Het water tikt door de buizen van de centrale verwarming. Buiten is het fris met nu en dan een echte koude bries en een miezerige regen. Binnen is het gezellig warm, ik toef voor het eerst in lange tijd weer de ganse dag binnen, muziek knalt uit de speakers in keuken en woonkamer, kleine klusjes worden gedaan, ik lees wat, ik mijmer wat. De herfst is ingetreden. En daar heb ik, na de heerlijke zomer van 2009, geen enkel probleem mee.
Onder invloed van de zomer, die nu pas echt in ‘t land lijkt, ging ‘k deze morgen een blender kopen. Eentje waarmee ik van plan ben de volgende maanden massa’s smoothies, milkshakes, cocktails en diverse sausjes te fabriceren. Het is een Krups geworden, want die had ook de mogelijkheid om ice te crunchen, voor mojito’s en zo.
De autist in mij haalde meteen het toestel uit de doos, gaf het meteen een grondige schrobbeurt en verdiepte zich in de bijgevoegde lectuur, aka de handleiding.
Hoe zat dat nou eigenlijk met die ijsblokjes? Nou, heel eenvoudig…
Ha okee, wreed simpel dus… Of wacht nee, voor de zekerheid toch nog efkes verderlezen. Je weet maar nooit dat ze met uitzonderingen afkomen… Hé, heuh?
Ja lap, hier zit ik nu dus. Met een toestel waarvan ik niet weet of ik het mag gebruiken waarvoor ik het eigenlijk gekocht heb… Straks dus nog een hamer gaan kopen. Om ijsschilfers te maken in één beweging.
:: update ::
Inmiddels in de mailbox :
We bevestigen dat dit toestel geschikt is om ijs te verbrijzelen mits het gebruik van de funktie “ice crushing”. Gelieve wel met kleine inpulsies te werken en niet meer dan een klein tiental blokjes in één keer te crushen.
We danken U voor uw opmerking en zullen deze aan desbetreffende persoon doorgeven om in de toekomst de gebruiksaanwijzing aan te passen.
Omdat het weer bijzonder lekker was de afgelopen dagen, der heel veel werk aan de winkel was, maar de kleuren en geuren voor zich spraken… ligt de tuin er momenteel wreed proper bij. En ‘t huis ligt er verschrikkelijk overhoop bij. Een foto van die laatste bespaar ik u dus liever.
We hebben der veel te lang op moeten wachten, maar ik weet de laatste dagen echt wel van de lentezon te genieten: plezant om ‘s morgens naar ‘t werk te rijden, nog veel plezanter om ‘s avonds naar huis terug te keren en zeer aangenaam om nog vlug wat in de tuin te werken bij wijze van ontstressing.
Als de weersverwachtingen volgend weekend een beetje positief zijn, sleur ik ook al meteen mijn tuinmeubels naar buiten zaterdag en zie ik de zondagse brunches-in-open-lucht weer volop zitten. Ha ja, ge zijt allemaal welkom natuurlijk, maar niet tegelijkertijd.
‘k Was trouwens ook aan ‘t overwegen om heel binnenkort eens met zoetigheid uit te pakken voor vrienden en vijanden, in de vorm van een groots dessertbuffet. Ik kook graag, maar ik doe nog véél liever allerlei grootse en kleine desserts klaar. En ik eet ze ook graag op.
Maar de kopzorg waar ik momenteel nog mee rondloop voor zo een uitgebreide desserttafel betreft de warme en de koude hapjes. Idealiter kan zo een buffet een uurtje of twee blijven uitstaan, zodat iedereen die dat wil ten allen tijde wat kan gaan bijscheppen. Maar pannekoeken blijven niet warm en ijskreem dreigt te gaan smelten als ‘t zo lang duurt. En als die twee in mekaars buurt staan, is ‘t helemaal koekenbak.
Op huwelijksfeesten zie je – om dit probleem op te lossen – vaak peperdure toestellen, torens, schotels, … staan die er daadwerkelijk in slagen om alles op temperatuur te houden. Maar bestaat dit ook “voor gewone mensen” en voor een budget dat niét overdreven is om zoiets slechts een paar keer per jaar uit de kast te halen?
Als ik ‘s avonds, na het werk, thuiskom, staat mijn katinnetje meestal al hyperenthousiast aan de achterdeur te wachten. En te janken, van zodra ze beweging ziet. Ik laat haar binnen en – voor het avondmaal – vertel ik haar dan ronduit over wat ik allemaal meegemaakt heb die dag, gedacht, gelachen en sluit ik steevast af met een “En wat heb jij zo allemaal gedaan vandaag?“. Waarna ik meestal een domme blik terugkrijg en een ik-wil-eten-kreuntje.
