Dat werd vorige woensdag maar al te duidelijk. Bij wijze van laattijdige verjaardagsuitstap, trok ik met maatjes Nick en Sarah naar Knokke-Heist, waar het gehypete spektakel Fuerza Bruta momenteel dagelijks plaatsvindt. Het spektakel zelf was enorm mooi om te zien en te beleven, uniek in z’n genre en op momenten ook vrij indrukwekkend. Je wordt van de ene indruk naar de andere geslingerd en staat op momenten met open mond te kijken.
Maar toch vond ik het niet fantastisch. En dat was te wijten aan het publiek. Fuerza Bruta kan volgens mij enkel slagen als het publiek vollen bak meedoet. Fuerza Bruta is een feestje, een rave party op Latijns-Amerikaanse beats. Het kan volgens mij slechts enkel slagen met een publiek dat echt wel zin heeft in een feestje en vanaf het begin staat mee te shaken en te springen. Het publiek van woensdagavond had daar echter blijkbaar niet zo’n zin in. Van die typische Knokse toeristen van middelbare leeftijd die op semi-nonchalante wijze een fuchsia trui over de schouders droegen, maakten zowat de helft van het publiek uit. Nog eens een kwart van de zaal werd gevuld door een leger bejaarden in rolstoel. Qua party-crash-gehalte lag dit dan ook bijzonder hoog, waardoor de weinigen die er écht zin in hadden, gespreid over de tent, elkaar moeilijk vonden en het echte feestje totaal uitbleef.
Belgen zijn al vaak heel erg voorzichtig en niet echt meegaand, maar in een duffe stad als Knokke is dat duidelijk nog des te erger. Fuerza Bruta heeft, voor mijn part, alles in zich om de meest verrassende party in jaren te zijn, maar staat zo keihard op de verkeerde lokatie geprogrammeerd. Zet die tent op de Gentse Feesten of op Pukkelpop, telkens met een viertal voorstellingen per dag, en je kan er zeker van zijn dat dit een gehaaid succes is. Ik zou vermoedelijk ook meermaals afzakken dan om het opnieuw te beleven.
Eind dit jaar keert Fuerza Bruta terug naar Brussel, hopelijk spreekt het daar een ietwat hipper en vrolijker publiek aan!

Het verschil werd des te duidelijker toen we nadien afzakten naar het centrum van Roeselare, om ook eens een aflevering van Villa Vanthilt mee te pikken. Die avond mochten namelijk twee Roeselaarse typetjes, Kevin en Mario, die ooit ontstaan waren als parodie op de marginaliteit van de jaarlijkse koopjesdagen, live aanrukken in het tv-programma en na het programma nog een mini-concertje geven voor het publiek. Het publiek was massaal opgerukt. De act van Kevin en Mario was bijzonder plattekes, maar dit werd meer dan ruimschoots gecompenseerd door het uitzinnige publiek dat zich totaal in de act liet opgaan. Geen idee of Marcel Vanthilt er nog in zal slagen om met nog succesvollere acts tijdens zijn zomershow zal kunnen uitpakken in Roeselare. Al doen bepaalde geruchten vermoeden dat dit tijdens de laatste week van augustus wel het geval eens zou kunnen zijn.

Dit publieksfenomeen verklaart ongetwijfeld ook waarom ik jaarlijks enorm uitkijk naar Pukkelpop en ondertussen écht wel genoeg heb van Werchter. Op Werchter staan weliswaar jaarlijks de grootste tourende acts ter wereld, maar door het fenomeen “één grote weide” schoot het festival zich de voorbije jaren al meermaals in de voet. Telkens staat/ligt/zit er namelijk wel heel veel volk voor het hoofdpodium, maar dit betekent vaak nog niet dat heel dit publiek bijzonder geïnteresseerd is in wat zich op het hoofdpodium afspeelt. Werchter is in grote mate een festival geworden “waar velen aanwezig willen zijn, ook al interesseert de muziek hen niet echt”. Met als gevolg dat de optredens finaal eigenlijk heel vaak als bijzonder saai overkomen. Ik was dit en vorig jaar – op uitnodiging – op Werchter-zaterdag en één ding was voor mij duidelijk: ik zou echt nooit nog een ticket voor dit festival kopen. Weggesmeten geld.

