Haja, hoe was de Men@The Movies van vorige week eigenlijk?
Het voorgerecht: Eén halfslachtige massagetafel met een dame die wat van veraf stond te wrijven op de rug van de heren die plaatsnamen op dat meubel. Heel veel drankkraampjes. “Cola Zero zonder Caffeïne” bleek absoluut niet te zuipen te zijn. Wat niet kon gezegd worden van de drankjes die geserveerd werden in de hoek rechts achteraan: BestWhisky.be. We hebben er verschillende geproefd, we zijn uiteindelijk vrij lang bij de “geturfde” whisky (met rokerige smaak) blijven plakken. Heerlijk. Maar het kroop in de benen.
Het hoofdgerecht:Drive Angry 3D is waarschijnlijk de slechtste film die de laatste 20 jaar in de bioscoop werd getoond. Het mag nog met een 3D-brilletje zijn. Spijtig dat Nicolas Cage zich tot dergelijke ondingen wist te verlagen. Een 3D-film bekijken bij Kinepolis kost 11 Euro. Die kan u beter niet spenderen aan deze actie-no-no.
Het dessert: Niet alleen won Nick een wijnwaardebon in de tombola, maar iedereen kreeg een zakje mee naar huis. Met een Ché Magazine van ergens eind vorig jaar en een Ché fotoboek met tijdloze, eindeloos lange benen daarin. Ook een flesje chocomelk en de één of andere energiedrank. En een zakje met welgeteld drie, in chocolade gedrenkte, bollekes popcorn erin. En een pulleke Brazilian Hot Mud & Red Dragonfruit Extract Shower Gel. En 2 aftrekkers (zoals in “flesopeners”, niet zoals in “ha ja, typisch iets dat je op een Men@TheMovies zou verwachten als bonus”). En een flexibel potlood. En irrelevante waardebonnen.
Het vonnis: Men@TheMovies moet je niet doen voor de tombola of het zakje dat je op het einde krijgt, maar de whisky-braspartij op het begin van de avond heeft er alsnog voor gezorgd dat het avondje het label EPIC opgekleefd kreeg. Zou ik nogmaals naar Men@TheMovies gaan? Heel graag, maar dan liefst ook met een gewoon goede film…
Ik heb één groot probleem. Ik loop continu rond met ideeën in mijn hoofd. Zowel over nieuwe als over reeds in ontwikkeling zijnde projecten. Zowel over het werk als over zaken die ik toch dringend eens in mijn vrije tijd zou moeten gaan doen. En die ideeën bespringen mij op de wildvreemdste momenten: tijdens het maaien van het gras, als ik in de zetel efkes lig te chillen, als ik aan het winkelen ben of zelfs op dit eigenste moment nu ik een blogpost aan het schrijven ben.
Een tweede probleem, dat daarmee gepaard gaat: ik ben een enorme chaoot. Als mij al eens zulke ideeën te binnen schieten, neem ik mij steevast voor om die direct ergens te gaan noteren, maar tegen dat ik er toe kom ben ik vaak al vergeten wat ik nou weer bedacht had. Of ik kan achteraf mijn gekrabbel niet meer lezen. Of heb er geen flauw benul meer van waar de Post-It met het tekstje “Het varken niet vergeten!!!” eigenlijk weer op sloeg. Of ik heb notities liggen, en mails, en bookmarks in mijn browser en een To Do-lijstje op m’n iPhone. Chaos dus.
Een maand of 3 geleden heb ik de applicatie Evernote leren kennen, op mijn PC geïnstalleerd en ik zag er helemaal het nut niet van in. Een week of 2 geleden ben ik dan toch Evernote beginnen gebruiken, het staat inmiddels geïnstalleerd op mijn privé PC, de PC op het werk, mijn iPhone en mijn iPad. En ik ben er nu een fervente enthousiasteling van geworden! Het komt perfect tegemoet aan het hierboven beschreven chaotische ideeënprobleem!
Evernote laat toe om waar en wanneer je ook bent “notities op te slaan”. Dat kan een rapportje zijn dat je hebt opgesteld, een paar losse ideeën, de URL van een website die je gevonden hebt of zelfs de inhoud van die website zelf (daar bestaat een handige plugin voor). Meer nog: de iPhone-applicatie laat bv. op heel handige wijze toe om foto’s te nemen en als “notitie” op te slaan of een berichtje in te spreken. En dit is bijzonder handig als ik over de één of andere weg aan het scheuren ben met de wagen of aan de lichten sta aan te schuiven. Of als ik gewoon iets interessants zie, onderweg, dat wel eens binnen mijn plannen zou kunnen gebruikt worden.
