Afgelopen vrijdag, net voor de officiële release, vond ik Valleys of Neptune – het nieuwe postume studio-album van Jimi Hendrix, met een aantal eerder onuitgegeven tracks – in mijn brievenbus. De mannen van de blogreclame hadden het mij opgestuurd met de wijze bewoordingen “Dit zal wel iets voor jou zijn!“.
Eerlijkheid gebiedt mij te zeggen: ik ben alles behalve een grote Jimi Hendrix-kenner. Ik heb een Best Of-album van de man in huis en dat zet ik zo nu en dan wel eens op. Meer nog: ik wist niet zo goed wat ik van dit album moest verwachten… Postume albums bevatten nogal vaak illuster materiaal of “eerder onuitgebrachte nummers” die met reden nooit eerder werden op plaat gezet. Maar hey, je moet alles een eerlijke kans geven!
Zelfs op een baaldagje als vandaag: als ik hoor dat het onderstaande gezelschap aan de affiche van Rock Werchter werd toegevoegd, dan vind ik mijn opperbeste stemming helemaal terug. Arcade Fire deelt het hoofdpodium met Pearl Jam op één en dezelfde dag. Uw dienaar verwacht nu al dat hij heel geëmotioneerd zal staan toekijken.
Neenee, ik deel geen CD’s uit of zo, maar wel een avondje uit voor Jimi Hendrix-fans. Woensdag aanstaande wordt er in Music Village Brussel een evenement voor fans van Jimi georganiseerd: in première wordt het gloednieuwe studio-album van zijne Hendrixheid voorgesteld, achteraf komt een professionele Jimi Hendrix Tribute Band de klassiekers van de man afspelen en kan er vrolijk verbroederd worden tussen liefhebbers van deze rockheld. Hapjes en drankjes zullen er uiteraard in groten getale en volkomen kosteloos aanwezig zijn.
Geïnteresseerde fans: schreeuw hieronder en uw stem zal gehoord worden.
(met dank aan daMusic)
Ik heb er geen flauw benul van of dit klopt, maar Twitterprofiel @Papestaartje lanceerde zopas het onderstaande document (klik erop om in volledige grootte te zien). Het ziet er naar uit dat de programmatie van Rock Werchter vroegtijdiger uitgelekt is dan de bedoeling was, ofwel heeft Papestaartje een heel geloofwaardige kwakkel gelanceerd.
Als het onderstaande blokkenschema klopt, ben ‘k alvast een tevreden man. Want dit jaar ga ik nog eens naar het drukste zomerfestival van ons land. Op uitnodiging. ‘k Ben eens benieuwd wat dat VIP-arrangement daar allemaal zoal inhoudt. En vooral: het “trio” dat op zondagavond het hoofdpodium afsluit, is hemels!
(Maar nogmaals : moest dit schema niet kloppen, kom me dan niet stenigen… Al zou het wel een mooi bewijs zijn dat onofficiële Tweets véél sneller de ronde kunnen doen dan de officiële communicatie rond wat-dan-ook…)
:: update & rechtzetting :: Inmiddels reageerde Jeroen, de maker van bovenstaand blokkenschema:
Ik heb dit programma in elkaar geflanst voor de festivalwebsite Graz, om aan te geven wat ik van het programma VERWACHT (een realistische gok dus). Dit is geen wenslijst (dan zou het er veel onrealistischer uitzien), noch een officieel document van de organisatie van Rock Werchter.
We hebben dus niet te maken met het effectieve programma voor Rock Werchter, maar met een beredeneerde gok. Mijn excuses voor de gecreëerde illusies!
Het is nu niet dat ik Kasabian al goed kende, maar de nummers die ik al van deze band gehoord had stonden mij ten zeerste aan. Dus toen vriendin Sarah me een tijdje geleden liet weten dat ze toch wel een grote boon had voor deze Britpoppers, liet ik mij met veel graagte overhalen om haar te vergezellen naar het Kasabian-concert in Rijsel, gisterenavond.
