Kiezen is verliezen. Net op de dag dat ik naar Colombia vertrek, start ook het Filmfestival van Oostende. Een filmfestival dat ik een bijzonder warm hart toedraag: het is jong (dit jaar de 4de editie), het is in de buurt en ik heb er de voorbije edities vaak heel toffe films gezien en ontdekt. En het is fijn om na een film te staan uitwaaien op de dijk aan ‘t zeetje, laat daar vooral geen twijfel over bestaan.
Het aanbod is dit jaar alvast opnieuw heerlijk. Er staan uiteraard ook een aantal films op de affiche die mij helemaal niet warm kunnen krijgen, maar er zijn er vooral een groot aantal die ik – na het bekijken van de trailer – meteen in mijn notablok heb aangekruist als “dit najaar te gaan bekijken!”. De trailers van die films heb ik alvast onderaan in deze blogpost geplakt, gebruik ze gerust als guideline voor het geval ook u één of twee avondjes Filmfestival-Aan-De-Zee wenst mee te pikken.
Maar dit jaar is ook de Master Selection onevenaarbaar. Jaarlijks vraagt de organisatie van het filmfestival aan een BV die “iets met films te maken heeft” om ook een persoonlijke selectie op te stellen van films uit het verleden die een grote indruk op hem/haar gemaakt hebben en ook die oudere films worden speciaal voor het festival nog eens op groot scherm als Cinema Experience geprojecteerd.
Dit jaar is deze ceremoniemeester Bart De Pauw, filmgewijs in de eerste plaats bekend als de schrijver van Loft. En waar Loft voornamelijk draaide om “onvoorspelbare of onverwachte twists in het plot”, zo lijkt ook de volledige selectie van De Pauw tot stand gekomen zijn. En het valt mij alvast op dat ik tot zijn generatie behoor: de meeste van de films die hij aanhaalt zag ik indertijd in de cinema en bezorgden mij een straffe adrenaline-rush of lieten mij steevast met een zwaar “what the fuck?“-gevoel achter. Mijn favoriete film allertijden zit alvast in de Master Selection van Bart De Pauw: The Usual Suspects, maar ook deze films uit zijn selectie vond ik ongezien straf: Lola Rennt, Memento, Hard Candy, Reservoir Dogs en The Machinist.
Filmfestival Oostende heeft dit jaar echt een top-affiche, zowel op vlak van oud als nieuw materiaal. En ook de liefhebbers van de Vlaamse cinema komen er stevig aan hun trekken, want “de beste Vlaamse films” van het voorbije jaar worden opnieuw getoond in het kader van de Vlaamse Filmprijzen (o.m. Dossier K en De Helaasheid Der Dingen), maar ook heel wat nieuwe Vlaamse producties worden er in (avant-)première getoond (o.m. Adem, Marieke Marieke en Vreemd Bloed).
Aanstaande woensdag, 7 april, stelt Philips TV Belgium, in avant-première Parallel Lines voor in Brussel. Wie geïnteresseerd is om dit bij te wonen: ik heb één duo-ticket te geef. De eerste reaguurder krijgt ‘m.
Meer uitleg over het Parallel Lines-project vindt u hierzo.
Vorige week opgenomen met de digicorder, gisterenavond bekeken: Freedom Writers, het soort van uitzonderlijke film dat mij emotioneel heel diep wist te raken. Eerst en vooral: ik ben gek op mensen die niet gaan werken, maar die elke dag opnieuw gewoon hun passie gaan beleven – zoals de schoollerares in deze film. Ten tweede: met mijn monitor-/animatorverleden blijf ik een enorme boon hebben voor (jonge) mensen die zich dagdagelijks inzetten met het steunen, entertainen, helpen ontwikkelen, het creëren van hoop en perspectieven bij kinderen en tieners.
