Het najaar komt er weer vollen bak aan, voorafgegaan door de Halloween-periode en dat betekent naar jaarlijkse traditie ook weer een nieuwe editie van het Razor Reel Fantastic Film Festival in Brugge. Van 29 oktober tot 5 november worden er weer een hele hoop films vertoond in allerhande Brugse filmzalen en -zaaltjes, waarbij termen als independent, thriller en horror terug centraal staan. Er staan ook andere filmgenres op de affiche (anime en consoorten), maar mijn voorkeur gaat toch steevast naar de spannende prenten uit.
Hieronder alvast mijn selectie van 10 dergelijke thrilling films die me onwaarschijnlijk de moeite lijken.
Vanavond is het Filmfestival van Oostende van start gegaan en dit op klinkende wijze. Rond 20u00 werd in alle zalen van Kinepolis Oostende dezelfde film vertoond: Hasta La Vista!, de film die de laatste weken regelmatig in kranten, op websites en op TV werd geloofd, niet in het minst omdat deze film op het filmfestival van Toronto Montréal de grote winnaar was in de Internationale Competitie.
Vlaanderen kijkt enorm uit naar deze film, zo bleek, want alle acht zalen van Kinepolis Oostende waren uitverkocht. Heel wat filmliefhebbers zakten er speciaal voor deze openingsfilm naar het zeetje af, niet in het minst heel wat Bekende Vedetten die rodelopergewijs het complex betraden, daartoe enigszins gehinderd door een aantal horden fotografen…
Zaal 1 mochten we betreden, daar zou Hasta La Vista! om 19u30 starten (De film startte in elke zaal met 10 minuten vertraging, zodat de regisseur + cast van de film deze ook overal kort eventjes kon komen introduceren… De massale belangstelling van de prent moet hen dan ook deugd gedaan hebben!)
Het verhaal van de film is de meesten onder u ongetwijfeld inmiddels al bekend: 3 gehandicapte boezemvrienden (1 is blind, 1 is helemaal verlamd en de derde zit door een tumor in een rolstoel) willen naar Spanje waar een bordeel is voor gehandicapten. Ze willen voor het eerst in hun leven voelen hoe heerlijk het is om een vrouwenlichaam tegen zich aangedrukt te voelen.
Geen idee hoe ik deze film moet omschrijven. Is het een Vlaams drama? Een roadmovie? Een platvloerse komedie waarin met gehandicapten gelachen wordt? Geen van dit alles. Of eigenlijk: yes, alle drie de omschrijvingen kloppen. De film begint nogal “onwennig” voor de kijkers: nogal abrupt wordt je op voyeuristische wijze geconfronteerd met de miserie van een aantal vetzakskes die vrij zwaar gehandicapt zijn. De schroom valt vrij snel weg en algauw is het vollen bak lachen geblazen met de gehandicapten in kwestie, het cynisme waarmee die zelf met hun miserie omgaan, je enorm ergeren aan het feit dat één van deze drie toch wel echt een ergerlijke kwal blijkt te zijn, stilletjes grijnzen of geëmotioneerd toekijken om de hoogte- en dieptepunten van hun vriendschap die ze tijdens de rit naar Spanje (en het verblijf ter plaatse) beleven. Waarbij het einde van de film abrupt als een ijskoude douche op het publiek wordt losgelaten.
Tijdens de aftiteling van Hasta La Vista was het muisstil in Zaal 1 van de Oostendse Kinepolis. Stijn Meuris zingt een heel erg mooi lied terwijl de witte letters over het zwarte scherm vliegen. Veel kijkers luisterden geëmotioneerd toe, anderen zaten wat onwezenlijk voor zich uit te staren en hadden niet veel aandacht voor de klanken. En toen de laatste letters van het scherm verdwenen, weerklonk er een luid applaus.
Weinig bioscoopfilms hadden mij zo hard te pakken en ik twitterde dan ook vrij snel na de vertoning mijn eindvonnis: dit is ongetwijfeld de mooiste Belgische film die ik ooit gezien heb. Geoffrey Enthoven slaagt er bij deze film in om het publiek mee te zuigen, het publiek continu tussen emoties weg en weer te slingeren om hen finaal een stomp in de maagstreek te bezorgen. Huilen en lachen lag zelden zo dicht bij elkaar als in Hasta La Vista!.
