… ik snap er niets van. Plotseling verschijnt er een filmpje op YouTube met daarin de mooiste blondine van ‘t land. En ze spreekt mij aan. En ze daagt mij uit!

Een viertal weken geleden zag ik Joke van de Velde tijdens mijn werkactiviteiten. Ze had er geen flauw benul van wie ik was, wat ik daar liep te doen, maar ze zwaaide wel schattig toen ze vertrok. Ik ben er zeker van dat ze toen alleszins geenszins wist dat ik een blogger was of zo, laat staan dat ik haar over wat-dan-ook durfde aan te spreken…

Maar nu heeft ze mij dus aangesproken. Via het onderstaande YouTube-filmpje. De mensen van de blogreclame lieten mij alvast weten dat meer uitleg zal volgen, over wat ze precies met die uitdaging bedoelt en zo. Wat ik wel snap is dat ik mijn best moet doen. Voor het fantastische goede doel SOS Kinderdorpen worden er gesigneerde M-Balls verkocht op E-Bay, waaronder deze bal met de handtekening van Joke van de Velde. Bied mee! Zorg voor massa’s geld in het laadje van de Kinderdorpen!

Al kan ik misschien nu al in primeur verklappen dat ik normaal gezien, tijdens mijn Columbia-reis in september, een dagje ga mee-leven, mee-werken, voelen, kijken, horen en fotograferen hoe het er in zo een SOS Kinderdorp aan toe gaat. En die impressies zullen alvast alhier gedeeld worden. Voor mij alvast het favoriete goede doel allertijden, misschien – vroeg of laat – laat ik alles hier vallen en jaag ik mijn droom na om ook aan deze Kinderdorpen te helpen meebouwen.

Ik ben dus gecharmeerd dat mijn hulp ingeroepen wordt. Omdat het voor deze Organisatie is. Omdat het door Joke van de Velde is. Dus nogmaals: klik op deze link en bied mee!
En ik doe er al meteen een aanbod bovenop: wie het hoogste bod uitbrengt op de bal-van-Joke en die persoon maakt zich ook aan mij bekend, dan trakteer ik die graag in Casa Domino met authentieke Argentijnse biefstukken, Argentijnse empanadas als voorgerecht en een lekkere Malbec uit Mendoza als bijhorende wijn. Ge moogt met twee afkomen. Maar ik eet dan wel gezellig mee.

Onderstaand nummer stond hier vanavond al ettelijke keren op repeat en ik kon het niet nalaten vrolijk mee te zingen, te shaken en met een hoofd-vol-reggae vrolijk de wereld tegemoet te grijnzen, onderwijl überfröhlich afwassend en van alles opkuisend. Wat zie ik het ongelooflijk zitten om Michael Franti over een paar maanden weer festivalgewijs aan het werk te zien, de grootste muzikale feel-good-man ter wereld.

Misschien moet ik ‘m eens Twitteren dat ik “Say Hey” vrolijk wil staan meezingen met ‘m op het podium van Cactusfestival of zo. Om achteraf backstage aan de hoofdact van die avond, de hemelse Tracy Chapman, te laten weten dat ze me al meermaals aan het janken heeft gekregen met haar popmuziekjes.

Jaja, ‘t zal weer mooi zijn in Brugge!

Je hebt 2 soorten leerkrachten : je hebt leraars die hun leerstof geven, maar je hebt ook onderwijzers die veel verder willen gaan dan dat. Een absolute held op dat vlak volg ik nu al een tijdje op Twitter. Maarten Hendrikx is meester van het 6de leerjaar van basisschool De Halte uit Martenslinde en hij gaat op verrijkende wijze veel verder dan de eindtermen voorschrijven, namelijk aan de hand van web2.0 en sociale media.

Hij stampte een Tuimellog uit de grond, waarop hij geregeld links plaatst naar materie die iets (of soms ook helemaal niets) met de lessen en/of het klasleven te maken heeft; hij plaatst er wekelijks een podcast op die door zijn leerlingen werd ingesproken, … Hij leert zijn jonge gastjes dus daadwerkelijk met Tinterweb in contact komen en er mee omgaan. Ruiken en proeven, in de hoop dat ze écht te smaak te pakken krijgen.

