Het is inmiddels vijf jaar geleden dat ik volop in Argentinië vertoefde. Indien ik een soundtrack van mijn verblijf aldaar zou samenstellen, zou het onderstaande nummer van Bersuit Vergarabat er zeker opstaan. Ik leerde het kennen op een zwoele avond op een terrasje in Palermo, op een avondje uit met studenten die me uithoeken van Buenos Aires lieten zien waar toeristen heel erg zelden komen. En het nummer asemt voor 100% Argentinië uit, ook al omdat het één van de popnummers is waar de traditionele tangoklanken op warme wijze omarmd en geïntegreerd worden. Voor zij die een Aha-Erlebnis hebben n.a.v. onderstaande klanken: het nummer werd ook gebruikt in de redelijk fantastische film Amores Perros. Zucht. Heimwee.

Gisterenavond is hij van start gegaan. Mijn cursus tango-voor-beginners. En met “mijn” bedoel ik uiteraard niet dat ik die cursus geef, maar wel dat ik één van de dertig aanwezigen ben die de kneepjes van de tango en de milonga tracht vast te krijgen.

De dansschool heet Het Toeval en dat mag je in mijn geval heel letterlijk nemen. Ik was al een jaar of 3 aan een stuk op zoek naar een vrouwelijke danspartner die zich ook aan deze Argentijnse dans wilde wagen, maar ik vond er nooit eentje. Salsa, merengue en consoorten blijken de jongste jaren dan wel enorm aan populariteit gewonnen te hebben bij heel wat dames en heren, bij de tango lijkt dit tot dusver nog niet echt het geval. En toen werd ik gecontacteerd door de lesgever van Het Toeval. Dat hij een aantal geïnteresseerde dames solo had voor zijn cursus, maar te weinig heren vond. En of ik mij ook niet solo wou inschrijven en zo.
Why not? dacht ik, en aldus geschiedde. En gisteren moest ik dus voor het eerst met Marie-Jeanne (ze kon mijn moeder zijn!) aantreden. En ik heb afgezien. Eerst en vooral zweette ik zelf over mijn gansche lijf ende leeden, maar ik heb ook gemerkt dat het niet gemakkelijk zal worden met mijn danspartner de volgende weken. Ze is moeilijk te leiden en verloor op momenten helemaal het ritme, de concentratie en de goesting. Ach, we slaan er ons wel door. Hoop ‘k.
En ik hoop dat het grootte-verschil tussen ons twee voor geen al te onoverkomelijke problemen gaat zorgen.

Trouwens: Het Toeval schijnt een heel eigen dansmethode te gebruiken en dat kwam gisteren al aan het licht. Bij heel wat tango-opleidingen leert men in de eerste les de start-basispas waarmee velen de tango steevast beginnen. Bij Het Toeval was dit niet zo, deze organisatie gaat heel moleculair te werk: minimale bouwstenen en stapmethodes tijdens de eerste lessen en vervolgens worden die één voor één gecombineerd tot de feitelijke dansbewegingen. Gisteren hebben we voornamelijk heel wat gestapt op het ritme van de muziek, zowel solo als face-to-face met de danspartner. Voorwaarts gestapt, achterwaarts, opzij, met kleine en grote tred om aldus de “meest comfortable pasgrootte” individueel te ontdekken.

En de soundtrack was bijzonder fijn. Van Piazzolla tot Gotan Project.

Deze morgen werd ‘k voor het eerst geconfronteerd, terwijl ik autoradio-gewijs langs MNM zapte, met Merengue, de nieuwe single van Robert Abigail (u weet wel, de Mojito man). De beukende beats, de rollende drums, de té gemakkelijk meezingbare zanglijn, het deed mij momentaan weer wegdromen naar Zuid-Amerika, naar de ontzettend felle clubfeestjes waarvan de soundtrack bestond uit die merengue, baile en favela funk, reggaeton en andere bomba. De muziek was misschien wel ongelooflijk plattekes, maar het werkte wel steevast bijzonder snel op mijn beenspieren en het moet gezegd: die Zuid-Amerikaansen dansen niet alleen bijzonder opzwepend en enthousiasmerend, ze vonden het ook niet erg om lustig shakend tegen jan en alleman aan te gaan schurken. En dat vond ‘k, na de nodige cocktails, alles behalve jammer!

