Ik doe graag al eens een concert of festivalleke, maar steeds vaker vormen dergelijke muzikale uitjes een agressieve aanslag op mijn portefeuille. Neem nu Pukkelpop: vorige week heb ik via hun website een driedagenticket besteld en – aangezien het toch mogelijk was – bestelde ik mij ook al de nodige drank- en eetbonnetjes voor die drie dagen (zonder daarin te overdrijven). Slotsom: 280 Euro. Een welgemeende jawadedadde is hier wel op z’n plaats. Nu ja, het is wel Pukkelpop natuurlijk en hun affiche dit jaar staat mij al bijzonder aan, dus ‘k was wel bereid om eens in de buidel te tasten.
Nu, het concertwereldje is een beetje zoals de immobiliën- en de reizenmarkt: als je geduld hebt en goed uit je doppen kijkt, duiken er altijd wel buitenkansjes op of blijken er toch ook wel optredens te vinden zijn die betaalbaar of zelfs gratis zijn, een hele zomer lang.
Neem nu Prince. Hij komt concerteren in Werchter en in Arras. Ik zag hem een aantal jaar geleden in het Sportpaleis aan het werk en vond zijn performance waanzinnig goed. “Als hij nog eens terugkomt naar onze contreien, ga ik zeker weer kijken!” sprak ‘k toen. Tot bleek dat de ticketprijzen rond de 85-90Euro per persoon lagen. Dat vond ik net iets aan de té hoge kant. Maar geduld loont. Geen idee wat de reden is: valt de ticketverkoop enigszins tegen? heeft de organisatie plotse, onverwachtse subsidies gevangen? In elk geval: de volgende vier dagen zal het mogelijk zijn om via de website van Fnac Spectacles tickets voor het Prince-concert in Arras te kopen aan de uitzonderlijke prijs van 49 Euro. Voor die prijs zie ik het alvast wel helemaal zitten en zullen de nodige bestellingen morgen uitgevoerd worden!
Al ben ik nog steeds het meeste fan van Benenwerk, de laatste dag van het Klinkersfestival. Voor één avond word Brugge tot een grote danszaal omgetoverd, elk plein wordt in de sfeer van een muziekgenre ondergedompeld (of dit nu tango, musette, hiphop, keiharde beats, salsa, sixties swing of wat dan ook is), er worden dansinitiaties in het genre gegeven en de sfeer van elk van die pleinen wordt bepaald door de live-optredens die er worden opgevoerd. Een festivalavondje dus waarbij de interactie van het publiek bijzonder gewenst en (de afgelopen jaren althans) ook bijzonder aanwezig is. Namen die dit jaar alvast verwacht zijn: Buscemi, Samtex, Discobar Galaxie, Cumbia Ya!, Tango 02, Boom Bal en Radio Modern.
But it was not your fault but mine And it was your heart on the line I really fucked it up this time Didn’t I, my dear?
Het was lang geleden dat ik zo vaak zo hard heb zitten meezingen met een liedje, telkens het op de radio voorbijkwam, als met Little Lion Man van Mumford & Sons. Ik was meteen stapelgek op deze feelgood folkrock/pop en heb hun debuutalbum Sigh No More (waarvan u ongetwijfeld ook de singles Winter Winds en The Cave kent) inmiddels grijsgedraaid; ik denk dat het gemiddeld nog een keertje per week door mijn woonkamer en keuken weergalmt. Toen ik een drietal maand geleden vernam dat deze band net over de Franse grens, in Tourcoing, kwam concerteren in een oergezellig zaaltje met een capaciteit van 500 man, heb ik dan ook geen seconde getwijfeld… Dinsdag laatstleden was het zover.
