Het voorgerecht: Eén halfslachtige massagetafel met een dame die wat van veraf stond te wrijven op de rug van de heren die plaatsnamen op dat meubel. Heel veel drankkraampjes. “Cola Zero zonder Caffeïne” bleek absoluut niet te zuipen te zijn. Wat niet kon gezegd worden van de drankjes die geserveerd werden in de hoek rechts achteraan: BestWhisky.be. We hebben er verschillende geproefd, we zijn uiteindelijk vrij lang bij de “geturfde” whisky (met rokerige smaak) blijven plakken. Heerlijk. Maar het kroop in de benen.

Het hoofdgerecht: Drive Angry 3D is waarschijnlijk de slechtste film die de laatste 20 jaar in de bioscoop werd getoond. Het mag nog met een 3D-brilletje zijn. Spijtig dat Nicolas Cage zich tot dergelijke ondingen wist te verlagen. Een 3D-film bekijken bij Kinepolis kost 11 Euro. Die kan u beter niet spenderen aan deze actie-no-no.

Het dessert: Niet alleen won Nick een wijnwaardebon in de tombola, maar iedereen kreeg een zakje mee naar huis. Met een Ché Magazine van ergens eind vorig jaar en een Ché fotoboek met tijdloze, eindeloos lange benen daarin. Ook een flesje chocomelk en de één of andere energiedrank. En een zakje met welgeteld drie, in chocolade gedrenkte, bollekes popcorn erin. En een pulleke Brazilian Hot Mud & Red Dragonfruit Extract Shower Gel. En 2 aftrekkers (zoals in “flesopeners”, niet zoals in “ha ja, typisch iets dat je op een Men@TheMovies zou verwachten als bonus”). En een flexibel potlood. En irrelevante waardebonnen.

Het vonnis: Men@TheMovies moet je niet doen voor de tombola of het zakje dat je op het einde krijgt, maar de whisky-braspartij op het begin van de avond heeft er alsnog voor gezorgd dat het avondje het label EPIC opgekleefd kreeg. Zou ik nogmaals naar Men@TheMovies gaan? Heel graag, maar dan liefst ook met een gewoon goede film…

Een tweede probleem, dat daarmee gepaard gaat: ik ben een enorme chaoot. Als mij al eens zulke ideeën te binnen schieten, neem ik mij steevast voor om die direct ergens te gaan noteren, maar tegen dat ik er toe kom ben ik vaak al vergeten wat ik nou weer bedacht had. Of ik kan achteraf mijn gekrabbel niet meer lezen. Of heb er geen flauw benul meer van waar de Post-It met het tekstje “Het varken niet vergeten!!!” eigenlijk weer op sloeg. Of ik heb notities liggen, en mails, en bookmarks in mijn browser en een To Do-lijstje op m’n iPhone. Chaos dus.

Een maand of 3 geleden heb ik de applicatie Evernote leren kennen, op mijn PC geïnstalleerd en ik zag er helemaal het nut niet van in. Een week of 2 geleden ben ik dan toch Evernote beginnen gebruiken, het staat inmiddels geïnstalleerd op mijn privé PC, de PC op het werk, mijn iPhone en mijn iPad. En ik ben er nu een fervente enthousiasteling van geworden! Het komt perfect tegemoet aan het hierboven beschreven chaotische ideeënprobleem!

Evernote laat toe om waar en wanneer je ook bent “notities op te slaan”. Dat kan een rapportje zijn dat je hebt opgesteld, een paar losse ideeën, de URL van een website die je gevonden hebt of zelfs de inhoud van die website zelf (daar bestaat een handige plugin voor). Meer nog: de iPhone-applicatie laat bv. op heel handige wijze toe om foto’s te nemen en als “notitie” op te slaan of een berichtje in te spreken. En dit is bijzonder handig als ik over de één of andere weg aan het scheuren ben met de wagen of aan de lichten sta aan te schuiven. Of als ik gewoon iets interessants zie, onderweg, dat wel eens binnen mijn plannen zou kunnen gebruikt worden.

