Meer nog: dankzij mijn iPad (die ik vrijwel altijd mee heb als ik ergens heen trek) heb ik altijd een stapel van een dertigtal ongelezen boeken bij mij: eentje voor elke mogelijke gemoedstoestand. Met papieren kloefers zou dit niet al te makkelijk doenbaar zijn.

De tweede reden gaat met die iPad gepaard: de hoeveelheid elektronische boeken (.epub-bestanden) die je gratis, misschien niet helemaal wettelijk maar wel bijzonderlijk makkelijk en snel, op internet kunt vinden en downloaden begint gigantische proporties aan te nemen. Op vandaag staan er een 6500-tal Nederlandstalige romans (zowel fictie als non-fictie) op het wereldwijde web te vinden, waaronder ook bestsellers van de voorbije maanden zoals Congo, Haar Naam Was Sarah, We Moeten Het Even Over Kevin Hebben, Voor ik ga slapen, het verzamelde werk van Karen Slaughter, David Baldacci, Lee Child, Pieter Aspe, Deflo en John Grisham, … De één of andere onverlaat gooit bovendien maandelijks op een niet nader vernoemde website een nieuw pakket met 200 Nederlandstalige (zowel originele als vertalingen) romans on-line.

De boekenindustrie laat zich duidelijk op een zelfde manier verschalken als de muziek- en filmindustrie weleer deed, ook al doet die industrie nog steeds keihard alsof hun neus bloedt. De uitbater van een Standaard Boekhandel uit de buurt doet nog steeds telkens lacherig als ik over de iPad begin. “Mensen gaan geen elektronische boeken kopen,” zegt hij dan, “papier met inkt is onvervangbaar”.

Ik ging dan ook niét naar de boekenbeurs dit jaar. Waarom zou ik boeken kopen als er zoveel goede lectuur gratis te vinden is die ik nog niet gelezen heb? Waarom zou ik mij in een zaal vol zweterige mensen met luidruchtige kinderen murwen als ik die boeken gewoon thuis kan ophalen? Waarom zou ik respect hebben voor een sector die the crowd duidelijk lijkt te onderschatten en die in plaats van te luisteren liever hoog op een ivoren sokkel gaat zitten?

Nu goed, als er goede producten op de markt komen, koop ik die wel. Door de gratis zondvloed aan epubs ligt mijn verwachtingsniveau vrij hoog. Maar nu en dan komen er nog steeds boeken uit dat dit niveau overstijgt, waar ik dan ook enorm benieuwd naar ben en die ik dan ook zonder veel morren en met veel graagte in de boekhandel ga oppikken.

Deze week heb ik twee boeken gekocht.

In dit boek vertelt Delvaux op heel leuke en anekdotische wijze een hele resem verhalen uit “de eerste vijftig jaar van de Belpop”, van 1960 tot 2010 dus. Het is een lijvig boek, met heel veel foto’s en soortgelijk beeldmateriaal. En met fijne verhalen. Zo las ik al dat de vader van één van de jongens van Daft Punk dit nummer van Will Tura geschreven heeft, waardoor Will Tura steevast op de gastenlijst van Daft Punk zelve staat als ze naar ons land komen.

En wist je dat de tune van Sesamstraat van Belgische makelij is, van de hand van Toots Thielemans? Of dat Metallica ooit 4 avonden na elkaar opgetreden heeft in zaal Maecke Blyde in Poperinge (de setlist van toen staat hier)?

Belpop, het boek is zoals Belpop, het tv-programma: heel veel citaten, heel anekdotisch, boordevol verrassingen. Ik heb er al aan gesnoven en kijk er naar uit om het helemaal te verorberen.

Bovenstaande vrouw is dan weer het bewijs dat het in deze wereld niet eerlijk verdeeld is: ze is bloedmooi, waanzinnig intelligent, filosofe, model, cabaretzangeres, creatief denker, blogster, geek en – aldus heel wat critici en recensenten – één van de meest beloftevolle schrijfsters ter wereld. Het literaire tijdschrift Granta riep haar uit tot een van de beste jonge Spaanstalige auteurs van het moment (en het Spaanstalige gebied is wreed groot), de krant El Mundo riep haar debuutroman Las Teorías Salvajes uit tot “één van de eerste klassiekers van de eenentwintigste eeuw”.

Dit debuut van deze Argentijnse, Pola Oloixarac, kwam al uit in 2008, maar verscheen nu pas in Nederlandse vertaling als “Het hoorcollege“. De ondertitel van het boek luidt Seks, drugs en filosofie in Buenos Aires en de roman speelt zich af aan de filosofiefaculteit van de Universiteit van Buenos Aires. Sleutelelementen: onuitstaanbare medestudenten, seks, drugs en het plan om Google Earth te hacken.

