Ja, ik denk dat ik mezelf een Hispanofiel mag noemen. Ik luister heel graag naar de Spaanse taal (al begrijp ik er nog veel te weinig van en spreek ik het eigenlijk helemaal niet goed), ik ben stapelgek op de Spaanstalige wereld (waarvan mijn reizen naar Colombia en Argentinië zowel oorzaak als gevolg zijn), ik ga helemaal overstag voor de Spaanse cultuur (literatuur, films en muziek… zelfs de platte reggaéton en soortgelijke toestanden).
Maar ik moet iets bekennen… Ik ben nog nooit naar Spanje op reis geweest. Wacht, ik moet mezelf corrigeren: ik heb nog nooit een Spaanse wereldstad als Barcelona of Madrid bezocht. En daar maar ik de volgende zomer misschien toch maar eens werk van.
Een jaar of 10 geleden was ik namelijk wél al in Spanje, maar toen was dit puur voor een avonturenvakantie in het niemandsdorpje Graus in de Spaanse pyreneeën. Het weekmenu toen bestond uit rafting, canyoning, puenting, quadrijden, downhill sjezen met een mountainbike, paintballen en soortgelijken. En ‘s avonds aten we Spaans. Veel tapas. Heerlijke tapas. Het was toen mijn eerste kennismaking met authentieke Spaanse tapas, en dat smaakte zonder enige twijfel naar meer.
Van Madrid ken ik dan weer enkel de luchthaven. Bijna steevast een tussenlandingsplaats indien ik geen rechtstreeks vlucht naar Zuid-Amerika kon versieren.
Ik denk dat ik in juni of september 2012 maar eens naar Barcelona trek. Moest iemand tips hebben voor een hotel in Barcelona (of een bed & breakfast of zo), dan mag dat alvast in de comments gegooid worden. Qua Things To Do floepen er alvast heel wat zaken mijn hoofd binnen. La Rambla bijvoorbeeld. En de erfenissen van Gaudí. Het Picasso-museum. En tapas en pintxo’s. En mooi warm weer. En mooie warme mensen. En mooie warme muziek. Ja, vooral veel muziek!
Tips bijzonder welgekomen.
U kan mij uiteraard ook proberen te overtuigen waarom Madrid beter is dan Barcelona. Van de M-stad kan ik mij namelijk bijzonder weinig voorstellen…
… trok op niet veel, maar al de rest was dik de max!
Ik heb sinds vorige week een nieuwe werkgever die ietsje verder gelegen is dan de vorige. Dus zit ik elke ochtend en avond ongeveer een kwartiertje langer in de wagen. Nu ja, een dik half uur transport vind ik nog steeds wreed meevallen.
Maar dat betekent dus ook dat ik elke dag wat meer in mijmermodus ben, want tijdens een routinematig wordende autorit kan een mens maar drie zaken doen (en liefst alle drie tegelijkertijd): naar muziek luisteren, opletten voor andere openbarewegbeesten en nadenken over wat was, wat is en wat zou kunnen zijn.
En één van die mijmerbeurten bracht mij op de businesstrip die ik met Epic Nic een paar jaar geleden ondernam en die ons naar Portugal leidde. Het hoe, waarom en what the fuck zou ons te ver leiden, maar laat ons zeggen dat we het bijzonder getroffen hadden in een residentiële villa met prima kokend personeel ergens in the middle of nowhere. Er was wel een strand in de buurt.
Maar goed, we wilden toch ook efkes de hoofdstad gezien hebben. Lissabon dus. Velen hadden mij de tip gegeven om een hotel vast te leggen via Booking.com, dus ging ik daar op zoek naar “hotel Lissabon“. Ik heb er geen flauw benul meer van welk hotel ik daar finaal geboekt had, maar het was een ons niet echt meegevallen…
Doch afijn. Lissabon dus. De stad. Ik vond het maar povertjes, ik vond het weinig bruisend, het enige dat op een wereldstad wees waren :
Het immense Jezusbeeld aan de baai
Een voortreffelijk Argentijns restaurant waar Epic Nic en ikzelve te veel Malbec uit Mendoza gedronken hebben
Honderden dealers die ons op straat kwamen lastigvallen met een resem hard drugs
Een Hard Rock Café
En dat laatste zorgde toch wel voor een hoogtepunt van onze Lissabon-trip. We leerden er de Alabama Slammer kennen in het gezelschap van Twitteraar SirWard die toen ook toevallig in Lissabon een weekje was komen uitwaaien. Wat er voor zorgde dat ik nadien ben beginnen afpingelen bij een straatverkoper en uiteindelijk ongetwijfeld toch nog steeds veel te veel betaald heb voor een fake-lederen afbeeldje. En dat we in een taxi stapten, zonder precies te weten waar ons hotel lag of hoe het heette.
