César is werkzaam als portier in een flatgebouw in Barcelona. Het probleem is dat hij niet wordt opgemerkt door de inwoners van dit gebouw. César daarentegen, schenkt wel veel aandacht aan hén. Hij weet veel over de inwoners, genoeg om sommigen van hen het leven flink zuur te maken…

Hieronder alvast mijn selectie van 10 dergelijke thrilling films die me onwaarschijnlijk de moeite lijken.

11-11-11

Deze film, die trouwens ingeleid wordt door Jan Verheyen, is van de hand van de regisseur van o.m. Saw II, Saw III en Saw IV, wat al meteen heel wat zegt van de bijhorende suspens die in beeld gebracht zal worden.

De beroemde Amerikaanse schrijver Joseph Crone vliegt na de tragische dood van zijn vrouw en kind naar Barcelona. Hij hoopt zich daar te verzoenen met zijn broer Samuel en zijn vader Richard, die op sterven ligt. Maar het lot heeft andere plannen. In Josephs omgeving gebeuren plotseling de vreemdste dingen.
Om de één of andere reden duikt steeds het getal 11 op. Eerst is Joseph vooral nieuwsgierig, maar dat slaat al gauw om in pure angst en obsessie. Hij realiseert zich dat het getal 11 een gruwelijke boodschap met zich meebrengt. Niet alleen voor hemzelf en zijn metgezellin Sadie, maar misschien wel voor alle gelovigen
op aarde. En 11-11-11 is niet zomaar een datum. Het is een waarschuwing…

Rogue River

Mara (Michelle Page) gaat naar Oregon om haar vaders as in een rivier uit te strooien. Als haar auto wordt weggesleept krijgt ze onderdak aangeboden bij Jon (Bill Moseley) en zijn vrouw Lea (Lucinda Jenney). Het koppel gijzelt Mara en onderwerpen haar aan een serie emotionele en gewelddadige martelingen. Hoeveel pijn kan een mens slikken (en neem het slikken hier maar letterlijk)? Jourdan McClure’s “Rogue River”, is een wraakfilm waarvan we er de laatste tijd wel nog enkele de revue zagen passeren. Denk maar aan de remakes van “I Spit on your Grave” en “Last House on the Left”. De schrijvers Kevin Haskin en Ryan Finnerty hebben evenwel het verhaal van een aantal inventieve verhaalwendingen voorzien. De plotwending halfweg de film zal je zeker verrassen.

Regisseur Jourdan McClure ontpopt zich als een veelbelovend debutant. Zonder veel bloed of gruwel, maar door het gebruik van krachtige suggestieve beelden. Verwacht dus geen cliché vertelling maar een beklijvende, rauwe film met glansrollen voor Michelle Page en Bill Moseley.

Corridor (Isolerad)

Franck, een student geneeskunde, hoopt zich in zijn nieuwe flat in alle rust te kunnen concentreren op zijn toekomstige examens. Hoewel hij een eenzaat is, raakt hij toch bevriend met Lotte, wiens ex-vriend bijzonder gewelddadig blijkt te zijn… Maar Franck wordt bang van iedereen in zijn flatgebouw. Ze lijken hem allemaal vijandig gezind, want naast dat koppel heb je ook nog de babbelzieke conciërge, het ergerlijke kind en Lottes nieuwe jaloerse vriend Micke.

Het Zweedse schrijver/regisseurs team Johan Storm en Johan Lundborg brengen met hun debuut Corridor een thriller van formaat, schatplichtig aan klassiekers als Polanski’s The Tenant en het betere werk van David Lynch. De personages zijn eigenlijk gewoon en toch angstaanjagend, maar is dit omdat Franck gewoon een angsthaas is of is er meer aan de hand? Of hoe een heel normale omgeving met eigenlijk doodnormale personages kan leiden tot een spannende intrige. De vertolkingen zijn over de hele lijn fantastisch met een extra vermelding voor Emil Johnsen als Franck … zijn angst wordt jouw angst.

Grave Encounters

Lance Preston (Sean Rogerson) en zijn crew besluiten om een episode van hun reality-show rond spookhuizen genaamd “Grave Encounters” op te nemen in het voormalig psychiatrisch hospitaal Collingwood. In de loop der jaren zouden er veel onverklaarbare dingen gebeurd zijn, er zal zeker stof zijn om een episode te vullen. Ze laten zich dus opsluiten en beginnen met hun paranormaal onderzoek. Al vrij snel blijkt dat het in de instelling effectief spookt, meer nog, dit gebouw leeft. Voormalige patiënten duiken hier en daar op, trappen die nergens eindigen, doorgangen die plots vervangen zijn door muren. De crew begint haar eigen mentale gezondheid in twijfel te trekken, panische angst overvalt de documentairemakers, het team wordt gek van schrik. Is er nog een uitweg uit dit horror-hospitaal?

Na Paranormal Activity waagt menig regisseur zich aan de found footage film, denk maar aan REC, Troll Hunter en Atrocious (die ook in de selectie van RRFFF2011 te vinden is). Regisseursteam ‘The Vicious Brothers’ laat hier de televisieshow die paranormale gebeurtenissen onderzoekt achter zich. Ze laten gebeuren wat zo’n show alleen kan hopen. Als je al rillingen krijgt bij het bekijken van die televisieseries die het alleen moeten hebben van sfeer, dan is dit wat je zeker niet mag missen, want overal op het net wordt deze film door niet- professionelen als de meest schrikwekkende film ooit beschreven. De film begint met de nodige humor om dan elke lach te laten verbleken in een keelsnoerende angst.

The Perfect Host

John Taylor (Clane Crawford) heeft net een bank beroofd en moet dringend onderduiken. Met een smoes klopt hij aan bij Warwick Wilson (David Hyde Pierce), die hem maar al te graag binnenlaat op zijn diner. Dit is evenwel geen gewoon diner en die perfecte gastheer (PERFECT HOST, dus) is verre van gewoon. De nacht vordert… de beide heren dienen hun ware aard vrij te geven. Want alles wat voor normaal werd aanzien … is het niet.

Een psychologische thriller vol zwarte humor, met glansrollen voor Clayne Crawford (Roswell en Jericho) en David Hyde Pierce (Vooral gekend van de Tv serie Frasier). Verder heb je ook nog glansrollen voor Nathaniel Parker als detective Morton en de Australische Helen Reddy als Cathy Knight. “The perfect host” is zo’n parel van een klein budget film die via een schitterend verhaal, bekende acteurs weet te strikken om grote rollen naast zich te leggen, maar vooral ook het publiek weet te bekoren. Nick Tomnay schrijver en reggisseur van deze ongewone film, neemt je mee in een verhaal vol onvoorspelbare wendingen. Een opmerkelijke film dus op elk vlak, die iedereen zal bekoren, want deze film moet het niet hebben van zijn effecten en actie, maar bovenal van zijn krachtig verhaal waarin je als kijker meegezogen wordt.

Atrocious

Atrocious kan je het best vergelijken met films als The Blair Witch Project en Paranormal Activity.

Het gevonden beeldmateriaal is het enige wat overblijft als bewijs van wat er met de Quintanilla Family gebeurd is, nadat ze op vakantie naar hun buitenverblijf in Sitges aan de Spaanse kust gingen. July and Cristian, de jonge telgen van het gezin, zijn amateur paranormale onderzoekers. Nabij dit zomerhuis gaan ze op zoek naar bewijzen omtrent een lokale legende, het meisje uit de Garraf bossen. Op het domein, een labyrint van struiken en bomen, gaan ze op zoek naar bewijsmateriaal voor het bestaan van het spook. Het is via het oog van de camera dat we hun gruwelijke ontdekkingstocht meemaken.