En de avond kan samengevat worden als een fucking great show from a fucking great British band. Voor mij was het alvast het beste muzikale Britse export-product dat ik te zien kreeg sinds Oasis, een vijftal jaar geleden nog gezien in datzelfde Rijsel. Heel erg strak gespeeld, een irritante blaaskaak van een zanger die zich tot een voortreffelijke publieksmenner bleek te ontpoppen, een uitzinnig publiek (al zal het groot aantal Britten daar wel voor iets tussen gezeten hebben, tijdens een babbel achteraf hoorde ik dat Kasabian in hun thuisland voor gevulde stadions optrad en dat het voor die Britten uniek was hen nog eens te zien in een zaaltje met een capaciteit van amper 500 man). En tot mijn grote verbazing bleek ik meer nummers van dit bonte gezelschap te kennen dan aanvankelijk verwacht!
De muziek? Die hield ergens het midden tussen het reeds geciteerde Oasis, Happy Mondays, Kula Shaker, op momenten zelfs Depeche Mode, en Blur. En Reef. En Kaiser Chiefs. En The Last Shadow Puppets. En The Cribs. Kasabian was er in geslaagd om het beste van de Britpop van de voorbije twee decennia in een heel eigen format te proppen, waardoor de avond ontaardde in een geschifte club-ervaring zoals er maar zelden nog voorkomen en die ontegensprekelijk herinneringen oproept aan de Madchester-revolutie van jaren geleden (die ik trouwens ook maar ken uit documentaires). Fantastisch goed was het!
Bij het verlaten van de concertzaal kreeg ik trouwens onderstaande flyer in de hand gedrukt. Jammer dat Bourges zo ver weg ligt (nog ietsje verder dan Parijs), want het ziet er naar uit dat de lente daar ingezet zal worden met de strafste muzikale hypes van het moment, zoals Die Antwoord, The Black Box Revelation, Rodrigo y Gabriela, John Butler Trio en consoorten, een soort van vroegtijdige Pukkelpop als het ware. Wie binnenkort aan een verlengde weekendtrip toe is, kan ik Le Printemps De Bourges alleen maar heel warm aanbevelen!
25 jaar nadat USA For Africa de single We Are The World inblikte, werd een nieuwe geüpgrade versie van het nummer opgenomen door “grote Amerikaanse stemmen van dit moment” naar aanleiding van de ramp in Haïti. Eerlijk is eerlijk: ik vind het nummer nog steeds even geniaal als 25 jaar terug (waarbij de hiphop-break in de nieuwe versie toch wel voor een portie eigentijdsheid heeft gezorgd), de clip ziet er adembenemend uit (zeker wat de beeldfragmenten uit Haïti zelf betreft), maar in tegenstelling tot bij de oorspronkelijke editie herken ik eerlijk gezegd heel weinig gezichten en stemmen. Wie ik wel herken zijn o.m. Jamie Foxx, Lionel Richie, Tony Bennett, Michael en Janet Jackson (die laatste zowel in jonge als in hedendaagse versie?), Alicia Keys, Enrique Iglesias? (rond 3:00), Kanye West, Wycleff Jean, Pink, is dat R. Kelly rond 3:40?, Céline Dion, Fergie en Will.I.Am van Black Eyed Peas, Justin Timberlake lijkt daar ook ergens tussen te staan, Santana op gitaar, Jeff Bridges? en Snoop Dogg die gewoon wat cool staat te wezen. En zou het kunnen dat ook Meryl Streep daar een stukje zong?
Pukkelpop bestaat dit jaar 25 jaar en zou in het kader daarvan aan een “speciale editie” aan het werken zijn. Ik zou het bijzonder fijn vinden, indien dit zou betekenen dat er daarom een hele hoop alternatieve acts van die voorbije jaren eens opnieuw opgetrommeld zouden worden om de affiche een tijdloze tint te geven.
Alvast mijn suggesties: Weezer, Pavement, Channel Zero, Fence, Anne Clark, een reünie van TC Matic, een reünie van Noordkaap, Nick Cave & The Bad Seeds, doe Faith No More ook nog maar eens, Shane McGowan & The Popes, Iggy Pop (zonder Stooges), Rage Against The Machine, Red Hot Chili Peppers, Primus, Stone Temple Pilots, Tool, Bodycount, Lemonheads, G. Love & Special Sauce, Soundgarden, The Prodigy, Beck, Foo Fighters, Buffalo Tom, Grant Lee Buffalo (of toch diene zanger), Eels, Dreadzone, Reef, Sugar Ray, Garbage, Los Lobos, Supergrass, Everclear (bestaan die eigenlijk nog?), Fountains Of Wayne, Portishead, Fatboy Slim, Jurassic 5, Drugstore, Queens Of The Stone Age, Kula Shaker, Sugar Hill Gang, DJ Jazzy Jeff, Mitsoobishy Jacson, St. Germain, The Last Shadow Puppets, The Avalanches en Michael Franti & Spearhead. En, nu we toch bezig zijn: pop of niet, Black Eyed Peas en Nelly Furtado stonden ook ooit op de affiche en blijven het bekijken waard!