De koppijn ‘s anderendaags was memorabel. Onze houten kop was zonder enige twijfel harder dan de geserveerde croissants.
Maar het moet gezegd: Lissabon heeft toentertijd bijzonder weinig indruk gemaakt op mij. Of verbleven we gewoon keihard in de verkeerde buurt? Kan u mij één of meerdere goede redenen geven om alsnog nog eens naar Lissabon te trekken?
Ik zit momenteel in mijn opzegperiode. Van de conservatieve bewakingswereld trek ik een meer progressieve richting uit: die van de IT consultancy, meer nog, ik ga zelf van alles trachten te realiseren in de wereld van de Business Intelligence. Bedrijven veranderen, mensen veranderen. Maar ik heb er alvast bijzonder veel goesting in.
De nieuwe werkgever heet Itineris en de manier waarop ik er verzeild ben geraakt berust op de toevalligheden en op het feit dat heel wat blokjes op miraculeuze wijze in elkaar vielen: een ex-klasgenoot uit het middelbaar stampte dit bedrijf uit de grond, ex-studiegenoten van op den univ amuseren zich er ook al geruime tijd op de werkvloer en al pratend kwamen we tot de conclusie dat B.I. een wereldje was waarin ik voor Itineris van waarde zou kunnen zijn en waar ik mijn overanalytische hersenmassa op dolle wijze zou kunnen verwennen. Een uitdaging, verdorie! En wat voor eentje!
Itineris doet aan implementaties van, consultancy op het vlak van en het construeren van oplossingen voor de utility sector (electriciteit, gas, water, …) met behulp van Dynamics AX, de ERP-omgeving van de hand van Microsoft. Niet alleen is dit bedrijf de laatste jaren gigantisch gegroeid, ze zijn keihard van plan om de volgende jaren nog veel zwaarder op dit élan verder te gaan, mede dankzij investeringen door o.m. de Vlaamse investeringsmaatschappij PMV.
Door plotse nieuwe projecten is Itineris dan ook nog steeds op zoek naar nog straffe mannen en vrouwen met talent. Ervaring in de nutssector is geen must (wel een troef), ervaring met ERP-systemen wel (al hoeft dit geen Dynamics AX te zijn, kennis van SAP, PeopleSoft en consoorten is ook OK). Er lopen alvast vacatures voor senior Test Consultant, senior/medior Functional Consultant en AX Developer (de functieomschrijvingen vind je hieronder).
Geïnteresseerden mogen mij uiteraard hun CV opsturen (dominiek(at)gmail(punt)com), dan breng ik jullie met de juiste personen in contact. Je kan natuurlijk ook rechtstreeks reageren op het mailadres dat in de functiebeschrijvingen neergepend staat, maar dan zou ik het uiteraard fijn vinden als jullie mij als referentie vermelden. Ha ja, want dan hangt er voor mij ook een cadeautje aan vast, daar wind ik geen doekjes om.
Want vooral: hey, misschien worden we wel collega’s!?
Ik ben dus naar Buenos Aires geweest. En waar ik het meeste tegen opzag was de transport naar ginder. Buenos Aires ligt bijzonder ver, weet u. Vanuit Brussel vliegen er geen vliegtuigen rechtstreeks naar Argentinië. Ofwel vlieg je over Spanje, ofwel over Italië, of over Duitsland of Parijs. Zéér tijdig aanwezig zijn in Zaventem, een korte Europese vlucht, een veel te lange wachttijd en dan de lange vlucht naar Zuid-Amerika. Vaak ben je snel een 16-tal uur of meer onderweg. En dan moet je nog in Brussel geraken. Als het overdag is ben je – zeker als je uit richting West-Vlaanderen komt – meestal gefnurkt door de één of andere file op de ring en moet je te ver van de luchthaven parkeren (of vlakbij, maar dan kost het je stukken van mensen voor een langere periode) of moet je van de ene trein op de andere tjollen. Om nog maar te zwijgen van het feit dat de service op de luchthaven van Zaventem ronduit kut is. Vorig jaar, toen ik terugkwam uit Colombia, heb ik er ruim anderhalf uur staan wachten voor ik mijn bagage op de band voorbij zag rollen. In Colombia zelf had dit ongeveer twintig minuten geduurd.