Bovendien laat Evernote toe om, binnen één en dezelfde applicatie, verschillende notablokken aan te maken. Zo kan je dus voor elk project een notitieboek creëren en daar nota’s van allerlei verschillende vormen en aard aan toevoegen. Een notablok “hapjes die ik ga serveren op oudejaarsavond” bijvoorbeeld. En een notablok “testen die ik nog moet uitvoeren op dat internetproject waar we op het werk mee bezig zijn”. En een notablok “interessante mensen die ik zeker moet uitnodigen op het evenement dat ik ga organiseren”. En een notablok “things to do before I become a very famous DJ of Latin-American party tunes”. Of zoiets.

Of een notablok “Zaken waar ik nog eens over moet bloggen”, zoals momenteel open staat… Ideaal om losse ideeën in die box te plempen, eventueel wat structuur te steken in de ideeën en pas als dit klaar is echt tot bloggen over te gaan…

Links zie je dus alle openstaande projectjes staan, in het midden een overzicht van de nota’s die al voor die project werden opgeslagen en rechts de inhoud van de geselecteerde nota. Evernote synchroniseert perfect tussen alle toestellen waarop het (met dezelfde account) is opgeslagen. Als ik nu een foto neem met mijn iPhone en als notitie opsla, zal ik die straks ook op mijn PC en op mijn iPad terugvinden. Ruimte en tijd hoeven dus alleszins geen enkele belemmering te vormen!
(Handig weetje: de iPhone ligt naast mijn bed, ik heb al meermaals iets ingesproken als ik daar ‘s nachts van wakkerschoot. Kuch.)

O ja, ook heel interessant bij deze toepassing: je kan mappen of notablokken gaan delen onder vrienden! Heel interessant dus als je bv. met een aantal mensen een evenement in mekaar wil boksen of aan het boksen bent en je wil brainstormgewijs materiaal verzamelen: deel een Evernote-map onder mekaar en laat de wilde ideeën maar binnenwaaien!

Ik ben fan, echt waar. Op vandaag zit ik nog op de gratis versie, maar ik zie mezelf vroeg of laat nog wel betaald overschakelen naar de Evernote Premium, op het moment dat ik één of meerdere van die extra features zou nodig hebben. Want $5/maand is nu ook weer zoveel geld niet hiervoor…

Ik ben niet zo een internet-bargainer, ik ga zelden gaan opbieden op allerlei websites als eBay en consoorten en ik heb er zeker nog nooit iets op geplaatst. Niet dat ik het systeem niet echt vertrouw of zo, maar ik ben vaak verschrikkelijk lui om dergelijke koopjes op te volgen. En vooral: ik erger me vaak mateloos aan de enorme verzendkosten die gepaard gaan met de aankoop van prullaria op zulke websites. Als je pakweg een leuk kadertje van 2 Euro zou kopen op eBay, moet je er al vaak 15 Euro bijbetalen omdat het toevallig vanuit pakweg Lubumbashi moet opgestuurd worden.

Aan deze verzuchting komt aanbod alvast zeer goed tegemoet: het is een Belgisch initiatief, met vrijwel enkel Belgische “aanbiedingen” erop. Voor de rest is deze website er ook prima in geslaagd om een bijzonder groot geheel aan zeer diverse voorwerpen op overzichtelijke wijze in duidelijke categorieën te gieten, vaak het moeilijkste bij dergelijke (ver-)koopwebsites.

Ook zeer mooi meegenomen: op de website zie je – in de verschillende aanbodcategorieën – niet alleen een lijstje van de voorwerpen die aangeboden worden, maar ook een kaartgewijze weergave van alle aanbiedingen. Ik ben iemand die, als ik al eens op zo een site zou kopen, alvorens finaal toe te happen, eerst het voorwerp eens écht wil gaan bekijken, voelen, vastpakken en cash betalen. Voor prullaria zou ik er dan ook niet echt voor naar de andere kant van ‘t land rijden, maar door de bijhorende Google-map kan dit alvast wreed goed in banen geleid worden.