Wil terug! Of meer nog: wil graag heel gauw nog eens zo een opzwepend feestje beleven. Bestaan ze in Vlaanderland, van die fuifkes die gedragen worden door Zuid-Amerikaanse beats en waar er een serieuze zweem authenticiteit hangt?

Oew, iemand heeft een maand of wat geleden een tiental video’s van Kevin Johansen (deze keer wél in goede kwaliteit) op YouTube gepleurd.
Hij is blijkbaar momenteel volop met zijn begeleidingsband The Nada in Argentinië aan het touren; het zou mooi zijn als de Kevin-man ergens voor- of midjaar 2009 ook naar het Europese vastland zou kunnen afzakken. Zeker aangezien momenteel ook de legendarische Fabulosos Cadillacs in Zuid-Amerika bezig zijn met een uiterst succesvolle reünie-tournee onder de noemer Satanico Pop Tour 09…

Hallo, mensen van de Brugse Cactus? Zouden jullie het zélf niet aangenaam vinden om deze twee bands naar België te halen voor hetzij jullie Cactusfestival, hetzij het al even fijne Klinkersfestival in de Brugse binnenstad?

Lees verder »

En de vraag luidde “Domi, geef me eens een aantal goede Argentijnse CD’s die zomer uitstralen en mij kunnen helpen om in de juiste sfeer te komen tijdens mijn vakantierit naar Spanje”. Of zoiets.

Er zijn heel veel goede Argentijnse compilaties en lijstjes (zoals deze Top 100 van MTV/Rolling Stone), zelf ben ik nog volop in de verkennende en genietende fase van deze wereldmuziek.
4 artiesten/groepen hebben alvast mijn hart gestolen en van deze musici raad ik dan ook graag het volledige oeuvre aan… Al is de kans klein dat de platenzaak om de hoek deze albums heeft. In dat geval kan BitTorrent dan natuurlijk wel voor de nodige hulp zorgen!

1. Bersuit Vergarabat
De eerste Argentijnse groep die ik (ter plekke) leerde kennen en waar ik meteen weg van was. Ook al omdat het op een gezellig terrasje was, ik mij in uitstekend vrouwelijk gezelschap bevond en het voornamelijk het rustiger werk van deze groep was die gedraaid werd… Ze hebben echter ook (en vooral) heel wat leuke rocknummers en zonnige ska-muziek op hun palmares staan. Het jongste album “?” is heel leuk, hun live-album “De La Cabeza” is ook zeer ideaal om met de groep kennis te maken.
Misschien heb je deze band al ooit onbewust gehoord, want hun Perro Amor Explota was het thema van de film Amores Perros.

2. Kevin Johansen
Mijn recentste ontdekking (met dank aan Lieven): zeer gezapige Argentijnse-Amerikaanse pop-rock door een cynisch nostalgicus die er wonderwel in slaagt de traditionele Argentijnse muziek(-instrumenten) in zijn hedendaags klinkende popmuziek te laten infiltreren en hij slaagt er ook zeer goed in de chill sfeer uit Buenos Aires in zijn muziek te laten ademen. Doet op momenten aan een relaxerende Manu Chao denken.
Aangeraden kennismakingsalbum: Sur o no Sur.

3. Los Fabulosos Cadillacs
De oudste band uit dit lijstje, ze ontstonden in 1985 in Buenos Aires en brachten sindsdien ruim 14 albums uit. Hun muziek is een combinatie van rock, ska, jazz, salsa, folk, rap en big band. Ze werkten samen met ondermeer Blondie, Celia Cruz en Rubén Blades [Buena Vista Social Club]. Momenteel zijn de groepsleden van deze band met solo-projecten bezig (zie ook hieronder), maar een grootschalige reünietournee en nieuw werk werd aangekondigd voor november 2008.
Ze worden in Argentinië tot de meest invloedrijke rockbands allertijden gerekend, worden op handen gedragen door MTV Latijns-Amerika en behoren tot het selecte kransje dat een Unplugged-sessie voor MTV mocht opnemen.
Aanrader om deze band te leren kennen: Vasos Vacíos.