Nee, ik wou en zou niet via Brussel vertrekken. Voor Westvlamingen (en ook heel wat Oostvlamingen en Henegouwers) is Rijsel dan ook een waanzinnig goed alternatief. Als je namelijk een vlucht boekt met Air France, kan je dit al vanuit Rijsel doen: je checkt in op de vlucht in Rijsel (10 minuten voor vertrek is OK), stapt de TGV op, komt aan in luchthaven Charles De Gaulle en dan heb je nog een klein uurtje om je bagage in te checken alvorens de vlucht vertrekt. Doordat je al in Rijsel ingecheckt hebt, is men in Parijs namelijk op de hoogte dat je er aan komt en hoef je geen drie uur voor afreizen aanwezig te zijn (de zetels op de vlucht werden ook al in Rijsel vastgelegd). Van daaruit vertrok naar Buenos Aires een rechtstreekse vlucht van een kleine 12 uur tijd.
Parking is ook perfect te regelen in Rijsel. Via een fijne tip op Twitter (geen idee meer van wie hij kwam, maar toch bedankt, gij onbekende!) leerde ik van het bestaan van Park and Fly af: voor nog geen 60 Euro heb ik mijn wagen voor 12 dagen kunnen parkeren op een half uurtje van Rijsel af én (inclusief in diezelfde prijs) werden wij aan het TGV-station afgezet en weer opgehaald.
Ook de terugvlucht liep bijzonder voorspoedig op dit vlak: bij aankomst in Parijs moesten we de douanecontrole passeren, onze bagage dobberde een kwartiertje later voorbij en dan hadden we nog een half uur om onze treintickets op te halen en direct op de TGV plaats te nemen. Nauwelijks wachten, geen tijd voor verveling, de luxe van het vooruitgaan.
Voor andere bestemmingen (of dit nu ergens in Frankrijk is, naar Praag, dan wel de Kaapverdische Eilanden) heeft Rijsel trouwens een eigen luchthaven, waar diezelfde parking uiteraard voor gebruikt kan worden.
De ellende van de Zaventemse luchthaven hoeft voor mij niet meer. Geef mij maar reizen vanuit Rijsel!
Naar aanleiding van een presentatie en semi-verkoopspraatje deze week, werd mij gevraagd wat (voor mij persoonlijk) de focus is van ICT Management. Het is een brede focus geworden, omdat ICT ook een breed ondersteunend gegeven is in business. Ik ben een generalist, eerder dan een specialist; ik zie mezelf eerder als een strategisch ICT manager dan als een ICT Service manager. Waarmee ik absoluut geen waarde-oordeel wil uitspreken. Veel bedrijven hebben nog steeds voornamelijk (enkel?) nood aan een ICT Service Manager, die voornamelijk moet instaan voor goede ondersteuning, feedback, communicatie, het sturen en afronden van projecten, …
Met strategisch ICT management (waar ik mij het best in voel en waar ik ook het sterkst in ben) bedoel ik voornamelijk starten vanuit een helikopterperspectief, niet alleen uitkijkend over het bedrijf waarvoor ik werk, maar ook de buitenwereld van nieuwe trends, technologie en andere specialismen. Met een helikopter over dat uitgestrekte en vrij chaotische landschap vliegen om er net dié zaken uit te plukken die interessant kunnen zijn om een nieuw verhaal. Een nieuw verhaal waardoor het bedrijf niet alleen vandaag sterker wordt, maar ook de toekomst makkelijker aan moet kunnen, een verhaal dat continu aan moet zetten tot de nood aan andere en stoerdere verhalen in de toekomst.