En het vergt verdomd veel moed om, zoals hoofdpersonage Erin Gruwell, alle zekerheden rondom je op te offeren om jonge, sociaal achtergestelde mensen een kans te geven in het leven (“In de rechtbank is het al te laat, ik wil er voor zorgen dat ze daar nooit terechtkomen”), zichzelf eventjes helemaal van de kaart vegen en twee extra baantjes aannemen om zelf de boeken en uitstapjes te kunnen betalen, die je je leerlingen toewenst. Ik denk dat ik de film op dat vlak zelfs aangrijpender vond dan Dead Poet’s Society, en dat het voor mijn part verplicht voer voor elke leerkracht zou mogen zijn…
Vooral: deze film was niet gewoon een sprookje, maar pure realiteiten een inspirerend model voor meerdere Amerikaanse onderwijsinstellingen.
En dan steekt mijn diepgewortelde, irrealistische droom terug de kop op. Om vroeg of laat een weeshuis uit de grond te stampen in één of ander Zuidamerikaans Niemandsland, een instelling met als doel om dergelijke verweesde jongeren terug hoop, zelfvertrouwen en schoonheid te geven, om hen te wapenen tegen de wereld waarin ze daarna gedropt zullen worden. Een familiale instelling, waarin de grote jongeren ook voor de kleintjes moeten helpen zorgen en het werk verdeeld wordt. Een instelling die op termijn zelfbedruipend moet gaan werken, omdat de verblijvende jongeren – eens ze het huis hebben verlaten – hopelijk een band blijven voelen, een familieband.
In den beginne was er Wired, het tijdschrift, over technologie, creativiteit, economie, politiek, het leven zoals het is en vooral over anders denken. Er volgde al snel een website, meerdere websites, verschillende internationale edities van het tijdschrift (naast de Amerikaanse, bestaat er o.m. ook een UK- en een Italiaanse Wired Magazine). ‘k Ben er inmiddels een jaar op geabonneerd en ik ben er stapelgek op, het is één van de weinige tijdschriften die er maandelijks in slaagt om mijn aandacht integraal op te eisen, de artikels zijn zo inspirerend dat ik dit magazine lees als een boek: van de eerste tot de laatste pagina, zonder iets over te slaan, zelfs onderwerpen die me geen bal interesseren (occasionele sport topics bijvoorbeeld) worden hier op heel onderhoudende wijze gebracht. Het is een tijdschrift waar ik ook telkens minstens een week over doe. Nu en dan moét ik gewoon een pauze ingelasten, laten doordringen wat ik zopas gelezen heb, nadenken over de relevantie ervan in mijn persoonlijke of professionele leven.
Wie op zoek is naar een tijdschrift dat inspirerend is, algemeen, hedendaags en licht futuristisch van inhoud en wie tot dusver niet echt zijn gading gevonden lijkt te hebben in het traditionele tijdschriftenlandschap: geef Wired een kans!
Alles draait om experiences vandaag de dag, om totaalbelevingen. Bij Starbucks ga je niet gewoon een kop koffie drinken, maar je betreedt er een tempel van de koffie, waar de verse ingrediënten en de hippe zeteltjes je vrolijk aanstaren en waar je eventjes heel intens die wilde buitenwereld kunt ontvluchten. Een koffie bij Starbucks is pokkeduur als je puur op het zwarte drankje focust, maar velen hebben er de centen voor over om eventjes de Starbucks-oase te betreden.
Hetzelfde met de film Avatar. Ik zag ‘m nog niet (hij zegt me ook niet zo veel, eigenlijk), maar de reacties zijn wel redelijk unaniem: een flinterdun verhaaltje vol clichés die men al in heel wat andere films zag, de acteurs zijn van ondergeschikt belang, maar de wereld waar de kijker ingezogen wordt in onweerstaanbaar en net dat zorgt ervoor dat iedereen zo laaiend enthousiast over deze film loopt en deze vermoedelijk ook met een groot aantal Oscars aan de haal zal gaan: een nieuwe standaard voor de filmindustrie werd gezet.
