De reclameregie vroeg mij, in opdracht van Warner, of ze mij een CD’tje mochten opsturen. “Graag!” antwoordde ik. Ik laat me graag verrassen door muziek, zeker als ik die gratis in de pollen gedrukt krijg met de vraag of ik het ook bloggewijs wil reviewen.
Het bleek een soul-CD te zijn die mij werd toegestuurd. U moet weten dat ik gek ben op soul, maar dan op de uitbundige versie ervan. U weet wel, met grote blazerspartijen, met dartele en opgewekte piano’s, van die soul waar de levensvreugde van af spat. Ik ben stapelgek op Ray Charles en ook Amy Winehouse (de CD-versie wel te verstaan) heb ik grijsgedraaid. Van die soul waar je bijzonder uitgelaten op kunt staan afwassen of waar je met de ogen dicht van kunt genieten, liefst in de aanwezigheid van een lekkere fles rum of whisky.
Ik heb het minder voor de ingetogen soul door van die mannen die continu kreetjes slaan en met een hoge stem zingen. Knal me asjeblief niet af, maar zo heb ik redelijk een hekel aan Marvin Gaye. Slaapverwekkend soul vind ik dat. En ook het soulgebeuren van versleten diva’s als Mariah Carey zit in die categorie soul-die-ik-maar-niets-vind.
Het album dat mij werd opgestuurd, was The Defamation of Strickland Banks van Plan B. Ik vond Plan B met zijn occasionele bijdragen een fantastische frontman/rapper bij drum&bass-collectief Chase & Status, een paar weken geleden nog geniaal goed op Pukkelpop, waar hij nu spijtig genoeg niet meer bij zingt wegens bijzonder solo-succesvol in eigen land. En ook bij ons kwam hij in zijn solo-gedaante al een paar keer radiogewijs (voornamelijk op Radio 1 dan) langsgewaaid met de aanstekelijke single She Said. Die single vond ik eigenlijk best wel tof, heel erg poppy weliswaar, maar ik vond de vaak gehoorde vergelijking “de mannelijke Amy Winehouse” in dit nummer ook wel opgaan. Met veel goesting pleurde ik de CD dus in mijn autoradio.
Cadeau gekregen of niet, men vroeg mijn eerlijke mening over dit album, welnu: ik vind het maar niets. Plan B blijkt aan vrijwel alle voorwaarden te voldoen om, qua soul-artiest, bij mij in het “Vind ik niet leuk!”-vakje geduwd te worden.
Er staan een paar écht leuke nummers op dit album, zoals het fantastische Stay Too Long (waarin hij van funky soul overgaat naar heerlijke, snedige raps; een nummer dat mij écht aan zijn Chase & Status-bijdragen herinnert), de bovenvermelde single She Said en het gospel-achtige Welcome To Hell. Deze 3 nummers volgen elkaar op (komen ook vrij vroeg op het album), zorgen voor hooggespannen verwachtingen… en die worden niet ingelost. Wat volgt zijn heel wat vreselijk kleffe soulnummers en liedjes die slappe doordrukjes lijken van één van die drie geciteerde geweldig fijne nummers.
Het lijkt erop dat Plan B drie succesformules voor “een fijn radionummer” heeft ontwikkeld en dat hij daar meerdere keren mee aan de slag gegaan is… Waardoor de magie totaal verdwijnt en dit album – in totaliteit genomen – een matig tot vrij slecht album is.
Neem nu “What You Gonna Do”: een kopie van Stay Too Long, maar totaal ongebalanceerd… Te veel bedoeld als “popsong waarmee elke mainstream radioluisteraar vermurwd kan worden”, te weinig echte soul, te veel clichématige raps met te weinig gevoel…
Absoluut dieptepunt van The Defamation of Strickland Banks? Ongetwijfeld de draak van een nummer “I Know A Song”. Het begint als iets dat al duizend maal door de vreselijke James Blunt gezongen is, evolueert in de richting van een ondermaatse Mariah Carey-ballad en eindigt met heel veel strijkers en consoorten. Ik ben er van overtuigd dat dit nummer een zeer grote kans maakt om een kersthit in de U.K. te worden, het soort van kerstnummers waarop Westlife en de Spice Girls zaliger een decennium geleden patent op leken te hebben.
Jammer, heel jammer. Ik hoop dat er ook een Plan A is en dat daar na dit album vollen bak naartoe geswitcht gaat worden. Iets met meer vuilbekkerij, raps, stevige beats en dan mag daar gerust nu en dan een hoogstemmige melodieuze lijn mee gepaard gaan. Allez ja, wat hij bij Chase & Status deed dus…
“Supergroepen, dat werkt nooit,” zegt men wel eens. Them Crooked Vultures blijkt niet meer dan een flauwe kopie van Queens Of The Stone Age te zijn, ook Velvet Revolver en Audioslave konden nauwelijks tippen aan de verschillende bands waaruit ze ontstaan waren (Soundgarden, Guns ‘n’ Roses, Rage Against The Machine, Stone Temple Pilots). Vermoedelijk kunnen deze nieuwe bands gewoonweg nooit tegemoet komen aan de verwachtingen die steevast net door hun roots ontstaan…
In vroegere tijden was dat nogal eens anders, dacht ‘k toen ik zopas Traveling Wilburys op Radio 1 hoorde passeren met het onderstaande nummer. Traveling Wilburys bestond uit een aantal bijzonder grote artiesten (en bijhorende ego’s), die weliswaar fantastische samenpasten, waarin elkeen even zeer aan bod kwam en waarbij die stemmen toch wel op magistrale wijze bleken te blenden: Roy Orbison, Tom Petty, Bob Dylan, Beatle George Harrison en Jeff Lynne (van E.L.O.).
