Er zijn namelijk 2 maar-en :

• Een bandoneon is een vrij duur instrument, voornamelijk omdat het instrument nauwelijks nog gebouwd wordt (en als dit al het geval is: steeds zeer ambachtelijk en met de hand, wat opnieuw impact op de kostprijs heeft).
• Het is niet alleen een duur instrument, maar ook een complex beestje. Ik vond inmiddels een Nederlandse dame die haar bandoneon verkoopt tegen +/- de prijs die ze er aanvankelijk voor betaalde (en die ik ook bereid ben te betalen), met er een stapel leerboeken bij. Maar ze was wel zo eerlijk te vertellen dat ze er in 2 jaar tijd niet in geslaagd is om het instrument te gaan beheersen, ze wil dat het opnieuw bespeeld wordt en daarom verkoopt ze het…

Het vereist dus de nodige centen dus (die ik er dit jaar, wegens geen reisplannen, voor over heb) én heel wat talent + oefening, in combinatie met het feit dat er weinig echte leerkrachten voor te vinden zijn… Ik twijfel, keihard.

Nu ja, in het slechtste geval kan ik hem natuurlijk zelf ook wel terug aan een nieuwe passionato zien te slijten, moest het mij écht niet lukken…

Zijn er bandoneonspelers, -liefhebbers of consoorten die hier toevallig wel eens op m’n weblog passeren? Tips? Doen of laten? Of misschien iemand die toevallig een bandoneon bij oma in de kelder heeft liggen die hij/zij toch van plan was om op een rommelmarkt te verkopen??

http://www.youtube.com/watch?v=ng8ZeKdQZ40

O ja, en op aanraden van Twitteraarster @JadisNoir zal ik in de loop van december 2 tango-dans-avondjes veilen ten voordele van Music For Life. Zowel totale leken, die graag de eerste pasjes willen leren kennen, als voor gevorderden die gewoon efkes willen gaan dansen. Zelf ben ik nog geen specialist, maar na 2 lesjaren zou ik toch al voor enige diversiteit mogen kunnen zorgen op de dansvloer…

Vanavond trek ik er opnieuw heen, met de fantastische Peter Forret. Naar aanleiding van mijn voorbije trip naar Buenos Aires, zadelde Peter mij op met een aantal ideeën en adressen om tangolessen te gaan volgen in die stad van de passie. Het is dankzij hem dat ik uiteindelijk bij DNI Tango ben beland en er tien uur privé-tangolessen heb gevolgd onder begeleiding van een aantal bloedmooie, supergetalenteerde Argentijnse dames en heren die tevens de wereld rondreizen om hun tangotalenten te demonstreren. Dana, de directrice van de dansschool, speelde zelfs tangodansend mee in de bijzonder goede film The Motorcycle Diaries.

In december trekt Peter zelf richting Buenos Aires en hij kwam bij mij terecht om een aantal tips te bekomen. Hoe kan dit dan ook beter dan in zo een Argentijns parrilla-huis als La Brasa?

Qua culinaria geef ik hem bij deze alvast al graag mijn lijstje mee van de 5 restaurants waar we het lekkerste hebben gegeten, in Buenos Aires…

1. Cabana Las Lilas

Cabana Las Lilas is ongetwijfeld het beste Argentijnse steakhouse van gans Buenos Aires. De porties zijn er gigantisch, de kwaliteit en zachtheid van het vlees onevenaarbaar. Las Lilas heeft dit verkregen door een volledig geïntegreerd bedrijf te zijn: dit restaurant heeft haar eigen koeienkwekerijen die volgens bepaalde kwaliteitsnormen opereren, waardoor deze continue kwaliteit van het vlees gegarandeerd kan worden. Bovendien is de service in dit restaurant onevenaarbaar: heel veel personeel loopt er rond, er worden bankjes voorzien voor de handtassen van de dames, je hebt continu het gevoel dat één van de zaalchefs toegewijd bezig is met je eet- en zaalcomfort. Je moet bovendien al een heel straffe eter zijn om in dit restaurant zowel een voor-, hoofdgerecht als dessert te kunnen consumeren; hun Bife de Costilla Las Lilas  is ongetwijfeld de topper op de vleeskaart, gigantisch groot maar het gaat binnen als koek.
Als er één restaurant is dat Buenos Aires-bezoekers moeten plannen, is het dit restaurant wel. Reservatie is aan te raden (kan perfect in het Engels via mail), je kan er zowel binnen eten als buiten, zelfs in de wintermaanden is het buitenterras verwarmd en krijg je er een fleecedeken om de schouders.