Een zeer goede website, me dunkt. Okee: ik ben niet helemaal representatief, ik doe zelden beroep op zulke websites, maar toch: ik geloof heel sterk in dergelijke meer regionale initiatieven. Tinterweb heeft de laatste jaren heel wat grenzen naar beneden gehaald en ervoor gezorgd dat we heel makkelijk/snel kunnen communiceren of zaken doen tot aan de andere kant van de wereld, maar toch komt bij velen de behoefte terug om het lokaal te houden, om alle rompslomp met het buitenland een beetje te vermijden (heeft u ook al geregeld x Euro aan de postbode moeten betalen, omdat er een pakketje uit Amerika verstuurd was??) en weer volop te gaan voor het principe “beter een goede buur dan een verre vriend”. En daar voldoet tweedehands-website aanbod prima aan.

Als ik in de nabije of verre toekomst nog eens nood heb aan één of ander gadget (misschien eind dit jaar toch eens een tweedehands Playstation 3 in huis halen), dan kijk ik in ‘t vervolg vermoedelijk éérst naar aanbod.be en dan pas naar eBay.

Het bleek een soul-CD te zijn die mij werd toegestuurd. U moet weten dat ik gek ben op soul, maar dan op de uitbundige versie ervan. U weet wel, met grote blazerspartijen, met dartele en opgewekte piano’s, van die soul waar de levensvreugde van af spat. Ik ben stapelgek op Ray Charles en ook Amy Winehouse (de CD-versie wel te verstaan) heb ik grijsgedraaid. Van die soul waar je bijzonder uitgelaten op kunt staan afwassen of waar je met de ogen dicht van kunt genieten, liefst in de aanwezigheid van een lekkere fles rum of whisky.
Ik heb het minder voor de ingetogen soul door van die mannen die continu kreetjes slaan en met een hoge stem zingen. Knal me asjeblief niet af, maar zo heb ik redelijk een hekel aan Marvin Gaye. Slaapverwekkend soul vind ik dat. En ook het soulgebeuren van versleten diva’s als Mariah Carey zit in die categorie soul-die-ik-maar-niets-vind.

Het album dat mij werd opgestuurd, was The Defamation of Strickland Banks van Plan B. Ik vond Plan B met zijn occasionele bijdragen een fantastische frontman/rapper bij drum&bass-collectief Chase & Status, een paar weken geleden nog geniaal goed op Pukkelpop, waar hij nu spijtig genoeg niet meer bij zingt wegens bijzonder solo-succesvol in eigen land. En ook bij ons kwam hij in zijn solo-gedaante al een paar keer radiogewijs (voornamelijk op Radio 1 dan) langsgewaaid met de aanstekelijke single She Said. Die single vond ik eigenlijk best wel tof, heel erg poppy weliswaar, maar ik vond de vaak gehoorde vergelijking “de mannelijke Amy Winehouse” in dit nummer ook wel opgaan. Met veel goesting pleurde ik de CD dus in mijn autoradio.

Cadeau gekregen of niet, men vroeg mijn eerlijke mening over dit album, welnu: ik vind het maar niets. Plan B blijkt aan vrijwel alle voorwaarden te voldoen om, qua soul-artiest, bij mij in het “Vind ik niet leuk!”-vakje geduwd te worden.

Er staan een paar écht leuke nummers op dit album, zoals het fantastische Stay Too Long (waarin hij van funky soul overgaat naar heerlijke, snedige raps; een nummer dat mij écht aan zijn Chase & Status-bijdragen herinnert), de bovenvermelde single She Said en het gospel-achtige Welcome To Hell. Deze 3 nummers volgen elkaar op (komen ook vrij vroeg op het album), zorgen voor hooggespannen verwachtingen… en die worden niet ingelost. Wat volgt zijn heel wat vreselijk kleffe soulnummers en liedjes die slappe doordrukjes lijken van één van die drie geciteerde geweldig fijne nummers.

Het lijkt erop dat Plan B drie succesformules voor “een fijn radionummer” heeft ontwikkeld en dat hij daar meerdere keren mee aan de slag gegaan is… Waardoor de magie totaal verdwijnt en dit album – in totaliteit genomen – een matig tot vrij slecht album is.