Pukkelpop daarentegen is een slenter-, ontdek- en verrassend festival. Een achttal tenten staat neergeplant over de wei, waardoor bands al bijzonder zelden in contact komen met een publiek dat – zonder enige goesting – in de tent aanwezig is “omdat ze daar toch al zaten”. Het publiek zoekt tenten op, de bands treffen telkenmale een gretig publiek aan. Ook is er voor elke smaak wat wils (dance, metal, pop, …), zodat het voor het publiek op elk moment makkelijk is om iets te vinden dat hem/haar écht aanstaat.
Gevolg: veel van die (vaak jonge) opkomende bands worden geconfronteerd met een gretig publiek, een publiek dat er vaak voor zorgt dat dergelijke bands zichzelf serieus gaan overstijgen. De combinatie van ongeloof en vrolijkheid op het gezicht van de heren van Mumford & Sons vorig jaar sprak boekdelen, toen het publiek de zang luidkeels overnam. Wat Rodrigo y Gabriela een paar jaar geleden te weeg brachten was pure emotie. De allereerste doortocht van Coldplay (in de Marquee op Pukkelpop) was zoveel mooier en had zoveel meer puurheid dan het gedrocht van een circus (met confetti en vuurwerkknallen) dat ze dit jaar op Werchter brachten. Amy Winehouse en Feist brachten in België nooit zoveel kippenvel teweeg, als bij hun eerste doortocht, hetzelfde jaar op Pukkelpop, beiden vlak voor de grote doorbraak, maar met enorm veel liefde omarmd door het Belgische publiek.
Ja, daarom houd ik zoveel van Pukkelpop.

Het leukste festival dat ik echter dit jaar gedaan heb, moet toch wel Afro-Latino in Bree geweest zijn. Ook al omwille van het unieke publiek. Als Belgen bleken wij (ik en mijn bijzonder fijne vierkoppige gezelschap) duidelijk in de meerderheid te zijn op dat festival. Het grootste deel van het publiek had Latijns-Amerikaanse wortels, maar er bleken ook meer Duitsers en Nederlanders dan Belgen te zijn. En dit vond ik onbegrijpelijk. Dit festival was warm, had heerlijke catering en ie-de-reen die er rondliep was aan het lachen. Er heerste een blijdschap waarvoor ik anders speciaal naar Zuid-Amerika afzak. Elke band werd op bijzonder feestelijke wijze onthaald, waarbij er – op vaak bijzonder opwindende wijze – tijdens de optredens gedanst werd in de festivaltenten. Een feest-ival in de pure zin van het woord. Het onthaal van headliner Juan Luis Guerra was weergaloos, ik wist niet dat amper een 5000-tal mensen zoveel lawaai konden maken bij wijze van begroeting. Guerra genoot, het publiek genoot, ik stond met een brede grijns vol verstomming toe te kijken hoe ‘s mans repertoire door dat voltallige publiek uit volle borst werd meegezongen en -gedanst.

Veel minder was het gisteren, op het Afro-Caribbean festival in Bredene. Gelijkaardige muziek, maar de sfeer was minder elektrisch geladen. Vermoedelijk voornamelijk te wijten aan het feit dat dit festival gratis was en op die manier heel wat marginaal klootjesvolk – hey, we zijn nu toch aan de kust, we kunnen even goed naar die gratis concerten gaan zien! – naar zich toezoog. Vermoedelijk ook wel te wijten aan het feit dat het dit weekend Antilliaanse Feesten waren, waar de Belgische latino-gemeenschap klaarblijkelijk massaal naartoe was afgezakt om godheid Don Omar aan het werk te zien.
Los daarvan: gisteren zag ik ChocQuibTown aan het werk op dat Afro-Caribbean Festival, en zij hebben bij deze voor mij het sterkste concert afgeleverd dat ik dit jaar al gezien heb. Zij zijn er wél in geslaagd om het publiek totaal naar hun hand te zetten (het was al ‘s avonds, heel wat dagtoeristen waren naar huis afgezakt, een groot deel van het publiek was vooral voor dit Colombiaanse fenomeen naar Bredene afgezakt). Heel eventjes leek het alsof een tropische hitte zich deze zomer van België meester had gemaakt. Op momenten werd er gedanst en gesprongen tot helemaal achter in de tent. Op die momenten werd de glimlach van de boomlange frontman van ChocQuibTown ook bijzonder breed. De groep wist finaal van geen ophouden meer, interactie ten top tussen hen en het publiek.