Dit is een film die naar mijn aanvoelen nog heel wat filmprijzen in de wacht zal slepen. Gewoonweg omdat deze doet waar cinema voor gemaakt is: keiharde emoties overbrengen, het publiek in deze emoties meeslepen. Ik heb over heel wat zaken nagedacht tijdens de rit naar huis achteraf. Hasta La Vista! heeft me ook heel wat zaken weten te relativeren. Ik hou van het leven. Ik hou van mijn leven. En misschien moeten we dat allemaal maar wat intenser doen. Samen met anderen.
Tijdens Filmfestival Oostende wordt deze film nog een aantal keer vertoond, daarna volgen ongetwijfeld ook alle andere cinema’s in onze lage landen.
De voorbije jaren het het Filmfestival Oostende regelmatig te kampen met de weersomstandigheden, in de zin van: het was vaak te mooi weer aan de kust om in een bioscoopzaal plaats te nemen, de terrasjes lonkten vaak te hevig. Als de trend van 2011 zich op dat vlak voortzet, zou FFO wel eens heel wat meer publiek kunnen lokken dan de vorige jaren.
Ik kon er persoonlijk vorig jaar niet bij zijn omdat ik tijdens dat filmfestival in Colombia zat, dit jaar zal het wel anders zijn, ook al omdat Filmfestival Oostende met een straffe affiche weet uit te pakken. De voorbije jaren leek het filmfestival op zoek naar een soort van eigen, unieke koers, waarbij de klemtoon gelegd werd op premières van TV-series en videogames. Dit bracht echter niet steeds het nodige succes met zich mee, waardoor dit jaar des te duidelijker de kaart van de film getrokken wordt, met drie pijlers die de voorbije jaren wel lof oogstten in Oostende: avant-premières van blockbusters en alternatievere films, de Vlaamse cinema en de persoonlijke selectie tijdloze klassiekers door een curator, dit jaar in de gedaante van Peter Van De Begin.
Op El Sur geef ik 5 duo-tickets weg voor Tropa de Elite 2, het vervolg op de bijzonder rauwe Braziliaanse film die een jaar of 3 geleden in de cinema was.
Het verhaal speelt zich 13 jaar na het eerste deel af. Kapitein Nascimento wordt geconfronteerd met nieuwe vijanden: de milities, corrupte politieagenten die zich opdringen bij de bevolking van de sloppenwijken. Wanneer hij in aanraking komt met het ‘systeem’ dat Rio de Janeiro controleert komt hij er achter dat het probleem veel groter is dan hij dacht. Maar dat is niet alles. Hij moet omgaan met de uitdaging van een stad die gedomineerd wordt door criminaliteit in combinatie met de constante bezorgdheid over een puberende zoon. Wanneer zijn persoonlijke en professionele wereld botsen is het resultaat explosief.
En dit bezorgt mij ook meteen nog eens een goede reden om hier de clip te posten van Rap Das Armas, het Braziliaanse nummer dat het thema vormde van Tropa de Elite (1) en tijdens die zomer in allerhande remixes en verschillende versies ook bij ons op talrijke feestjes passeerde…
We konden er niet naast kijken de voorbije dagen: kranten, TV en radio rapporteerden dat er een Amerikaanse versie van Loft aankomst en dat Erik Van Loy die gaat regisseren.
Wat mij in deze berichtgeving bijzonder hard opvalt, is dat er nergens sprake meer is van Bart De Pauw of om diens reactie gevraagd wordt. Toen Loft indertijd in België uitkwam, werd het namelijk volop geafficheerd als de film van Bart De Pauw. Hij heeft het verhaal verzonnen en neergepend, hij is nog steeds in de eerste plaats het brein achter de film.
Bart schreef die film bijeen toen hij nog bij Woestijnvis werkte. Ik meen mij te herinneren dat hij daarvoor bij wijze van spreken een (ongetwijfeld royaal) maandloon kreeg, voor velen was het een ultieme job: je jongensdroom verwezenlijken en er nog voor betaald worden ook. Maar alle rechten op het verhaal dat hij schreef, behoren toe aan Woestijnvis. Zij zijn het in de eerste plaats die ongetwijfeld serieus munt hebben geslagen uit de internationale releases van de film (eerst in Nederland, nu helemaal internationaal dankzij de U.S. of A. dus).
Dus ben ik eerlijk gezegd bijzonder benieuwd naar welke gevoelens er nou bij Bart De Pauw zouden primeren. Is hij fier omdat zijn plot universeel geapprecieerd lijkt te worden? Is hij nog steeds bijzonder blij als een kind omdat hij dankzij zijn vorige werkgever de kans kreeg om die film te maken? Of zou er toch frustratie supprimeren bovendrijven, frustratie omdat – zeker nu hij niet meer op de loonlijst van Vandenhautte staat – anderen nu met de pluimen (en de geldzakken) lijken te gaan lopen voor het werk dat hij indertijd verzet heeft, met nog bijzonder weinig appreciatie tot gevolg? “Het is zijn film niet meer”?
