De reclameregie vroeg mij, in opdracht van Warner, of ze mij een CD’tje mochten opsturen. “Graag!” antwoordde ik. Ik laat me graag verrassen door muziek, zeker als ik die gratis in de pollen gedrukt krijg met de vraag of ik het ook bloggewijs wil reviewen.
Het bleek een soul-CD te zijn die mij werd toegestuurd. U moet weten dat ik gek ben op soul, maar dan op de uitbundige versie ervan. U weet wel, met grote blazerspartijen, met dartele en opgewekte piano’s, van die soul waar de levensvreugde van af spat. Ik ben stapelgek op Ray Charles en ook Amy Winehouse (de CD-versie wel te verstaan) heb ik grijsgedraaid. Van die soul waar je bijzonder uitgelaten op kunt staan afwassen of waar je met de ogen dicht van kunt genieten, liefst in de aanwezigheid van een lekkere fles rum of whisky.
Ik heb het minder voor de ingetogen soul door van die mannen die continu kreetjes slaan en met een hoge stem zingen. Knal me asjeblief niet af, maar zo heb ik redelijk een hekel aan Marvin Gaye. Slaapverwekkend soul vind ik dat. En ook het soulgebeuren van versleten diva’s als Mariah Carey zit in die categorie soul-die-ik-maar-niets-vind.
Het album dat mij werd opgestuurd, was The Defamation of Strickland Banks van Plan B. Ik vond Plan B met zijn occasionele bijdragen een fantastische frontman/rapper bij drum&bass-collectief Chase & Status, een paar weken geleden nog geniaal goed op Pukkelpop, waar hij nu spijtig genoeg niet meer bij zingt wegens bijzonder solo-succesvol in eigen land. En ook bij ons kwam hij in zijn solo-gedaante al een paar keer radiogewijs (voornamelijk op Radio 1 dan) langsgewaaid met de aanstekelijke single She Said. Die single vond ik eigenlijk best wel tof, heel erg poppy weliswaar, maar ik vond de vaak gehoorde vergelijking “de mannelijke Amy Winehouse” in dit nummer ook wel opgaan. Met veel goesting pleurde ik de CD dus in mijn autoradio.
Cadeau gekregen of niet, men vroeg mijn eerlijke mening over dit album, welnu: ik vind het maar niets. Plan B blijkt aan vrijwel alle voorwaarden te voldoen om, qua soul-artiest, bij mij in het “Vind ik niet leuk!”-vakje geduwd te worden.
Er staan een paar écht leuke nummers op dit album, zoals het fantastische Stay Too Long (waarin hij van funky soul overgaat naar heerlijke, snedige raps; een nummer dat mij écht aan zijn Chase & Status-bijdragen herinnert), de bovenvermelde single She Said en het gospel-achtige Welcome To Hell. Deze 3 nummers volgen elkaar op (komen ook vrij vroeg op het album), zorgen voor hooggespannen verwachtingen… en die worden niet ingelost. Wat volgt zijn heel wat vreselijk kleffe soulnummers en liedjes die slappe doordrukjes lijken van één van die drie geciteerde geweldig fijne nummers.
Het lijkt erop dat Plan B drie succesformules voor “een fijn radionummer” heeft ontwikkeld en dat hij daar meerdere keren mee aan de slag gegaan is… Waardoor de magie totaal verdwijnt en dit album – in totaliteit genomen – een matig tot vrij slecht album is.
Neem nu “What You Gonna Do”: een kopie van Stay Too Long, maar totaal ongebalanceerd… Te veel bedoeld als “popsong waarmee elke mainstream radioluisteraar vermurwd kan worden”, te weinig echte soul, te veel clichématige raps met te weinig gevoel…
Absoluut dieptepunt van The Defamation of Strickland Banks? Ongetwijfeld de draak van een nummer “I Know A Song”. Het begint als iets dat al duizend maal door de vreselijke James Blunt gezongen is, evolueert in de richting van een ondermaatse Mariah Carey-ballad en eindigt met heel veel strijkers en consoorten. Ik ben er van overtuigd dat dit nummer een zeer grote kans maakt om een kersthit in de U.K. te worden, het soort van kerstnummers waarop Westlife en de Spice Girls zaliger een decennium geleden patent op leken te hebben.