It’s all about the audience, baby. En laat net dat de factor zijn die evenementenorganisatoren op voorhand moeilijk kunnen inschatten of optimaliseren… Al zijn er wel een aantal duidelijkheden op dat vlak natuurlijk: gratis festivals leiden vaak tot meer apathie dan betaalde (ongeïnteresseerde langskomende toeristen), marketing en publicitaire acties kunnen er voor zorgen dat je al dan niet een eerder jong en feestelijk publiek aantrekt. Maar toch: het blijft moeilijk en zal steevast voor heel wat onzekerheden bij dergelijke organisatoren blijven zorgen…

Volgende zaterdag, 18 juni, kan je Yael Naïm helemaal gratis en voor niets gaan bekijken op een marktfestivalletje in Tourcoing (ongeveer 3 minuten van de Belgische grens verwijderd): La Voix Du Rock 2011. Qua concept is dit festival te vergelijken met heel wat Belgische festivals: het is gratis, er komen een aantal (in eigen land) populaire, opkomende of zwaar gehypete Franse bands optreden.

Ik heb de affiche al eens overlopen en, miljaar, we kennen hier in België eigenlijk ongeveer niets meer van wat er zich op de Franse muzikale markt afspeelt, maar er zit daar toch heel wat straf poeder tussen.

Zoals de onderstaande drie :

• AaRON, een soort van Franse kruising tussen The National en Coldplay (maar dan wel de authentieke Coldplay uit de beginjaren, met een minder bombastische sound als op vandaag het geval is)
• Cocoon, van die indie folk à la Sufjan Stevens en Fairport Convention
• En de toch wel bijzonder Brits, denk aan Blur en Bloc Party, klinkende gasten van Skip The Use

O ja, en dan staat er ook nog een Franse groep, die in ‘t Engels speelt, en die Roken Is Dodelijk heet. Ik ben nu al bijzonder benieuwd hoe ze die naam gaan aankondigen. Dolletjes!

Nu, het concertwereldje is een beetje zoals de immobiliën- en de reizenmarkt: als je geduld hebt en goed uit je doppen kijkt, duiken er altijd wel buitenkansjes op of blijken er toch ook wel optredens te vinden zijn die betaalbaar of zelfs gratis zijn, een hele zomer lang.

Neem nu Prince. Hij komt concerteren in Werchter en in Arras. Ik zag hem een aantal jaar geleden in het Sportpaleis aan het werk en vond zijn performance waanzinnig goed. “Als hij nog eens terugkomt naar onze contreien, ga ik zeker weer kijken!” sprak ‘k toen. Tot bleek dat de ticketprijzen rond de 85-90Euro per persoon lagen. Dat vond ik net iets aan de té hoge kant.
Maar geduld loont. Geen idee wat de reden is: valt de ticketverkoop enigszins tegen? heeft de organisatie plotse, onverwachtse subsidies gevangen? In elk geval: de volgende vier dagen zal het mogelijk zijn om via de website van Fnac Spectacles tickets voor het Prince-concert in Arras te kopen aan de uitzonderlijke prijs van 49 Euro. Voor die prijs zie ik het alvast wel helemaal zitten en zullen de nodige bestellingen morgen uitgevoerd worden!

En dan pakte deze week ook het gratis Brugse stadsfestival Klinkers uit met een heel plezante affiche. Daan, Flip Kowlier, de legendarische Afro-Cuban All Stars en de Zuiderse feestbands Ojos De Brujo en Grupo Fantasma komen alvast gratis en voor niets een feestje bouwen.

Al ben ik nog steeds het meeste fan van Benenwerk, de laatste dag van het Klinkersfestival. Voor één avond word Brugge tot een grote danszaal omgetoverd, elk plein wordt in de sfeer van een muziekgenre ondergedompeld (of dit nu tango, musette, hiphop, keiharde beats, salsa, sixties swing of wat dan ook is), er worden dansinitiaties in het genre gegeven en de sfeer van elk van die pleinen wordt bepaald door de live-optredens die er worden opgevoerd. Een festivalavondje dus waarbij de interactie van het publiek bijzonder gewenst en (de afgelopen jaren althans) ook bijzonder aanwezig is. Namen die dit jaar alvast verwacht zijn: Buscemi, Samtex, Discobar Galaxie, Cumbia Ya!, Tango 02, Boom Bal en Radio Modern.