Na REC krijgen we opnieuw een Spaanse horrorfilm die het moet hebben van “gevonden-filmmateriaal”. Schrijver en regisseur Fernando Barreda Luna valt echter direct met de deur in huis en neemt je mee op een trip vol spanning en angstrillingen. Het moet gezegd dat de jonge acteurs de film met zoveel geloofwaardigheid brengen dat je wel moet geloven dat dit om een “waargebeurd” verhaal gaat… wacht even… zijn het wel acteurs????

Kill List

Jay en zijn vrouw zitten met serieuze financiële problemen, met constante stress en bekvechten als gevolg. Wanneer ze op een avond hun beste vriend Gal en zijn nieuwe vriendin Fiona uitnodigen, escaleert alles in een fikse ruzie. Bij het napraten biedt Gal wel een oplossing voor al hun miserie. Een job, zoals ze er in het verleden samen veel hebben uitgevoerd. Een contract, een paar huurmoorden, snel geld dus. Wat begint als een routineklus wordt al snel een afdaling in de hel. Wie is hun opdrachtgever eigenlijk? Waarom zijn de slachtoffers blij hun te zien? En wat is precies de rol van Fiona?

Kill List staat nu al bovenaan menig lijstje van de beste films van 2011. Het is dan ook een uiterst originele mix van sociaal drama, thriller en horror. Veel meer vertellen over het plot zou schandalig zijn. De kracht van de film zit hem namelijk in het feit dat je samen met Jay en Gal alles moet ontdekken. Opgepast dus voor spoilers! Regisseur Ben Wheatley brak vorig jaar reeds potten op verscheidene festivals met de gifzwarte gangsterkomedie Down Terrace, een soort Britse Sopranos als je wil. De acteurs, tot nu enkel te zien in bijrollen, zijn eveneens op weg naar een bloeiende carrière. Neil Maskell neemt de rol van Jay voor zijn rekening. Hij was vroeger al te zien in Bonded by Blood, Atonement en Doghouse, van Razor Reel vriend Jake West. Binnenkort is hij te zien in How to Stop Being a Loser van Dominic Burns met oa Richard E. Grant. Als Gal herkennen we Michael Smiley. De Ierse acteur was reeds te zien in de tv serie Luther, met Idris Elba, maar ook in Burke and Hare van John Landis, en Down Terrace.

Victims

Net op zijn trouwdag wordt een bruidegom ontvoerd. Terwijl een zwarte kap over zijn gezicht getrokken wordt, duwen zijn ontvoerders hem in een bestelwagen. Wat later zien we hem zitten, gebonden op een stoel. Zijn toekomstige bruid stapt hem tegemoet maar spreekt hem aan met een andere naam… Wie is deze man met wie ze ging trouwen? Is hij echt die kindermoordenaar en -verkrachter van vroeger? En indien dat het geval is, heeft ze dan het recht om hem te vermoorden? Er volgt een psychologisch kat en -muis- spel waarbij schuld en onschuld slechts de kleine vragen des levens zijn.

Wie ben je? Wie ben je als je op 10- jarige leeftijd een meisje misbruikt en vermoordt? Wie ben je als je een kleine 15 jaar later plots opduikt onder een andere naam? Ben je nog dezelfde moordenaar, of ben je een heel andere persoon, die zijn leven gebeterd heeft? Beïnvloed door het geval Jamie Bulger uit 1993, waarbij twee tieners een 3-jarig kind martelden, hem voor dood achterlieten op de treinsporen waar hij stierf onder de eerstvolgende trein, stelt deze low budget-film in een rauwe stijl de juiste vragen. De antwoorden ga je hier niet kant en klaar vinden; maar als je erover nadenkt dan kan je justitie geen gelijk geven over het feit dat ze in 2001 Robert Thompson en Jon Venables, dan 18 jaar geworden, vrijgelaten hebben onder een nieuwe, geheime identiteit.

Spiderhole

Molly en haar vrienden van het kunstcollege trekken er op uit om een weekendje zorgeloos te fuiven. Ze doen dit niet zoals de meeste tieners, maar hebben hier een hele speciale manier voor: “squatting”. Ze zoeken een leegstand pand, kraken de woning, richten het in volgens hun eigen kunstzinnige visie, en leven zich de dagen daarna uit in een wild en zorgeloos feestje. Maar deze keer zal het weekend iets minder zorgeloos verlopen dan ze gewoon zijn, want het ogenschijnlijk gewone huis in het hartje van London is nog steeds bewoond. Er volgt een verschrikkelijke nacht, waarbij ze al hun moed en krachten moeten verzamelen om te overleven.

Regisseur Daniel Simpson levert hier zijn eerste film af. Samen met het enthousiaste team dat achter deze film zit wordt hier, ondanks een zeer klein budget, een intense atmosferische film afgeleverd. Het is al een tijdje geleden dat we nog eens een huis als protagonist voorgeschoteld kregen. Alhoewel het huis slechts het decor is, of beter de afgesloten speeltuin. Het is evenwel de perfecte sfeerschepper om het gruwelijke kwaad verborgen te houden.

Caught Inside

Een vakantie voor surfers bestaat eenvoudigweg uit zee, zand, golven…en een beetje sex. Dit is niet anders voor een groep vrienden die een jacht afhuren, op zoek naar de ultieme golven, in de nabijheid van enkele exotische eilanden. De surfsensatie pur-sang! Aan boord zitten de stoere schipper, zijn stille helper, vier jongens en twee meiden. U kan zich voorstellen dat het haantjesgedrag niet lang op zich laat wachten. Zeker Bull, de alpha-male van de groep en ook wel de beste surfer aan boord, ziet de vrijgevochten Sam wel zitten. Sam draait iedereen rond haar vinger, inclusief Bull. Bull drijft het echter allemaal een beetje op de spits, waardoor hetgeen onschuldig begon eindigt in een nachtmerrie aan boord. De passagiers besluiten om Bull voor een nachtje te verbannen van de boot om tot inkeer te komen. In plaats daarvan zint Bull evenwel op wraak en keert hij ongemerkt terug naar de boot waar hij Sam en haar vrienden terroriseert.

In deze zinderende Australische psychologische thriller zorgen niet alleen het verhaal en de personages voor de spanning, maar ook het isolement op de oceaan en het claustrofobische gevoel van de kajuit spelen een grote rol. De spanning stijgt met de minuut en bereikt naar het einde toe een apotheose, die je toch wel even van je sokken blaast. Hoewel het compleet verzonnen is heeft het verhaal een groot realiteitsgevoel wat nog maar eens bijdraagt tot het opbouwen van de spanning.

:: update :: Ondertussen heb ik mijn tickets gereserveerd voor ongeveer de helft van het bovenstaande lijstje, waar ik met Epic Nic naartoe ga loeren. Huiveren en lachen, it will be…

De finale selectie werd :

• 11.11.11 (op 27 oktober ’11)
• Grave Encounters (op 31 oktober ’11, Halloween zeg maar)
• Victims, Kill List en Atrocious (achtereenvolgend op 4 november ’11)

Vlaanderen kijkt enorm uit naar deze film, zo bleek, want alle acht zalen van Kinepolis Oostende waren uitverkocht. Heel wat filmliefhebbers zakten er speciaal voor deze openingsfilm naar het zeetje af, niet in het minst heel wat Bekende Vedetten die rodelopergewijs het complex betraden, daartoe enigszins gehinderd door een aantal horden fotografen…

Geen idee hoe ik deze film moet omschrijven. Is het een Vlaams drama? Een roadmovie? Een platvloerse komedie waarin met gehandicapten gelachen wordt? Geen van dit alles. Of eigenlijk: yes, alle drie de omschrijvingen kloppen. De film begint nogal “onwennig” voor de kijkers: nogal abrupt wordt je op voyeuristische wijze geconfronteerd met de miserie van een aantal vetzakskes die vrij zwaar gehandicapt zijn. De schroom valt vrij snel weg en algauw is het vollen bak lachen geblazen met de gehandicapten in kwestie, het cynisme waarmee die zelf met hun miserie omgaan, je enorm ergeren aan het feit dat één van deze drie toch wel echt een ergerlijke kwal blijkt te zijn, stilletjes grijnzen of geëmotioneerd toekijken om de hoogte- en dieptepunten van hun vriendschap die ze tijdens de rit naar Spanje (en het verblijf ter plaatse) beleven. Waarbij het einde van de film abrupt als een ijskoude douche op het publiek wordt losgelaten.