Heerlijke positieve muziek die meer zomersheid inhoudt dan het weer van de afgelopen dagen. Ik hou ervan. Enorm.
Morgenavond ga ik naar Prince kijken, in de festival-citadel van Arras. Tickets voor dit evenement kostten aanvankelijk rond de 90 Euro, maar aangezien de ticketverkoop serieus bleek tegen te vallen, halveerde deze prijs zich een paar maanden later. En voor-nog-geen-vijftig-euro zag ik het alvast wel zitten om de grootmeester nog eens te gaan aanschouwen.
Ook voor Prince’s show op Werchter lijkt de ticketverkoop danig tegen te vallen (of is het immense festivalterrein overschat): Het Laatste Nieuws schonk vandaag blijkbaar 6.000 gratis tickets weg en ook op de festivalweide van Werchter werden afgelopen weekend gratis tickets weggeschonken (als ik mij niet vergis: via de stand van De Morgen).
Hiermee wil ik geen uitspraak doen over Prince, want ik vond hem een paar jaar geleden alvast absoluut top op vlak van live-performance (al is hij de laatste jaren inderdaad misschien enigszins irrelevant geworden), maar wel over de muziekbusiness. Door heel het bovenstaande heb ik het gevoel dat één groep muziekliefhebbers keihard genaaid werd, namelijk de echte Princefans of andere concertliefhebbers die vanaf het begin een ticket kochten. Zij hebben namelijk véél centen neergeteld en moeten nu met lede ogen aanzien hoe “in mindere mate geïnteresseerden” dit niet langer hoeven te doen om hetzelfde concert onder dezelfde omstandigheden te gaan bijwonen.
Er waren massa’s eerlijkere en betere manieren om een dergelijke tegenvallende ticketverkoop op te lossen. Zet bij wijze van spreken nadars in het midden van het festivalterrein, zodat de kopers van de eerste (duurdere) tickets recht hebben op meer geprivilegeerde plaatsen, terwijl goedkopere tickets recht geven op de tweede helft van het terrein. Stuur de kopers van duurdere tickets het nieuwste album van Prince op of een lading eet-/drankbonnen voor het evenement. Maar doe ze vooral niet af als een stelletje idioten door dit gegeven te negeren.
Andere onderdelen van de muzieksector (namelijk die van platenmaatschappijen, CD’s en consoorten) hebben hun publiek jaren lang als ezels behandeld en zijn daar nu zelf de pineut van. Een lesje in goede PR en bijhorende nederigheid zou hier wel op z’n plaats zijn voor de LiveNations van deze planeet.
Maar in tussentijd ga ik uiteraard met mijn goedkope ticket vollen bak van Prince genieten, morgenavond. En ik doe mijn best om het zicht te belemmeren van mensen die te veel voor hun entrée betaalden. Want de muziekindustrie heeft het al moeilijk genoeg.
Deze morgen was nog eens het fantastische Mr. Blue Sky van ELO op Studio Brussel te horen, een nummer dat mij steevast bijzonder opgewekt maakt (o ja, ik heb weer hardop zitten meezingen in de wagen). En telkens ik dit nummer hoor, moet ik terugdenken aan de magistrale cover ervan die een paar jaar geleden in De Laatste Show werd opgevoerd door DLS-band, aangevuld met een aantal muzikale grootheden, een strijkorkest en een mini-koor.
Broken Glass Heroes is zo een band waar ik bijzonder benieuwd naar ben en waarvan ‘k heel erg content ben dat ze aan de line-up van Pukkelpop werden toegevoegd.
Masters in crime zijn Pascal Deweze en Tim Vanhamel. De eerste werd wereldberoemd in Vlaanderen met zijn band Metal Molly (een jaar of twaalfduizend geleden) en hij trad ook nog aan in fijne bands als Sukilove en Chitlin’ Fooks; de tweede startte bij Evil Superstars, richtte daarna zijn succesvolle groep Millionaire op, belandde een tijdje bij Eagles Of Death Metal en dEUS, deed het solo en stampt nog steeds de ene band na de andere uit de grond.
De twee vonden elkaar naar aanleiding van Benidorm Bastards, waarvoor ze onderstaande track boordevol invloeden uit jaren ’60 en ’70 uit hun strot persten. Een volledig album in deze stijl volgt in september 2010, maar op Pukkelpop treden ze alvast voor de eerste keer aan. Ik ben bijzonder curieus en enthousiast!