Ook Cirque Du Soleil was baanbrekend op dat vlak: in tegenstellingen tot alle circussen die hen vooraf gingen, draaide het bij hen plotseling niet meer om losstaande sketches of om die paar circuslegendes (à la Clown Popov of een aantal leeuwentemmers uit die tijd), maar om een volledige onderdompeling in een totaal uniek universum.
Beleving, een unieke omgeving creëren, er voor zorgen dat mensen zich in hun vrije tijd eventjes keihard op vakantie kunnen wanen of van het dagdagelijkse weg kunnen dromen, daar lijkt er op vandaag heel wat om te doen.
Philips probeert op vandaag iets dergelijks, het is hun ambitie om de mensen thuis een tv-toestel te kunnen aanbieden die vooral afgestemd is op cinematografische beleving, op het duiken in een film in plaats van gewoon naar een film te kijken. Philips wil er voor zorgen dat de Avatar-experience thuis al even indrukwekkend kan plaatsvinden als in de cinema zelf en daarvoor bracht het zelfs speciaal een Cinema 21:9-tv-toestel uit.
Om de boze buitenwereld te overtuigen van de superieure kwaliteit van dit toestel en deze beleving, heeft Philips zich in de filmwereld zelf ondergedompeld. Na de indrukwekkende trailer “Carousel” die een klein jaar geleden werd gelanceerd ter aankondiging van dit nieuwe TV-toestel, gaan ze dit jaar een stapje verder. Philips stapte naar één of andere hooggeplaatste Amerikaanse filmproducent (Ridley Scott Associates) met de vraag om rond 1 specifiek (door Philips opgelegd) thema een aantal kortfilms te maken in een genre naar keuze. Bedoeling: technieken gebruiken waarmee de mogelijkheden van die Philips-televisies in de verf gezet kunnen worden. Die films zullen later dit jaar dan ook bij alle verdelers van deze TV-toestellen als teaser ingezet worden.
Maar om iedereen in deze beleving mee te trekken, gingen ze nog een stapje verder: op 8 april gaan deze 5 films in première, gratis, voor iedereen die het maar zien wil, via Tinterweb, middels een speciale multimedia-player waarop de mogelijkheden en effecten van de feitelijke TV-toestellen zeer goed tot hun recht zouden komen.
Ik ben curieus, heel curieus alleszins. De films zullen alhier worden gestreamd op 8 april, via Facebook is het alvast mogelijk kennis te maken met dit hele project, hieronder zie je alvast een YouTube-clip m.b.t. dit project (“Parallel Lines”).
Philips wil bijzonder web2.0 gaan, maar ik vraag me af of ze er écht in gaan slagen hun dure effecten over te brengen via het cheapo internet…
Heerlijk nieuws voor filmliefhebbers: Nederland 2 besteedt volgend weekend bijzonder veel aandacht aan Pedro Almodóvar, niet minder dan 3 van ‘s mans heerlijke films worden uitgezonden. Zonder enige twijfel is Almodóvar de meest succesvolle Spaanse filmmaker van de laatste jaren, waardoor hij ook al een aantal Oscars in de wacht wist te slepen. Voor liefhebbers van Almodóvar: het zijn drie van z’n beste films die worden uitgezonden, geniet er gerust nog een keertje van; voor mensen die niet bekend zijn met zijn werk: de uitgezonden films vormen alvast een prima introductie terzake!
Van 2 tot 8 november 2009 wordt in Brugge Razor Reel georganiseerd: een filmfestival rond de zogeheten “fantastische film”. Hiermee wordt niet alleen op fantasy of science-fiction gedoeld (al komen deze genres wel aan bod), maar met fantasie wordt vooral ruimer gemikt :
Het zijn films die gesitueerd zijn in een wereld die onwerkelijk is en/of waarbij de situatie zo ongewoon of extreem is dat deze niet terug te vinden is in de huidige werkelijkheid. Veelal situeren deze films zich in de volgende genres: horror, sciencefiction, thriller, manga of fantasy genre.