De analogie met “de ziel verkopen aan de duivel” is bijzonder groot, maar het zal ongetwijfeld nog heel veel mensen zijn overkomen die in loondienst werken: je krijgt de kans om aan een geniaal project te werken (een project dat je anders nooit verkocht zou krijgen wegens te kort aan invloedrijke banden of middelen om het te realiseren), maar een systeem aan ingenieuze contracten zorgt ervoor dat je daarna alle rechten op dat werk kwijt bent. Ga je voor het korte plezier van “het gewoon te kunnen realiseren” of ga je voor het grote risico van “alles in eigen naam en uit eigen portefeuille te gaan verwezenlijken”?
Uiteindelijk staan dergelijke verwezenlijkingen wel mooi op het CV, maar zou de wroeging niet nog bijzonder lang aan de ribben blijven plakken?
Dus ja, ik vraag me echt wel af wat Bart De Pauw vindt over de internationale export van zijn geesteskind. En zeker nu hij zondag met een nieuw programma op de buis komt, vind ik het bijzonder vreemd dat hij niet aan het woord komt. Over De Kazakkendraaiers en over Loft.
Hé Dominiek, wat is dat nu voor vreemde titel van een blogpost? Naar de Noordzee kan je toch altijd gratis gaan? En Texas ligt toch in Amerika en niet aan de Noordzee?
‘Noordzee, Texas’ is een coming-of-age verhaal, gebaseerd op het boek ‘Nooit gaat dit over’ van André Sollie, dat zich afspeelt in de jaren ’70. Het draait vooral rond de dagelijkse belevenissen van Pim (rol van de 15-jarige Jelle Florizoone) die worstelt met een puberale obsessie, zijn buurjongen. De rest van de rollen worden onder andere vertolkt door Ella-June Henrard (Bo uit de gelijknamige film van Hans Herbots), Katelijne Damen, Luk Wyns en Eva van der Gucht.
Op zaterdag 12 maart wordt er een screening van deze film gegeven in Kinepolis Gent. Om 11 uur ‘s morgens, maar iedereen die het wil gaan bekijken op dat moment krijgt er wel een kopje koffie bij als verwelkoming. Bovendien is deze screening volkomen gratis… Tenminste als je er voor inschrijft.
Dit initiatief wordt georganiseerd door ThankGod, twee fantastische gasten die zichzelf de Social Media Preachers noemen. Inschrijven kan via deze link.
Tijdens het opruimen, een paar weken geleden, vond ik plotseling een rijtje gratis cinematickets terug. Vervaldatum: 24/12/2010. Met als gevolg dat ik de voorbije week dus voor drie films richting Kinepolis afzakte, want het zou toch jammer geweest zijn om die tickets verloren te laten gaan.
Drie films passeerden dus de revue, drie films waarbij er niet al te veel mag/moet nagedacht worden, drie films waarbij het bijzonder gezellig was om – gezellig genesteld in een Kinepoliszetel – gewoon vollen bak de beelden te ondergaan en de visuele rollercoaster te beleven. Het waren geen cinefiele kaskrakers, ik vermoed niet dat ik kandidaat-Oscarwinnaars aan het werk gezien heb, maar wel 3 x uitstekend voer voor op een barkoude winteravond…
Zoals ik eerder deze week al blogde: van 31 oktober 2010 tot 6 november, vindt in Brugge de derde editie van het Razor Reel Fantastic Film Festival plaats. Met fantastische film wordt bedoeld dat er enkel producties getoond worden die met een gezonde portie fantasie geschreven werden: verhalen die de werkelijkheid overstijgen, die niet echt aan dit aardse tranendal ontsproten zijn. Geen waargebeurde drama’s en dergelijke dus, maar eerder science fiction, horror en andere imaginaire toestanden.