2. El Bistro

Het waanzinnigste (en duurste, al valt dit naar Westerse normen nog wel mee) restaurant waar we gegeten hebben, is ongetwijfeld El Bistro. De nog jonge chef van dit restaurant heet Mariano Cid de la Paz en hij is één van de absolute ambassadeurs van de Latin American Cuisine (vergelijkbaar met de Flemish Foodies). Hij werkte een aantal jaar als rechterhand van Ferrán Adriá in diens El Bulli-restaurants te Spanje, de maaltijden die hij in El Bistro opvoert zijn dan ook op zijn minst spectaculair te noemen.
Wij opteerden voor het fijnproeversmenu mét aangepaste wijnen, kostprijs 800 AR$ per persoon (wat waanzinnig duur is naar Argentijnse normen), dit komt – dankzij de vrij lage dollarkoers – neer op 150 Euro per persoon. De prijs van een “goed restaurant” in eigen contreien, maar je krijgt er wel de kwaliteit en de “ervaring” van een echt, experimenteel sterrenrestaurant bij. Het personeel is er dan ook viertalig (Spaans, Engels, Frans en Duits), zoals je op bovenstaande foto kan zien is het decor er uniek (en dan heb ik het nog niet over de verwarmde gang van 150 meter waar je over een hoogpolige rode loper richting dit restaurant wandelt), evenals de maaltijden én royaal bijgeschonken bijhorende wijnen. Dit is een unicum, een kennis die er ooit ging eten omschreef het als beter dan ‘t Hof Van Cleve.

De prijzen in El Bistro gaan de komende jaren ongetwijfeld stijgen en vroeg of laat die van andere sterrenrestaurants benaderen (de dollarkoers zal zich ook wel herstellen), El Bistro lijkt mij op vandaag dan ook een enorme buitenkans voor culinaire liefhebbers die in Buenos Aires zijn.

3. Jazmin De Buenos Aires

Iets helemaal anders is Jazmin De Buenos Aires in de Palermo Hollywood-wijk. Dit restaurantje leerden we kennen toen we op zaterdag gingen deelnemen aan de grafitimundo-stadstour (ook deze is trouwens een waanzinnige aanrader: een unieke en gepassioneerde rondleiding door de stad door kenners en liefhebbers van graffiti en street art, waardoor je Buenos Aires helemaal anders leert bekijken en er ook heel wat historische zaken bijleert… De graffiti- en street art-beweging in Buenos Aires bleek mij achteraf enorm vergelijkbaar te zijn aan die van Berlijn na de val van de Muur. Ook de verhalen zijn gelijklopend: Argentinië is nog maar een 25 jaar verlost van de dictatuur, zoals Berlijn dus van het communisme).

Maar goed, Jazmin de Buenos Aires staat in de meeste reisgidsen als koffiehuis gecatalogiseerd, maar is zoveel meer: heerlijke en originele belegde broodjes, een uitgebreid gamma aan slaatjes, een decor dat uitnodigt om er een halve dag te komen kamperen, wat te zitten lezen, wat op de computer bezig te zijn (er is gratis WiFi). Kortom: het authentieke alternatief voor Starbucks, maar met een veel lekkerdere keuken.
Wel belangrijk om te weten: het kan een tijdje duren voor je bestelling klaar is en aan de tafel wordt afgeleverd… Niet ideaal dus voor een “snelle hap”, eerder voor een onthaaste hap!