Bij het eerste doorbladeren: ook een vreemd boek. Soms worden hoofdstukken op academische wijze onderverdeeld in sub-hoofdstukken (2.1, 2.2, …), passages en zinsneden staan doorstreept in dit boek, er komen wiskundige formules en prentjes in voor, voetnoten en poëtische passages… Het boekt lijkt op één grote literaire collage. Ik ben benieuwd!

Ik lees veel boeken, heel veel boeken de laatste tijd. En dat ben ik van plan te blijven doen. Vooral op de iPad. Maar origineel materiaal, daar laat ik mij graag door verrassen. En dan ga ik dat kopen in de winkel. Meer nog: dan voer ik daar graag een promopraatje over op m’n blog.

Want weet je: eigenlijk geef ik liever geld uit aan zaken die mij helemaal uit mijn sokken blazen, dan dat ik gratis kan genieten van massaproductie. Dat is niet alleen zo voor boeken, maar ook voor muziek, films, eten, culturele evenementen. Voor alles, eigenlijk.

Mijn score : 5/5

“Psychologische thriller” stond er op de voorflap van dit boek. En een psychologische thriller is het wel degelijk, De Gijzeling van Sebastian Fitzek. Voor mij was het alvast één van de spannendste en meest meeslepende boeken die ik dit jaar heb gelezen.

414 pagina’s telt deze turf, al speelt 99% van het verhaal zich op één en dezelfde dag af. Een man zorgt ervoor dat hij in een Berlijnse radiostudio binnengeraakt en gijzelt op dat moment alle aanwezigen in die studio. Niet zomaar een gijzeling, hij maakt er een spelletje van: om het uur belt hij een Berlijner op die de telefoon moet opnemen met de wedstrijdzin. Indien de bestemmeling dat doet, wordt een gijzelaar vrijgelaten; zo niet wordt er eentje afgeknald.

Ira Samin, psychologe en onderhandelaarster bij de positie, wordt er bij gehaald. Ze werd opgetrommeld net toen ze op het punt stond om zelfmoord te plegen, zoals haar jongste dochter ook jaren geleden deed, een verlies dat ze nooit wist te verwerken.

De reden van de gijzeling: een achttal maand eerder kreeg de ontvoerder, Jan May, een telefoontje van zijn verloofde. Het telefoontje klonk bijzonder gestoord, de communicatie zat vol gekraak, het enige dat hij begreep was “geloof niet alles wat ze je gaan vertellen”. Toen stond een politie-agent voor de deur, die hem kwam vertellen dat zijn verloofde twee uur eerder was omgekomen bij een verkeersongeval.

Dit boek serveert een heerlijke cocktail aan intriges, leugens en complotten, het duurt tot de laatste pagina dat je pas écht weet hoe de vork in de steel zit, dat je pas écht weet wie nu the good ones en the bad ones in dit verhaal waren. Al zitten de meeste spelers uit dit verhaal in de grijze zone tussen deze twee extremen, grote geheimen en een zwaar verleden met zich meeslepend…

Een aanrader voor onder de kerstboom, al zal de aanstekelijkheid van dit boek er voor zorgen dat je het op amper een paar avonden helemaal opgeconsumeerd zult hebben.

Deze review verscheen eerst op GoodReads

Volgens strategy+business zijn dit alvast de 3 beste boeken in het business innovation genre die het afgelopen jaar uitkwamen. En Amazon dropte ze vandaag aan de voordeur :

• The Power Of Pull, ofte: hoe kunnen bedrijven beroep doen op het sociale web om keihard de beste, de modernste, de innovatiefste en de coolste te worden?
• Where Good Ideas Come From, ofte: 7 modellen volgens de welke vrijwel alle historische geniale creatieve ideeën tot stand kwamen. Met vooral heel veel voorbeelden.
• Cognitive Surplus, ofte: hoe de mensheid evolueerde van – in de vrije tijd althans – passieve consumenten tot creatieve collaborateurs (samenwerkers dus hé, ‘t heeft niets met den oorlog te maken).

Ik laat u weten wat ik er van vond eens ik het boeltje uitgelezen heb.