Tot uw dienst.

But it was not your fault but mine
And it was your heart on the line
I really fucked it up this time
Didn’t I, my dear?

Het was lang geleden dat ik zo vaak zo hard heb zitten meezingen met een liedje, telkens het op de radio voorbijkwam, als met Little Lion Man van Mumford & Sons. Ik was meteen stapelgek op deze feelgood folkrock/pop en heb hun debuutalbum Sigh No More (waarvan u ongetwijfeld ook de singles Winter Winds en The Cave kent) inmiddels grijsgedraaid; ik denk dat het gemiddeld nog een keertje per week door mijn woonkamer en keuken weergalmt. Toen ik een drietal maand geleden vernam dat deze band net over de Franse grens, in Tourcoing, kwam concerteren in een oergezellig zaaltje met een capaciteit van 500 man, heb ik dan ook geen seconde getwijfeld… Dinsdag laatstleden was het zover.

Het voorprogramma van dienst heette Johnny Flynn, een een groep uit hetzelfde folkgenre van Mumford & Sons, die de lat van de avond al meteen bijzonder hoog wist te leggen. Frontman Joe Flynn, een zanger/acteur/poëet van Zuid-Afrikaanse origine en ergens halfweg de twintiger jaren, zingt met een heesheid die doet vermoeden dat hij eigenlijk al een jaar of 40 in dit aardse tranendal rondloopt. Zijn folk is doordrenkt van storytelling en teksten die doen vermoeden dat hij op momenten een bijzonder moeizame jeugd heeft meegemaakt. De meerstemmigheid, die nadien door Mumford & Sons ten volle gebracht zou worden, zat er ook bij hem al in, want op momenten klonk er een wondermooie blend van de stemmen van Flynn en diens keyboardspeler. Voor de rest: een heel mooie set, waarin de stijl van Mumford & Sons gemixt leek te worden met die van Bob Dylan en pakweg The Eagles. Als hij deze zomer toevallig op één of ander festival zou opduiken, ga ik hem graag nog eens bekijken.

Toen het eenmaal aan de mannen van Mumford & Sons zelve was, was de zaal afgeladen vol gelopen. De heren betraden het podium, frontman Mumford sloeg één akkoord aan en meteen daarna weerklonk een akelig per-fec-te vierstemmige versie van Sigh No More, de titeltrack van hun debuutalbum. De zaal werd muisstil, iedereen zat vanaf de eerste seconde in de achterzak van de band. Wat volgde was een waanzinnig feestje met countryklanken, stevig rockende folk, momentane experimentele soundscapes en vooral een heel groot “jiiiiiihaaaaaaaa”-gehalte.
“Dit is ons derde concert in Frankrijk, maar slechts het eerste dat uitverkocht is,” zo sprak de gitarist na een vijftal nummers in een aandoenlijke poging-tot-Frans, “est-ce qu’il y a des belgiques ici ce soir?” voegde hij er aan toe. Toen 95% van de handen de lucht invloog en een oorverdovend gejuich uitbarstte, zag je de pretlichtjes opflakkeren in de ogen van de bandleden en verscheen een aandoenlijke grijns op hun gezicht. Toen diezelfde vraag, maar over de Fransen, slechts een luttel aantal handen in de lucht kreeg, voegde de zanger er laconiek aan toe “Well, for the Belgians: it’s you and us against them. All five of them.” Wie hen volgende week in de AB Club gaat bekijken, weze bij deze dus gewaarschuwd: Mumford & Sons zien de Belgen bijzonder graag.