Neem nu “What You Gonna Do”: een kopie van Stay Too Long, maar totaal ongebalanceerd… Te veel bedoeld als “popsong waarmee elke mainstream radioluisteraar vermurwd kan worden”, te weinig echte soul, te veel clichématige raps met te weinig gevoel…

Absoluut dieptepunt van The Defamation of Strickland Banks? Ongetwijfeld de draak van een nummer “I Know A Song”. Het begint als iets dat al duizend maal door de vreselijke James Blunt gezongen is, evolueert in de richting van een ondermaatse Mariah Carey-ballad en eindigt met heel veel strijkers en consoorten. Ik ben er van overtuigd dat dit nummer een zeer grote kans maakt om een kersthit in de U.K. te worden, het soort van kerstnummers waarop Westlife en de Spice Girls zaliger een decennium geleden patent op leken te hebben.

Jammer, heel jammer. Ik hoop dat er ook een Plan A is en dat daar na dit album vollen bak naartoe geswitcht gaat worden. Iets met meer vuilbekkerij, raps, stevige beats en dan mag daar gerust nu en dan een hoogstemmige melodieuze lijn mee gepaard gaan.
Allez ja, wat hij bij Chase & Status deed dus…

Inhoud: 3 confituurpotjes, 3 zakjes Quick & Fruity en een bijhorend kookboekje. Want daar ging het hem net over: Tiense Suiker heeft met deze Quick & Fruity een soort van suiker op de markt gebracht waarmee ie-de-reen – zelfs een onhandige kluns als ik – in een handomdraai heel lekkere en kakelverse confituur kan maken. En de foolproofness van hun product moest dus door uw dienaar uitgetest worden.

De opdracht luidde dus heel eenvoudig: koop het verse fruit naar keuze (of steel het uit de moestuin van je overburen) en maak Quick & Fruity-confituur. Daartoe kon ik het bijhorende kookboekje gebruiken, maar de bereidingswijze is zo eenvoudig en rechttoe/rechtaan dat een dergelijk kookboekje echt wel alleen maar overbodige luxe is…

Mijn fruitkeuze viel alvast op :

… verse aardbeien, verse rabarber en banaan! En in samenhangsel met die banaan ook een kleine hoeveelheid chocolade-smeltkorrels, waarover later meer.

De beweringen van de suikerfabrikant waren alvast helemaal waar: het houdt niets in om confituur te maken met deze suikervariant :

1. Kuis 250 gram van het fruit naar keuze. Doe het in kleine stukjes en smijt het in de dichtsbijzijnde blender.
2. Voeg een zakje van de Quick & Fruity-suiker toe.
3. 45 seconden mixen.
4. Klaar. Zet in de frigo en laat opstijven.

Simple as hell!

Nu, ik heb de “extra tip van Tiense Suiker” gevolgd en voegde volgende stappen toe aan dit productieproces :

5. Confituur in een grote kom (jaja, een grote kom, kwestie van geen overkokende massa te hebben!) doen en twee minuten in de microgolf zetten.
6. Omroeren.
7. Nog twee minuten in de microgolf.
8. Nog een keertje omroeren.

Voordelen van deze 4 extra stappen: de confituur krijgt een ietsje smeuïgere textuur (ik snap zélf niet wat ik hier aan het typen ben), maar vooral: ze blijft langer houdbaar. En aangezien ik geen zeven kinderen rondlopen heb die de confituurpot op één dag uitlepelen, leek mij dit laatste geen overbodige luxe.

Anyways, of je het nu in 4 of in 8 stappen doet, daarna moet je enkel nog alles in de pottekes overgieten en voor een paar uur in de koelkast zetten, kwestie van te laten opstijven. En het moet gezegd: ik vind deze eenvoudige confituurbereidingen eigenlijk echt wel heerlijk, lekkerder dan de bereidingen die je in de winkel kan kopen. Ze zien er trouwens als volgt uit :

Links de aardbeienconfituur, in het midden de rabarbervariant en rechts de bananenchoco. Die laatste is trouwens overheerlijk. Gewoon het recept volgens zoals bij ander fruit, na 3 minuten microgolftijd roer je 30 gram fondantchocolade-smeltkorrels onder de bananenpasta. Geloof me vrij: niet te koop in de winkels, maar bananenchoco heeft alles om de wereld te veroveren!