4. Lo De Jesus

Ongetwijfeld één van de meest authentieke Argentijnse restaurants die we bezochten, was Lo De Jesus. Eerst en vooral authentiek qua interieur: de typische jaren ’40-stijl die je her en der in Buenos Aires aantreft (en die bij velen ook gepaard gaat met het romantische beeld dat men van deze stad heeft) is er totaal aanwezig: zwart/witte tegeltjes op de vloer, heel wat houten lambrizeringen en klassieke kroonluchters aan het plafond.

Ook qua keuken authentiek, al heeft Lo De Jesus vooral een zeer verfijnde keuken met heel wat Italiaanse invloeden. Een uitgebreid bordje met uiterst verfijnde kazen en charcuterie vormt er de ideale opwarmer, hun steaks behoren naar mijn smaak ook tot de betere die in Argentinië te krijgen zijn. Bovendien doen ze in Lo De Jesus aan heiligschennis: Argentijnen vinden dat je biefstuk puur moet eten en dat je de smaak niet mag laten verpesten door allerlei sausjes, in Lo De Jesus kan je (als één van de weinige locaties) wel een lekkere peperroom- of champignonsaus bij de steak krijgen.

5. La Vineria De Gualterio Bolivar

Een heel fijn adres om kennis te maken met de moleculaire keuken, is toch wel La Vineria de Gualterio Bolivar. Reserveren is ook hier een absolute must, want dit restaurant telt slechts een vijftal tafeltjes met uitzicht op de keuken, waar opnieuw een chefkok staat die opgeleid werd door Ferrán Adriá (de chef van El Bulli maakte er geen geheim van dat veel van zijn personeel uit Argentinië kwam omwille van twee redenen: een exquisite smaak en een laag loon).

Dit is echt het soort van restaurant waar je enkel voor “de menu” kan kiezen (al valt die zeer goed mee qua prijs: slechts 40 Euro pp. met aangepaste wijnen) en waar je van de ene smaaksensatie in de andere valt, de klemtoon ligt hier echt wel op experimenteren met smaken, geuren en kookwijzen. Zo passeerde er bij ons een slaatje van -40° de revue (wat heerlijk knetterde op de laag van broodkruim waarop dit slaatje geserveerd werd). De topper was voor ons het dessert: een fijngemalen zandkoekje op een proeflepel, aangevuld met een glaasje waar onderaan vloeibaar gemaakt Dulce di Leche zat en daarboven een wit schuim met chocoladesmaak. Het koekje en de drank moesten in één keer in de mond genomen worden… waardoor je een gecombineerde smaak kreeg die deed denken aan Twix, maar veel verfijnder. Pure waanzin, een werkelijke avontuur voor de smaakpapillen!

Mij was het alleszins duidelijk: Buenos Aires is zich langzaam maar zeker écht op de culinaire kaart aan het zetten, weinig van de door ons bezocht restaurants waren minder lekker dan de resto’s die je hier in Vlaanderland zou aantreffen… Ongetwijfeld een concurrent in wording voor ons land dat zich graag als culinaire wereldtopper in de spotlights tracht te werken!

[nggallery id=1]

Onze hotels zien er alvast waanzinnig fijn uit. De eerste 6 dagen zitten we in Purobaires Boutique Hotel, de laatste 6 dagen in NH Hotel City & Tower.