Tijdens de aftiteling van Hasta La Vista was het muisstil in Zaal 1 van de Oostendse Kinepolis. Stijn Meuris zingt een heel erg mooi lied terwijl de witte letters over het zwarte scherm vliegen. Veel kijkers luisterden geëmotioneerd toe, anderen zaten wat onwezenlijk voor zich uit te staren en hadden niet veel aandacht voor de klanken. En toen de laatste letters van het scherm verdwenen, weerklonk er een luid applaus.

Weinig bioscoopfilms hadden mij zo hard te pakken en ik twitterde dan ook vrij snel na de vertoning mijn eindvonnis: dit is ongetwijfeld de mooiste Belgische film die ik ooit gezien heb. Geoffrey Enthoven slaagt er bij deze film in om het publiek mee te zuigen, het publiek continu tussen emoties weg en weer te slingeren om hen finaal een stomp in de maagstreek te bezorgen. Huilen en lachen lag zelden zo dicht bij elkaar als in Hasta La Vista!.

Dit is een film die naar mijn aanvoelen nog heel wat filmprijzen in de wacht zal slepen. Gewoonweg omdat deze doet waar cinema voor gemaakt is: keiharde emoties overbrengen, het publiek in deze emoties meeslepen. Ik heb over heel wat zaken nagedacht tijdens de rit naar huis achteraf. Hasta La Vista! heeft me ook heel wat zaken weten te relativeren. Ik hou van het leven. Ik hou van mijn leven. En misschien moeten we dat allemaal maar wat intenser doen. Samen met anderen.

Tijdens Filmfestival Oostende wordt deze film nog een aantal keer vertoond, daarna volgen ongetwijfeld ook alle andere cinema’s in onze lage landen.

Ik kon er persoonlijk vorig jaar niet bij zijn omdat ik tijdens dat filmfestival in Colombia zat, dit jaar zal het wel anders zijn, ook al omdat Filmfestival Oostende met een straffe affiche weet uit te pakken. De voorbije jaren leek het filmfestival op zoek naar een soort van eigen, unieke koers, waarbij de klemtoon gelegd werd op premières van TV-series en videogames. Dit bracht echter niet steeds het nodige succes met zich mee, waardoor dit jaar des te duidelijker de kaart van de film getrokken wordt, met drie pijlers die de voorbije jaren wel lof oogstten in Oostende: avant-premières van blockbusters en alternatievere films, de Vlaamse cinema en de persoonlijke selectie tijdloze klassiekers door een curator, dit jaar in de gedaante van Peter Van De Begin.

De Vlaamse cinema

Jaarlijks worden op het Oostendse Filmfestival de Vlaamse Filmprijzen uitgedeeld en naar aanleiding daarvan worden alle genomineerden, de Vlaamse films die tijdens de voorbije 12 maanden in de bioscoop te zien waren, opnieuw afgespeeld. Ideaal dus voor liefhebbers van films in de eigen moerstaal, de selectie van het voorbije jaar ziet er alvast bijzonder fraai uit, met duidelijke uitschieters als Rundskop, Frits & Freddy, Pulsar en het toch wel fascinerende (met nauwelijks professionele acteurs gedraaide) Schellebelle 1919.

Maar op vlak van Vlaams aanbod wordt er niet enkel teruggeblikt op werken van het voorbije jaar, er komen ook een aantal avant-premières van eigen bodem aan bod. Het wordt in elk geval uitkijken naar Hasta La Vista, een roadmovie over 3 alcoholminnende jongemannen – de ene is blind, de andere verlamd en de derde zit in een rolstoel – die naar Spanje trekken in de hoop daar voor het eerst van hun leven van bil te kunnen gaan… in een Spaans bordeel waar enkel gehandicapten welkom zijn.

Ook Vlaams, ook in primeur is de film Quichote’s Eiland, over een verlegen en introverte jongeman die smoorverliefd is maar het niet durft te bekennen. Hij vlucht weg in een eigen droomwereld, maar is kort daarop getuige van een verkrachting… waarna hij door de autoriteiten van die misdaad verdacht wordt.

Avant-Premières

Maar er zijn nog heel wat meer avant-premières, zowel van overduidelijk bedoelde blockbusters (Friends With Benefits, Something Borrowed, The Change Up, …) als van eerder alternatieve prenten (Omar Killed Me, Il Grande Sogno, Trust, …). Aangezien films, filmgenres en casts steeds kwestie zijn van smaak en er voor elk ongetwijfeld wat wils zal zijn: bij deze een overzicht van de trailers van al deze avant-premières.

Mijn keuze in bovenstaand lijstje gaat alvast frontaal uit naar :

• Hasta La Vista!
• Rundskop (yep, ik heb ‘m nog niet eerder gezien)
• Friends With Benefits (jammer dat Mila Kunis zelf niet komt opdraven op het filmfestival)
• Submarine
• The Guard (Ierse humor, altijd fijn!)
• The Debt (spanning en spionage)
• Omar M’ A Tuer
• Trust (absolute aanrader! “wat u niet zag in The Social Network” ofte de keerzijde van “het sociale web”)
• The Devil’s Double

Maar goed, te veel om op 9 dagen te verteren, ik zal dus ook mijn keuzes moeten maken…

Klassiekers

Maar naar jaarlijkse traditie mag ook één Bekende Vlaming een luik van dit filmfestival programmeren, dit jaar is het Peter Van De Begin die een blik van zijn favoriete films allertijden mag opentrekken. Vorig jaar was deze eer voor Bart De Pauw weggelegd, en die kwam voornamelijk af met films met bijzonder straffe plots en bijhorende plotwendingen, Peter Van De Begin lijkt voornamelijk voor waanzinnig straffe acteurs en fijne intieme films te gaan, met ondermeer Brassed Off (heerlijk Brits, ik dacht zelfs dat het Iers was), Capote (een bijzonder straffe Philipp Seymour Hoffmann), Les Amants du Pont-Neuf, maar ook films die ik niet kende, zoals The Conversation en The Party.

Het belooft een straffe editie te worden van Filmfestival Oostende dit jaar. U wordt er verwacht van 2 tot 10 september.

Het verhaal speelt zich 13 jaar na het eerste deel af. Kapitein Nascimento wordt geconfronteerd met nieuwe vijanden: de milities, corrupte politieagenten die zich opdringen bij de bevolking van de sloppenwijken. Wanneer hij in aanraking komt met het ‘systeem’ dat Rio de Janeiro controleert komt hij er achter dat het probleem veel groter is dan hij dacht. Maar dat is niet alles. Hij moet omgaan met de uitdaging van een stad die gedomineerd wordt door criminaliteit in combinatie met de constante bezorgdheid over een puberende zoon. Wanneer zijn persoonlijke en professionele wereld botsen is het resultaat explosief.