Mijn enige vrees voor dit optreden, was voortgesproten uit het album van M&S. Heel mooi, heel intens, maar heel erg variërend kon dit album toch niet genoemd worden. Ik was dan ook bang dat het concert vrij snel “te lang” of zelfs saai zou overkomen. Niets was echter minder waar, want Mumford & Sons vulde de helft van hun set met nieuwe nummers, waaruit ook bleek dat ze qua sound nog volop aan het evolueren zijn: de nieuwe nummers waren steviger, elk van de groepsleden ging om beurt eens achter de drums zitten (want die komen op hun eerste album nauwelijks voor), er werd al eens steviger aan een gitaarsnaar getrokken of op het keyboard geramd. Na dit optreden zou ik hen alvast willen betitelen als “de Kings Of Leon van de folkrock”…

Mijn prognose voor deze zomer? Mumford & Sons zal de Pukkelpop-Marquee betreden en verstomd staan van de hoeveelheid volk die daarin samengepakt staat, hun geestdrift en oeuvre zal leiden tot een weergaloos feestje in die feesttent, de singles gaan op oorverdovende wijze meegezongen worden en deze jonge muziekgoden gaan eventjes helemaal niet weten waar ze het hebben. Om daarna helemaal klaar te zijn om de wereld te veroveren. Zoals het wel vaker gebeurde met bands die in het verleden in die Marquee kwamen opdraven (zie ook: Coldplay, Keane, Rodrigo y Gabriela en consoorten).

Het weze hen gegund, zolang ze maar de drang om zichzelf te bewijzen – die ze dinsdag volop demonstreerden – volop aan boord blijven leggen!
Tot dusver het concert van 2010 voor mij.

Naar Cactusfestival was ik ook van plan te gaan, omdat dit gewoon één van de gezelligste (en culinair voor mij alvast het lekkerste) festivals van ons land is. En ze hadden ook al een aantal heel toffe namen te pakken voor editie ’10 (Elvis Costello, Macy Gray en Regina Spektor bijvoorbeeld), maar die plannen werden vandaag danig door elkaar geschud. Prince blijkt namelijk voor het eerst in jaren nog eens naar België af te zakken, op 10 juli, op de weide van Werchter. Ik zag Prince een jaar of 10 geleden in het Antwerpse Sportpaleis en sindsdien prijkt hij in mijn Top-3 van beste live-artiesten die ik ooit aan het werk zag. Toen ik het nieuws van zijn komst hoorde, kon ik dan ook niet anders dan besluiten dat ik hem absoluut eens in die opperbeste doen terug wil zien. Een échte legende, een must-see voor wie hem nog nooit mocht ervaren.

Naar de Lokerse Feesten zak ik ook elke zomer graag af, maar ik ben eigenlijk redelijk content dat die dit jaar met een redelijk slappe affiche uitpakten (allez ja, tot dusver dus). Want aan een aantal echte lokale gebeurens weet ik alvast ook nooit te ontsnappen: het Brugse Klinkersfestival, de Paulusfeesten en Theater Aan Zee in Oostende en als afsluiter mogelijks ook het Filmfestival in datzelfde Oostende.

En dan neem ik mij ook al jaren voor om eens naar de Antilliaanse Feesten in Hoogstraten af te zakken (naar verluidt het grootste échte feest-ival van onze lage landen) of naar Couleur Café in Brussel… Maar als puntje bij paaltje komt geniet ik vaak nog het meest van gewoon een weekendje chillen onder loeihete zon in eigen tuin. En dan had ik het nog niet over de wonderbaarlijke fee Norah Jones die deze zomer naar Gent komt afgezakt…

Maar moesten er festivalletjes (groot of klein zijn) die u mij ab-so-luut wenst aan te raden voor de komende zomermaanden, suggesties zijn alvast nog steeds welkom.

Al die aspecten van de accordeonmuziek worden dus festivalgewijs in het voetlicht geplaatst in Brugge, van 8 tot 30 mei 2010: balkan, Franse nostalgie, Zuid-Amerikaanse passie en consoorten, het komt allemaal aan bod. Zaken die ik alvast heb aangekruist zijn :