Afgelopen dinsdag ben ik een avondje heel lekker gaan eten en gezellig zitten bijkletsen bij vriend Filip. Op zijn woonkamertafel ontdekte ik, op het einde van de avond, een fantastisch boek. Filip houdt wel eens van een streepje jazz, en hij had in zijn living een groot en bijzonder mooi vormgegeven boek liggen met de titel “jazz”, waarin dit thema op multimediale wijze aan bod kwam: tekstueel was de geschiedenis van de jazzmuziek neergepend, grote en bijzonder mooie foto’s zorgden ervoor dat het ook een aantrekkelijk boek is voor wie niet echt veel zin heeft om de lectuur tot zich te nemen en bovenal: bij het boek zaten 7 CD’s met hoogtepunten uit dit muziekgenre.
Het boek oogde bijzonder chique, al bleek het tot mijn grote verrassing alles behalve duur geweest te zijn: amper een Euro of 30 had het Filip gekost om dit meesterwerk in huis te halen. Ik bladerde meteen door naar het colofon en las er dat dit boek deel uitmaakte van de earBOOKS-collectie. De essentie van deze boeken is blijkbaar om lezers/kijkers/luisteraars/belevers een emotionele totaalervaring aan te bieden. Het idee is even eenvoudig als doeltreffend, pionierend en innoverend op vlak van boeken- en muziekbeleving, de boeken zijn een heerlijk hebbeding om meerdere avonden totaal weg te dromen of een prachtig en origineel cadeau om iemand mee te verrassen.
Bovendien bevat de earBOOKS-collectie een groot, gevarieerd aanbod aan boeken in diverse thema’s en belevingswerelden:
Boeken over artiesten, zoals The Police, Thin Lizzy, Status Quo, Stevie Wonder, Marilyn Monroe of zelfs Gregorian, met een aantal Best Of-cd’s, een biografie en een uitgebreide fotocollectie
Boeken voor auto- of motoliefhebbers, zoals over de VW Bus, de Mini Cooper, Amerikaanse wagens, … Met een bijhorende soundtrack uit de betreffende tijdsperiodes
Klassieke werken, of het nou de biografie van pakweg Beethoven, dan wel een volledig werk als de Mattheüspassie betreft
Muziekgenres tout court, zoals het reeds geciteerde Jazz-boek, maar ook Bollywood, Country, Fado, Blues, Tango, Salsa, Calypso of saxofoon-muziek
Biografieën over andere persoonlijkheden, zoals Paus Johannes Paulus II, Lady Di en Che Guevara, aangevuld met favoriete muziek van deze mensen en/of muziek die periodes uit hun leven illustreert
Boeken om weg te dromen over landen of steden, overal ter wereld: Ierland (met bijhorende folkmuziek), Praag (klassieke muziek en jazz), Camino De Santiago (gregoriaanse gezangen en Spaanse gitaarmuziek), Berlijn (pop, rock, punk, jazz, …), L.A. (soundtracks, crooners, …)
De wondere wereld van dans & show : Carnaval in Rio, Holiday On Ice, Carmen, …
Spéciallekes: Kinderen over de hele wereld, Bloemen, Liefde, Indianen, …
En uiteraard ook erotiek met bijhorende soundtracks (niet van die foute filmsoundtracks, maar eerder een Edith Piafken en consoorten)
Kortom: mooi, stijlvol en interessant voor mensen die een nieuwe wereld willen leren kennen of eindelijk eens iets – bij wijze van eerste doop – in huis willen halen voor een dieke duip.
Een bijzonder aantrekkelijke, onbekende Liesbeth nam vandaag deel aan De Pappenheimers. Al bleek plotseling, midden het programma, dat ze toch niet zó onbekend is. Tom Lenaers sprak haar namelijk, naar aanleiding van de een of andere muziekvraag, aan over haar persoonlijke muzikale carrière… “Jij hebt toch ook nog een aantal nummers opgenomen? Meer nog, je hebt naast de grote Stijn Meuris gezongen!”