‘t Is weer die tijd van het jaar, de zomerconcerten en -festivals worden weer vollen bak aangekondigd, de mooie namen worden ons naar het hoofd geslingerd. En het zijn er dit jaar weer zo veel, dat ik naar aloude gewoonte moeite heb om keuzes te maken. Pukkelpop zal dit jaar alvast weer tot de zekerheden behoren, een aantal mooie namen werden vandaag aan de affiche toegevoegd en dan zitten er nog een aantal kleppers (zoals Snow Patrol) in the pipeline om aangekondigd te worden. Voor mijn part heeft Pukkelpop nu al een veel indrukwekkendere affiche dan Rock Werchter, het festival dat er zich steeds gemakkelijker van afmaakt: “we pakken uit met een aantal kleppers van headliners, het festival zal heel snel uitverkopen en vanaf dan vullen we de gaten in de affiche op met rubbish”… En zolang het klapvee dit blijft pikken, is er uiteraard geen vuiltje aan de lucht. Op Werchter ga ik slechts één dagje meepikken, op uitnodiging en zonder dat het mij een stuiver kost, en ik zou het zelfs niet erg vinden moest die afspraak niet doorgaan…
Naar Cactusfestival was ik ook van plan te gaan, omdat dit gewoon één van de gezelligste (en culinair voor mij alvast het lekkerste) festivals van ons land is. En ze hadden ook al een aantal heel toffe namen te pakken voor editie ’10 (Elvis Costello, Macy Gray en Regina Spektor bijvoorbeeld), maar die plannen werden vandaag danig door elkaar geschud. Prince blijkt namelijk voor het eerst in jaren nog eens naar België af te zakken, op 10 juli, op de weide van Werchter. Ik zag Prince een jaar of 10 geleden in het Antwerpse Sportpaleis en sindsdien prijkt hij in mijn Top-3 van beste live-artiesten die ik ooit aan het werk zag. Toen ik het nieuws van zijn komst hoorde, kon ik dan ook niet anders dan besluiten dat ik hem absoluut eens in die opperbeste doen terug wil zien. Een échte legende, een must-see voor wie hem nog nooit mocht ervaren.
Naar de Lokerse Feesten zak ik ook elke zomer graag af, maar ik ben eigenlijk redelijk content dat die dit jaar met een redelijk slappe affiche uitpakten (allez ja, tot dusver dus). Want aan een aantal echte lokale gebeurens weet ik alvast ook nooit te ontsnappen: het Brugse Klinkersfestival, de Paulusfeesten en Theater Aan Zee in Oostende en als afsluiter mogelijks ook het Filmfestival in datzelfde Oostende.
En dan neem ik mij ook al jaren voor om eens naar de Antilliaanse Feesten in Hoogstraten af te zakken (naar verluidt het grootste échte feest-ival van onze lage landen) of naar Couleur Café in Brussel… Maar als puntje bij paaltje komt geniet ik vaak nog het meest van gewoon een weekendje chillen onder loeihete zon in eigen tuin. En dan had ik het nog niet over de wonderbaarlijke fee Norah Jones die deze zomer naar Gent komt afgezakt…
Maar moesten er festivalletjes (groot of klein zijn) die u mij ab-so-luut wenst aan te raden voor de komende zomermaanden, suggesties zijn alvast nog steeds welkom.
Alvast in mijn agenda aangekruist: het Airbagfestival tijdens mei in Brugge. Waar een accordeon tot voor een paar jaar meestal synoniem stond voor een fout muziekinstrument dat enkel werd omgegord op folkloristische gebeurens en foute dorpsaangelegenheden, wordt het sinds een paar jaar weer als heel sexy instrument met een fantastisch klankenpallet beschouwd. Yann Tiersen zit daar voor iets tussen, met o.m. zijn geweldige Amélie Poulain-soundtrack, maar ook het steeds meer oprukkende succes van de tango en zelfs populaire artiesten als Shakira en Samim…
Al die aspecten van de accordeonmuziek worden dus festivalgewijs in het voetlicht geplaatst in Brugge, van 8 tot 30 mei 2010: balkan, Franse nostalgie, Zuid-Amerikaanse passie en consoorten, het komt allemaal aan bod. Zaken die ik alvast heb aangekruist zijn :
Op zondag 9 mei wordt de stad overspoeld door allerlei accordeon-straatmuzikanten, ‘s avonds is er de ogenschijnlijk indrukwekkende road movieLos Viajes del Viento, waarbij hartverscheurende accordeonmuziek gebruikt wordt om een reis door Colombia te ondersteunen (woew! reisvoorbereiding!)