Vandaag hoefde ik die laatste vraag zelfs niet te stellen… Ze had bewijsmateriaal meegenomen.
Als je zo, op een dag, plotseling behoefte hebt aan veel electronica (in de zin van: huistoestellen, zoals pakweg een tv-toestel of een koffiezet), krijg je dan in de Media Markt een karreke of zo om alles bij elkaar te zoeken en op ‘t gemak naar de kassa te kunnen kuieren? Want ik zie er e-norm tegen op om door die winkel te paraderen, van rek naar rek, met een steeds groeiende en aan gewicht winnende stapel dozen, om vervolgens met een soort toren van Babel aan de kassa aan te komen… Om dan nog maar te zwijgen over het dragen van die lading naar de wagen op een lichtjes bevroren parking met risico op windstoten… Brrr.
Mja, blijkbaar ben ik toch wel zeer huisvrouwerig en controlefreakerig ingesteld…
Vanavond een heel gezellig lunchavondje in Casa Domino: Nick en Sarah kwamen gourmetten, inclusief een voorafje, dessert, uitgebreide gourmet op vlak van vlees en groenten en consoorten, de nodige glazen voor- en achteraf. Rond 1u30 vertrokken ze en ik overschouwde het slagveld: massa’s afwas, glazen, borden, kommetjes, etens- en drankresten en consoorten. Als ik het goede, oude cliché van een vrijgezel intact had willen houden, had ik mezelf nog een glas ingeschonken, nog wat TV-gestaard en vervolgens in mijn bed gesprongen. Om morgen met de afwas en de stank geconfronteerd te worden…
Het is nu 2u53, alles is afgewassen (met de hand!) en staat weer mooi op zijn plaats in de kasten; bruikbaar eten netjes verpakt in de frigo, andere resten al in een toegebonden vuilniszak die maandag met de vuilkarre kan meegegeven worden. Ik overschouw mijn propere huisje en glimlach, schenk mezelf nog een glas wijn in, eventjes voor de computer, nog eventjes TV-staren en dan duik ik mijn bed in.
Mijn god, ofwel ben ik oud aan het worden, ofwel toch wel een enorme controlefreak (“als ik het nu niet doe, krijg ik er later spijt van”), ofwel een verstokte huisman. Wat er ook van zij: vermoedelijk is het ook de geniale soundtrack van Music For Life die er voor zorgde dat alle opruimwerk zo goed opschoot!
Waardoor ik me ook spontaan ga afvragen: stel dat ik een inwonend lief gehad zou hebben, zou ik er dan ook nog zo vollen bak tegenaan gegaan zijn? Zou ik me gewoon gezellig tegen haar aangevleid hebben in de zetel? Zou ik haar het grootste deel van het werk laten doen hebben (“want hé, ik heb alle voorbereidingen getroffen vandaag!“)? Of is het gewoon niet slecht dat ik me ongelooflijk lekker voel in m’n huidige leventje en zelf alles onder controle kan houden?
Hmm, stel je niet zoveel hypothetische vragen, Dominiek…
Oew, ik had het niet eens opgemerkt, maar blijkbaar won ik een week of 3 geleden in Humo’s Quizdistrict! Deze avond stond hier een blinkende doos “Trivial Pursuit Muziek Editie” op mij te wachten. Met de groetjes van de kornuiten van Mortier Guy.
De bende van de muziekquiz weze bij deze dan ook gewaarschuwd dat er heel binnenkort een gourmet- en gezelschapsspellekesavond gepland staat in Casa Domino.
Het laatste half uur hebben er in Casa Domino 17 totaal onbekende vrouwen tussen de 8 en de 28 plaatsgenomen op de WC. Kunt u raden wat er aan de hand is?
(Hint: het ligt niét aan de uniciteit van mijn WC-pot…)
En toen vroeg ze: “Mo gow zeg, wat doe jij in je eentje in zo een groot huis? Zou je niet beter gaan onderverhuren of een roommate in huis halen om de kosten te delen?”
- Hmm, misschien wel, maar ik ben te lui om actief op zoek te gaan naar een dergelijke Joey of Rachel. En bovenal: ik vrees dat ik véél te kieskeurig ben/zou zijn in het selecteren van die aangename housemate…
“Ach, ach, dat is nu eens typisch jij: wie niet waagt niet wint! En ik wil in de jury zitten voor het selecteren van dat huismaatje! Levert het niet de ideale logee op, dan houden we er toch minstens een paar geestige selectie-avonden aan over!”
Ik zie het al helemaal voor me… Complete strangers een dansje laten doen en een voorgerecht laten koken. Misschien moet ik er inderdaad eens voor open leren staan…