4. Vicentico
Deze frontman van Los Fabulosos Cadillacs is momenteel volop solo en al even succesvol bezig. Hij borduurt verder op het élan van Los Cadillacs, aangevuld met vleugjes bossanova, neo-tango, flamenco en zigeunermuziek. Met alle latijnse ritmes en blazers vandien.
Leer hem kennen met zijn debuutalbum “Vicentico“.

Nogmaals: dit zijn vier artiesten waarvan ik de volledige discografie alleen maar kan aanraden, het zorgt voor een glimlach op het gezicht en een ritme in de heupen, niet alleen ideaal om de vakantie in te zetten, maar ook om elke morgen naar het werk te rijden.

Lees verder »

You Know You’re in Argentina when….

• the dogs look both ways before they cross the street
• “broadband” means might kinda work some of the time.
• everywhere you go there’s always someone staring.
• you learn that soap and toilet paper are not always gaureenteed in a bathroom
• the person cooking your food does not find it necessary to wash their hands after playing with the dog, taking out the trash or any other random activity.
• clubs open at 2 am and don’t close until 8 or 9
• the bus to school picks up at the nightclubs
• even your 60 year-old tango teacher with her butt hangin out of her dress doesn’t strike you as weird
• you eat at least one entire cow every week.
• you have at least 4 meals a day
• dinner starts at 10 p.m.
• you dont find it odd that your grocery store is named “disco” and your nightclub is named “hillrose”.
• you pull ANYTHING out of the fridge and you think “i bet this would go well with some dulce de leche.”
• you are 10 pounds underweight for your height category in america, but you´re still the fattest girl in your class in argentina.
• “un ratito” actually equals 45 mins to an hour! Or more!
• You find a hair in your food and you’re thankful it’s not an entire wig or worse.
• You spray Off! at the bugs and they laugh at you.
• You see something flying around the room and as long as it’s not a Dengue infested mosquito, you ignore it.
• you go home at 5 in the morning and you feel like you wimped out.
• your professor is too busy texting during class to answer your questions.
• seatbelts are simply for decoration
• screens do not exist on windows….only large metal bars
• you heat your house by turning on the oven and leaving the door open
• if you are black you must be from Brasil and if the only way you live in the State is that your parents immigrated
• it’s 20 below FREEZING your ass off with rain one day and 70 the next
• you want to use the computer and though all the labs appear empty there are apparently classes with invisible students and professors occupying them
• you try on a size Large and it fits like a Small
• you eat at restaurants that you wouldn’t dare look at before you came to this country
• everything you learned in Spanish class seems to be incorrect
• you go to Walmart or any other business and the workers are actually smoking inside the store and NO they are not on break
• something Ive heard described as “the veinte minuto phenomenon”: you know that “veinte minutos” doesn’t really mean 20 min…and coming from a remis company it probably means never.
• at an intersection you yield to whoever flashes their lights or honks first…and find it not the least bit strange
• you see people with mate and a thermos…everywhere
• you´re stuck in the pampas beside one of the two southbound highways and you rescue bus gets lost…on the other highway.
• the word ‘bueno’ has somehow found its way to the top of your most commonly used words list
• nothing in the fridge is covered and you hope that the cutting board they used to cut the chicken has been washed with more than just water
• when contender no longer means “to struggle in opposition,” but “oh shit” comes to mind when its your birthday
• you are immune to all types of whistling, cat calling, and hearing “mi amor”
• when you get candy for change
• when they can’t understand why you don’t drown your food in mayonnaise like the rest of them.
• when you talk with people and they say ”yeah, I’m a Christian but I don’t believe in the Bible just reincarnation”
• when it rains and you swim to school
• you drive with your lights off at night to save power
• you turn off your car to coast downhill to save gas
• you kiss people on the cheek to greet them, whether you know them or not

Kenners van ‘t land zullen bij bovenstaand tekstje ongetwijfeld meermaals gegrijnsd hebben…

Afgelopen maandagavond kwam Lieven hier binnengewaaid. Lieven is even gek op Zuid-Amerika als ikzelf en trok vorig jaar drie weken door Argentinië. Ook hier in Belgenland blijft hij vaak in die Latijnse gekste steken in de vorm van mochito’s en muziek van daar. Hij had vorige maandag dan ook een hele stapel CD’tjes mee “die ongetwijfeld helemaal mijn ding zouden zijn en die ik dan ook dringend moest beluisteren”.