• De balkan-openingsavond op de Burg (8 mei) met Gurzuf en Karl Hlamkin Inflammable Orkestra
• Op zondag 9 mei wordt de stad overspoeld door allerlei accordeon-straatmuzikanten, ‘s avonds is er de ogenschijnlijk indrukwekkende road movie Los Viajes del Viento, waarbij hartverscheurende accordeonmuziek gebruikt wordt om een reis door Colombia te ondersteunen (woew! reisvoorbereiding!)
• Een weekje later, op zaterdag 15 mei, vindt een Argentijnse tango-avond plaats met orkest Quinteto El Boleo, én tango-dansinitiatie én een tango-after pary. Vrijwillige danspartners mogen mij alvast contacteren.
• De Argentijn Chango Spasiuk komt op 20 mei een smeltkroes presenteren van chamamé, jazz, klassiek en avant-garde.
• Op 22 mei is het dan weer pure Vlaamse ambiance, met de eenmalige terugkeer van Brugse charmezanger Benny Scott (bekend van de hit Facteurtje, facteurtje, met je vélo zonder moteurtje)
• En tenslotte op 29 mei “Encuentro de Juglares y Acordeones” die omschreven wordt als een stomende chili con carne van opzwepende klanken, geserveerd door tokkelende topchefs van de swingende wereldkeuken. En achteraf komt de hipste DJ van de VRT, Lieven Verstraete, daar ongetwijfeld nog een schepje bovenop doen met zijn Satanische Samba.

Kortom: voor elk wat wils, lees er gerust ook eens het volledige programma zelf op na!

Alvast mijn suggesties: Weezer, Pavement, Channel Zero, Fence, Anne Clark, een reünie van TC Matic, een reünie van Noordkaap, Nick Cave & The Bad Seeds, doe Faith No More ook nog maar eens, Shane McGowan & The Popes, Iggy Pop (zonder Stooges), Rage Against The Machine, Red Hot Chili Peppers, Primus, Stone Temple Pilots, Tool, Bodycount, Lemonheads, G. Love & Special Sauce, Soundgarden, The Prodigy, Beck, Foo Fighters, Buffalo Tom, Grant Lee Buffalo (of toch diene zanger), Eels, Dreadzone, Reef, Sugar Ray, Garbage, Los Lobos, Supergrass, Everclear (bestaan die eigenlijk nog?), Fountains Of Wayne, Portishead, Fatboy Slim, Jurassic 5, Drugstore, Queens Of The Stone Age, Kula Shaker, Sugar Hill Gang, DJ Jazzy Jeff, Mitsoobishy Jacson, St. Germain, The Last Shadow Puppets, The Avalanches en Michael Franti & Spearhead. En, nu we toch bezig zijn: pop of niet, Black Eyed Peas en Nelly Furtado stonden ook ooit op de affiche en blijven het bekijken waard!

‘t Zou té mooi zijn.

Muzikaal heb ik zitten wegmijmeren. Dit optreden had op zijn minst evenveel charme als die vroegere Unplugged-concerten op MTV, liedjes waren uitgekleed tot op het bot en gebracht met een gevoelige intensiteit die in grote zalen moeilijk tot z’n recht kan komen. Heel wat nummers uit haar nieuwe, Engelstalige album, maar ook heel heel veel Franstalige én Spaanstalige oudjes: Dejame Ser Mujer, Con Solo Pensarlo, Naïve, Parce Que C’est Toi, Je T’Attends, Je Me Fâche, Manhattan-Kaboul, Sensualité, ja zelfs Kennedy Boulevard passeerde op intimistische wijze. Ze had mij in haar macht, voor de volle 100 procent, tot het laatste slotakkoord. En die laatste was een Nederlandstalige: Amsterdam, oorspronkelijk van Kris De Bruyne.

“Een held,” zo noemde ze De Bruyne.
Een heldin. Zo noem ik haar graag.

Indien u de kans heeft een concert van deze tournee mee te pikken: absoluut doen, het is een unieke kans om de grootste zangeres van ons land (dat mag ik toch wel zeggen, hoop ‘k?) in een bijzonder kleine, warme setting aan het werk te zien met kleine, blote liedjes.
Ik hoop alvast dat deze tournee finaal ook met een DVD- of CD-release gepaard kan gaan.

1. Lamb
Een van mijn favoriete groepen allertijden is helemaal terug. En dat schijnen ze bewezen te hebben op het Brugse Cactusfestival. Een beetje triphop, een beetje drum ‘n’ bass, een mix van electronica en singer-songwriter-dinges. Ik zag Lamb voor het eerst in 2002 op Rock Werchter, waar ze o.m. samen met Michael Franti & Spearhead een bloedstollend mooie versie van “Bomb The World” brachten.
Zonder enige twijfel één van de topacts op de Vlaamse festivalpodia deze zomer. Het is een eer dat ze twee keer onze regio aandoen!