Een weekje later, op zaterdag 15 mei, vindt een Argentijnse tango-avond plaats met orkest Quinteto El Boleo, én tango-dansinitiatie én een tango-after pary. Vrijwillige danspartners mogen mij alvast contacteren.
De Argentijn Chango Spasiuk komt op 20 mei een smeltkroes presenteren van chamamé, jazz, klassiek en avant-garde.
Op 22 mei is het dan weer pure Vlaamse ambiance, met de eenmalige terugkeer van Brugse charmezanger Benny Scott (bekend van de hit Facteurtje, facteurtje, met je vélo zonder moteurtje)
En tenslotte op 29 mei “Encuentro de Juglares y Acordeones” die omschreven wordt als een stomende chili con carne van opzwepende klanken, geserveerd door tokkelende topchefs van de swingende wereldkeuken. En achteraf komt de hipste DJ van de VRT, Lieven Verstraete, daar ongetwijfeld nog een schepje bovenop doen met zijn Satanische Samba.
Kortom: voor elk wat wils, lees er gerust ook eens het volledige programma zelf op na!
Pukkelpop bestaat dit jaar 25 jaar en zou in het kader daarvan aan een “speciale editie” aan het werken zijn. Ik zou het bijzonder fijn vinden, indien dit zou betekenen dat er daarom een hele hoop alternatieve acts van die voorbije jaren eens opnieuw opgetrommeld zouden worden om de affiche een tijdloze tint te geven.
Alvast mijn suggesties: Weezer, Pavement, Channel Zero, Fence, Anne Clark, een reünie van TC Matic, een reünie van Noordkaap, Nick Cave & The Bad Seeds, doe Faith No More ook nog maar eens, Shane McGowan & The Popes, Iggy Pop (zonder Stooges), Rage Against The Machine, Red Hot Chili Peppers, Primus, Stone Temple Pilots, Tool, Bodycount, Lemonheads, G. Love & Special Sauce, Soundgarden, The Prodigy, Beck, Foo Fighters, Buffalo Tom, Grant Lee Buffalo (of toch diene zanger), Eels, Dreadzone, Reef, Sugar Ray, Garbage, Los Lobos, Supergrass, Everclear (bestaan die eigenlijk nog?), Fountains Of Wayne, Portishead, Fatboy Slim, Jurassic 5, Drugstore, Queens Of The Stone Age, Kula Shaker, Sugar Hill Gang, DJ Jazzy Jeff, Mitsoobishy Jacson, St. Germain, The Last Shadow Puppets, The Avalanches en Michael Franti & Spearhead. En, nu we toch bezig zijn: pop of niet, Black Eyed Peas en Nelly Furtado stonden ook ooit op de affiche en blijven het bekijken waard!
Ze had mij vanavond helemaal in haar macht, Axelle Red. Momenteel tourt ze langs Vlaamse theaterzalen en culturele centra met haar “Coming Home”-tournee. Na alle grote zaalconcerten van de voorbije jaren, pakt ze nu uit met een heel intieme setting, begeleid door slechts een drietal andere muzikanten en een gezellig podium met een grote houten deur en daarachter een kitscherige appelboom. Welcome Home dus.
Muzikaal heb ik zitten wegmijmeren. Dit optreden had op zijn minst evenveel charme als die vroegere Unplugged-concerten op MTV, liedjes waren uitgekleed tot op het bot en gebracht met een gevoelige intensiteit die in grote zalen moeilijk tot z’n recht kan komen. Heel wat nummers uit haar nieuwe, Engelstalige album, maar ook heel heel veel Franstalige én Spaanstalige oudjes: Dejame Ser Mujer, Con Solo Pensarlo, Naïve, Parce Que C’est Toi, Je T’Attends, Je Me Fâche, Manhattan-Kaboul, Sensualité, ja zelfs Kennedy Boulevard passeerde op intimistische wijze. Ze had mij in haar macht, voor de volle 100 procent, tot het laatste slotakkoord. En die laatste was een Nederlandstalige: Amsterdam, oorspronkelijk van Kris De Bruyne.