ICT als “Informatie en Communicatie Technologie” vind ik dan ook te beperkend klinken. Ik heb met de letters geschoven, gegoocheld, geschreven en geschrapt. En ik ben tot de 6 I’s, C’s en T’s van ICT (voor mij persoonlijk) gekomen. Moesten er nog facetten ontbreken in dit plaatje, sla mij er dan gerust mee om de oren. En die hoeven niet met een I, C of T te beginnen. Ik ga zelf desnoods wel op zoek naar bij de haren getrokken synoniemen…
Onderstaande tabel is alvast gewoon een eerste blauwdruk. Ik ga het plaatje nog inkleuren. Met een funky presentatie en een vlammende lap proza.
Een dik jaar geleden was ik het al verschrikkelijk beu, die politieke onzin. BHV en alles wat er bij hoort had al ruim 10 jaar voor wan- en onbestuur gezorgd. Er werden comités opgericht, er werd met spierballen gerold voor TV-camera’s, onze door opportunisme en door persoonlijke PR gedreven politici leken echter niet tot een oplossing te willen komen, waardoor regeren steeds onmogelijker werd in dit land.
Een dik jaar geleden uitte ik die beuheid door ikstemniet.be (de website bestaat inmiddels niet meer) uit de grond te stampen. Mijn drijfveer en motivatie was heel eenvoudig: verkiezingen maken geen zak uit. Kiezers kunnen de kaarten misschien een klein beetje herschudden, maar uiteindelijk zijn het steeds weer diezelfde partijen (eventueel in een nieuwe proportionele verdeling) die rond de tafel komen te zitten. Partijen die zoveel verleden en beloftes met zich meesleuren, dat het compromis of de oplossing die vroeger niet gevonden werd, ook in de toekomst onmogelijk gevonden kan worden.
Ik kreeg een pak verwijten naar mijn hoofd geslingerd naar aanleiding van ikstemniet.be. Ik was een negatieveling, een demagoog, ik snapte er niets van, de reagerende goegemeente was er zo steevast van overtuigd dat verkiezingen plotseling al die problemen zouden oplossen. Een jaar na datum blijk ik toen vooral een realist geweest te zijn. Verkiezingen hebben niets opgelost, nieuwe verkiezingen gaan dit ook niet doen. Ik blaas ikstemniet.be geen nieuw leven in. In plaats van ontevreden ben ik vooral kotsmisselijk van deze situatie. En aangezien het de laatste maanden eigenlijk redelijk goed blijkt te gaan in ons land, mag alles voor mijn part blijven zoals het nu is. Misschien moeten we nog een aantal regeringen afschaffen. Misschien moeten we enkel de Duitstalige Gemeenschap overhouden en die uitbreiden tot het ganse land. Iedereen ontevreden, maar dan kunnen we ons tenminste weer met serieuze dinges gaan bezighouden.
Toch zag ik na de verkiezingen van 2010 eventjes een lichtpuntje. Een evenwichtige regering van centrum-rechtse partijen in Vlaanderen en centrum-linkse in Wallonië leek mij wel iets. Een combinatie van N-VA, CD&V en Open VLD leek mij heel krachtig te kunnen zijn voor Vlaanderen. Nu komt ook, een jaar later, Kabouter Twitter (@VincentVQ) met datzelfde idee aandraven in De Standaard. Het is een jaar later en ik vind dit niet langer een goed idee. Want ik ben in elk van die 3 partijen totaal het vertrouwen kwijt. Ik ben in elke Vlaamse partij mijn vertrouwen kwijt. Het hoeft écht allemaal niet meer voor mij. Vooral het platte opportunisme van CD&V en die Open VLD ergert mij mateloos. En die N-VA blijkt al evenzeer de pedalen kwijt te zijn als bij sp.a al jaren het geval is.
Decennia lang werd de wereldeconomie gedomineerd door oude, traditionele industrieën, zoals de wagenindustrie. Tijdens de crisis van een paar jaar geleden heeft die auto-industrie keihard op haar bakkes gekregen. Op vandaag zijn het voornamelijk (nog redelijk) frisse tech-bedrijven die steeds dominanter worden op economisch vlak: bedrijven als Google en Facebook zorgen voor een innovatieve drive, voor nieuwe oplossingen en denkwijzen bij andere bedrijven (ook bij die die van traditionelere aard zijn).