Bovendien laat Evernote toe om, binnen één en dezelfde applicatie, verschillende notablokken aan te maken. Zo kan je dus voor elk project een notitieboek creëren en daar nota’s van allerlei verschillende vormen en aard aan toevoegen. Een notablok “hapjes die ik ga serveren op oudejaarsavond” bijvoorbeeld. En een notablok “testen die ik nog moet uitvoeren op dat internetproject waar we op het werk mee bezig zijn”. En een notablok “interessante mensen die ik zeker moet uitnodigen op het evenement dat ik ga organiseren”. En een notablok “things to do before I become a very famous DJ of Latin-American party tunes”. Of zoiets.
Of een notablok “Zaken waar ik nog eens over moet bloggen”, zoals momenteel open staat… Ideaal om losse ideeën in die box te plempen, eventueel wat structuur te steken in de ideeën en pas als dit klaar is echt tot bloggen over te gaan…
Links zie je dus alle openstaande projectjes staan, in het midden een overzicht van de nota’s die al voor die project werden opgeslagen en rechts de inhoud van de geselecteerde nota. Evernote synchroniseert perfect tussen alle toestellen waarop het (met dezelfde account) is opgeslagen. Als ik nu een foto neem met mijn iPhone en als notitie opsla, zal ik die straks ook op mijn PC en op mijn iPad terugvinden. Ruimte en tijd hoeven dus alleszins geen enkele belemmering te vormen! (Handig weetje: de iPhone ligt naast mijn bed, ik heb al meermaals iets ingesproken als ik daar ‘s nachts van wakkerschoot. Kuch.)
O ja, ook heel interessant bij deze toepassing: je kan mappen of notablokken gaan delen onder vrienden! Heel interessant dus als je bv. met een aantal mensen een evenement in mekaar wil boksen of aan het boksen bent en je wil brainstormgewijs materiaal verzamelen: deel een Evernote-map onder mekaar en laat de wilde ideeën maar binnenwaaien!
Ik ben fan, echt waar. Op vandaag zit ik nog op de gratis versie, maar ik zie mezelf vroeg of laat nog wel betaald overschakelen naar de Evernote Premium, op het moment dat ik één of meerdere van die extra features zou nodig hebben. Want $5/maand is nu ook weer zoveel geld niet hiervoor…
Op expliciete vraag van de man achter aanbod.be volgt bij deze een (promotionele) review van zijn website.
Ik ben niet zo een internet-bargainer, ik ga zelden gaan opbieden op allerlei websites als eBay en consoorten en ik heb er zeker nog nooit iets op geplaatst. Niet dat ik het systeem niet echt vertrouw of zo, maar ik ben vaak verschrikkelijk lui om dergelijke koopjes op te volgen. En vooral: ik erger me vaak mateloos aan de enorme verzendkosten die gepaard gaan met de aankoop van prullaria op zulke websites. Als je pakweg een leuk kadertje van 2 Euro zou kopen op eBay, moet je er al vaak 15 Euro bijbetalen omdat het toevallig vanuit pakweg Lubumbashi moet opgestuurd worden.
Aan deze verzuchting komt aanbod alvast zeer goed tegemoet: het is een Belgisch initiatief, met vrijwel enkel Belgische “aanbiedingen” erop. Voor de rest is deze website er ook prima in geslaagd om een bijzonder groot geheel aan zeer diverse voorwerpen op overzichtelijke wijze in duidelijke categorieën te gieten, vaak het moeilijkste bij dergelijke (ver-)koopwebsites.
Ook zeer mooi meegenomen: op de website zie je – in de verschillende aanbodcategorieën – niet alleen een lijstje van de voorwerpen die aangeboden worden, maar ook een kaartgewijze weergave van alle aanbiedingen. Ik ben iemand die, als ik al eens op zo een site zou kopen, alvorens finaal toe te happen, eerst het voorwerp eens écht wil gaan bekijken, voelen, vastpakken en cash betalen. Voor prullaria zou ik er dan ook niet echt voor naar de andere kant van ‘t land rijden, maar door de bijhorende Google-map kan dit alvast wreed goed in banen geleid worden.