En dit bezorgt mij ook meteen nog eens een goede reden om hier de clip te posten van Rap Das Armas, het Braziliaanse nummer dat het thema vormde van Tropa de Elite (1) en tijdens die zomer in allerhande remixes en verschillende versies ook bij ons op talrijke feestjes passeerde…

Wat mij in deze berichtgeving bijzonder hard opvalt, is dat er nergens sprake meer is van Bart De Pauw of om diens reactie gevraagd wordt. Toen Loft indertijd in België uitkwam, werd het namelijk volop geafficheerd als de film van Bart De Pauw. Hij heeft het verhaal verzonnen en neergepend, hij is nog steeds in de eerste plaats het brein achter de film.

Bart schreef die film bijeen toen hij nog bij Woestijnvis werkte. Ik meen mij te herinneren dat hij daarvoor bij wijze van spreken een (ongetwijfeld royaal) maandloon kreeg, voor velen was het een ultieme job: je jongensdroom verwezenlijken en er nog voor betaald worden ook. Maar alle rechten op het verhaal dat hij schreef, behoren toe aan Woestijnvis. Zij zijn het in de eerste plaats die ongetwijfeld serieus munt hebben geslagen uit de internationale releases van de film (eerst in Nederland, nu helemaal internationaal dankzij de U.S. of A. dus).

Dus ben ik eerlijk gezegd bijzonder benieuwd naar welke gevoelens er nou bij Bart De Pauw zouden primeren. Is hij fier omdat zijn plot universeel geapprecieerd lijkt te worden? Is hij nog steeds bijzonder blij als een kind omdat hij dankzij zijn vorige werkgever de kans kreeg om die film te maken? Of zou er toch frustratie supprimeren bovendrijven, frustratie omdat – zeker nu hij niet meer op de loonlijst van Vandenhautte staat – anderen nu met de pluimen (en de geldzakken) lijken te gaan lopen voor het werk dat hij indertijd verzet heeft, met nog bijzonder weinig appreciatie tot gevolg? “Het is zijn film niet meer”?

De analogie met “de ziel verkopen aan de duivel” is bijzonder groot, maar het zal ongetwijfeld nog heel veel mensen zijn overkomen die in loondienst werken: je krijgt de kans om aan een geniaal project te werken (een project dat je anders nooit verkocht zou krijgen wegens te kort aan invloedrijke banden of middelen om het te realiseren), maar een systeem aan ingenieuze contracten zorgt ervoor dat je daarna alle rechten op dat werk kwijt bent. Ga je voor het korte plezier van “het gewoon te kunnen realiseren” of ga je voor het grote risico van “alles in eigen naam en uit eigen portefeuille te gaan verwezenlijken”?

Uiteindelijk staan dergelijke verwezenlijkingen wel mooi op het CV, maar zou de wroeging niet nog bijzonder lang aan de ribben blijven plakken?

Dus ja, ik vraag me echt wel af wat Bart De Pauw vindt over de internationale export van zijn geesteskind. En zeker nu hij zondag met een nieuw programma op de buis komt, vind ik het bijzonder vreemd dat hij niet aan het woord komt. Over De Kazakkendraaiers en over Loft.

‘t Zal aan mij liggen, zeker?

Noordzee, Texas is de debuutlangspeelfilm van Bavo Defurne.

‘Noordzee, Texas’ is een coming-of-age verhaal, gebaseerd op het boek ‘Nooit gaat dit over’ van André Sollie, dat zich afspeelt in de jaren ’70. Het draait vooral rond de dagelijkse belevenissen van Pim (rol van de 15-jarige Jelle Florizoone) die worstelt met een puberale obsessie, zijn buurjongen. De rest van de rollen worden onder andere vertolkt door Ella-June Henrard (Bo uit de gelijknamige film van Hans Herbots), Katelijne Damen, Luk Wyns en Eva van der Gucht.

Op zaterdag 12 maart wordt er een screening van deze film gegeven in Kinepolis Gent. Om 11 uur ‘s morgens, maar iedereen die het wil gaan bekijken op dat moment krijgt er wel een kopje koffie bij als verwelkoming. Bovendien is deze screening volkomen gratis… Tenminste als je er voor inschrijft.

Dit initiatief wordt georganiseerd door ThankGod, twee fantastische gasten die zichzelf de Social Media Preachers noemen. Inschrijven kan via deze link.

Drie films passeerden dus de revue, drie films waarbij er niet al te veel mag/moet nagedacht worden, drie films waarbij het bijzonder gezellig was om – gezellig genesteld in een Kinepoliszetel – gewoon vollen bak de beelden te ondergaan en de visuele rollercoaster te beleven. Het waren geen cinefiele kaskrakers, ik vermoed niet dat ik kandidaat-Oscarwinnaars aan het werk gezien heb, maar wel 3 x uitstekend voer voor op een barkoude winteravond…

Veel recensenten vonden er maar niets aan, maar ik vond The Tourist wel een heel plezante no-brainer. De film speelt zich grotendeels af in Venetië, wat op zich al voor wreed schone beelden zorgt, de hoofdrollen worden opgesoupeerd door Angelina Jolie en Johnny Depp. En voor de rest zit deze film boordevol cinema-clichés die u al tientallen keren eerder in andere films zag opduiken (een achtervolging over de daken, simpele politieagenten en undercoverdiensten die net iets te gemakkelijk met hun voeten laten rammelen, een onhandige Amerikaan die Spaans loopt te spreken in een Italiaanse stad, …) en is het script heus niet zo complex: halverwege de film zal u ongetwijfeld al doorhebben hoe deze prent zal aflopen of hoe de vork nu precies in de steel zit. Maar laat dit vooral de pret niet vergallen.

Telkens Quentin Tarantino met een film uitkomt waarvan het verhaal slap en ongeloofwaardig is en bovendien slechts met haken en ogen aaneen hangt, komt hij steevast met het excuus af “dat die film gewoon bedoeld is als eerbetoon aan de cinema-ervaring en aan vele dergelijke films die al eerder uitkwamen”. Met dit excuus kan de regisseur van The Tourist ook perfect zwaaien. En aan deze voorwaarden voldoet de film perfect. En Angeline Jolie ziet er uiteraard weer bijzonder ravissant uit.

-oOo-

Het leven zoals het is: schlemielen in Vlaanderen. Het zou dagelijks de ondertitel kunnen zijn van Man Bijt Hond of het VTM-nieuws, we zagen het fenomeen ook al herhaaldelijk opduiken in pakweg In De Gloria, Het Eiland of Van Vlees En Bloed. En nu dus ook in Frits & Freddy, van de makers van o.m. Matroesjka’s. Het verhaal in het kort: broers Frits en Freddy zijn bijbelverkopers, ze bellen per abuis aan bij een maffia-baas (Wim Opbrouck), bedrijgen bedreigen hem met een pistool en dan gaan de poppen pas echt aan het dansen. Wat is Tom Van Dyck een onvoorstelbaar goed acteur, wat hebben de makers van deze film oog gehad voor fantastisch detail (bv. de kitsch- en dergelijke Jezustoestanden in en rond het huis van Frits en Freddy!).

Ook hier: om de volledige film na te vertellen, heb ik voldoende aan een drietal minuten; maar er zit echt vaart in het verhaal en het zit bol van de voorbijrazende situatiehumor die in geen enkele recensie voldoende vervat kan zitten.