Ik draag dit festivalletje niet alleen een warm hart toe omwille van dit genre, maar ook omdat het een puur independent initiatief is, georganiseerd door en voor liefhebbers van de verschillende getoonde genres. Verwacht dan ook geen peperdure blockbusters, maar eerder b-films (u weet wel, dat genre dat o.m. Quentin Tarantino een warm hart toedraagt), kleinschaligere producties of films uit landen die bij ons nauwelijks aan bod komen. Het zijn dan ook voornamelijk films die nadien nooit of te nimmer in de reguliere bioscopen getoond zullen worden, al waren er in het verleden nu en dan wel films die eerst op dergelijke festivals van de fantastische film getoond werden, om nadien in het mainstream-circuit te belanden: denk maar aan Saw, The Blair Witch Project en [REC]. Meestal zijn het dan ook producties die met zeer beperkte middelen en fondsen gemaakt hebben en, niet toevallig, dan ook zelden zeer bekende acteurs en consoorten in de hoofdrollen hebben. Al is dit laatste de voorbije jaren licht aan het wijzigen, ook in filmland is het namelijk enigszins crisis geweest.
42 films uit het fantastic genre worden op Razor Reel getoond dit jaar. Daar zitten opnieuw heel wat horrorprenten en thrillers tussen (I luurv it!), maar ook van die Aziatische vechtfilms, verstand-op-nul actieprenten, komedie en zelfs een film met romantische inslag! Hieronder alvast, trailer- en samenvattingsgewijs, mijn selectie voor dit filmfestival…
Er zijn zo van die jaarlijks terugkerende evenementen, die ik steevast de max vind. Zoals de Halloween-night van Kinepolis: elk jaar opnieuw, in de nacht van 31 oktober op 1 november, serveert Kinepolis drie avant-premières op rij. En aangezien dit jaarlijks op gruwelnacht plaatsvindt, zijn het niet toevallig telkenmale 3 primeurs uit het thriller/horror-genre die op de kijker worden losgelaten.
De affiche kende de voorbije jaren al hoogte- en dieptepunten. Zo vond ik The Grudge II een paar jaar geleden verschrikkelijk slecht, terwijl de jaarlijks terugkerende Saw-films wel telkens bijzonder spannend en vermakelijk bleken. Het enige probleem dat ik jaarlijks heb: deze drie premières op rij beginnen telkenmale verdorie pas om 22u00, de laatste film is dus pas tegen 4u00 ‘s ochtends gedaan… en ik kan daar allemaal zo goed niet meer tegen, tegen van die lange nachten gevuld met films. Jaarlijks ga ik tijdens deze marathon het gevecht aan met het beestje dat “vermoeidheid” heet. Soms win ik het gevecht, meestal verlies ik het en dommel ik bij één van die films in voor een poosje. En heel vaak kom ik na deze marathon-avond doodop thuis met het heilige voornemen “dat het de laatste keer zal geweest zijn!”.
En dan pakt Kinepolis dit jaar verdorie met een onweerstaanbaar mooie horror-affiche uit dit jaar, dat ik weer keihard aan het twijfelen gegaan ben… Meer nog: er zit zelfs een rode draad in de affiche van dit jaar, meer bepaald “opsluitingen”!
De avond wordt dit jaar geopend met Buried: nadat hij aangevallen werd door een groep Iraqis, komt een Amerikaanse aannemer weer bij bewustzijn… om te beseffen dat hij levend begraven werd in een kist. Hij beschikt enkel over een aansteker, een GSM en 90 minuten zuurstof om aan deze claustrofobische ervaring te ontsnappen… Een geniaal uitgangspunt (“hoe komt men er in godsnaam achter waar je precies ligt???”), al vraag ik me – op basis van onderstaande trailer – af of er tijdens de film wel meer te zien zal zijn dan heel veel duisternis…
Tradities zijn er om in stand gehouden te worden, dus staat er ook dit jaar weer een Saw-film op het menu: Saw 3D, The Final Chapter. Als je de filmtitel mag geloven, is dit de allerlaatste editie ooit dus. Deze keer met 3D-brilletjes (al werken die toestellen nooit bij mij) en met massa’s nieuwe folteringen, al blijken deze dit keer niet in een gesloten gebouw maar op publieke locaties plaats te vinden. Tenminste, dat leidde ik uit onderstaande trailer af… Al zitten de slachtoffers uiteraard nog steeds mooi opgesloten in een kooi of vastgeketend aan de één of andere ingenieuze machine.
En de afsluiter wordt dit jaar Devil, over een groep mensen die schijnbaar toevallig in een zelfde liftkooi stappen… Die liftcabine komt te blokkeren, ook zij zitten dus tegen wil en dank met elkaar “opgesloten”, waarna algauw blijkt dat de duivel in hun midden is. Maar wie van de mede-opgeslotenen is er in godsnaam niet te vertrouwen?
Halloween valt dit jaar op een zondagavond, misschien vind ik ‘s namiddags de tijd om een tukje te doen, zodat ik alsnog uitgerust naar deze marathon kan afzakken. Want ‘k zie ‘t wel zitten, eigenlijk.