Een zeer goede website, me dunkt. Okee: ik ben niet helemaal representatief, ik doe zelden beroep op zulke websites, maar toch: ik geloof heel sterk in dergelijke meer regionale initiatieven. Tinterweb heeft de laatste jaren heel wat grenzen naar beneden gehaald en ervoor gezorgd dat we heel makkelijk/snel kunnen communiceren of zaken doen tot aan de andere kant van de wereld, maar toch komt bij velen de behoefte terug om het lokaal te houden, om alle rompslomp met het buitenland een beetje te vermijden (heeft u ook al geregeld x Euro aan de postbode moeten betalen, omdat er een pakketje uit Amerika verstuurd was??) en weer volop te gaan voor het principe “beter een goede buur dan een verre vriend”. En daar voldoet tweedehands-website aanbod prima aan.
Als ik in de nabije of verre toekomst nog eens nood heb aan één of ander gadget (misschien eind dit jaar toch eens een tweedehands Playstation 3 in huis halen), dan kijk ik in ‘t vervolg vermoedelijk éérst naar aanbod.be en dan pas naar eBay.
De reclameregie vroeg mij, in opdracht van Warner, of ze mij een CD’tje mochten opsturen. “Graag!” antwoordde ik. Ik laat me graag verrassen door muziek, zeker als ik die gratis in de pollen gedrukt krijg met de vraag of ik het ook bloggewijs wil reviewen.
Het bleek een soul-CD te zijn die mij werd toegestuurd. U moet weten dat ik gek ben op soul, maar dan op de uitbundige versie ervan. U weet wel, met grote blazerspartijen, met dartele en opgewekte piano’s, van die soul waar de levensvreugde van af spat. Ik ben stapelgek op Ray Charles en ook Amy Winehouse (de CD-versie wel te verstaan) heb ik grijsgedraaid. Van die soul waar je bijzonder uitgelaten op kunt staan afwassen of waar je met de ogen dicht van kunt genieten, liefst in de aanwezigheid van een lekkere fles rum of whisky.
Ik heb het minder voor de ingetogen soul door van die mannen die continu kreetjes slaan en met een hoge stem zingen. Knal me asjeblief niet af, maar zo heb ik redelijk een hekel aan Marvin Gaye. Slaapverwekkend soul vind ik dat. En ook het soulgebeuren van versleten diva’s als Mariah Carey zit in die categorie soul-die-ik-maar-niets-vind.
Het album dat mij werd opgestuurd, was The Defamation of Strickland Banks van Plan B. Ik vond Plan B met zijn occasionele bijdragen een fantastische frontman/rapper bij drum&bass-collectief Chase & Status, een paar weken geleden nog geniaal goed op Pukkelpop, waar hij nu spijtig genoeg niet meer bij zingt wegens bijzonder solo-succesvol in eigen land. En ook bij ons kwam hij in zijn solo-gedaante al een paar keer radiogewijs (voornamelijk op Radio 1 dan) langsgewaaid met de aanstekelijke single She Said. Die single vond ik eigenlijk best wel tof, heel erg poppy weliswaar, maar ik vond de vaak gehoorde vergelijking “de mannelijke Amy Winehouse” in dit nummer ook wel opgaan. Met veel goesting pleurde ik de CD dus in mijn autoradio.
Cadeau gekregen of niet, men vroeg mijn eerlijke mening over dit album, welnu: ik vind het maar niets. Plan B blijkt aan vrijwel alle voorwaarden te voldoen om, qua soul-artiest, bij mij in het “Vind ik niet leuk!”-vakje geduwd te worden.
Er staan een paar écht leuke nummers op dit album, zoals het fantastische Stay Too Long (waarin hij van funky soul overgaat naar heerlijke, snedige raps; een nummer dat mij écht aan zijn Chase & Status-bijdragen herinnert), de bovenvermelde single She Said en het gospel-achtige Welcome To Hell. Deze 3 nummers volgen elkaar op (komen ook vrij vroeg op het album), zorgen voor hooggespannen verwachtingen… en die worden niet ingelost. Wat volgt zijn heel wat vreselijk kleffe soulnummers en liedjes die slappe doordrukjes lijken van één van die drie geciteerde geweldig fijne nummers.