Jammer, heel jammer. Ik hoop dat er ook een Plan A is en dat daar na dit album vollen bak naartoe geswitcht gaat worden. Iets met meer vuilbekkerij, raps, stevige beats en dan mag daar gerust nu en dan een hoogstemmige melodieuze lijn mee gepaard gaan. Allez ja, wat hij bij Chase & Status deed dus…
Een tiental dagen geleden, stond een vriendelijke dame van Tiense Suiker mij na het werk op te wachten voor mijn thuis. In opdracht van de conversatiestarters kwam ze mij een pakketje afleveren :
Inhoud: 3 confituurpotjes, 3 zakjes Quick & Fruity en een bijhorend kookboekje. Want daar ging het hem net over: Tiense Suiker heeft met deze Quick & Fruity een soort van suiker op de markt gebracht waarmee ie-de-reen – zelfs een onhandige kluns als ik – in een handomdraai heel lekkere en kakelverse confituur kan maken. En de foolproofness van hun product moest dus door uw dienaar uitgetest worden.
Zoals ik in mijn vorige blogpost schreef: ik vind het steevast plezant om eens een CD in de hand geduwd te krijgen, een album waarvan ik niet echt van plan was die in huis te halen. Omdat ik er nog nooit van gehoord heb, omdat ik het vooroordeel heb dat het “niet echt mijn genre is” of gewoon zomaar. Vorige week contacteerden de mannen van de reclameregie mij. Of ze mij, in opdracht van Sony, een CD mochten opsturen. Of ik die wou beluisteren. En of ik er dan ook iets over wou schrijven op m’n blog. Ik riep driewerf ja, hoera en hoezee. En aldus belandde The Element Of Freedom, de nieuwste van Alicia Keys, in m’n brievenbus.
Volgende zaterdag trek ik naar Barcamp Ghent. De poll-stemmer in u heeft beslist dat ik er een presentatie ga houden over “Waarom ik niét aan pensioensparen doe.” Daar heb ik al spijt van, maar alas: morgenavond zoek ik er het materiaal voor bij mekaar. En ik hoop ten stelligste dat ik er in slaag om 20 minuten praatvoer bij elkaar te krijgen.
Morgennamiddag ga ik naar de Kerstmarkt in Rijsel. Ik ben er nooit eerder geweest, maar het heeft een zeer goede reputatie qua winkelkraampjes en marktaanbod: niet alleen specialiteiten uit het land van de Ch’tis, maar ook lekkernijen en nice-to-haves uit Oostblok-regionen, Canada en Indiaans Amerika. Ik ga er voornamelijk om heel veel te proeven en om mijn diepvries eens met originele voedingswaren op te vullen. En voor decoratieve spulletjes, want daar staan er nooit genoeg van in huis. En voor een kerststal. En voor cadeautjes. Als er iemand wil helpen dragen: graag, héél graag!
Gisterenavond dacht ik een beslissing gemaakt te hebben. Over een reis voor volgend jaar in de zomer. Ik heb ongelooflijk veel goesting om een drietal weken door Colombia te trekken, een land dat er op foto’s en filmpjes adembenemend uitziet, een land ook dat nog niet vergeven is van toeristen en de bijhorende commerce.
Vandaag ben ik er niet meer zo zeker van. Meermaals kreeg ik de vraag “Ben je je leven al beu, misschien?” voorgeschoteld. Voor velen heeft het land blijkbaar nog steeds een heel kwalijke reputatie op vlak van burgeroorlogen, drugskartels en muterende aliens. Sommige (reis-)websites beweren echter dat het land ook heel wat veilige en bloedmooie regionen heeft om doorheen te trekken.
Vandaar een vraag/oproep: zijn er onder u die mij tips kunnen geven? Kan iemand mij absoluut bevestigen dat het land reiswaardig is, dan wel helemaal af te raden? Iemand die ooit al Colombia bezocht heeft? Of veel beter nog: avonturiers onder u die het ook ronduit zouden zien zitten om door dit onontgonnen stukje Zuid-Amerika te trekken? Wendt u tot het reactieluik!
Okee, de dagen worden korter, de avonden langer, dus is de fase aangebroken waarin het officieel gepermitteerd is om terug te blikken op het voorbije jaar. (Nu al? Ja, nu al. En hou je mond.)
Her en der beginnen er weer enquêtes op te duiken met het oog op een dergelijke terugblik en met de bedoeling om al wie o-zo-zoet was het afgelopen jaar in de bloemetjes te zetten: Clickx pakt naar jaarlijkse traditie uit met haar Website Van Het Jaar-verkiezing, er zijn al allerlei business- en managerverkiezingen m.b.t. 2009 bezig, Studio Brussel ging al op zoek naar de beste Belgische single van het afgelopen decennium en ook Humo zal (na de staking van morgen) ongetwijfeld heel gauw opnieuw uitpakken met eindejaarslijstjes en de Pop Poll.