2. Solomon Burke
Eén van de absolute soul pioniers. Hij haalde misschien nooit de naamsbekendheid die hij verdiende bij het grote publiek, maar invloedrijk is hij wel altijd geweest. Het is Burke die oorspronkelijk uitpakte met “Everybody Needs Somebody To Love” (al werd het wel een hit in de versie van de Blues Brothers), zij Cry To Me werd gecoverd door de Rolling Stones, … Maakt er live altijd een feestje van, boordevol love, soul- en gospelmedleys. Zoals een paar jaar geleden op Pinkpop… Hij heeft alles in huis om een good old-fashioned feestje te bouwen!

3. Soulsavers ft. Mark Lanegan
Ha, één van de zovele projecten waar Mark Lanegan zijn medewerking aan verleent. De Soulsavers zelf zijn een Brits duo die electronica, rock, gospel en country muziek tot één smeuïge pap van heel filmische muziek vermengen. De band bestaat sinds 2003, maar pas toen ze in 2007 een (tweede) album uitbrachten waarop Mark Lanegan (en ook Will Oldham) meezongen, kwamen ze enigszins in de aandacht. Maar nog veel te weinig als je ‘t mij vraagt. Stond twee jaar geleden ook op Cactusfestival, was toen redelijk ontgoochelend. Een kans om het goed te maken dus!

4. CJ Ramone
Het enige nog overlevende familielid van de Ramones (al is hij er ook maar achteraf bijgekomen). Een unieke kans om nog eens een authentieke one-two-three-four te beleven.

5. Daan
Okee, hij is weer alomtegenwoordig deze zomer, maar ik heb nog geen enkel festivalverslag gelezen dit jaar waarin niet één of meerdere superlatieven aangehaald worden voor deze man. Niet alleen is zijn recentste album bijzonder straf, ook tapt hij live-gewijs nog volop uit vaatjes met namen als “Victory”, “Swedish Designer Drugs” en “Housewives”.

6. The Wombats
Ze hadden in 2007 één van de aanstekelijkste radiohits met “Let’s Dance to Joy Division” en brengen voor de rest heel aanstekelijke, dans- en meebrulbare Britpop.

7. Hermanos Inglesos
Met DJ Didier van dit broederduo zat ik een paar jaar op school, een paar jaar geleden werden ze omschreven als de gedoodverfde opvolgens van 2 Many DJ’s, maar zo een vaart heeft het niet gelopen. Wat niet betekent dat Hermanos Inglesos niet heel straf en plezant zijn. (Al vond ik toentertijd hun oudere broer een nog betere DJ).

8. Fagget Fairys
Pure porno-kitsch, zo kan hun aanstekelijke zomerhit “Feed The Horse” bestempeld worden. Aanstekelijke beats met hiphop- en balkan-invloeden van dames die het uitschreeuwen hoe fijn het wel is om lesbisch te zijn. Allemaal heus niet bijster origineel, but who cares?

9. The Hickey Underworld
Wonnen een paar jaar geleden Humo’s Rock Rally, pakten dit jaar uit met de heel straffe single Future Words en werden na hun optreden op Rock Werchter, eerder deze zomer, door verschillende media bestempeld als The Next Big Thing voor ons landje.

10. Arsenal
Ook alom tegenwoordig, eigenlijk ben ik geen reuzefan van deze groep, maar ze slagen er toch telkenmale in om een heel zuiders feestje te brouwen.

11. Dan Le Sac vs. Scroobius Pip
Voor mij was dit één van de absolute revelaties op Pukkelpop 2008.  Een hiphop-duo boordevol humor, energie, theatraliteit en filosofie. Scroobius Pip is een performance poet met lange baard, Dan Le Sac zorgt voor de beats. Hun grote on-line doorbraak kenden ze met een parodie/montage van zichzelf en juryleden uit The X-Factor…

12. Danko Jones
Stond al op Werchter, meermaals op Pukkelpop, nu komt dit Canadese antwoord op pakweg AC/DC, Thin Lizzy en The Ramones ook naar Oudenaarde. Een combinatie van headbangen, meehuppelen, lachen om bindteksten, meezingen dat je kust op het eerste afspraakje en je verwonderen dat die zanger zo een lange tong heeft. Kortom: echte rock ‘n’ roll, met alle clichés vandien.

13. The Whip
Een bende jonge wolven uit Manchester die, stadsgenoten New Order achterna, uitpakken met beats, keyboards, bassen en gitaarflarden. Jong, hip, in het zog van Goose en consoorten.

