vette stomme schuld. En daar hoeft een betuttelende regering of wet zich niet in te moeien. Volgens mij zijn er veel grotere gokschandalen dan pakweg met poker: mensen die “gokken” op hun belastingsaangifte, bedrijfsleiders die “gokken” in hun activiteiten en daarmee niet alleen het bedrijf maar ook alle werknemers in gevaar brengen, mensen die op het eind van het jaar “gokken” met vuurwerk, …
Dat ze dus maar snel ophouden met hun onnozele invallen bij mensen die gewoon stom zitten wezen en geld er door jagen op pokerfestijnen, er valt heus interessanter werk te doen.

4. Zoals reeds gezegd: in allerlei (speelgoed-)winkels kunnen er nu dure pokertafelmatten, pokerchips, pokerjetons, pokerkaarten, … gekocht worden. Zodat vrienden zich in ‘t weekend gezellig rond de woonkamertafel kunnen scharen en kunnen spelen. Terwijl dit soort spelletjes volgens mij gewoon gemaakt is om in een bruin café te zitten spelen, temidden de rookpluimen van smeulende sigaretten, waarbij er om de haverklap een pint of een goede whisky besteld kan worden, waarbij er sterke verhalen en smeuïge moppen de revue passeren. Een kaartspel als excuus om op café te gaan, als perfecte kapstok om een gezellig avondje uit aan op te hangen. En daar kan geen enkel avondje “gezellig kaarten in de living” tegen opwegen… Dat ze dat maar eens duidelijk gaan maken in de film- en tv-industrie!

Ik en Texas Hold ‘Em Poker? Het zal nooit iets worden, vrees ik.