Het lijkt erop dat Plan B drie succesformules voor “een fijn radionummer” heeft ontwikkeld en dat hij daar meerdere keren mee aan de slag gegaan is… Waardoor de magie totaal verdwijnt en dit album – in totaliteit genomen – een matig tot vrij slecht album is.
Neem nu “What You Gonna Do”: een kopie van Stay Too Long, maar totaal ongebalanceerd… Te veel bedoeld als “popsong waarmee elke mainstream radioluisteraar vermurwd kan worden”, te weinig echte soul, te veel clichématige raps met te weinig gevoel…
Absoluut dieptepunt van The Defamation of Strickland Banks? Ongetwijfeld de draak van een nummer “I Know A Song”. Het begint als iets dat al duizend maal door de vreselijke James Blunt gezongen is, evolueert in de richting van een ondermaatse Mariah Carey-ballad en eindigt met heel veel strijkers en consoorten. Ik ben er van overtuigd dat dit nummer een zeer grote kans maakt om een kersthit in de U.K. te worden, het soort van kerstnummers waarop Westlife en de Spice Girls zaliger een decennium geleden patent op leken te hebben.
Jammer, heel jammer. Ik hoop dat er ook een Plan A is en dat daar na dit album vollen bak naartoe geswitcht gaat worden. Iets met meer vuilbekkerij, raps, stevige beats en dan mag daar gerust nu en dan een hoogstemmige melodieuze lijn mee gepaard gaan. Allez ja, wat hij bij Chase & Status deed dus…
Een tiental dagen geleden, stond een vriendelijke dame van Tiense Suiker mij na het werk op te wachten voor mijn thuis. In opdracht van de conversatiestarters kwam ze mij een pakketje afleveren :
Inhoud: 3 confituurpotjes, 3 zakjes Quick & Fruity en een bijhorend kookboekje. Want daar ging het hem net over: Tiense Suiker heeft met deze Quick & Fruity een soort van suiker op de markt gebracht waarmee ie-de-reen – zelfs een onhandige kluns als ik – in een handomdraai heel lekkere en kakelverse confituur kan maken. En de foolproofness van hun product moest dus door uw dienaar uitgetest worden.
Zoals ik in mijn vorige blogpost schreef: ik vind het steevast plezant om eens een CD in de hand geduwd te krijgen, een album waarvan ik niet echt van plan was die in huis te halen. Omdat ik er nog nooit van gehoord heb, omdat ik het vooroordeel heb dat het “niet echt mijn genre is” of gewoon zomaar. Vorige week contacteerden de mannen van de reclameregie mij. Of ze mij, in opdracht van Sony, een CD mochten opsturen. Of ik die wou beluisteren. En of ik er dan ook iets over wou schrijven op m’n blog. Ik riep driewerf ja, hoera en hoezee. En aldus belandde The Element Of Freedom, de nieuwste van Alicia Keys, in m’n brievenbus.
Volgende zaterdag trek ik naar Barcamp Ghent. De poll-stemmer in u heeft beslist dat ik er een presentatie ga houden over “Waarom ik niét aan pensioensparen doe.” Daar heb ik al spijt van, maar alas: morgenavond zoek ik er het materiaal voor bij mekaar. En ik hoop ten stelligste dat ik er in slaag om 20 minuten praatvoer bij elkaar te krijgen.
Morgennamiddag ga ik naar de Kerstmarkt in Rijsel. Ik ben er nooit eerder geweest, maar het heeft een zeer goede reputatie qua winkelkraampjes en marktaanbod: niet alleen specialiteiten uit het land van de Ch’tis, maar ook lekkernijen en nice-to-haves uit Oostblok-regionen, Canada en Indiaans Amerika. Ik ga er voornamelijk om heel veel te proeven en om mijn diepvries eens met originele voedingswaren op te vullen. En voor decoratieve spulletjes, want daar staan er nooit genoeg van in huis. En voor een kerststal. En voor cadeautjes. Als er iemand wil helpen dragen: graag, héél graag!