En nu zit hij dus ook met zijn jonkies op Twitter. Op onregelmatige tijdstippen plaatst Maarten een opdracht op Twitter, waarop zijn leerlingen dan (via een beschermde account) kunnen reageren. Vaak zijn het opdrachtjes waarbij men daadwerkelijk zaken moet opzoeken op internet en/of die te maken hebben met een recentelijk geplaatste blogpost op de Tuimellog. En soms monden deze ook uit in verdere opdrachten. Zo plaatste Maarten een week geleden een aantal foto’s (+ link naar Wikipedia) van Vliegdekship USS JFK en daar verbond hij de vraag “Wie is die JFK precies?” aan vast. Later volgden dan weer de bijvragen “En waarvoor staat de F.?” en nog: “Wanneer regeerde hij precies?“.

Door actief mee te Twitteren, te zoeken op ‘t Web en deel te nemen aan deze spelenderwijze lesvorm, kunnen de leerlingen Twitterpunten verzamelen, waarmee ze voor kleine cadeautjes kunnen sparen.

Maarten is voor mij enerzijds een anonieme mens op internet, maar anderzijds ook een absolute held, een leider: zijn lesgeef-enthousiasme en -engagement lijkt me onvoorstelbaar, ik wens het nog vele leerkrachten toe. Maar ook de creativiteit waarmee hij er in slaagde om een omgeving te creëren die heel laagdrempelig is om 11/12-jarigen om met het grote Internet en de vele bijhorende mogelijkheden kennis te maken vind ‘k bijzonder straf en inspirerend. Velen kunnen hier nog iets van leren, zowel leerkrachten als vele anderen die met engagement, jongeren, andere groepen en/of internetprojectjes bezig zijn… Succes hangt niet af van grote middelen en veel reclame, maar wel van volharding en het vertrouwen dat je met iets goeds bezig bent. En Maartens project-met-en-voor-zeven-leerlingen vind ik alvast heel wat indrukwekkender dan een resem andere projecten die vaak met veel bombarie worden aangekondigd.

Respect!

Vriend Flip leerde ik kennen op den univ. Het zal ongetwijfeld ergens in de eerste kan geweest zijn dat we, allebei wachtend aan de aula voor één of andere les, aan de praat geraakt zijn. Ik ken ‘m ondertussen dus al een jaar of 15 en noem hem nog steeds vriend Flip. We zien mekaar misschien niet bijzonder vaak (hij is ondertussen gekazerneerd in Hasselt, de stad met de mooiste vrouwen in België; ik in het West-Vlaamse Ardooie, het dorp met de oudste vrouwen van België vermoed ‘k), we hangen niet continu aan elkaars mobieltje, maar toch hebben we regelmatig genoeg contact. Pukkelpop blijft een jaarlijkse date bijvoorbeeld. Het bijpraten gaat altijd bijzonder snel, we gaan steevast voor de vooruit.

Met enkele collega’s van zijn werk (Celerant Consulting) neemt hij op het eind van de maand mei deel aan de Ropa Run. Het evenement leek mij eerst een zoveelste variant te zijn in de huidige loop-rage (10 Miles alhier, marathon alginder, …), maar het leek véél dieper te gaan: niet alleen inhoudelijk/sportief, maar ook qua boodschap en goede doel dat er achter steekt:

De Roparun is een loopevenement van Parijs tot Rotterdam (zo’n 530 km die dient non-stop afgelegd te worden in 48u in estafette-vorm) waarbij mensen, in teamverband, een sportieve prestatie leveren om op die manier geld op te halen voor mensen met kanker. Ook wel een avontuur voor het leven genoemd. Dat blijkt overigens ook uit het motto wat al jaren is: “Leven toevoegen aan de dagen, waar geen dagen meer kunnen worden toegevoegd aan het leven”.

Een Roparunteam bestaat uit maximaal acht lopers (die dus ieder gemiddeld zo’n 65 kilometer lopen oftewel meer dan 1 ½ marathon), acht fietsers (die elk zo’n 250km zadelpijn voor de boeg hebben) en nog een aantal mensen in de begeleiding.

Deze ROPARUN heeft in de afgelopen 15 jaar meer dan 30 miljoen euro heeft bijeengebracht ter ondersteuning van een uniek doel.

Flip en zijn team 144cc kan je uiteraard persoonlijk gaan toejuichen als ze doorheen België passeren, maar voornamelijk: ze zouden het enorm appreciëren om ook sponsoringsgewijs een duit van u in het zakje te krijgen (hoe klein ook), zodat ze zelf een mooi gevulde geldzak aan de organisatie kunnen overhandigen bij aankomst in Rotterdam. Dat kan alvast op één van deze rekeningnummers :

Fortis Bank:   IBAN BE58 0015 8046 7779, BIC 001-5804677-79, t.n.v. F. De Herdt
ING Bank:      IBAN NL19 INGB 0747 9919 95, BIC INGBNL2A, t.n.v. A. Waterman

Een mens die zich fysiek weet klaar te stomen voor zo een krachtinspanning, krijgt sowieso de stempel “HELD” opgedrukt van mijnentwege, maar gezien er ook nog eens een lovenswaardig benefiet-idee achterzit maak ik er graag een “ÜBERHELD” van.
Nu u nog. Stort gerust uw Übergeld.