Vier restaurants werden er al geboekt:

• U kent Ferran Adrià wel, de Spaans-Catalaanse kok die hoge ogen gooide met zijn (inmiddels ter ziele gegane) elBulli. Twee van zijn keukendiscipelen waren Argentijnen, die inmiddels zelf een restaurant begonnen zijn in Buenos Aires. Beiden worden bezocht door ons: La Vineria de Gualterio Bolivar (zeer budgetvriendelijk voor die vernieuwende keuken) en El Bistro (duur maar wat een uniek interieur! wat een waanzinnige menukaart!)
• Het enige restaurant dat ik mij nog herinnerde van Buenos Aires (6 jaar geleden was ik er een zestal maanden gekazerneerd voor het werk) was Cabaña Las Lilas. De keuken van dit restaurant is bijzonder typisch Argentijns (grote, malse biefstukken), maar de kwaliteit lag er heel wat hoger dan in andere restaurants die ik daar leerde kennen (de prijs ook een beetje). Kenmerk van Las Lilas is dat zij een verticaal geïntegreerd bedrijf zijn: de biefstukken die op het bord landen zijn afkomstig van koeien die ze zelf volgens bepaalde kwaliteitsprincipes gekweekt hebben.
• En op aanraden van de wereldreizigsters van Nomadz.nu hebben we ook al gereserveerd bij Osaka. Een fusie van Peruviaans en Oriëntaals, geen idee wat ik er mij bij moet voorstellen. Ongetwijfeld staan er cavia’s op de menukaart.

De beste manier om een stad te (her-)ontdekken en tips op te doen voor de volgende dagen? Ha ja, met een rondleiding natuurlijk. Wij hebben er twee geboekt:

• Een dagtour die ‘s voormiddags de typische wijkjes in Buenos Aires belicht en die ‘s namiddags passeert langs “het nieuwe Buenos Aires”: het vernieuwde havengebied, de regio waar bedrijven uit de grond reizen, de heuvels waar de meer gegoede bevolking en lokale filmsterren aan het uitzwermen zijn.
• Een urban art tour, boordevol graffiti, alternatieve locaties in en verhalen uit Buenos Aires en tips die in geen enkele reisgids voorkomen.

En dan zijn er nog al die spéciallekes :

• Campanopolis. Toen ik een Argentijnse vriendin vertelde dat ik daarheen wou afzakken, was ze verwonderd. Ze wist niet eens van het bestaan van dit Middeleeuwse spookdorpje af. Normaalgezien is het niet toegankelijk voor publiek, maar op zondag 18 september vindt er een middeleeuws evenement plaats waarvoor ik een uitnodiging heb weten te versieren.
• El Ateneo eindigde derde in de één of andere competitie “meest indrukwekkende boekhandel ter wereld”. De lokatie is er uniek (een voormalig theatergebouw, waar vrijwel niets aan de structuur en inrichting werd veranderd), de collectie is er gigantisch (700.000 boeken). En de vroegere balkonnetjes en nissen van het theater doen nu dienst als koffiehoekjes.
• Het MALBA, het grootste museum van hedendaagse Latijns-Amerikaanse kunst ter wereld, bestaat net tijdens ons verblijf in Buenos Aires 10 jaar. Niet alleen opent het museum daarom gratis haar deuren, maar zijn er ook heel wat unieke en tijdelijke tentoonstellingen met een aantal highlights op vlak van Latijns-Amerikaanse kunst van de laatste 100 jaar. Ik hoop alleszins dat ik er mijn favoriete schilder/beeldhouwer Botero (uit Colombia) mag aanschouwen, evenals de Mexicaanse Frida Kahlo.
• Teatro Colon is één van de meest indrukwekkende theatergebouwen ter wereld. Het is een gebouw met een geschiedenis, alle Argentijnse tango-artiesten met naam hebben er ooit opgetreden, de grootste opera-werken en theaterstukken werden er opgevoerd. Het gebouw staat er reeds meer dan een eeuw, kan met gidsen bezocht worden. En er wordt naar gerefereerd in The Debt, de nieuwste film met Helen Mirren.
• Insiders lieten me dan weer weten dat ik absoluut het Museum of Contemporary Art of Rosario moet bezoeken, een uniek museum waar onder andere graffitikunstenaars een aantal zalen volledig mochten “vermassacreren”.
• Op één van de maandagavonden hoop ik ook een optreden van La Bomba del Tiempo te kunnen meemaken: deze legendarisch wordende percussiegroep treedt elke avond op in dezelfde zaal, telkens uitverkocht, telkens een totaal andere set die improvisatorisch tot stand komt. Elke maandagavond begint het publiek benieuwd mee te knikken met het hoofd, elke maandagavond eindigt dit spektakel als een waanzinnig feest, gedragen door trommels en trompetten.