Marc Punt vond geen fondsen om deze film te maken en heeft alles zelf bekostigd. Onbegrijpelijk vind ik dat, want ik heb alvast pakken meer van Frits & Freddy genoten dan pakweg een jaar geleden van “Los”… Voor mijn part mag er zeer binnenkort ook crowdfunding voor films ontstaan op ‘t net; de heer Punt kan voor toekomstige producties alvast rekenen op een bijdrage van uw dienaar! Deze film is alvast een aanrader én uw centen komen goed terecht, niet bij een bende bonzo’s in één of ander groot productiehuis. Gaat ‘m zien, dus!

-oOo-

Maar de beste film van dit drietal moet toch zonder enige twijfel The Next Three Days geweest zijn. OK, ik beken: ik was a priori al heel zwaar fan van Russel Crowe en dat zal nog wel een tijdje zo blijven. Hier speelt hij de hoofdrol in een soort van omgekeerde-ontsnappingsfilm, geheid voer voor fans van pakweg Prison Break of Escape From Alcatraz. De vrouw van Crowes personage wordt in het begin van de film, bij een luide inval thuis, opgepakt door de politie en ze belandt in de gevangenis op beschuldiging van moord. Ze kwijnt weg in de gevangenis, de band met haar zoontje blijkt heel gauw totaal geknapt en ze onderneemt zelfs een zelfmoordpoging. Dus zit er voor Crowe niets anders op dan het perfecte plan op te stellen en uit te voeren: zijn vrouw uit de gevangenis helpen ontsnappen en tijdens de ganse heisa die er op volgt het land uit te komen met vrouw en kind. The Next Three Days hield het midden tussen drama en thriller, tussen de verscheurde vader die opnieuw liefde tussen moeder en zoon wil zien en de waanzinnig geworden leerkracht die alle duivels aanbindt om zijn gerechtigheid te laten geschieden. Echt waar: een heerlijke film.

Voor zij die hem gaan bekijken: de locatie waarheen Crowe met gezin gaat vluchten (en dat kom je pas redelijk laat in de film te weten), dat is één van mijn droombestemmingen voor een volgende vakantie.

-oOo-

Kortom: drie films gezien, geen enkele film waarvan ik beklaagd heb dat ik gaan kijken ben, maar in die optiek had ik ook de juiste volgorde gekozen, het ging van goed naar bijzonder goed. Voor zij die het écht zouden willen, hier nog de 3 trailers…

Ik draag dit festivalletje niet alleen een warm hart toe omwille van dit genre, maar ook omdat het een puur independent initiatief is, georganiseerd door en voor liefhebbers van de verschillende getoonde genres. Verwacht dan ook geen peperdure blockbusters, maar eerder b-films (u weet wel, dat genre dat o.m. Quentin Tarantino een warm hart toedraagt), kleinschaligere producties of films uit landen die bij ons nauwelijks aan bod komen. Het zijn dan ook voornamelijk films die nadien nooit of te nimmer in de reguliere bioscopen getoond zullen worden, al waren er in het verleden nu en dan wel films die eerst op dergelijke festivals van de fantastische film getoond werden, om nadien in het mainstream-circuit te belanden: denk maar aan Saw, The Blair Witch Project en [REC]. Meestal zijn het dan ook producties die met zeer beperkte middelen en fondsen gemaakt hebben en, niet toevallig, dan ook zelden zeer bekende acteurs en consoorten in de hoofdrollen hebben. Al is dit laatste de voorbije jaren licht aan het wijzigen, ook in filmland is het namelijk enigszins crisis geweest.

42 films uit het fantastic genre worden op Razor Reel getoond dit jaar. Daar zitten opnieuw heel wat horrorprenten en thrillers tussen (I luurv it!), maar ook van die Aziatische vechtfilms, verstand-op-nul actieprenten, komedie en zelfs een film met romantische inslag! Hieronder alvast, trailer- en samenvattingsgewijs, mijn selectie voor dit filmfestival…

Zondag 31 oktober 2010

Het festival wordt in gang getrapt door een duo dat in de jaren ’80 al eens furore schopte: regisseur Dick Maas en hoofdrolspeler Huub Stapel pakten in 1983 uit met horrorfilm De Lift, waarmee ze toentertijd gans Nederland en Vlaanderen (en heel wat andere buitenlanden!) aan het huiveren brachten. Dit jaar proberen ze dit nog eens over te doen met hun film Sint :

Frank, zijn vriendin Lisa en enkele vrienden worden op gruwelijke wijze geconfronteerd met Niklas en zijn bende. Frank weet ternauwernood aan de moordpartij te ontkomen, maar de politie gelooft zijn verhaal niet en beschouwt hem als verdachte nummer één. Frank bindt hierop de strijd aan met Niklas, geholpen door Lisa en Goert, een rechercheur van de politie die aan Frank zijn zijde staat. Er volgt een bloedstollende nachtelijke strijd dwars door Amsterdam, waarbij maar één ding zeker is: 5 december zal nooit meer zijn als vroeger… Dick Maas is er weer met een Nederlandse horrorfilm. Opnieuw werkt hij samen met zijn De Lift- en Amsterdamned-hoofdrolspeler Huub Stapel, die gestalte geeft aan de moordlustige Sint uit de titel. Een première die je absoluut niet mag missen. Geloof je niet meer in de goedheilige man? Verander dan maar snel van gedachten!

Maandag 1 november 2010

18u00
Mirageman – in het gewone leven stapt hij onder de naam Maco Gutiérrez door het leven – is een gemaskerde held die de straten van de stad afschuimt in een zelfgemaakt pak, met als doel lokale criminelen te klissen. Gek? De reden voor dit gemaskerde optreden is zo mogelijk nog gekker. Toen hij voor de eerste maal toevallig een crimineel bij de kraag vatte, vertoonde zijn psychisch zieke, superheldgeobsedeerde broertje, die haast in een ziekenhuis leeft, zowaar tekenen van verbetering. Maco zet derhalve als Mirageman de strijd voort om zijn broertje beter te krijgen. Een Chileense superheldenfilm, dat heb je toch nog niet gezien? Mirageman wijkt al bij al niet veel af van films als Defendor (met Woody Harrelson) of Kick-Ass (ook hier is het niet echt op superkrachten, maar puur natuur waarop de titelheld moet zien terug te vallen), maar slaagt er toch in een frisse wind doorheen het genre te blazen. De makers zijn zo slim geweest om het allemaal licht verteerbaar (humoristisch) te maken, waardoor het allemaal erg makkelijk binnenlepelt. Voor comic-fans een must.

20u00 : Newsmakers
Een shoot-out tussen flikken en een bende overvallers laat een aantal gewonden achter, zowel bij de agenten als bij toevallige voorbijgangers. Een daar in de buurt aan het werk zijnde nieuwscrew springt er meteen op en neemt de gelegenheid te baat om in te zoomen op de incompetentie van het flikkenkorps. Als blijkt dat de overvallers een appartementencomplex gegijzeld houden, besluiten ze maar meteen een live realityshow te starten. Een aan de politiek geladen schrijfsels van Tom Clancy (The Hunt For Red October, The Sum Of All Fears) schatplichtige actiethriller, waarin de kogels met veel tamtam om de oren van de toeschouwer suizen. Liefhebbers van het meer tactische aanvalswerk zullen hun plezier even- min opkunnen: het lijkt wel alsof je naar een op pellicule vastgelegde versie van games als ‘Splinter Cell’ en ‘Rainbow Six’ aan het kijken bent. Een spannende, ultracommerciële Russische actieroetsjbaan die met het betere Hollywoodwerk kan concurreren. Anders Banke, bekend van het schitterende Frostbitten, regisseert hier de re- make van Johnny To’s Breaking News.