Kortom: fijn, eenvoudig en authentiek product. En daarom krijgt het alvast mijn totale goedkeuring.
Ik ga later deze zomer eens experimenteren met fruitcombinaties om soortgelijke confituren te blijven maken.

Disclaimer: het product in deze blogpost werd den wel gesponsord, mijn positieve mening erover is 100% persoonlijk. Als ik het een snertproduct had gevonden, had ik dit ook in deze blogpost laten blijken of had ik er in alle talen over gezwegen. Maar dit bleek dus niet het geval.

Ik kende Alicia Keys heus wel, maar die herinneringen dateerden van begin dit millennium ergens, toen ze haar Songs in A Minor had uitgebracht. Haar succesvolle single Fallin’ heb ik toentertijd grijsgedraaid en daar waren drie redenen voor: (1) ik vond het een schoon, puur nummer, (2) de wijven bezorgden mij kopzorgen en (3) ik speelde toen nog redelijk actief piano en wou dit liedje ook absoluut kunnen spelen. De opvolger, A Woman’s Worth, vond ik ook best een goede single, maar vanaf dan was ik Keys volkomen uit het oog verloren. Dus zo enorm “wild” over haar kan je mij niet noemen.

Tot ze een tweetal jaar geleden plotseling weer opdook, straffer, steviger en beter dan ik me kon herinneren. In 2008 en 2009 draafde ze op voor twee van de beste duetten die er de afgelopen jaren verschenen: met Jack White zong ze Another Way To Die (voor de nieuwste James Bond-film), met Jay-Z draafde ze dan weer een aantal maanden geleden op voor het New York-eerbetoon Empire State of Mind. Alicia Keys bleek plotseling niet meer het frêle, lieflijke meisje aan de piano zoals in den beginne, maar een diva met een klok van een stem die moeiteloos aan de Beyoncés van deze wereld leek te kunnen tippen. Ik was dus eigenlijk wel content dat ik dit album van Sony toegestuurd kreeg, want ik was latent nieuwsgierig geworden hoe een volledig album van deze herboren diva zou klinken.

Het album vangt aan op bijzonder Amerikaanse wijze… Eén of andere monoloogvan 13 seconden waarmee het album aangekondigd wordt. Mijn tenen gingen een beetje krullen… Maar dit werd meteen rechtgezet met het tweede nummer, “Love Is Blind”: een combinatie van Jevetta Steele, Lauryn Hill en Neneh Cherry, een nummer dat perfect bij een zomers chill-moment zou passen, heerlijke zondagochtendmuziek.
De vreugde was echter van korte duur. Er volgden een aantal nummers boordevol allerlei clichés: foute keyboards en pianoloops uit de jaren ’80 en heel (veel te) luchtige poppy songteksten. Ik checkte tussenin eventjes of deze CD écht niet ingezongen was door Mariah Carey (zoals het verschrikkelijke Un-thinkable (I’m Ready)).

Dit album lijkt op momenten op een verzamelalbum: een hoop grandioze nummers, maar spijtig genoeg ook een hoop bagger daartussen. Nu goed, let’s focus on the nice ones: in “Love Is My Desease” en “That’s How Strong My Love Is” klinkt Alicia geweldig en steekt ze Beyoncé naar de kroon, met diezelfde Beyoncé zingt ze trouwens één van de beste nummers van het album (“Put It In A Love Song”). Maar het absolute topnummer van de CD is, zonder enige twijfel “Empire State Of Mind (Part II) Broken Down”, een uitgeklede versie van de hit die ze momenteel met Jay-Z scoort, maar dan zonder hipperende hops op de achtergrond en met deels aangepaste lyrics. Ze slaagde er met dit nummer in om mijn ledematenbeharing rechtop te doen staan, naar mijn smaak toch wel één van de beste nummers uit het Urban/R&B-genre van de laatste jaren!

The Element of Freedom is een album dat groeit. Naarmate ik het vaker hoorde, begon ik het wel toffer te vinden, maar toch: ik had meer van Alicia Keys verwacht. Of meer bepaald: van dit album. Het lijkt mij niet fantastisch geproducet, de lyrics zijn overdreven zeemzoeterig en miljoenen keren déjà entendu (ze gaan allemaal over love, broken hearts en hoe geweldig ze zich wel voelt; een cover van Marva’s ‘k Voel mij vandaag zo hoemparapapa had niet misstaan op dit album) en de heerlijke vocale uithalen van Alicia Keys, zoals ze in haar hierboven geciteerde duetten liet horen, blijven grotendeels uit. Al bewijst ze wel met dit album een straffe soulstem te hebben.