Zo een verschuiving hebben we volgens mij nodig in de Belgische politiek. Nieuwe, frisse politieke partijen zonder voorgeschiedenis, zonder vakbondsbanden of andere verplichtingen t.o.v. andere economische of sociale entiteiten. Nieuw, creatief bloed dat niet meer onder de noemer “links” of “rechts” een partij volgt, maar eerder op vlak van methoden, visie van de toekomst waarheen men wenst te evolueren, strategie over hoe die doelen behaald moeten worden, a sense of innovativity and creativity waarmee dit land weer helemaal geherdefinieerd kan worden én een imago kan krijgen in het buitenland waar iedereen stikjaloers op is.
Ik houd van mijn land, maar ik geloof niet meer in de politieke elite die op psychopatische wijze dit land naar de afgrond wil laveren. Nieuwe verkiezingen kunnen op vandaag niets uithalen. Tenzij er nu nieuwe partijen, nieuwe ideeën, nieuwe mensen en nieuwe initiatieven gaan opstaan. Zodat verkiezingen niet alleen de kaarten opnieuw door elkaar gaan schudden, maar vooral: zodat er nieuwe kaarten in dat kaartspel gaan opduiken en de regels van het spel dus plots op ongeziene wijze aan herziening toezijn.
De toekomst van het politieke welzijn van België zit volgens mij in de nog-niet-politiek-actieven-die-het-gewoon-wél-beter-zouden-willen-doen. Indien er zulke partijen zouden opstaan met een goede en frisse ideologie: laat me gerust iets horen. Ik wil zelfs op uw lijst staan.
Voor vandaag kondigt de KMI temperaturen aan van rond de 25 graden. Een zonovergoten witte donderdag.
35 jaar geleden viel Pasen ongeveer in dezelfde periode. 21 april 1976 was “de woensdag na pasen” (een weekje verschil dus). Het sneeuwde gigantisch die dag. Al werd deze langdurige winter wel opgevolgd door één van de heetste zomers van de vorige eeuw.
Hopelijk betekent dat dit jaar niet het tegengestelde: een hete april, gevolgd door een verschrikkelijke zomer. Ik wens het niemand toe, vooral mezelf niet.
Maar goed. Vandaag is het dus 25 graden warmer dan de dag waarop ik geboren werd. En precies 35 jaar later. Leve jullie allemaal!
Hieronder 3 foto’s van de fantastische Border Collie die op vandaag (en dit al een paar jaar) bij mijn ouders woont. Het beestje zit boordevol energie en mijn ouders hebben niet meer altijd de fut, de tijd of de goesting om zich voldoende met de hond bezig te houden.
Bij deze dus een warme oproep: ze zijn op zoek naar een nieuw huisje en een nieuwe baas voor de hond.
Enkele karakteristieken :
Geboren in 2007, wordt dit jaar dus 4 jaar
Reu
Gechipt (of op één of andere manier met een chip uitgerust, geen idee wat dit precies betekent)
Het is een bijzonder brave hond, maar hij is niet gedresseerd. Ideaal kan het nieuwe baasje er dus genoeg tijd mee besteden om hem de nodige goede manieren bij te brengen.
Gezien de energieke aard van het border collie-ras: best een gezin met een grote tuin, of een boerderij, … zodat de hond plaats heeft om rond te rennen, energie kwijt te geraken, …
Het concept Ladies@TheMovies vindt al langer plaats bij Kinepolis en heel wat andere bioscoopketens: er wordt die avond een avond afgehuurd, enkel vrouwen mogen er in plaatsnemen, er is plezier en vertier, er wordt een avant-première getoond (voor dat publiek: meestal een, u raadt het al, romantische komedie) en op het einde krijgt iedereen een goody bag mee naar huis met pakweg de nieuwste Flair, en andere vrouwelijke prullaria en/of waardebonnen.
Sinds een tijdje organiseert datzelfde Kinepolis nu ook Men@TheMovies en morgen, donderdag, zal ik ook een keertje van de partij zijn. Geen idee waar ik mij aan kan verwachten: op de Ladies-pagina staan steevast een hele resem sponsors vermeld, op de Men-webpagina lijken die helemaal afwezig. Wel is het zo dat we al om 19u00 verwacht worden, ook al begint de film pas om 20u00. Ik vermoed/hoop dus dat de nodige blikjes Carlsberg zullen aangerukt worden in het voorprogramma. Er wordt gesproken over “animatie, een hapje en een drankje”. Geen idee wat ik van de animatie moet verwachten: een stand-up comedian met vrouwonvriendelijke humor? een stripteaseuse? een dartsbord, flipperkast en kickertafel? of gewoon een toog? Ik laat mij graag verrassen.