“En vergeet niet, het is de eerste indruk die telt!” fluistert men dan vaak nog wel eens toe, waarbij men dan soms ostentatief de plastron nog eens rechttrekt of een pluisje van de schouder plukt. Meestal vindt dergelijke peptalk plaats vlák voor een gebeuren waarvoor al een gezonde stress ontstaat, waardoor deze bijkomende druk al eens voor een te veel kan zorgen: vlak voor een sollicitatie- of kennismakingsgesprek, een mondeling examen, een eerste afspraakje, een bijzonder belangrijke presentatie voor buitenstaanders.

Over die eerste indruk die alles bepalend is, daar ben ik het niet altijd mee eens. Ik vind het soms bijzonder charmerend, intrigerend en verrassend als die op een later moment helemaal doorbroken wordt. Mensen die bijzonder verlegen ogen, maar helemaal openbloeien bij de één of andere presentatie of als ze hun verhaal gaan vertellen, dames of heren die veel meer te vertellen lijken te hebben dan op dat moeilijke eerste moment, mensen die plotseling zeer entertainend of onderhoudend worden als die eerste druk voorbij is. Tgoh, als je ‘t zo bekijkt: die eerste indruk is er meestal eentje die zo snel mogelijk vergeten moet worden zodat er plaats gemaakt kan worden voor de échte mens der achter!

De enige miserie die ik met eerste en andere indrukken heb: ze zijn er wel, maar ze blijven verdorie altijd zo onuitgesproken… Te vaak vraag ik mij af hoe ik het er van af heb gebracht, hoe x of y mij nu precies ziet. Een boodschap brengen, empathisch zijn en jezelf proberen neer te zetten is één, maar hoe dat bij de anderen overkomt blijft té vaak de onuitgesproken twéé. Hoevaak heeft u al in alle eerlijkheid tegen de mensen om u heen gezegd wat u werkelijk-en-compleet van hen vindt, hoe ze overkomen, wat je zo geweldig of net ietsje minder vindt. De positieve zaken kunnen er vaak nog (gematigd) van af, maar ook dat blijft soms heel vaag. Onder elkaar gaan we misschien nog wel eens zeggen : “wat een ongelooflijke uitstraling heeft die vrouw, ik ben jaloers op haar podium présence en de manier waarop ze haar materie beheerst!“, terwijl de dame in kwestie het dan vaak moet stellen met een “het was een zeer goede presentatie!” Of zie ik het verkeerd, zit ik in een totaal vertekende leefwereld en gebeurt dit alles wél in de één of andere ver-van-mijn-bed-show?

Misschien moet hiervoor maar eens een themadagje opgericht worden. De ik-zeg-vandaag-tegen-iedereen-die-dat-wil-wat-ik-van-hem-of-haar-vind-en-ben-bereid-om-op-alle-bijkomende-vragen-op-dat-vlak-te-antwoorden-dag. Of -week. Of -jaar. Of -eeuwigheid.  ‘t Zou de wereld veel schoner, communicatie veel opener en wederzijdse appreciatie alleen maar veel groter maken!

Ik ben precies in een muzikale retro-bui de laatste dagen. Zit vandaag al de ganse dag met “In The Ghetto” in m’n hoofd, van de enige echte Elvis-superheld. How cool can one man be?

Mijn herinneringen worden vaak overheerst door pietluttige details, veeleer dan door totaalplaatjes. Ik herinner me vaak véél beter een aantal heel kleine zaken die gebeurtenissen, mensen, zaken op redelijk unieke wijze typeren (soms ook details die anderen helemaal niet opvallen), terwijl ik mij dan van de rest vrijwel niets meer kan indenken.
Ik kan me mijn grootmoeder niet meer levendig voor de geest halen, maar de geur van haar huis blijft in memories gekerfd. Van de schoolrefter weet ik dan niet meer hoe die rook, maar ik zie het patroon van de plastic tafelkleedjes nog perfect voor m’n ogen. Sommige mensen van mijn taalkampen ben ik (gelukkig?) vergeten, maar hoe ons monitorenlokaal er uit zag vanop mijn vaste zitplek vergeet ‘k nooit. De smaak van de pannekoeken-bij-het-ontbijt in mijn Argentijnse hotel (mijn kamer aldaar  was klein en, euhm, that’s it)!