Geef Alicia Keys een fantastische producer (zoals de reeds genoemde Jay-Z of pakweg Jack White of The Neptunes) en ik denk dat ze een bom van een R&B-album zou kunnen maken die zelfs door niet-liefhebbers van het genre in huis gehaald zou worden. Maar daar vind ik The Element of Freedom toch wel te licht voor.

Nu, ik hoop vooral dat Alicia Keys er in slaagt om een sublieme en zwaar rockende liveband rond zich te garen en dat ze daar ook één of ander Belgisch festival mee aandoet (als afsluiter van Cactusfestival of zo). Ongetwijfeld zouden de nummers uit dit album niet alleen beter tot hun recht komen, maar ik ben al even overtuigd dat ze met haar vocale uithalen een grote festivalmenigte met verstomming zou kunnen doen slaan.

Ik geef haar dus het voordeel van de twijfel. Omdat ze zo schoon is. Zingt. Zingt! Ik bedoel uiteraard zingen…
En wat de echte fans van het genre betreft: haal deze CD in huis, jullie zullen niet ontgoocheld zijn en dit album ongetwijfeld grijs draaien. Ook bij mij blijft hij alvast nog eventjes in de autoradio vastgeroest zitten.

Her en der beginnen er weer enquêtes op te duiken met het oog op een dergelijke terugblik en met de bedoeling om al wie o-zo-zoet was het afgelopen jaar in de bloemetjes te zetten: Clickx pakt naar jaarlijkse traditie uit met haar Website Van Het Jaar-verkiezing, er zijn al allerlei business- en managerverkiezingen m.b.t. 2009 bezig, Studio Brussel ging al op zoek naar de beste Belgische single van het afgelopen decennium en ook Humo zal (na de staking van morgen) ongetwijfeld heel gauw opnieuw uitpakken met eindejaarslijstjes en de Pop Poll.

Allemaal heel fijn, al vind ik dat dergelijke verkiezingen te vaak gepaard gaan met allerlei bloemetjes die naar vriendenkliekjes en consoorten gegooid worden, waarbij allerlei “Stem Op Mij!”-acties vaak niet geschuwd worden. Dus vond ik dat tijd was voor iets anders.

Ik vond 2009 persoonlijk een topjaar (heel fijne zaken beleefd, fantastische mensen leren kennen, maar vooral zeer veel plezier geput uit allerlei alledaagse gebeurtenissen). Maar geef toe: we kregen weer veel bullshit in onze strot geramd: lullige radiopresentatoren, bijzonder flauwe tv-series, achterlijke politici, kutzangers en -zangeressen, frustrerende beslissingen in de politiek en op allerlei sporttereinen, CD’s die beter nooit waren verschenen, bloggers die het gevoel hebben dat de evenaar door hun reet loopt, …

Laat ons dus ook deze mensen en gebeurtenissen eens in de bloemen zetten, zij die alles leken in het werk te stellen om ons jaar naar de kloten te helpen, maar er lekker niet in geslaagd zijn. En daarom presenteer ik u met veel plezier De Stoelgang Awards 2009.

Bij deze dan ook een warme oproep: vul de enquête in én verspreid ze ook zo breed mogelijk, via uw blog, Twitter-account, Facebook of zelfs via die bijzonder ouderwetse E-Mail-functie op uw PC.

Ik ga alvast op zoek naar een sponsor voor rollen WC-papier en de bijhorende WC-papier-houdertjes, zodat ik alle winnaars toch minstens deze trofee kan overhandigen of opsturen.
Ook een cameraman om dit alles op beeld vast te leggen, is nog van harte welkom.

(Evenals een Rode Kruis-medewerker om mij meermaals achteraf de eerste zorgen toe te dienen)

Voor zij die een dergelijke flop poll liever languit in de zetel (of met het ganse gezin rond tafel) invullen: een afdrukbare versie vindt u hier zo.