Als gevolg daarvan ben ik vorige week stapelgek geworden op Kevin Johansen, niet te verwarren met de Vlaamse acteur die het bed deelt met Natalia, al evenmin familie van de actrice die steevast mijn favoriete duo met zich meesleurt.
Kevin Johansen is een Amerikaans-Argentijnse zanger (geboren uit een Amerikaanse vader en een Argentijnse moeder) die zowel in ‘t Engels als in ‘t Spaans zingt en daarbij Latijns-Amerikaanse muziek, rock, pop, humor en funk tot één bruisend genre maakt. Zijn platen konden steevast op laaiend enthousiaste kritieken van de opniemakers rekenen, sinds zijn fantastische album “Sur O No Sur” uit 2002 wordt hij ook bijzonder gewaardeerd door de Argentijnen zelf.

Zijn muziek valt vaak het best te vergelijken met die van Michael Franti & Spearhead, Manu Chao, Gabriel Rios, Flip Kowlier ook wel, Joe Jackson, op momenten klinkt hij als Mark Lanegan, er zijn flarden Adam Green en Paolo Conte, maar vooral uiteraard als heel wat Zuid-Amerikaanse helden. Zijn teksten zitten vooral boordevol rake observaties, herkenbare verwoordingen en relativering alom. Maar vooral: zijn nummers zijn muzikaal zo divers dat zijn albums geen moment gaan vervelen en zelfs tot continu herbeluisteren aanzet; de ideale soundtrack om met het huidige zomerse weer rond te cruisen!

Hieronder 3 nummers van Johansen, waarbij voornamelijk de eerste (Puerto Madero) tot mijn favorieten behoort: Johansen beschrijft een onvoorstelbaar correct en herkenbaar beeld van Buenos Aires in dit nummer, met duidelijk verwijzingen naar elke stadshoek en verwoordingen die mij, ook 2 jaar nadat ik daar verbleef, nog steeds bijzonder herken en die mij verdomd heimwee doen krijgen naar daar, zoals :

And all the people that aren’t from here would like to come and stay
And all the people that are from here just want to get away

en nog :

And the sexy porteños trying to pick up the Argenteenagers.
How nice, the Argenteenagers
Tomando sol in the primavera de Buenos Aires…

Heerlijk muzikaal voer, ik kan jullie de 4 albums van deze man dan ook alleen maar enorm aanbevelen!

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

“Den dollar staat momenteel toch wel bijzonder laag,” zei mijn slager me, “en moet ik dat potje martino helemaal vol doen?”

Om maar te zeggen: iederéén weet dat het bijzonder interessant is om nu dinges te kopen in de Amerikaanse munteenheid. Waarbij ik meteen dacht aan een toch wel grote kost die al gebudgetteerd staat voor 2008: drie weekjes Argentinië.
- Zou er een luchtvaartmaatschappij zijn waar ik nu al vliegtuigtickets kan bestellen en betalen, meer bepaald in dollars? Allez ja, als ik via Air France zou boeken, zou het al even duur zijn als een jaar geleden… Bestaat er een mogelijkheid om “die aankoop via de U.S. of A.” te doen??
- Zou ik mijn hotels, binnenlandse vluchten en activiteiten in Argentinië ook al gaan plannen en betalen (de Argentijnse peso hangt vast aan de Amerikaanse dollar, dus ook dat zou nu heel wat interessanter kunnen zijn dan bij een sterke dollar)? Of zou ik gewoon een paar kilo dollars bestellen bij den Belgischen bank om die dan naar ginder mee te nemen?

Of nog interessanter: gaat ‘m nog verder zakken, of hebben we nou wel een historisch laagtepunt bereikt?