Met mensen is het evenzo. Het is een jaar of 5 geleden dat ik K. nog zag. Ik weet dat ze bloedmooi was, maar ik herinner het mij niet meer. Maar ik weet wel nog perfect hoe haar lange haren er uitzagen en uitmondden in een soort van driehoekige punt op de schouders. Geen idee welke haarkleur J. had, maar zijn onafscheidelijke bandana’s op reis blijven memorabel, ik kan er mij 10 jaar na datum nog een aantal haarfijn voor de geest halen. C. zal in de 15 jaar dat ik haar niet meer zag ongetwijfeld enorm veranderd zijn, maar ik ben er vrij zeker van dat ik haar onmiddellijk opnieuw zou kunnen herkennen aan haar indrukwekkend mooie blauwe ogen, de spiegels tot haar ziel. Van F. weet ik nog perfect hoe die al-tijd op quasi-stoere wijze – de armen een beetje uit elkaar – rondstapte, de glimlach van die andere F. blijft in mijn geheugen omwille van de perfectie-door-niet-perfectie. En de getattoeëerde lus op L’s enkel kan ik nog uit het blote hoofd natekenen. Om nog maar te zwijgen over het weinig publiek bekende litteken van E.! Het onvoorstelbare, eeuwige enthousiasme van die klasgenoot wiens naam ik eigenlijk al vergeten ben! De gezapigheid van R., die bij elke gebeurtenis met relevante anekdotes afkwam! De moedervlek op de dij van V.!

Het zijn de kleine dingetjes die het hem doen, zowel in mijn herinneringen als wanneer ik met nieuwe mensen in contact kom. Ik blijk altijd [soms onbewust, weliswaar] net op die kleine details gefocust, op kleinigheden die zaken en mensen uniek maken. Soms zijn het meteen interessante gespreksonderwerpen bij een eerste kennismaking, meer dan vaak hangen er verhalen aan vast. Wat de herinnering en het beeld uiteraard vaak nog wat meer in mijn hersenen brandmerkt.
Vandaar dat ik vaak het antwoord schuldig moet blijven of ik “nu eigenlijk een billen- of een borstenman ben?” Voor een fraaie vrouwenkont zou ik mij al eens om durven draaien, vrouwelijke rondingen zijn sowieso mooi, maar er bestaan er zoveel van! Geef mij maar die kleine details, kleine zaken waar de eigenaar of eigenares zich soms om ergert maar die hem/haar wel net op die manier zo uniek en mooi maken.
En al dan niet plastisch chirurgisch gecorrigeerde perfectie kan dan ook onvoorstelbaar saai zijn.

TV-tip van de dag: straks, om 20u30, zendt Canvas+ de film Some Kind of Monster uit, een film met en over Metallica die nochtans niet gedomineerd wordt door luid gebrul en striemende gitaren. Een film die even geniaal als schrijnend is, over het moment dat de band door een bijzonder diep dal kroop en ondermeer een groepstherapeut op bezoek kreeg om alle scherven opnieuw te lijmen. Over onderhuidse spanningen die zich in twintig jaar binnen de band gevormd hadden, over de zoektocht naar een nieuwe bassist, over James Hetfield die vastbesloten is om af te kicken van alle drugs. Een film die dus gaat over vrijwel alles dat er voor zorgde dat Metallica in 2003 op ontploffen stond, maar ook over groepsdynamieken in het algemeen.

Domi twitterde vandaag naar een wereldlegende. Het ging over de “zinloosheid van applaus”. Waarom klappen mensen in de cinema? Waarom applaudiseren mensen bij een vliegtuiglanding?

En potverdikke, superheld John Cleese twitterde ook naar me terug. OK, dit was een mooie dag uit mijn leven. *grijns*.

‘k Ben niet zo een hippende hopper, maar Jay-Z is er toch wel eentje die in Casa Domino niet veel verkeerd kan doen. Wat een charismatische vent! O ja, ik snap perfect dat zo eentje perfect in de gratie van La Beyoncé kan vallen. 99 Problems stond hier deze morgen al meermaals op repeat, maar zijn Werchter-versie van vorig jaar is verdorie nóg energieker.

Andere aanrader van deze man: het Unplugged-album dat hij een aantal jaar geleden samen met The Roots maakte.