De reclameregie, u weet wel: die mannen die er voor zorgen dat er nu en dan een geanimeerd bannertje in de rechterkolom van deze weblog staat, contacteerde mij afgelopen weekend. Van 23 september tot 11 oktober organiseert Carrefour namelijk haar jaarlijks terugkerende wijnfestival en daarvoor worden ook een paar bloggers als proefkonijnen ingeschakeld. De vraag luidde dan ook naar welk wijntje mijn voorkeur uitging, zodat men mij iets naar eigen smaak zou kunnen opsturen. Laat daar geen twijfel over bestaan: mijn voorkeur gaat voor 100% uit naar Argentijnse. En ook wel een beetje naar Argentijnse wijn, de rode is subliem, de witte en rosé ook heel lekker.
Ik ben dus heel benieuwd wat ik binnenkort in of aan de brievenbus mag verwachten en heb alvast twee kelderruimtes helemaal vrijgemaakt (je weet maar nooit dat ze bijzonder gul zijn, daar bij Adhese en Carrefour).

Maar dit zal dus alcoholcadeautje nummer 3 zijn, een week geleden kreeg ik ook een grote fles Baileys Coffee (vergezeld met 20 sample-flesjes) thuis geleverd en tijdens mijn vakantie in juli werd een doos met 24 blikjes kant-en-klare alcoholmixen op de drempel achtergelaten. Beide werden mij opgestuurd door The Insiders, een relatief gloednieuw internet-concept waarbij de consument wordt ingeschakeld: bedrijven kunnen nieuwe producten lanceren, een paar duizend mensen krijgen er een eerste versie van in de brievenbus en hun taak is te evalueren, hun gedacht te laten horen en via mond-aan-mond-reclame vrienden en vijanden over dit product te informeren. En uiteraard kan ook u deel uitmaken van deze test- en proefgemeenschap, al zijn er u inmiddels wel al een 35.000 voor.

Om zelf ook een Insider te worden, volstaat het naar hun website te surfen en wat persoonlijke informatie achter te laten. Sporadisch worden er nieuwe campagnes gelanceerd, hiervan worden alle ingeschreven Insider-kandidaten per mail op de hoogte gebracht. Acties die ondermeer reeds passeerden waren Herta-deeg, Silan wasproduct en de genoemde alcoholische drinks. En heel binnenkort zal er blijkbaar gecitytript worden.
Om je kandidaat te stellen voor zo een actie, moet je vaak ook een goede reden (“waarom ben jij een ideale tester en promotor voor dit product?“) opgeven. Dat kan je ongelooflijke grote vriendenkring zijn, een op til staand feestje of een barbecue, een onvoorstelbaar welgelezen weblog of het feit dat je een afgezant van God bent. Ze maken dan voor zichzelf wel uit wie ze interessant genoeg vinden voor de campagne in kwestie.

En mijn eerste proefproduct was…

… een doos gevuld met blikjes, met mixdranken waarbij vooral bekende alcoholmerken (J&B, Smirnoff en Gordon’s) trachten in te spelen op de markt van cocktailliefhebbers en een alternatief trachten te bieden voor pakweg Breezer en consoorten.

Ik heb geproefd en laten proeven en de conclusie was: 2 héél lekkere mixes, eentje op het randje en één absolute afrader. En ook dat laatste mag ik zeggen, want mijn mening als Insidert telt, ha!

De absolute winnaar uit het rijtje was zonder enige twijfel de rum/cola-mix van Captain Morgan, het enige merk uit het rijtje dat mij tot dusver volkomen onbekend was. Ofschoon dit rummerk al jaren de absolute nummer 1 is in de U.S.A. was het hier niet verkrijgbaar, al zouden ze nu toch onze markt proberen te penetreren met deze cola-mix-in-blik. En dat is maar goed ook! De mengeling is alcoholisch sterk, maar qua smaak bijzonder zoet en lekker. Een héél gevaarlijk drankje waar je er te snel te veel van zou binnengieten. De Captain Morgan Spiced-rum is specifiek gemaakt voor een perfecte smaakcombinatie met cola, en het werkt. De vanillesmaak van de rum smaakt heerlijk door. Echt waar, liefhebber of niet: dit drankje moét iedereen eens geproefd hebben.