Trouwens, voor liefhebbers van het genre: van diezelfde 31 oktober tot 6 november, vindt in Brugge de derde editie van het Razor Reel Fantastic Film Festival plaats, met alleen maar “fantastische films”, films die je doen wegdromen of weghuiveren, die op bijzonder veel fantasie gebaseerd zijn. Ook hier komt jaarlijks heel wat horror aan bod (vaak independent films, onbekend maar daarom niet minderwaardig aan blockbusters waar heel wat geld tegenaan geworpen werd), maar dit jaar blijkt het gamma ook romantiek, science fiction en humor te bevatten. En voor de geïnteresseerden: er is ook een panelgesprek over “hoe een film met beperkt budget gemaakt kan worden”.
Donderdag wordt het programma van dit festival uit de doeken gedaan en ik hou het bijzonder goed in de gaten. Indien dit programma mij aanstaat, zou het wel eens kunnen dat ik daarvoor opteer i.p.v. voor de Halloweennacht van Kinepolis. Ook al omdat 50 Euro echt wel niét veel geld is om gedurende één week elke avond één of twee films op dit festival te gaan bekijken. En omdat het festival wordt samengesteld door een bende mensen die gewoonweg supergepassioneerd zijn door het fantastische genre. En de beste initiatieven (lees hier: festivals) ontstaan uit ongebreidelde passie, veeleer dan uit enorme budgetten…
Hieronder alvast een overzichtje van films die daar vorig jaar te zien waren (bij sommigen valt het keihard op dat ze met een mini-budget gemaakt zijn, bij anderen dan weer helemaal niet…)
Kiezen is verliezen. Net op de dag dat ik naar Colombia vertrek, start ook het Filmfestival van Oostende. Een filmfestival dat ik een bijzonder warm hart toedraag: het is jong (dit jaar de 4de editie), het is in de buurt en ik heb er de voorbije edities vaak heel toffe films gezien en ontdekt. En het is fijn om na een film te staan uitwaaien op de dijk aan ‘t zeetje, laat daar vooral geen twijfel over bestaan.
Het aanbod is dit jaar alvast opnieuw heerlijk. Er staan uiteraard ook een aantal films op de affiche die mij helemaal niet warm kunnen krijgen, maar er zijn er vooral een groot aantal die ik – na het bekijken van de trailer – meteen in mijn notablok heb aangekruist als “dit najaar te gaan bekijken!”. De trailers van die films heb ik alvast onderaan in deze blogpost geplakt, gebruik ze gerust als guideline voor het geval ook u één of twee avondjes Filmfestival-Aan-De-Zee wenst mee te pikken.
Maar dit jaar is ook de Master Selection onevenaarbaar. Jaarlijks vraagt de organisatie van het filmfestival aan een BV die “iets met films te maken heeft” om ook een persoonlijke selectie op te stellen van films uit het verleden die een grote indruk op hem/haar gemaakt hebben en ook die oudere films worden speciaal voor het festival nog eens op groot scherm als Cinema Experience geprojecteerd.
Dit jaar is deze ceremoniemeester Bart De Pauw, filmgewijs in de eerste plaats bekend als de schrijver van Loft. En waar Loft voornamelijk draaide om “onvoorspelbare of onverwachte twists in het plot”, zo lijkt ook de volledige selectie van De Pauw tot stand gekomen zijn. En het valt mij alvast op dat ik tot zijn generatie behoor: de meeste van de films die hij aanhaalt zag ik indertijd in de cinema en bezorgden mij een straffe adrenaline-rush of lieten mij steevast met een zwaar “what the fuck?“-gevoel achter. Mijn favoriete film allertijden zit alvast in de Master Selection van Bart De Pauw: The Usual Suspects, maar ook deze films uit zijn selectie vond ik ongezien straf: Lola Rennt, Memento, Hard Candy, Reservoir Dogs en The Machinist.
Filmfestival Oostende heeft dit jaar echt een top-affiche, zowel op vlak van oud als nieuw materiaal. En ook de liefhebbers van de Vlaamse cinema komen er stevig aan hun trekken, want “de beste Vlaamse films” van het voorbije jaar worden opnieuw getoond in het kader van de Vlaamse Filmprijzen (o.m. Dossier K en De Helaasheid Der Dingen), maar ook heel wat nieuwe Vlaamse producties worden er in (avant-)première getoond (o.m. Adem, Marieke Marieke en Vreemd Bloed).