Gisterenavond dacht ik een beslissing gemaakt te hebben. Over een reis voor volgend jaar in de zomer. Ik heb ongelooflijk veel goesting om een drietal weken door Colombia te trekken, een land dat er op foto’s en filmpjes adembenemend uitziet, een land ook dat nog niet vergeven is van toeristen en de bijhorende commerce.
Vandaag ben ik er niet meer zo zeker van. Meermaals kreeg ik de vraag “Ben je je leven al beu, misschien?” voorgeschoteld. Voor velen heeft het land blijkbaar nog steeds een heel kwalijke reputatie op vlak van burgeroorlogen, drugskartels en muterende aliens. Sommige (reis-)websites beweren echter dat het land ook heel wat veilige en bloedmooie regionen heeft om doorheen te trekken.
Vandaar een vraag/oproep: zijn er onder u die mij tips kunnen geven? Kan iemand mij absoluut bevestigen dat het land reiswaardig is, dan wel helemaal af te raden? Iemand die ooit al Colombia bezocht heeft? Of veel beter nog: avonturiers onder u die het ook ronduit zouden zien zitten om door dit onontgonnen stukje Zuid-Amerika te trekken? Wendt u tot het reactieluik!
Okee, de dagen worden korter, de avonden langer, dus is de fase aangebroken waarin het officieel gepermitteerd is om terug te blikken op het voorbije jaar. (Nu al? Ja, nu al. En hou je mond.)
Her en der beginnen er weer enquêtes op te duiken met het oog op een dergelijke terugblik en met de bedoeling om al wie o-zo-zoet was het afgelopen jaar in de bloemetjes te zetten: Clickx pakt naar jaarlijkse traditie uit met haar Website Van Het Jaar-verkiezing, er zijn al allerlei business- en managerverkiezingen m.b.t. 2009 bezig, Studio Brussel ging al op zoek naar de beste Belgische single van het afgelopen decennium en ook Humo zal (na de staking van morgen) ongetwijfeld heel gauw opnieuw uitpakken met eindejaarslijstjes en de Pop Poll.
Allemaal heel fijn, al vind ik dat dergelijke verkiezingen te vaak gepaard gaan met allerlei bloemetjes die naar vriendenkliekjes en consoorten gegooid worden, waarbij allerlei “Stem Op Mij!”-acties vaak niet geschuwd worden. Dus vond ik dat tijd was voor iets anders.
Ik vond 2009 persoonlijk een topjaar (heel fijne zaken beleefd, fantastische mensen leren kennen, maar vooral zeer veel plezier geput uit allerlei alledaagse gebeurtenissen). Maar geef toe: we kregen weer veel bullshit in onze strot geramd: lullige radiopresentatoren, bijzonder flauwe tv-series, achterlijke politici, kutzangers en -zangeressen, frustrerende beslissingen in de politiek en op allerlei sporttereinen, CD’s die beter nooit waren verschenen, bloggers die het gevoel hebben dat de evenaar door hun reet loopt, …
Laat ons dus ook deze mensen en gebeurtenissen eens in de bloemen zetten, zij die alles leken in het werk te stellen om ons jaar naar de kloten te helpen, maar er lekker niet in geslaagd zijn. En daarom presenteer ik u met veel plezier De Stoelgang Awards 2009.
Bij deze dan ook een warme oproep: vul de enquête in én verspreid ze ook zo breed mogelijk, via uw blog, Twitter-account, Facebook of zelfs via die bijzonder ouderwetse E-Mail-functie op uw PC.
Ik ga alvast op zoek naar een sponsor voor rollen WC-papier en de bijhorende WC-papier-houdertjes, zodat ik alle winnaars toch minstens deze trofee kan overhandigen of opsturen.
Ook een cameraman om dit alles op beeld vast te leggen, is nog van harte welkom.
(Evenals een Rode Kruis-medewerker om mij meermaals achteraf de eerste zorgen toe te dienen)
Voor zij die een dergelijke flop poll liever languit in de zetel (of met het ganse gezin rond tafel) invullen: een afdrukbare versie vindt u hier zo.
Ze weten de laatste tijd wel op mijn zwakke punt in te spelen, die internet-adverteerders. En aldus stopte er de laatste maanden al een paar keer een bestelwagen van De Post voor de deur van Casa Domino met een kartonnen doos vol vloeibare spiritus. En ik zag dat het goed was.