Mijn score : 4/5

Toen ik met dit boek begon, was ik niet helemaal mee… Drie totaal verschillende verhaallijnen leken verteld te worden en de rode draad leek in eerste instantie zoek :

• Een rechercheursduo wordt op de zaak van de Doemsdag-seriemoordenaar gezet, een moordenaar die geniaal lijkt omdat hij nergens sporen achterlaat en elke moord uniek van aard laat zijn.
• Op 7 juli 777 (7/7/777 dus) wordt ter hoogte van een Britse abdij een kind gebaard, waarvan nou niet meteen duidelijk is of het een goden- dan wel een duivelskind is.
• Winston Churchill en de Amerikaanse president Truman bundelen hun krachten, een jaar of 2 na het eind van de tweede wereldoorlog, voor misschien wel de grootste doofpotoperatie ooit.

Wat blijkt algauw… Deze drie verhalen kunnen niet zonder elkaar en dragen bij tot een heerlijke thriller waar mysterie voorop staat. Tijdens het lezen van dit boek ga je niet op zoek naar “wie de dader is van dit alles” (want daar kom je al bij al vrij snel achter), maar wel naar “wat er nu precies gebeurd is” in elk van die drie tijdsperiodes. Een overheerlijke pageturner die aaneenhangt door opeenvolgende cliffhangers. Al is het op momenten een bijzonder dubbel gevoel wanneer er weer eens gezapt wordt van pakweg 2009 naar het jaar 808: enerzijds frustratie omdat er weer zoveel vraagtekens opdoken in het hedendaagse verhaal, anderzijds wel content en hoopvol dat een paar van die middeleeuwse vraagtekens, die al eerder opdoken, misschien ein-de-lijk opgelost zullen zijn.

Dit boek is een absolute aanrader voor de vele liefhebbers die eerder de Da Vinci Code verslonden hebben: het verhaal lijkt uit dezelfde vijver opgevist te zijn, dit maal niet met een Vaticaans Complot als leidraad, maar eerder een doofpotaffaire die al decennia lang door de wereldpolitiek wordt afgedekt. Een complot waaruit blijkt dat zoiets als “vrije wilsbeschikking” helemaal niet bestaat, alles is voorgedefinieerd…

Een goed, vlot geschreven actiethriller. Verwacht geen diepgravende psychologie in de profielen van de opgediepte personages of zo, je moet al eens accepteren dat een hoop clichés in het verhaal de revue passeren, maar dit is vooral heel plezant en spannend entertainment. Geen wonder dat er al ruim één miljoen exemplaren van Glenn Cooper’s debuut verkocht zijn.

Deze review plaatste ik eerder op GoodReads

Mijn score : 3/5

Ik ben gek op de boeken van Karin Slaughter. Ik heb ze inmiddels zo ongeveer allemaal verslonden en stuk voor stuk zijn ze spannend, sfeervol, authentiek en heb ik meteen zin in meer-meer-meer. Wellicht heeft dat er voor gezorgd dat mijn lat, wat haar oeuvre betreft, redelijk hoog ligt. En op dat vlak kon Genesis niet aan mijn verwachtingen voldoen.

Karin Slaughter startte indertijd met een “Grant County” reeks, waar o.m. kinderarts/lijkschouwer Sara Linton en haar partner Jeffrey Tolliver steevast een hoofdrol kregen toebedeeld en sinds 2006 introduceerde ze in haar “Atlanta reeks” heel andere hoofdpersonages (Will Trent en Faith Mitchell).

In Genesis lijken deze verhalenreeksen voor het eerst samen te vloeien en komen de personages uit de geciteerde twee series voor het eerst met elkaar in contact. Deze gang van zaken vond ik alvast heel leuk en intrigerend om lezen, al moest ik soms (te?) diep in mijn geheugen graven om mij te herinneren wat pakweg Sara Linton zo allemaal had uitgevreten (het was waarschijnlijk al een jaar geleden dat ik nog een boek las waarin zij meedeed). Dit maakte het lezen er niet altijd makkelijker op.

Genesis is een goed verhaal, spannend zoals vanouds. Een bejaard koppel tuft naar huis, rijdt een naakte dame omver (“Waar kwam die plotseling vandaan?”) die blijkbaar tijdens de voorgaande dagen reeds ernstig gefolterd was. Wanneer Trent en Mitchell deze zaak naar zich toetrekken, blijkt het al gauw om meer dan één vrouw te gaan. En om meer dan wat opzichtige slagen en verwondingen…

Het verhaal beviel me opperbest, omdat Karin Slaughter zich weer van verschillende kanten laat zien: zoals ze mooi en teder schrijft over het (ontluikende) moederschap en de band die moeders met hun kinderen hebben, zo is ze keihard en bijna ziek wanneer ze tot in detail beschrijft op wat voor manier een psychopaat met zijn slachtoffers is omgegaan. De overgang tussen deze twee totaal verschillende stijlen is soms bruusk en hard, maar ook net daarom zo confronterend!