Brussel heeft al jaren een festival van de fantastische film, maar dit is voornamelijk een franstalig festival waar dan ook vooral franstaligen naartoe gaan. Daarom kwam de Brugse organisatie “Razor Reel” op het idee om een soortgelijk, Nederlandstalig filmfestival in eigen stad te organiseren. Vorig jaar slaagde men in een eerste opzet (met Jan Verheyen als peter van het festival), maar de opkomst was redelijk teleurstellend. Desondanks gaat Razor Reel er dit jaar weer vollen bak tegenaan met nog meer en nog straffere films dan tevoren, inclusief zeer veel Belgische en een aantal wereldpremières, waaronder “13 Hours” met Tom Felton (eerder bekend als “Draco Malfidus” uit de Harry Potter-films). Deze laatste heeft bovendien aangekondigd zelf naar Brugge af te zakken voor dit felmfestival.
Een aantal genres dat op dit filmfestival aan bod komt (zoals fantasy of manga) is nou niet meteen mijn ding en ik vermoedde dan ook dat het filmaanbod mij niet echt zou aanstaan. Al bleek niets minder waar: er blijken een aantal e-norm veelbelovende horrorfilms van onafhankelijke productiehuizen op de affiche te staan. En het is toch wel een feit dat dergelijke films de laatste jaren enorm furore maken: het begon met The Blair Witch Project, ook Saw was aanvankelijk een Australische independent productie, het Japanse Ringu onderging een Amerikaanse remake als het uiterst succesvolle The Ring, uit Spanje dook plotseling de nagelbijter [REC] op (in het Amerikaans hermaakt als Quarantine) en hét grote Amerikaanse succes van dit najaar is zonder enige twijfel Paranormal Activity (die ook hier binnenkort in de zalen komt): een film die nog fermer blijkt te zijn dan The Blair Witch Project en waarvan Steven Spielberg zei dat hij de film halverwege heeft stopgezet omwille van té beangstigend.
Om nog maar te zwijgen over het feit dat grootmeester Tarantino al jaren dweept met films uit het B- en gore-genre.
Geen blockbusters en megaproducties dus op dit filmfestival in Brugge, maar wel heel wat veelbelovende independents (waarvan bovenstaande voorbeelden uitwezen dat ze tot blockbusters kunnen geworden) uit het horror, manga, fantasy, sci-figenre, absurde humor en andere droomstijlen. Ik verwachtte een klein aantal films op de affiche aan te treffen die mijn goedkeuring zouden wegdragen, maar ik zit met een probleem: niet minder dan 15 films van de Razor Reel-affiche zou ik bijzonder graag willen zien, maar dit betekent dus heel wat overlappingen en keuzes die gemaakt zullen moeten worden.
Mijn definitieve selectie staat dus nog niet vast, maar hieronder presenteer ik u graag de 15 films die bij mij een yes!-gevoel opriepen en die ik u bij deze dan ook graag warm aanbeveel.
Geen Pukkelpop voor mij dit jaar, maar de volgende avonden vul ik ter compensatie op met het Filmfestival van Oostende. En de keuze viel op de onderstaande 4 films :
Ha ja, deze week fladderde het persdossier voor Filmfestival Oostende mijn mailbox binnen. Voor de derde maal op rij organiseert de vzw Les Films Du Bord de Mer namelijk in het Kinepolis-complex van de koningin onzer badsteden haar Filmfestival, dit jaar van 19 t.e.m. 25 augustus. En op uitnodiging van de organisatie zal ik er proberen elke avond aanwezig te zijn, al is het maar om jullie bloggewijs mijn gedacht te kunnen geven over de avant-premières die er getoond werden en/of de special guests die er rondliepen.
Het programma is nog niet rond, maar er staat al heel wat vast. De pop- en rockfilms die vorig jaar in allerlei cafés en zalen in groot-Oostende getoond werden n.a.v. dit filmfestival zijn er dit jaar niet meer bij, alle andere categorieën bleven wel gehandhaafd, evenals de aanwezigheid van de curator die stevig in de pap van de programmatie te brokken had.