De reclameregie, u weet wel: die mannen die er voor zorgen dat er nu en dan een geanimeerd bannertje in de rechterkolom van deze weblog staat, contacteerde mij afgelopen weekend. Van 23 september tot 11 oktober organiseert Carrefour namelijk haar jaarlijks terugkerende wijnfestival en daarvoor worden ook een paar bloggers als proefkonijnen ingeschakeld. De vraag luidde dan ook naar welk wijntje mijn voorkeur uitging, zodat men mij iets naar eigen smaak zou kunnen opsturen. Laat daar geen twijfel over bestaan: mijn voorkeur gaat voor 100% uit naar Argentijnse. En ook wel een beetje naar Argentijnse wijn, de rode is subliem, de witte en rosé ook heel lekker.
Ik ben dus heel benieuwd wat ik binnenkort in of aan de brievenbus mag verwachten en heb alvast twee kelderruimtes helemaal vrijgemaakt (je weet maar nooit dat ze bijzonder gul zijn, daar bij Adhese en Carrefour).
Maar dit zal dus alcoholcadeautje nummer 3 zijn, een week geleden kreeg ik ook een grote fles Baileys Coffee (vergezeld met 20 sample-flesjes) thuis geleverd en tijdens mijn vakantie in juli werd een doos met 24 blikjes kant-en-klare alcoholmixen op de drempel achtergelaten. Beide werden mij opgestuurd door The Insiders, een relatief gloednieuw internet-concept waarbij de consument wordt ingeschakeld: bedrijven kunnen nieuwe producten lanceren, een paar duizend mensen krijgen er een eerste versie van in de brievenbus en hun taak is te evalueren, hun gedacht te laten horen en via mond-aan-mond-reclame vrienden en vijanden over dit product te informeren. En uiteraard kan ook u deel uitmaken van deze test- en proefgemeenschap, al zijn er u inmiddels wel al een 35.000 voor.
Gisterenavond is hij van start gegaan. Mijn cursus tango-voor-beginners. En met “mijn” bedoel ik uiteraard niet dat ik die cursus geef, maar wel dat ik één van de dertig aanwezigen ben die de kneepjes van de tango en de milonga tracht vast te krijgen.
De dansschool heet Het Toeval en dat mag je in mijn geval heel letterlijk nemen. Ik was al een jaar of 3 aan een stuk op zoek naar een vrouwelijke danspartner die zich ook aan deze Argentijnse dans wilde wagen, maar ik vond er nooit eentje. Salsa, merengue en consoorten blijken de jongste jaren dan wel enorm aan populariteit gewonnen te hebben bij heel wat dames en heren, bij de tango lijkt dit tot dusver nog niet echt het geval. En toen werd ik gecontacteerd door de lesgever van Het Toeval. Dat hij een aantal geïnteresseerde dames solo had voor zijn cursus, maar te weinig heren vond. En of ik mij ook niet solo wou inschrijven en zo. Why not? dacht ik, en aldus geschiedde. En gisteren moest ik dus voor het eerst met Marie-Jeanne (ze kon mijn moeder zijn!) aantreden. En ik heb afgezien. Eerst en vooral zweette ik zelf over mijn gansche lijf ende leeden, maar ik heb ook gemerkt dat het niet gemakkelijk zal worden met mijn danspartner de volgende weken. Ze is moeilijk te leiden en verloor op momenten helemaal het ritme, de concentratie en de goesting. Ach, we slaan er ons wel door. Hoop ‘k.
En ik hoop dat het grootte-verschil tussen ons twee voor geen al te onoverkomelijke problemen gaat zorgen.
Trouwens: Het Toeval schijnt een heel eigen dansmethode te gebruiken en dat kwam gisteren al aan het licht. Bij heel wat tango-opleidingen leert men in de eerste les de start-basispas waarmee velen de tango steevast beginnen. Bij Het Toeval was dit niet zo, deze organisatie gaat heel moleculair te werk: minimale bouwstenen en stapmethodes tijdens de eerste lessen en vervolgens worden die één voor één gecombineerd tot de feitelijke dansbewegingen. Gisteren hebben we voornamelijk heel wat gestapt op het ritme van de muziek, zowel solo als face-to-face met de danspartner. Voorwaarts gestapt, achterwaarts, opzij, met kleine en grote tred om aldus de “meest comfortable pasgrootte” individueel te ontdekken.