22u00 : The Cellar
Na een uit de hand gelopen trouwerij in een afgelegen kas­teel in de Schotse Highlands zien zeven vrienden zich per ongeluk opgesloten in een oude wijnkelder. Er zijn ergere plaatsen om opgesloten te raken, zou je denken. Wanneer de hoop op ontsnappen verdwijnt en de spanning stijgt, gaan de diverse en moeilijk combineerbare persoonlijkhe­den met elkaar in de clinch. Honger en dorst zijn niet de ergste tegenstanders, maar wel de persoon die naast je staat.
Een film op een beperkte locatie met dito aantal perso­nages, het blijft het meest boeiende uitgangspunt vanuit horrorpsychologisch oogpunt. Ook The Cellar biedt heel wat kwesties die je zelf aan het denken zetten (wat zou jij doen?) en je hebt nog een leuke twist te goed. Een film die je met volle teugen achterover mag slaan. Santé!

(Spijtig genoeg geen trailer te vinden on-line…)

Dinsdag 2 november 2010

18u00
Wound is een super-natuurlijke horrorfilm die de donkere wereld van mentale aandoeningen, incest, wraak en dood aanboort. Een film die je dan ook moet ondergaan als een surreële trip, en waaraan je net als de personages moeilijk kunt ontkomen. Het resultaat is een spannende film die enkele zware thema’s behandelt, maar daar vooral een uitstekende gruwelijke horrorprent uit weet te puren.
Susan kan zich emotioneel niet zo maar loskoppelen van haar gruwelijke verleden vol van incest en mishandeling. Tanya is een verloren ziel die op zoek is naar de moeder die ze nooit heeft gekend. Wanneer de twee onafhankelijk van elkaar besluiten om voor eens en altijd in het reine te komen met hun verleden, kruisen hun paden elkaar en belanden ze in een surreële nachtmerrie waaruit het moeilijk ontwaken wordt. Er moet eerst bloed vloeien.

20u00 : Road Train
De wagen van een groepje vrienden is ‘perte totale’ wanneer ze door een gigantische vrachtwagen van de weg worden gereden. Als ze een kijkje nemen in de cabine, zien ze tot hun verbazing dat er zelfs helemaal geen bestuurder aanwezig is. Wanneer ze de trailers echter onderzoeken, doen ze een veel schrikwekkendere ontdekking. Het is de start van een ware nachtmerrie. Net als The Loved Ones is Road Train een Australische horrorfilm met in de hoofdrol Xavier Samuel uit The Twilight Sage: Eclipse.
Deze outback-horror heeft al gespeeld op het Londense FrightFest-horrorfestival, een referentie die kan tellen. Bovendien is de film zo slim om dankbaar gebruik te maken van zijn omgeving. Het rurale ‘down under’ heeft al vaker prachtige plaatjes opgeleverd in horrorfilms, denken we maar aan pakweg Rogue. Een mysterie, die je aan een gelijke tred mee beleeft als de karakters. Pas op dat je je nagels niet afbijt tot op het bot.

22u00 : Blood Night
Een groep tieners uit een klein dorpje viert het jubileum van de dood van een lokale moordenaar die volgens de legende mensen ombracht met een bijl. Maar tijdens deze viering komen de tieners oog in oog te staan met deze gruwelijke legende. Het feestje is dan ook snel afgelopen.
Blood Night ligt in het verlengde van films als Scream en I Know What You Did Last Summer. Uiteraard is dit relaas over een killer met bijl, pikhouweel of schaar lang niet zo bekend of iconisch, maar qua pure gruwelwaarde en bloedvergieten moet hij er maar weinig voor onderdoen.
Feestende tieners die worden afgeslacht? Dat is toch het beste recept voor een geslaagde horrorcocktail. De langzame opbouw waarbij vooral op het lijf van de tieners gefocust wordt, de tweede helft waarin je als het ware voor de killer supportert, het hoort er allemaal bij, en wie
eerder genoot van voornoemde films, maar evengoed van Sorority Row of Scar, zal ook nu weer zijn geluk niet opkunnen.
Blood Night biedt namelijk perfect waar zijn titel voor staat: een bloederige nacht, waarin beroemde horror veteranen Bill Moseley en Danielle Harris meespelen.

Woensdag 3 november 2010

18u00 : I’m Not Harry Jenson
In het hoofd van Stanley Merse speelt moord altijd de hoofdrol. Stanley, een misdaadauteur in hart en nieren, wordt geregeld geplaagd door nachtmerries en gewelddadige fantasieën, in het bijzonder over Harry Jenson, de hoofdfiguur uit zijn meest recente boek. Om weer in het
reine te komen met zichzelf trekt hij met enkele wandelaars de bossen van Nieuw-Zeeland in. De eerste ochtend treft men één van de groep dood aan. Stanley heeft bloed aan zijn handen kleven. Zou het kunnen dat hij de dader is? Hij ontdekt dat de realiteit en zijn fantasie beangstigend door elkaar beginnen te wriemelen. I’m Not Harry Jenson is een mix van spannende psychologische thriller (whodunit) en ouderwetse film noir. Bovendien maakt de film dankbaar gebruik van zijn onbehaaglijke Nieuw-Zeelandse setting.

20u00 : The Reeds
Drie koppels huren een boot, met als doel er een zeiltripje mee te maken. Uiteraard beschikken ze over een verouderde kaart, wat maakt dat ze de weg kwijtraken en be- landen in een soort van niemandsland. Er is niemand om hulp te bieden of hen weer in de juiste richting te gidsen. De wateren van Norfolk Broads, waarop ze zich bevinden, blijken echter de houder van een angstaanjagend en oud geheim, dat zich schuilhoudt tussen het riet. Wanneer er allerhande vreemde dingen gebeuren, moeten de koppels uiteindelijk vechten voor hun leven…
In het zog van recente horrortoppers van Britse bodem zoals The Children, Mum And Dad, Eden Lake en The Broken verschijnt nu ook The Reeds, een film die bovendien te zien was op het After Dark Horror Fest wat in de wereld van het bloedvergieten een eer is die kan tellen. Met zijn regenachtige landschappen en zijn verlaten decors weet The Reeds een sfeer op te bouwen die zelfs de doorgewinterde kijkers de kriebels zal weten te bezorgen. Een sfeer waarin het niettemin aangenaam vertoeven is voor de genrefan.

22u00 : Fired
Het zijn zware tijden in het bedrijfsleven. De egoïstische bestuursvoorzitter Joy Mittal besluit de helft van het personeel van zijn bedrijf in Londen te ontslaan. Hieronder valt ook Ruby, met wie de invloedrijke zakenman een affaire had. Wanneer Joy alleen in zijn kantoor is, begint hij echter angstaanjagende dingen te zien. Zou Ruby hier verantwoordelijk voor zijn? Let op wanneer je een werknemer ontslaat, diens wraak kan wel eens heel erg zoet, misschien wel bloederig zijn. Fired maakt op eigen manier komaf met de economische crisis en hangt er een creepy horrorthriller van Indische makelij aan vast. Dat ze in Indië ook weten hoe men een suspenseboog moet creëren, heeft hun bekendste exportproduct (M. Night Shyamalan) reeds afdoende bewezen. Nu is er weer een jonge wolf opgestaan die weet hoe de vork in de ‘spannings’steel zit. Een bewijs dat Fired niet voor doetjes is: toen de trailer online in première ging kreeg regisseur Sajit Warrier de wind van voren vanwege de Indische censuurcommissie.