14. Beehives
Gloednieuw en op en top Belgisch: muzikanten van Arno doen het met de bloedmooie achtergrondzangeressen van Zita Swoon.

15. The Qemists
Een geniale combinatie van drum ‘n bass en stevige rock, een groep die naar mijn smaak in de nabije toekomst potten gaat breken. Wat een energie!

En voor de rest…

• De eerste festivalavond (met o.m. Daan en CJ Ramone) is helemaal gratis.
• En vermoedelijk zal de organisatie mij ook een aantal vrijkaarten bezorgen voor muzikale avonturiers.
• Hou het hier dus in de gaten!

Het viel me trouwens ook op hoe sterk de affiche van Werchter dit jaar leek op die van Pukkelpop vorig jaar: The Killers, Bloc Party, Eagles Of Death Metal, Amy Macdonald, Elbow, Just Jack, 2ManyDJ’s, De Jeugd Van Tegenwoordig, The Hickey Underworld, Lady Linn, Metallica. Allez ja, ik denk dat 4/5de van de affiche van Werchter de afgelopen 3 jaar ook op Pukkelpop stond. Met één groot verschil: vaak voor de grote commerciële doorbraak, waardoor de beleef-omstandigheden in Hasselt vaak veel plezanter zijn. And that’s why I like it!
Benieuwd wie ik dit jaar aldaar in de gaten ga moeten houden!

Maar vooral: toen ik zopas op Canvas 80.000 man uit z’n dag zag gaan op de tonen van Kings Of Leon, moest ik terugdenken aan Les Inrocks, een soort van rondreizend Frans minifestival. Een tiental beloftevolle bands touren voor dit festival doorheen Frankrijk en de karavaan eindigt jaarlijks in Parijs waar een aantal mega-groepen dan aan de line-up wordt toegevoegd.
Amper 5 jaar geleden, in 2004 dus, had ik kaarten voor Les Inrocks in Rijsel veroverd. De concerten vonden plaats in een zaal waar ergens tussen de 500 en 750 man binnenkon (normaalgezien meer, maar net dat jaar waren er verbouwingen aan de gang). De enige groep waarvoor ik écht kwam, was dEUS die daar een try-out kwam spelen. Ettelijke maanden daarvoor hadden ze nog glorierijk op Pukkelpop gespeeld, maar meteen daarna was bassist Danny Mommens (en nog een groepslid?) het afgebold. dEUS zat in een identiteitscrisis, maar kwam haar nieuwe bezetting in Rijsel uittesten, met o.m. Mauro Pawlowski (die toen trouwens “Instant Street” gezongen heeft).
Maar vooral: er waren nog doorbrekende groepjes die daar die twee avonden optraden: Bloc Party, Snow Patrol, Kings Of Leon en Graham Coxon (gitarist van Blur). Die laatste had het meeste indruk op mij gemaakt, maar het moet toch gezegd dat die andere drie sindsdien een onvoorstelbare carrièreboost hebben beleefd… Kings Of Leon speelden toen voor een zaal die leegliep en eindigde met misschien een 200-tal toeschouwers, afgelopen weekend speelden ze voor een vierhonderdvoud hiervan op Werchter! Bloc Party was toen nog het overenthousiaste groepje vrienden “dat wel zou zien waar ze uitkwamen”, ook zij kregen de volledige Werchter-massa mee. Maar vooral: Snow Patrol die toen op Les Inrocks uitpakte met heel voor de hand liggende popliedjes en daardoor nauwelijks meer dan opener voor het festival was, was dit jaar algemene headliner op Pinkpop en zal over 2 maanden ongetwijfeld ook Pukkelpop inpakken.

Om maar te zeggen: het kan op muzikaal-professioneel vlak bij-zon-der snel gaan. En ik hoop dat deze voorbeelden een stimulans kunnen zijn voor jonge mensen die wel goesting hebben om iets met muziek te gaan doen, maar er geen flauw benul van hebben of het wel ergens toe kan leiden… Absoluut wél dus. Ende vooral: yes, you can!

Ga nu maar alvast op zoek naar andere groepsleden. En bezorg me over 5 jaar of zo een VIP-ticket voor al die festivals waarop je te aanschouwen bent.