Op mijn persoonlijke nummer twee staat de andere cola-mix uit het pakket: J&B-cola. Een simpele, goed geproportioneerde whisky-cola.

Op de derde plaats strandde een drankje dat ik anders wel heel graag drink en mij geregeld ‘s avonds uitschenk: gin-tonic van Gordon’s. Maar als ik het zelf ga mixen, smaakt het steevast veel lekkerder dan de premix in blik uit dit aanbod: ik had de indruk dat er één of andere goedkopere tonic gebruikt werd of dat de bubbeltjes (zoals die die vrolijk knetteren in een fles Schweppes) gewoon niet in stand blijven in een blikje. Gevolg: het drankje was nogal flets, de smaak was er wel (en die was zeker OK), maar het Schweppes-gevoel was totaal afwezig. En net dié vrolijke bruis maakt voor mij een gin-tonic geslaagd. Net niét dus.

Absolute afrader uit het pakket: Smirnoff-appelsap. Ik ken persoonlijk geen enkele lekkere cocktail op basis van voornamelijk appelsap, dit mengsel deed me denken aan een combinatie van Appletise en wodka. Het feit dat Appletise hier niet meer op de markt is, zou genoeg moeten zeggen. Bocht.

Ennieweejs: ik heb hier nog een hele stapel kortingbonnen liggen voor mensen die zich één of meerdere van deze blikjes willen uitproberen. Geïnteresseerden laten hieronder maar een reactie achter. En voor de meest inventieve, verrassende, geestige of wat-dan-ook reactie heb ik hier nog 4 blikjes staan uit de bovenstaande korf, van elke smaak eentje. En ge krijgt er direct 2 sample-flesjes Baileys Coffee bovenop (in ruil voor uw oordeel over dat product, uiteraard).

Santé!

De dansschool heet Het Toeval en dat mag je in mijn geval heel letterlijk nemen. Ik was al een jaar of 3 aan een stuk op zoek naar een vrouwelijke danspartner die zich ook aan deze Argentijnse dans wilde wagen, maar ik vond er nooit eentje. Salsa, merengue en consoorten blijken de jongste jaren dan wel enorm aan populariteit gewonnen te hebben bij heel wat dames en heren, bij de tango lijkt dit tot dusver nog niet echt het geval. En toen werd ik gecontacteerd door de lesgever van Het Toeval. Dat hij een aantal geïnteresseerde dames solo had voor zijn cursus, maar te weinig heren vond. En of ik mij ook niet solo wou inschrijven en zo.
Why not? dacht ik, en aldus geschiedde. En gisteren moest ik dus voor het eerst met Marie-Jeanne (ze kon mijn moeder zijn!) aantreden. En ik heb afgezien. Eerst en vooral zweette ik zelf over mijn gansche lijf ende leeden, maar ik heb ook gemerkt dat het niet gemakkelijk zal worden met mijn danspartner de volgende weken. Ze is moeilijk te leiden en verloor op momenten helemaal het ritme, de concentratie en de goesting. Ach, we slaan er ons wel door. Hoop ‘k.
En ik hoop dat het grootte-verschil tussen ons twee voor geen al te onoverkomelijke problemen gaat zorgen.

Trouwens: Het Toeval schijnt een heel eigen dansmethode te gebruiken en dat kwam gisteren al aan het licht. Bij heel wat tango-opleidingen leert men in de eerste les de start-basispas waarmee velen de tango steevast beginnen. Bij Het Toeval was dit niet zo, deze organisatie gaat heel moleculair te werk: minimale bouwstenen en stapmethodes tijdens de eerste lessen en vervolgens worden die één voor één gecombineerd tot de feitelijke dansbewegingen. Gisteren hebben we voornamelijk heel wat gestapt op het ritme van de muziek, zowel solo als face-to-face met de danspartner. Voorwaarts gestapt, achterwaarts, opzij, met kleine en grote tred om aldus de “meest comfortable pasgrootte” individueel te ontdekken.

En de soundtrack was bijzonder fijn. Van Piazzolla tot Gotan Project.