O ja, en we gaan ons ook verder in de edele kunst der tango onderdompelen. De fantastische Peter Forret was mijn wegwijzer, dankzij hem kwam ik met DNI Tango in contact, alwaar ik mij samen met danspartner Carmen middels een “intensieve training” ettelijke uren in de mooiste dans ter wereld verder ga onderdompelen.

Het is prille lente in Argentinië, het zal niet snikheet zijn in Buenos Aires. Maar daar ben ik bij het samenstellen van de toeristische menu ook niet echt van uit gegaan.

Dus ben ik ook langzaam maar zeker met een aantal reisvoorbereidingen begonnen: niet per se de meest toeristische zaken, niet per se de zaken die ik indertijd al in Buenos Aires bezocht en beleefd heb, veel eerder die zaken waar ik toen nog niet het bestaan van afwist en waar ik daarom nu absoluut naar toe wil.

En weet je: ik meen me 6 jaar na datum nog heel veel te herinneren, ik denk dat ik nog redelijk blindelings en zonder kaart door die kaart zou kunnen dwalen.

De reisvoorbereidingen (en tips, voor wie ook ooit naar het mooie Buenos Aires zou trekken) pen ik neer op die andere weblog van mij, onder de categorie “terug naar Buenos Aires“. En Campanópolis wordt waarschijnlijk één van de meest spectaculaire dagtrips van de reis!

Het zal in de eerste plaats een heel plezant terugkeren zijn. Het is inmiddels al ongeveer 6 jaar geleden dat ik daar een zestal maanden gekazerneerd was voor het werk. Een beetje terug thuiskomen, zo voelt het op dit moment aan. Het zal ook relaxing zijn. Een citytrip van 12 dagen is perfect om alles op ‘t gemakske te doen, om niet van hot naar her te hoeven hollen, van te kunnen genieten van de alledaagsheid ter plaatse. Het zal ook culinair zijn en verrassend. Mijn taak is om de reis helemaal vol te plannen, carte blanche kreeg ik van mijn reisgezellin, tevens tangopartner. Er zal dus ook ongetwijfeld veel tango gedanst worden, zowel lesgewijs als op spontane tangogebeurens, in balzalen of op straat.

De goede ideeën en plannen beginnen te komen. Vermoedelijk eens moleculair gaan eten bij een poulain en voormalige rechterhand van Ferran Adrià. Waarschijnlijk eens paardrijden. Een initiatie in de Argentijnse wijnen. Straattheater in San Telmo, fruit proeven op de markt, een dagje per boot naar Uruguay. Picknicken in de delta van El Tigre. Dansen op de tonen van de reggaeton. Misschien een namiddagje polo gaan bekijken. Of een avondje voetbal in het stadion van de Boca Juniors. Niet voor de sport, wel voor de sfeer.

Zo danig veel te doen, hopelijk krijg ik het alsnog in 12 dagen gepropt. Gelukkig heb ik nog steeds het gevoel “mijn weg in Buenos Aires heel makkelijk en snel terug te kunnen vinden”.

12 dagen vergt ook enige variatie, dus we blijven niet in 1 hotel plakken. Twee hotels werden geboekt, telkens voor 5 dagen. Een boetiekhotel en een torenhoge building met zwembad op het dak. Ik zie het zo hard zitten. Dit wordt écht genieten op vakantie. Helemaal anders en minder avontuurlijk dan de rugzaktrektocht door Colombia vorig jaar, maar toch gevarieerd en vol genoeg. Een chill-vakantie waarin er toch nog genoeg te beleven zal vallen.

Meer info alhier dus.