Allemaal heel fijn, al vind ik dat dergelijke verkiezingen te vaak gepaard gaan met allerlei bloemetjes die naar vriendenkliekjes en consoorten gegooid worden, waarbij allerlei “Stem Op Mij!”-acties vaak niet geschuwd worden. Dus vond ik dat tijd was voor iets anders.
Ik vond 2009 persoonlijk een topjaar (heel fijne zaken beleefd, fantastische mensen leren kennen, maar vooral zeer veel plezier geput uit allerlei alledaagse gebeurtenissen). Maar geef toe: we kregen weer veel bullshit in onze strot geramd: lullige radiopresentatoren, bijzonder flauwe tv-series, achterlijke politici, kutzangers en -zangeressen, frustrerende beslissingen in de politiek en op allerlei sporttereinen, CD’s die beter nooit waren verschenen, bloggers die het gevoel hebben dat de evenaar door hun reet loopt, …
Laat ons dus ook deze mensen en gebeurtenissen eens in de bloemen zetten, zij die alles leken in het werk te stellen om ons jaar naar de kloten te helpen, maar er lekker niet in geslaagd zijn. En daarom presenteer ik u met veel plezier De Stoelgang Awards 2009.
Bij deze dan ook een warme oproep: vul de enquête in én verspreid ze ook zo breed mogelijk, via uw blog, Twitter-account, Facebook of zelfs via die bijzonder ouderwetse E-Mail-functie op uw PC.
Ik ga alvast op zoek naar een sponsor voor rollen WC-papier en de bijhorende WC-papier-houdertjes, zodat ik alle winnaars toch minstens deze trofee kan overhandigen of opsturen.
Ook een cameraman om dit alles op beeld vast te leggen, is nog van harte welkom.
(Evenals een Rode Kruis-medewerker om mij meermaals achteraf de eerste zorgen toe te dienen)
Voor zij die een dergelijke flop poll liever languit in de zetel (of met het ganse gezin rond tafel) invullen: een afdrukbare versie vindt u hier zo.
Ze weten de laatste tijd wel op mijn zwakke punt in te spelen, die internet-adverteerders. En aldus stopte er de laatste maanden al een paar keer een bestelwagen van De Post voor de deur van Casa Domino met een kartonnen doos vol vloeibare spiritus. En ik zag dat het goed was.
De reclameregie, u weet wel: die mannen die er voor zorgen dat er nu en dan een geanimeerd bannertje in de rechterkolom van deze weblog staat, contacteerde mij afgelopen weekend. Van 23 september tot 11 oktober organiseert Carrefour namelijk haar jaarlijks terugkerende wijnfestival en daarvoor worden ook een paar bloggers als proefkonijnen ingeschakeld. De vraag luidde dan ook naar welk wijntje mijn voorkeur uitging, zodat men mij iets naar eigen smaak zou kunnen opsturen. Laat daar geen twijfel over bestaan: mijn voorkeur gaat voor 100% uit naar Argentijnse. En ook wel een beetje naar Argentijnse wijn, de rode is subliem, de witte en rosé ook heel lekker.
Ik ben dus heel benieuwd wat ik binnenkort in of aan de brievenbus mag verwachten en heb alvast twee kelderruimtes helemaal vrijgemaakt (je weet maar nooit dat ze bijzonder gul zijn, daar bij Adhese en Carrefour).
Maar dit zal dus alcoholcadeautje nummer 3 zijn, een week geleden kreeg ik ook een grote fles Baileys Coffee (vergezeld met 20 sample-flesjes) thuis geleverd en tijdens mijn vakantie in juli werd een doos met 24 blikjes kant-en-klare alcoholmixen op de drempel achtergelaten. Beide werden mij opgestuurd door The Insiders, een relatief gloednieuw internet-concept waarbij de consument wordt ingeschakeld: bedrijven kunnen nieuwe producten lanceren, een paar duizend mensen krijgen er een eerste versie van in de brievenbus en hun taak is te evalueren, hun gedacht te laten horen en via mond-aan-mond-reclame vrienden en vijanden over dit product te informeren. En uiteraard kan ook u deel uitmaken van deze test- en proefgemeenschap, al zijn er u inmiddels wel al een 35.000 voor.
Gisterenavond is hij van start gegaan. Mijn cursus tango-voor-beginners. En met “mijn” bedoel ik uiteraard niet dat ik die cursus geef, maar wel dat ik één van de dertig aanwezigen ben die de kneepjes van de tango en de milonga tracht vast te krijgen.