De vraag: Naar welke band op Pukkelpop 2010 kijkt dominiek.be waanzinnig uit en zal hij alles in het werk stellen om één van de eerste rijen in te palmen?
Ik doe graag al eens een concert of festivalleke, maar steeds vaker vormen dergelijke muzikale uitjes een agressieve aanslag op mijn portefeuille. Neem nu Pukkelpop: vorige week heb ik via hun website een driedagenticket besteld en – aangezien het toch mogelijk was – bestelde ik mij ook al de nodige drank- en eetbonnetjes voor die drie dagen (zonder daarin te overdrijven). Slotsom: 280 Euro. Een welgemeende jawadedadde is hier wel op z’n plaats. Nu ja, het is wel Pukkelpop natuurlijk en hun affiche dit jaar staat mij al bijzonder aan, dus ‘k was wel bereid om eens in de buidel te tasten.
Nu, het concertwereldje is een beetje zoals de immobiliën- en de reizenmarkt: als je geduld hebt en goed uit je doppen kijkt, duiken er altijd wel buitenkansjes op of blijken er toch ook wel optredens te vinden zijn die betaalbaar of zelfs gratis zijn, een hele zomer lang.
Neem nu Prince. Hij komt concerteren in Werchter en in Arras. Ik zag hem een aantal jaar geleden in het Sportpaleis aan het werk en vond zijn performance waanzinnig goed. “Als hij nog eens terugkomt naar onze contreien, ga ik zeker weer kijken!” sprak ‘k toen. Tot bleek dat de ticketprijzen rond de 85-90Euro per persoon lagen. Dat vond ik net iets aan de té hoge kant. Maar geduld loont. Geen idee wat de reden is: valt de ticketverkoop enigszins tegen? heeft de organisatie plotse, onverwachtse subsidies gevangen? In elk geval: de volgende vier dagen zal het mogelijk zijn om via de website van Fnac Spectacles tickets voor het Prince-concert in Arras te kopen aan de uitzonderlijke prijs van 49 Euro. Voor die prijs zie ik het alvast wel helemaal zitten en zullen de nodige bestellingen morgen uitgevoerd worden!
Al ben ik nog steeds het meeste fan van Benenwerk, de laatste dag van het Klinkersfestival. Voor één avond word Brugge tot een grote danszaal omgetoverd, elk plein wordt in de sfeer van een muziekgenre ondergedompeld (of dit nu tango, musette, hiphop, keiharde beats, salsa, sixties swing of wat dan ook is), er worden dansinitiaties in het genre gegeven en de sfeer van elk van die pleinen wordt bepaald door de live-optredens die er worden opgevoerd. Een festivalavondje dus waarbij de interactie van het publiek bijzonder gewenst en (de afgelopen jaren althans) ook bijzonder aanwezig is. Namen die dit jaar alvast verwacht zijn: Buscemi, Samtex, Discobar Galaxie, Cumbia Ya!, Tango 02, Boom Bal en Radio Modern.
Nadat de zoon van Sting zich een paar jaar geleden in de spotlights werkte met z’n band Fiction Plane, viel het iedereen op hoe hard de stem van de zingende zoon op die van de veel bekendere vader leek. De muzikale genen van Sting blijken nu nog meer uitwegen gevonden te hebben, want sinds een paar weken loopt – alvast in Engeland – nu ook zijn ravissante dochter Coco in de kijker en krijgt ze er heel wat airplay met haar band I Blame Coco en de onderstaande eerste single…
Ze namen deel aan Humo’s Rock Rally, maar ze belandden finaal niet op het erepodium. Maar desondanks ben ik al weken übergefascineerd door de debuutsingle van Amatorski, Come Home. Het klinkt heerlijk zweverig, zomers, passioneel, sensueel en zelfs met een hoog Amélie Poulain-gehalte. Voor mijn part mag deze alvast mijn volledige zomer kleuren!
(En Chokri, voeg ze eens toe aan je nu al mooie lijstje…)
Oh ja, en dat “de Top 3 niet halen in Humo’s Rock Rally” niet betekent dat een band toch niet alsnog enorm hard kan scoren, dat beween in het verleden ook Freaky Age, Milow, Arid, An Pierlé, dEUS, Metal Molly, Zornik en De Kreuners. De Kreuners, begot.
But it was not your fault but mine And it was your heart on the line I really fucked it up this time Didn’t I, my dear?
Het was lang geleden dat ik zo vaak zo hard heb zitten meezingen met een liedje, telkens het op de radio voorbijkwam, als met Little Lion Man van Mumford & Sons. Ik was meteen stapelgek op deze feelgood folkrock/pop en heb hun debuutalbum Sigh No More (waarvan u ongetwijfeld ook de singles Winter Winds en The Cave kent) inmiddels grijsgedraaid; ik denk dat het gemiddeld nog een keertje per week door mijn woonkamer en keuken weergalmt. Toen ik een drietal maand geleden vernam dat deze band net over de Franse grens, in Tourcoing, kwam concerteren in een oergezellig zaaltje met een capaciteit van 500 man, heb ik dan ook geen seconde getwijfeld… Dinsdag laatstleden was het zover.