“Een held,” zo noemde ze De Bruyne. Een heldin. Zo noem ik haar graag.
Indien u de kans heeft een concert van deze tournee mee te pikken: absoluut doen, het is een unieke kans om de grootste zangeres van ons land (dat mag ik toch wel zeggen, hoop ‘k?) in een bijzonder kleine, warme setting aan het werk te zien met kleine, blote liedjes. Ik hoop alvast dat deze tournee finaal ook met een DVD- of CD-release gepaard kan gaan.
15 redenen waarom Feest In Het Park in Oudenaarde dit jaar wel eens tot een bijzonder uitbundig feest zou kunnen losbarsten (ik ben alvast laaiend enthousiast!):
1. Lamb Een van mijn favoriete groepen allertijden is helemaal terug. En dat schijnen ze bewezen te hebben op het Brugse Cactusfestival. Een beetje triphop, een beetje drum ‘n’ bass, een mix van electronica en singer-songwriter-dinges. Ik zag Lamb voor het eerst in 2002 op Rock Werchter, waar ze o.m. samen met Michael Franti & Spearhead een bloedstollend mooie versie van “Bomb The World” brachten.
Zonder enige twijfel één van de topacts op de Vlaamse festivalpodia deze zomer. Het is een eer dat ze twee keer onze regio aandoen!
Ik heb via radio, internet en TV heel wat flarden Rock Werchter meegepikt dit weekend, maar ik heb eigenlijk geen enkel moment het gevoel gehad dat ik iets onvoorstelbaars aan het missen was. Op die knetterende zon na, wel te verstaan. En op de festivalsfeer na, want dat is natuurlijk altijd wel een heel plezant beestje. ‘k Heb dan maar besloten om eind deze zomer alsnog 3 dagen naar Pukkelpop af te zakken. Pukkelpop pakt dan misschien wel met een enigszins mindere affiche uit dit jaar t.o.v. de vorige jaren, maar het blijft wel een festival dat ik alleszins veel gezelliger, minder druk en muzikaal avontuurlijker vind dan Werchter. Op Pukkelpop leer ik ook elk jaar opnieuw velerlei nieuwe mensen kennen, terwijl op een Werchter iedereen toch wat in zijn eigen cocon lijkt te zitten.
Het viel me trouwens ook op hoe sterk de affiche van Werchter dit jaar leek op die van Pukkelpop vorig jaar: The Killers, Bloc Party, Eagles Of Death Metal, Amy Macdonald, Elbow, Just Jack, 2ManyDJ’s, De Jeugd Van Tegenwoordig, The Hickey Underworld, Lady Linn, Metallica. Allez ja, ik denk dat 4/5de van de affiche van Werchter de afgelopen 3 jaar ook op Pukkelpop stond. Met één groot verschil: vaak voor de grote commerciële doorbraak, waardoor de beleef-omstandigheden in Hasselt vaak veel plezanter zijn. And that’s why I like it!
Benieuwd wie ik dit jaar aldaar in de gaten ga moeten houden!
Maar vooral: toen ik zopas op Canvas 80.000 man uit z’n dag zag gaan op de tonen van Kings Of Leon, moest ik terugdenken aan Les Inrocks, een soort van rondreizend Frans minifestival. Een tiental beloftevolle bands touren voor dit festival doorheen Frankrijk en de karavaan eindigt jaarlijks in Parijs waar een aantal mega-groepen dan aan de line-up wordt toegevoegd.