Ha ja, toen herkende ik haar ook. Met Liesbeth nam Stijn Meuris een aantal jaar geleden één van de mooiste Nederlandstalige covers allertijden op: Stel Nu Dat Jij Niet Bestond, een cover van Joe Dassins Et Si Tu N’Existais Pas.
Voor wie vanavond televisiegewijs niet genoeg van Liesbeth kon krijgen: ze staat met dit nummer ook op YouTube, zowel met een versie ervan uit De Laatste Show als met de officiële videoclip waarin zij helegans de hoofdrol speelt.
Terwijl een groot deel van festivalminnend Vlaanderen en Wallonië afwacht tot Rock Werchter met een grote resem namen uitpakt voor editie 2010, verblijf ik in blijde verwachting van een dergelijk lijstje van Arras 2010 Main Square Festival. Drie namen staan alvast op de affiche (drie namen die niet toevallig ook hetzelfde weekend naar het zusterfestival in Werchter komen): Pearl Jam, Rammstein en Pink. Van Green Day is het al vrij zeker dat die niet in Arras zullen aantreden (maar erg is dat niet, op Pukkelpop zouden ze namelijk ook ten dans spelen), Muse is wel nog een heel grote kanshebber voor de vrijdagavond.
Twee nieuwigheden voor het bijzonder gezellige festival in Arras staan inmiddels wel al vast. Zo zal Arras dit jaar voor het eerst met een tweede podium uitpakken. Een beetje zoals de Marquee in Werchter dus, al zal die net over de Franse grens vermoedelijk wel open lucht zijn.
Ten tweede klopt de naam “Main Square Festival” niet meer helemaal. Het festival verhuist namelijk van locatie naar een – zo lijkt het toch op de foto’s – nog veel fantastischere plaats dan tevoren al het geval was. Arras 2010 vindt niet langer plaats op de pittoreske Grote Markt van Arras, maar wel in La Citadelle. La Citadelle was tot in de zomer van 2009 één van de grootste en meest authentieke legerkazernes in Frankrijk. Aangezien ook dat domein echter tot het UNESCO-werelderfgoed behoort, mocht er vrijwel niets aan uitgebreid, gebouwd of verbouwd worden. Bovendien vond in Frankrijk, zoals bij ons, een krimping plaats in het legerbestand, met als gevolg dat de legerbasis van Arras er tot op vandaag leeg en ongebruikt bijligt. Dat militaire domein, die legerkazerne, leek voor de mensen van Live Nation dan ook de perfecte locatie om muziekgewijs heen te verhuizen. Het domein ziet er niet alleen fantastisch uit (zie ook onderstaande foto’s), maar de parkeer- en campinggelegenheid verbetert ook drastisch door deze verhuis. En ook van lawaaioverlast zal er geen sprake meer zijn, aangezien er niet echt buren in de buurt lijken te wonen.
Arras duurt een dagje minder dan Werchter (maar voor mij is 3 dagen zonder enige twijfel al meer dan genoeg), het is – dankzij het subsidiewezen in Frankrijk – ook een hele lap goedkoper. Een dagticket Arras kost 59 Euro zonder bijkomende kosten, een dagje Werchter kost 76 Euro + een paar Euro service en ticket handling. Bovendien loopt er voor Arras 2010 nog steeds een early booking-actie, waardoor een driedagenticket momenteel niet meer dan 99 Euro kost.
Arras ligt amper over de Franse grens en is voor veel Oost- en West-Vlamingen makkelijker te bereiken dan de festivalweide van Werchter. Bovendien heeft Schuermans H. altijd gezegd niet te zullen twijfelen om zijn “moederfestival” te verhuizen indien hij daar financieel of logistiek toe genoodzaakt wordt. In een dergelijk geval denk ik niet dat we moeten twijfelen waar hij dan definitief naartoe zou verhuizen.
Afgelopen vrijdag, net voor de officiële release, vond ik Valleys of Neptune – het nieuwe postume studio-album van Jimi Hendrix, met een aantal eerder onuitgegeven tracks – in mijn brievenbus. De mannen van de blogreclame hadden het mij opgestuurd met de wijze bewoordingen “Dit zal wel iets voor jou zijn!“.