Alleen… ik had het gevoel dat dit boek (wat ik trouwens weer bijzonder snel geconsumeerd had) een beetje was opgebouwd als een modale aflevering van Flikken of Witse: op het einde doen er zich net een beetje te veel toevalligheden voor, waardoor het GBI-duo plotseling weet wie er nou precies de grote boze psychopaat is… Waarna er nog wat geweldplegingen volgen om het verhaal toch met een spannende toets af te sluiten, maar toch… Ik was ontgoocheld dat de spannende plot finaal zo flauw aan elkaar bleek te hangen.

Slaughter probeerde zich in dit boek naar mijn smaak een beetje te zeer in “de psychologie der mensen” en te weinig in het daadwerkelijke onderzoek en de spannende zaak zelf te verdiepen. Jammer.

Eventjes geen Slaughter meer voor mij, al ligt haar laatste boek (“Verbroken”) hier ook al te wachten.

Deze review werd eerst op GoodReads.com geplaatst

Maar goed, als het boekenbeurs is worden er ook jaarlijks heel wat innovatieve producten of toch zo getitelde brol op de markt gegooid. En mijn prijs voor het meest irrelevante en over het paard getilde product van 2010 gaat toch wel naar Book in a Box.

Book in a Box is niets anders dan een veredelde boekenbon, we moeten daar eerlijk in durven zijn. Als je iemand een boek wilt schenken voor zijn/haar verjaardag, nieuwjaar, overlijden of omdat hij/zij in de kliniek ligt met de één of andere vreselijke SOA, maar je weet niet wat hij/zij graag zou lezen, dan kan je een Book in a Box kopen:

• Book in a Box is een doos
• En daarin zitten er kaartjes van 10 boeken m.b.t. één welbepaald thema (van “thrillers van bij ons” tot “zwangerschapsboeken”)
• De ontvanger van het cadeautje mag dan één van die 10 kaartjes uitkiezen
• En het betreffende boek bestellen via de website van Book in a Box

Eerst en vooral: zo een kartonnen doos met kaartjes kan je op twee manieren omschrijven : ofwel noem je het overbodige verpakking, ofwel noem je het schaamteloos geplugd reclamemateriaal. Bovendien betaal je voor zo een box bijna het dubbele van wat het uiteindelijk gekozen boek in een normale boekenwinkel gekost zou hebben.

Niet alleen gooi je dus zomaar 40% van de aankoopprijs door ramen en deuren, maar ook beperk je de ontvanger onvoorstelbaar in zijn/haar keuze: men moet één (of 2) van de 10 boeken kiezen die in de opgestuurde reclamefolder zitten.

Kortom: dit initiatief kan sowieso afgeschreven worden als een bijzonder geslaagde vorm van afripperij. Als je per se iemand op wat lectuur of literatuur wenst te trakteren, schenk hem/haar dan gewoon een klassieke bon bij een traditionele winkel of bij pakweg een webshop als Proxis. Niet alleen schenk je je gefêteerde op die manier een carte blanche op vlak van keuze (i.t.t. de beperkende lijst van Book in a Box), maar voor hetzelfde bedrag kan die dan ook nog iets leuks kopen bovenop het beoogde boek. En als men zelf dat extraatje kan kiezen, zal men u alleszins veel dankbaarder zijn dan wanneer men een nutteloze doos met 10 kaartjes in de pollen krijgt geduwd. Want die zijn gedoemd om in groten getale aan de grote, boze mannen van de papierophaaldienst opgeofferd te worden. Wat alleszins nog niet al te eco genoemd kan worden.

Goed geprobeerd, gasten, maar stop er nu maar mee.

Karin Slaughter heeft haar naam niet gestolen: in elk van haar boeken wordt wel één of ander personage als een beest afgeslacht, zo ook in “Versplinterd”. In dit boek treft een moeder haar dochter thuis aan, gelegen in een grote plas bloed en vol messteken, en slaagt die moeder er alsnog in om de dader van dit misdrijf met haar blote handen te wurgen. Of is het slachtoffer dat in haar huis ligt toch haar dochter niet? Meer nog: was de jongeman in kwestie wel de dader, of heeft de moeder een onschuldige gedood?