Donderdag 4 november 2010

18u00 : Cornered
Een groep losers zit in de late uurtjes poker te spelen in een winkel, waar ze plots worden geterroriseerd door een gemaskerde moordenaar, die na het moorden delen van de lichamen meeneemt als trofee. Cornered ! is misschien wel het paradepaardje van deze Razor Reel-editie, vooral omdat dit een nieuwe mijlpaal is voor België. Cornered! is immers een in Amerika opgenomen prent in het horrorgenre (met The Doom Generationacteur James Duval en Police Academy-ster Steve Guttenberg in de hoofdrollen), geregisseerd door een Belg Daniel Maze, die met tonnen ambitie en kunde, zo blijkt nu ook, daar een film besloot te maken. Cornered! vindt het warm water niet uit, maar liefhebbers van knapperige dialogen, een scheut humor en vloeiend bloed zullen zich maar al te graag in de hoek laten drummen door deze prima gemaakte
nagelbijter over een gemaskerde moordenaar die niet van plan is zomaar met zich te laten sollen.

20u00 : Die
Zes mensen bevinden zich allen op het pad richting zelfdestructie. Ze worden wakker in cellen in een surreële omgeving, zonder te weten hoe ze daar beland zijn, laat staan waarom. Zijn ze gek? Wat is er met hen gebeurd? Terwijl ze proberen te weten te komen hoe de vork in de steel zit,
verplicht een mysterieuze man de ontvoerden om mee te werken aan een uitdagend experiment: the trials. Tijdens dit experiment zullen de deelnemers oog in oog komen te staan met waarheden over zichzelf en zal hun lot beslist worden door de anderen. Gaandeweg wordt ook duidelijk dat er tussen de zes een connectie is…
Die doet denken aan Saw, maar dan met een andere invalshoek en zonder de horror elementen. Maar het spelletje dat de mysterieuze organisator met zijn ‘puppets’ speelt én het feit dat iedereen verplicht wordt in eigen boezem te kijken, houdt toch wel sterk verband met de
werkwijze van de Jigsaw-killer. Gebaseerd op een scenario van Italiaan Domenico Salvaggio. Acteur Elias Koteas (Shutter Island, The Thin Red Line, Zodiac) speelt een van de hoofdrollen.

22u00 : The Cycle
Een groepje studenten milieuwetenschappen ontdekt tijdens een excursietrip dat er iets schokkends onder de grond begraven ligt. Amy Singer en haar vrienden bevinden zich op wat ze denken een oude Indiaanse begraafplaats te zijn. Wanneer ze een arm van een man aantreffen – met een Rolex om de pols – beseffen ze dat er meer aan de hand is. Deze vondst tekent hun doodsvonnis. De groep heeft nog maar één doel
en dat is vluchten uit dit bos, weg van het kwaad. Tergelijkertijd zet Carrie Mitchell, na de vreemde waarschuwing van een pompbediende haar rit naar Salem verder. Plots komt een uiterst bange en gewonde Amy uit de bossen gelopen en vertelt aan Carrie haar verhaal. Carrie beseft echter al vlug dat Amy niet het volledig verhaal vertelt… The Cycle (ook wel The Devil’s ground) recycleert ideeën uit andere horrorfilms, maar doet dat met zoveel panache dat je toch aan het scherm gekluisterd blijft. Bovendien heeft dit nagelbijtend spannende staaltje boshuiveren nog een extra
troefkaart om uit te spelen: één van de hoofdrollen wordt vertolkt door Daryl Hannah, bekend uit ondermeer Blade Runner en de Kill Bill-films. Van regisseur Michael Bafaro die ons reeds de knappe 11:11 film voorschotelde.

Vrijdag 5 november 2010

18u00 : The Fallow Field
Matt Sadler lijdt aan geheugenverlies. Wanneer hij wakker wordt in de wildernis herinnert hij zich helemaal niets van wat er gebeurd is. Aan het thuisfront is het ook al kommer en kwel: zijn vrouw is er zo goed als van overtuigd dat hij een affaire heeft, terwijl de politie zijn verdwijning
nogal verdacht vindt. Matt wordt gek van de nachtmerries die beginnen als hij zijn ogen sluit. Hij besluit uit te zoeken hoe dit allemaal kon gebeuren. Zijn zoektocht leidt hem naar de heuvels en de oogstvelden op het platteland, daar komt hij bij de afgelegen boerderij van Calham terecht.
The Fallow Field haalt het meeste van zijn onbehaaglijkheid uit de setting: een knap vormgegeven rurale omgeving, waar de Horror met hoofdletter H zo vanaf druipt. De herinneringen aan Alfred Hitchcock-klassieker Psycho zijn evenmin veraf, daar het Bates-motel zich ook in ‘the
middle of nowhere’ bevond. Wedden dat je hier net als het hoofdpersonage gebiologeerd zal uitkijken naar de ware toedracht achter de vreemde gebeurtenissen?

20u00 : Red, White & Blue
De koele, emotieloze Erica duikt het bed in met elke man die ze tegenkomt. Wanneer ze echter een baantje krijgt aangeboden in een doe-het-zelfzaak in Austin en daar de ietwat schuchtere Nate ontmoet, komt daar verandering in. Hij is namelijk de enige man die ze ontmoette, die niet meteen in haar broek wil zitten. Een eigenaardige relatie ontpopt zich tussen de twee. Tegelijkertijd ontdekt Franki dat hij besmet is geraakt met het hiv-virus, opgelopen bij een wild nachtje met Erica. Wat zich dan ontspint, is een wraakverhaal. Maar wie wreekt zich precies op wie?
Een bikkelharde Amerikaanse thriller van de Britse regisseur Simon Rumley die eerder al The Living And The Dead afleverde. Ook niet te onderschatten: de aanwezigheid van acteur Noah Taylor (Shine, Lara Croft: Tomb Raider en Charlie And The Chocolate Factory) die in de huid kruipt van Nate. Red, White & Blue is een prent met een zwaar thema en een nog brutalere uitwerking, een film die bijge- volg niemand onberoerd laat.

22u00 : Hooked
Na hun overwinning op een cybergametoernooi krijgen de winnende gamers elk een CD uitgereikt, met daarop een volledig nieuwe game. Na het spelen van dit nieuwe spel, heeft elk van hen opeens nieuwe krachten, die ze ook in echte vaardigheden kunnen omzetten. Dat maakt hen op
termijn de beste vechters, racers en scherpschutters. Wanneer ze via de overheid een job bemachtigen, beseffen ze niet waarin ze beland zijn. Ze blijken namelijk niets méér te zijn dan betaalde moordenaars. Wanneer de ontwikkelaar van de game meer van deze vechtmachines wil
produceren, besluiten de gamers op jacht te gaan naar de cd’s met als doel ze te vernietigen. Een Russische actiefilm die gezien zijn uitgangspunt wat doet denken aan Gamer. Rusland en actie blijken alleszins een goeie combinatie te vormen, denk maar aan regisseur
Timur Bekmambetov die zich eerder met Night Watch en Day Watch wist te onderscheiden door de spectaculaire visuele trucjes. Op dat elan gaat deze Hooked van debuterend regisseur Pavel Sanayev verder, wat het voor de liefhebbers van het meer actiegerichte genre een uitstekende rollercoaster maakt.

Zaterdag 6 november 2010

18u00 : Cherry Tree Lane
Christine en Mike zijn doodnormale ouders met een tienerzoon Sebastian. Een gezin zoals er honderden zijn dus. Het is nog vroeg in de avond en ze moeten nog eten, maar ze wachten op hun zoon. Er wordt op de deur geklopt, Christine opent de deur, waarna de avond verandert in een ware nachtmerrie. Ze worden gegijzeld door een groep tieners, die wachten tot Sebastian thuiskomt. De tieners willen wraak nemen voor iets dat Sebastian een familielid van hen geflikt heeft. Maar wat precies?
Regisseur en co-schrijver Paul Andrew Williams gekend van London To Brighton en het hilarische The Cottage schiet alweer de hoofdvogel af met deze spannende thriller waarin kinderen ouders terroriseren. Cherry Tree Lane is een film die je naar het puntje van de stoel loodst en je
verplicht daar de gehele speelduur te blijven zitten. De film doet ook een beetje denken aan de brutaliteit van een The Last House On The Left. Met andere woorden: een film die geen enkele zich respecterende genrefan mag missen.