O ja, en in de omschrijving is er ook sprake van “gifts”. Hier hoop ik alleszins op een kratje Westvleteren (mag desnoods ook Jupiler Tauro zijn), de Menzo van deze maand en waardebonnen voor Bicky Burgers. #ofzoiets
De film is alvast heel goed gekozen voor zo een mannenavondje uit: überalfamannetje Nicolas Cage en überchick Amber Heard in de actiefilm Drive Angry 3D. Iets met auto’s, moordlustige blikken en gewillige actie-chicks. En dit met een 3D-brilletje op de neus. En de film wordt vergeleken met de toch wel fantastische “Gone In 60 Seconds”. Veel doller hoeft het niet te worden. Een review ongetwijfeld volgend weekend.
Ook ben ik er deze week in geslaagd om terug tickets te veroveren voor de Trukendoos Benefiet Comedy Marathon in Kortrijk (op 11 april): een avondje hilariteit voor het goede doel, dit jaar met o.m. Philippe Geubels, Gunter Lamoot, de fantastische Ygor, publieksopwarmer Sven De Leijer, Bart Cannaerts en Steven Mahieu op de affiche. Hoezee!
De geïnteresseerden onder u kunnen gerust ook nog eens bellen om te horen of er nog tickets te verkrijgen zijn. Dan drinken we er een in de pauze. Voor de Roemeense rioolkindjes.
Dag Sire,
Hallo Eminentie,
Of moet ik nu Monseigneur zeggen?
Hoe is het met u? Of wacht, neen, ik mag u geen vragen stellen, dat gaat in tegen het Koninklijk Protocol… Al vraag ik me, ongetwijfeld net zoals veel van uw andere onderdanen, natuurlijk heel wat af. Heeft u ook eens lekker uitgeslapen dit weekend, bijvoorbeeld? Of kan u dat wel vaker doen? En hoe ziet zo’n zondag in het Koninklijk Paleis er precies uit? Loopt u een ganse voormiddag rond in peignoir? Volgt u vol aandacht de afleveringen van De Zevende Dag en Mise Au Point op TV? Voelt u zich onzeker, bedreigd, machteloos of boos om de hele huidige politieke impasse? Of bent u al lang opgehouden met zich zorgen te maken en ziet u wel wat komt?
Een maand of 8 geleden vond u mij ongetwijfeld een bijzonder slechte inwoner Uwes Koninkrijks. Toen lanceerde ik namelijk ikstemniet.be en verscheen ik, naast kleurrijke figuren als Stijn Meuris, een aantal keer in een aantal kranten, boekskes, tv- en radio-programma’s. Die berichtgeving bleef echter nogal vaak op de vlakte. Ik had meteen heel wat medestanders in mijn oproep, al ageerden of reageerden die niet allemaal vanuit dezelfde beweegredenen als ikzelf. Ook had ik momentaan heel wat tegenstanders. Er werd mij poujadisme en anarchie verweten. Ook die mensen hadden duidelijk niet verder gelezen dan die ene website, hadden mijn bloggewijze toelichting niet gelezen of zich de moeite niet getroost mij om meer tekst en uitleg te vragen.
Ik ben echter een absolute voorstander van de democratie. Als groot liefhebber van Latijns-Amerika, weet ik namelijk vrij goed waar minder democratische situaties toe kunnen leiden. Al ben ik ook een realist en ben ik er vrij zeker van dat heel wat naties (zoals de onze) een schijndemocratie zijn, gedirigeerd door onzichtbare puppet masters die aan touwtjes trekken, geld laten rollen en in de vorm van belangengroepen in heel wat politieke partijen betrokken zijn. Dirigenten die boven de politieke wereld staan, maar die wel helpen kneden en de eigenlijke ontwikkelaars van wetten, ideeën en strategieën zijn. Maar goed, dit is een andere discussie. Ik hou alleszins van het soort van democratie die in onze Westerse wereld geldt: mensen kunnen kiezen, de winnaars mogen een regering vormen en zo verder.
In die optiek was mijn “Ik Stem Niet”-website alleszins niet bedoeld als anti-democratisch initiatief, al werd het wel door velen op die manier beschouwd. Die website was echter veeleer een uiting van frustratie, van ontevredenheid, van machteloosheid.