De dansschool heet Het Toeval en dat mag je in mijn geval heel letterlijk nemen. Ik was al een jaar of 3 aan een stuk op zoek naar een vrouwelijke danspartner die zich ook aan deze Argentijnse dans wilde wagen, maar ik vond er nooit eentje. Salsa, merengue en consoorten blijken de jongste jaren dan wel enorm aan populariteit gewonnen te hebben bij heel wat dames en heren, bij de tango lijkt dit tot dusver nog niet echt het geval. En toen werd ik gecontacteerd door de lesgever van Het Toeval. Dat hij een aantal geïnteresseerde dames solo had voor zijn cursus, maar te weinig heren vond. En of ik mij ook niet solo wou inschrijven en zo. Why not? dacht ik, en aldus geschiedde. En gisteren moest ik dus voor het eerst met Marie-Jeanne (ze kon mijn moeder zijn!) aantreden. En ik heb afgezien. Eerst en vooral zweette ik zelf over mijn gansche lijf ende leeden, maar ik heb ook gemerkt dat het niet gemakkelijk zal worden met mijn danspartner de volgende weken. Ze is moeilijk te leiden en verloor op momenten helemaal het ritme, de concentratie en de goesting. Ach, we slaan er ons wel door. Hoop ‘k.
En ik hoop dat het grootte-verschil tussen ons twee voor geen al te onoverkomelijke problemen gaat zorgen.
Trouwens: Het Toeval schijnt een heel eigen dansmethode te gebruiken en dat kwam gisteren al aan het licht. Bij heel wat tango-opleidingen leert men in de eerste les de start-basispas waarmee velen de tango steevast beginnen. Bij Het Toeval was dit niet zo, deze organisatie gaat heel moleculair te werk: minimale bouwstenen en stapmethodes tijdens de eerste lessen en vervolgens worden die één voor één gecombineerd tot de feitelijke dansbewegingen. Gisteren hebben we voornamelijk heel wat gestapt op het ritme van de muziek, zowel solo als face-to-face met de danspartner. Voorwaarts gestapt, achterwaarts, opzij, met kleine en grote tred om aldus de “meest comfortable pasgrootte” individueel te ontdekken.
Allez hop, na veel getwijfel is het er dan toch van gekomen: ik heb mij een iPhone in huis gehaald. Deze blogpost is dan ook een testje vanop dat toestel met de WordPress-app.
Mijn vraag aan de iPhoners onder u: welke toepassingen raadt u absoluut aan of af voor op mijn gloednieuw bakske?
Ik hou wel van het principe van Levenslang Leren: er nooit van uitgaan dat je alles weet, bijblijven met de materie, nieuwe grenzen aftasten en steeds beter proberen te worden. Sommigen focussen zich daarbij het liefst heel nauw op hun beroep of een specifieke hobby (van computernetwerken tot verfijnde keukentechnieken), anderen houden van een brede scope. Ik behoor eerder tot die tweede klasse: ik ben graag van veel markten thuis, probeer op diverse vlakken een gezonde fond op te doen én een zekere kennis van bronnen waarop ik kan terugvallen als ik mij eens in dergelijke materie wil verdiepen of de gelegenheid zich voordoet.
De schoolvakanties lopen op hun laatste benen en de goesting om iets nieuws te gaan leren stak dan ook de kop op. Ik wou vooral eens iets gaan doen dat niets met het werk te maken heeft maar heel nauw aansluit bij mijn vrijetijdsinteresses.
Eén van de fijnste ontdekkingen tijdens mijn voorbije vakantie, moet toch wel NewEuropeTours geweest zijn, respectievelijk in de hoedanigheid van NewBerlinTours en van NewPragueTours. Deze organisatie verzorgt in een 15-tal Europese steden zeer degelijke rondleidingen. Rondleidingen onder begeleiding van hypergemotiveerde en -gepassioneerde gidsen die niet alleen de mooiste hoekjes laten zien van de stad waar ze stapelgek op zijn, maar die ook bol staan van de fantastische verhalen: van geschiedkundige relevante memoires, tot irrelevante maar bijzonder geestige anekdotes. Niet alleen ligt het niveau van deze stadsrondleidingen inhoudelijk bijzonder hoog, bovendien zijn deze volstrekt gratis. Een combinatie die op het eerste zicht bizar lijkt, maar waar na wat nadenken een heel sterk en rendabel businessmodel lijkt achter te zitten: een vertaling van de gratismodellen die op vandaag enkel op Internet gekend en bemind lijken (zoals GMail of het laatste album van Radiohead) naar de werkelijke off-line wereld, tevens een herinnering dat ik dringend eens het boek “Free” van Chris Anderson moet gaan lezen, want een wereld vol gratisheid komt steeds dichterbij.