20u00 : Timer
De ‘timer’ is een geniaal gadget. Elkeen die het laat inplanten in z’n pols krijgt een teller te zien die aftelt tot het exacte moment dat men de liefde van zijn leven zal ontmoeten. Uiteraard kost het geld en moet je zielsgenoot ook voorzien zijn van zo’n timer. Dat is een probleem voor Oona. Voor haar is de zoektocht naar liefde een olympische sport. Iedere man die haar hart sneller doet kloppen, sleurt ze naar het ziekenhuis om hem een timer te laten aanmeten. Steeds zonder succes, helaas. Haar beste vriendin Stephanie heeft nog een groter probleem. Volgens haar timer zal ze pas op haar 43ste de ware Jacob ontmoeten. Terwijl Stephanie zich gelaten bij haar lot neerlegt, doet Oona het ondenkbare. Ze valt op een man wiens timer nog maar vier maanden aangeeft… Romantische komedies hebben anno 2010 de neiging om afgezaagd te zijn, maar deze Timer scoort hoog wat betreft originaliteit. En ook al zet Timer je aan het denken, het blijft wel een komedie die je echt aan het lachen en zwijmelen brengt. En hoe lang is dat alweer geleden?

22u00 : Big Tits Zombie (3D)
Rena Jodo is een bloedmooie stripper die net terugkomt uit Mexico. Ze krijgt een baantje aangeboden in een fraai zomerhotel. Helaas blijkt het hotel zich in een suf stadje te bevinden. Zo’n stadje waar nauwelijks publiek te spotten is, waardoor alle strippers enorm verveeld raken. Hoe zou je zelf zijn zonder clientèle? Maar wanneer stripper Maria een boek vindt dat luistert naar de naam ‘Boek Van De Doden’ is er al gauw actie in de keet. Het hardop lezen van het boek veroorzaakt immers dat er zombies verschijnen, die de hele wereld willen overnemen.
Van de cineast van Killer Pussy (de titel alleen al!) verschijnt deze Japanse cultfilm, waar zombies van alle soorten de revue passeren. Voor de echt grote borsten hoef je het niet te doen, wel voor de fantastische Grindhouse-look, die door Quentin Tarantino en zijn buddy Robert Rodriguez
weer helemaal op de kaart is gezet. Dolle en ook wel foute fun verzekerd met deze swingende prent, die je bovendien in 3D zal kunnen bekijken.

De affiche kende de voorbije jaren al hoogte- en dieptepunten. Zo vond ik The Grudge II een paar jaar geleden verschrikkelijk slecht, terwijl de jaarlijks terugkerende Saw-films wel telkens bijzonder spannend en vermakelijk bleken. Het enige probleem dat ik jaarlijks heb: deze drie premières op rij beginnen telkenmale verdorie pas om 22u00, de laatste film is dus pas tegen 4u00 ‘s ochtends gedaan… en ik kan daar allemaal zo goed niet meer tegen, tegen van die lange nachten gevuld met films. Jaarlijks ga ik tijdens deze marathon het gevecht aan met het beestje dat “vermoeidheid” heet. Soms win ik het gevecht, meestal verlies ik het en dommel ik bij één van die films in voor een poosje.
En heel vaak kom ik na deze marathon-avond doodop thuis met het heilige voornemen “dat het de laatste keer zal geweest zijn!”.

En dan pakt Kinepolis dit jaar verdorie met een onweerstaanbaar mooie horror-affiche uit dit jaar, dat ik weer keihard aan het twijfelen gegaan ben… Meer nog: er zit zelfs een rode draad in de affiche van dit jaar, meer bepaald “opsluitingen”!

De avond wordt dit jaar geopend met Buried: nadat hij aangevallen werd door een groep Iraqis, komt een Amerikaanse aannemer weer bij bewustzijn… om te beseffen dat hij levend begraven werd in een kist. Hij beschikt enkel over een aansteker, een GSM en 90 minuten zuurstof om aan deze claustrofobische ervaring te ontsnappen…
Een geniaal uitgangspunt (“hoe komt men er in godsnaam achter waar je precies ligt???”), al vraag ik me – op basis van onderstaande trailer – af of er tijdens de film wel meer te zien zal zijn dan heel veel duisternis…

Tradities zijn er om in stand gehouden te worden, dus staat er ook dit jaar weer een Saw-film op het menu: Saw 3D, The Final Chapter. Als je de filmtitel mag geloven, is dit de allerlaatste editie ooit dus. Deze keer met 3D-brilletjes (al werken die toestellen nooit bij mij) en met massa’s nieuwe folteringen, al blijken deze dit keer niet in een gesloten gebouw maar op publieke locaties plaats te vinden. Tenminste, dat leidde ik uit onderstaande trailer af…
Al zitten de slachtoffers uiteraard nog steeds mooi opgesloten in een kooi of vastgeketend aan de één of andere ingenieuze machine.

En de afsluiter wordt dit jaar Devil, over een groep mensen die schijnbaar toevallig in een zelfde liftkooi stappen… Die liftcabine komt te blokkeren, ook zij zitten dus tegen wil en dank met elkaar “opgesloten”, waarna algauw blijkt dat de duivel in hun midden is. Maar wie van de mede-opgeslotenen is er in godsnaam niet te vertrouwen?

Halloween valt dit jaar op een zondagavond, misschien vind ik ‘s namiddags de tijd om een tukje te doen, zodat ik alsnog uitgerust naar deze marathon kan afzakken. Want ‘k zie ‘t wel zitten, eigenlijk.

Trouwens, voor liefhebbers van het genre: van diezelfde 31 oktober tot 6 november, vindt in Brugge de derde editie van het Razor Reel Fantastic Film Festival plaats, met alleen maar “fantastische films”, films die je doen wegdromen of weghuiveren, die op bijzonder veel fantasie gebaseerd zijn. Ook hier komt jaarlijks heel wat horror aan bod (vaak independent films, onbekend maar daarom niet minderwaardig aan blockbusters waar heel wat geld tegenaan geworpen werd), maar dit jaar blijkt het gamma ook romantiek, science fiction en humor te bevatten. En voor de geïnteresseerden: er is ook een panelgesprek over “hoe een film met beperkt budget gemaakt kan worden”.

Donderdag wordt het programma van dit festival uit de doeken gedaan en ik hou het bijzonder goed in de gaten. Indien dit programma mij aanstaat, zou het wel eens kunnen dat ik daarvoor opteer i.p.v. voor de Halloweennacht van Kinepolis. Ook al omdat 50 Euro echt wel niét veel geld is om gedurende één week elke avond één of twee films op dit festival te gaan bekijken. En omdat het festival wordt samengesteld door een bende mensen die gewoonweg supergepassioneerd zijn door het fantastische genre. En de beste initiatieven (lees hier: festivals) ontstaan uit ongebreidelde passie, veeleer dan uit enorme budgetten…

Hieronder alvast een overzichtje van films die daar vorig jaar te zien waren (bij sommigen valt het keihard op dat ze met een mini-budget gemaakt zijn, bij anderen dan weer helemaal niet…)

En? Is er al een beetje adrenaline?