Amper 5 jaar geleden, in 2004 dus, had ik kaarten voor Les Inrocks in Rijsel veroverd. De concerten vonden plaats in een zaal waar ergens tussen de 500 en 750 man binnenkon (normaalgezien meer, maar net dat jaar waren er verbouwingen aan de gang). De enige groep waarvoor ik écht kwam, was dEUS die daar een try-out kwam spelen. Ettelijke maanden daarvoor hadden ze nog glorierijk op Pukkelpop gespeeld, maar meteen daarna was bassist Danny Mommens (en nog een groepslid?) het afgebold. dEUS zat in een identiteitscrisis, maar kwam haar nieuwe bezetting in Rijsel uittesten, met o.m. Mauro Pawlowski (die toen trouwens “Instant Street” gezongen heeft).
Maar vooral: er waren nog doorbrekende groepjes die daar die twee avonden optraden: Bloc Party, Snow Patrol, Kings Of Leon en Graham Coxon (gitarist van Blur). Die laatste had het meeste indruk op mij gemaakt, maar het moet toch gezegd dat die andere drie sindsdien een onvoorstelbare carrièreboost hebben beleefd… Kings Of Leon speelden toen voor een zaal die leegliep en eindigde met misschien een 200-tal toeschouwers, afgelopen weekend speelden ze voor een vierhonderdvoud hiervan op Werchter! Bloc Party was toen nog het overenthousiaste groepje vrienden “dat wel zou zien waar ze uitkwamen”, ook zij kregen de volledige Werchter-massa mee. Maar vooral: Snow Patrol die toen op Les Inrocks uitpakte met heel voor de hand liggende popliedjes en daardoor nauwelijks meer dan opener voor het festival was, was dit jaar algemene headliner op Pinkpop en zal over 2 maanden ongetwijfeld ook Pukkelpop inpakken.
Om maar te zeggen: het kan op muzikaal-professioneel vlak bij-zon-der snel gaan. En ik hoop dat deze voorbeelden een stimulans kunnen zijn voor jonge mensen die wel goesting hebben om iets met muziek te gaan doen, maar er geen flauw benul van hebben of het wel ergens toe kan leiden… Absoluut wél dus. Ende vooral: yes, you can!
Ga nu maar alvast op zoek naar andere groepsleden. En bezorg me over 5 jaar of zo een VIP-ticket voor al die festivals waarop je te aanschouwen bent.
Twee tickets voor het concert van de Pixies, op 14 oktober in Vorst Nationaal, zijn de mijne. Ik miste ze een paar jaar geleden zowel op Pukkelpop (ik zat toen beroepsgewijs in Buenos Aires) als op Rock Werchter (familiefeestgeplogendheden). Maar nu laat ik ze niet meer los!
Compagnie voor het concert heb ik nog niet. U kan me dit weekend gerust komen overtuigen op café, via de mailbox, in mijnen hof of waar dan ook indien u het geschikte gezelschap bent om naar de Pixies te gaan zien. En indien u graag pinten gaat halen aan de bar en zo.
Gezeten op 2 meter afstand
van een podium
waarop Kommil FooRuimtevaarder ten berde bracht
realiseerde ik mij
dat ik best wel gelukkig ben.
Want dat is het effect dat de gebroeders Walschaerts met zich meebrengen, voorstelling na voorstelling, zo ook bij hun laatste zaalshow Wolf. Een opeenvolging van kolderieke sketches, beklijvende nummers, filosofische overpeinzingen en humorgetinte observaties sleurden mij mee in hun universum, al was het wel even schrikken toen de beide Kommil Foo-mannen plotseling in hunne pure op het podium stonden. Maar het verhaal dat ze brachten klopte en was zo rond als een ronde visbokaal. Als er een Hem is, dan zijn zij ongetwijfeld twee Afgevaardigden die het aandurven om een publiek te laten wegmijmeren.
Hun bisronde bestond uit een muzikaal drieluik: Wolf, Ruimtevaarder en Kamagurka’s Twee-Seconden-Man. Heerlijk was het, veel mooier kan een weekend vermoedelijk niet ingezet worden.