Wat volgt is de intrigerende zoektocht van het toevallig op elkaar aangewezen onderzoekersduo Will en Faith die slechts één missie hebben: de waarheid blootleggen, de dader of daders vatten en een ontvoerd derde slachtoffer heelhuids terugvinden. Heel wat creeps passeren de revue, maar ook heel wat gewone dagdagelijkse personages die blijkbaar voldoende in huis hebben om verdacht te kunnen zijn. Net door haar heel vertellende stijl, slaagt Karin Slaughter er bovendien in om je helemaal mee te zuigen in de sfeer van het verhaal.

437 pagina’s telde deze klepper. Ik vermoed dat ik er een week over gedaan heb. Voor boeken als deze is het woord “pageturner” uitgevonden! Meer nog, de dag na het beëindigen van Versplinterd, ben ik ook aan het volgende boek van Karin Slaughter begonnen. En daarin blijken de hoofdpersonages uit Versplinterd terug op te draven én komen er personages (o.a. Sara Linton, die waarschijnlijk in een tiental andere boeken van Slaughter de hoofdrol vertolkte) terug uit een eerdere reeks van haar. Genesis zal dus niet meteen het beste boek zijn om met deze schrijfster kennis te maken, Versplinterd des te meer aangezien de protagonisten hier helegans nieuw zijn. En lees daarna alle boeken die voorheen zijn verschenen van Slaughters hand.

Een absolute aanrader, 5 sterren wat mij betreft!

Deze review verscheen eerst op GoodReads.com

Ik heb geen enkele van de films gezien. Ze kwamen te snel nadat ik de boeken had uitgelezen en ik vreesde er enigszins voor dat de geromantiseerde beelden in mijn hoofd helemaal niet zouden overeenkomen met de onverfloerste beelden die op het cinemascherm geprojecteerd zouden worden (“Lijkt de Lisbeth in mijn hoofd wel op de Lisbeth die in de film werd/wordt neergezet?”).

Maar goed, inmiddels zijn we bijna anderhalf jaar verder. De grote lijnen van het verhaal zitten nog in mijn hoofd, maar nu heb ik wel enorm veel goesting om ook de beeldgeworden versie tot mij te nemen. Net op tijd dus, want vanaf morgenavond zendt Canvas 6 weken lang Millennium uit. De volledige Millennium-trilogie in 6 brokken van anderhalf uur gehakt. De Digicorder in Casa Domino staat alvast geprogrammeerd, zodat ik in december of zo dan eens een marathon-avondje kan beleven.

Dus kon ik het niet laten om de mensen van e-boek.org een mail te sturen :

Geachte,

Graag had ik geweten waarom elektronische boeken, zoals door jullie aangeboden, even veel kosten als de papieren versie van datzelfde boek.

Ik snap dit eerst en vooral niet vanuit het oogpunt van consument: om elektronische boeken bij jullie te kopen en te kunnen lezen, moet ik mij een dure e-Reader aanschaffen. Elektronisch lezen blijkt op die manier dus duurder dan op papier.

Ik snap dit ook niet vanuit jullie oogpunt: er zijn geen materiaalkosten, geen drukkosten, geen distributie, geen lokale boekhandelaars die een deeltje winst afromen, … Okee, er zijn ongetwijfeld wel serverkosten, maar die kunnen toch niet opwegen tegen al het bovenstaande? Vandaar: graag had ik geweten waarom de boeken op e-boek.org niet goedkoper zijn dan op vandaag.

Bedankt voor jullie respons,

Dominiek Leenknecht

Als die respons er komt, hou ik jullie op de hoogte.

Totaal in dezelfde context: ik voorspelde eerder dit jaar al dat de sector van het geschreven woord hetzelfde slachtoffer gaat worden van illegale downloadpraktijken als de muziek- en filmsector. Met de nu gehanteerde prijzenpolitiek zijn ze alvast vrijwel identiek bezig als deze twee geciteerde sectoren. En wie niet gelooft dat er nu al massa’s (zelfs Nederlandstalige) boeken, helemaal gratis ende illegaal, van het Tinternet te plukken zijn, die kan beter hier eens kijken.

Ik weet dat De Standaard een paar jaar geleden uitpakte met een lijst van 100 “Blufboeken”, het enige overzichtelijke lijstje dat ik daarvan terugvond was op de site van God Houbi. Maar vooral: ik ben op zoek naar meer en ander. Meer soortgelijke overzichtslijsten, maar ook andere suggesties van jullieëntwege zijn van harte welkom.

Al moet ik wel zeggen: De Eenzaamheid Der Priemgetallen vond ik OK, maar heus niet zo fantastisch als de hype van 2009 deed vermoeden…