Heerlijke zomertemperaturen teisterden Brugge toen ik er afgelopen vrijdagavond afzakte met collega G. Een warme en uitgelaten sfeer, fraai (schaars) uitgedoste deernes en het gezelligste café van Vlaanderen zorgden er alvast voor dat het een avond werd die niet echt mis kon lopen, al was een Argentijnse muziekgroep de voornaamste reden waarom we naar Westvlaanderens hoofdstad waren afgezakt: Bajofondo Tango Club. Dit bont allegaartje – bestaande uit een internationaal geroemde filmcomponist, een violist die in ‘t normale leven voornamelijk tango-grootheden begeleidt, een producer en nog allerhande superenthousiaste Argentijnen – bracht een mix van tango, triphop en dance die een volgelopen Burg met verstomming sloeg. En uitgelaten aan het heupwiegen bracht.
Wat St. Germain doet/deed op vlak van de jazz, lijken deze grootheden op tango-gebied in hun mars te hebben en dan nog wel op véél straffere wijze dan waar het gerenomeerdere Gotan Project de laatste jaren zeer veel succes mee heeft. Dit was échte zomer, passie en energie in een heerlijk gebalde set. Zet zó een groep in de Marquee van Rock Werchter of van Pukkelpop, en je hebt een explosief feestje onder de concertgangers!
Nu, in Brugge was het concert gratis, het publiek uitermate divers en de leeftijd van bepaalde toeschouwers aan de *kuch* hogere kant, waardoor het voornamelijk bij een soort van ingetogen Argentijnse passie bleef. Al gingen de handen héél vlotjes in de lucht tussen de verschillende nummers door en leken deze Porteños – aan het steeds luider wordende geschreeuw te oordelen – heel wat zieltjes voor zich gewonnen te hebben!
De muziek was heerlijk, de bijgeleverde videomixes maakten het plaatje compleet. Om in te kaderen!

Na dit optreden wou ik zo gauw mogelijk meer van deze groep horen/zien/lezen en duikelde ik zaterdagochtend Tinternet op. En wat bleek? Op 18 oktober komt dit heerlijke stel zotte Argentijnen opnieuw ons land op muzikale teisteren! In de Gentse Vooruit dan nog wel!
En alsof dit nog niet genoeg was, kwam ik er op die manier achter dat hun optreden totaal kadert in het thema van het Gentse Filmfestival 2007, waar bijzonder veel aandacht aan de Argentijnse film wordt besteedt. Mijn God, het worden dit najaar gewoonweg hoogdagen voor een Argentofiel als ikzelve!
De Argentijnse kunsten beginnen onze contreien te veroveren, al is dat niet meer dan logisch en terecht: in Argentinië wonen een paar heel straffe film- en muziekmakers waar we hier veel te lang niets van hoorden, maar de wondere wereld van Tinternet heeft ook de poorten naar dat tropische continent geopend. Tijdens mijn verblijf aldaar – dat verdorie al ruim 2 jaar geleden is! – was ik enorm gecharmeerd en gepakt door de Argentijnse films, straattheater, toneel, muziek,… Ik ontdekte er muziekgroepjes waar een aantal “grote Belgen” naast zouden verbleken, al zijn ze hier nooit doorgedrongen; ik zag er films die aangrijpender waren dan “de alternatieve film” die hier zo nu en dan eens opduikt.

Die culturele sector is dan ook enorm in aldaar: in Buenos Aires was een wijk waar filmmakers, kunstenaars en musici dag-in dag-uit leven. Heel interessante mensen, die enorm benieuwd waren naar Europa en in conversaties met “een vreemde Belg” als ikzelf (zeker aangezien er in hun kwartier niet zoveel toerist verzeild geraakten), vrijwel elk weekend waren er straten onderbroken omdat er filmopnames bezig waren,…
Een vriendin van mij aldaar studeerde op dat moment “Design” (nog zo een weligtierende creatieve richting aldaar; wist je bv. dat de Nokia-GSM door een Argentijn ontworpen was en dat een aantal Argentijnen een toonaangevende rol spelen bij Mac-design?), maar die studies heeft ze stilgelegd: ze legt zich momenteel toe op het tekenen van cartoons en animatie, ze heeft al een contract waarmee ze meteen na haar studies bij Pixar van start kan gaan!

De creativiteit in Buenos Aires was in elk geval e-norm, één van de regisseurs waarmee ik daar een praatje maakte vermoedde dat deze creativiteit samenhing met de armoede aldaar: mensen verdwalen in hun fantasie om de werkelijkheid te ontvluchten en moeten op verbeelding beroep doen om er het beste van te maken… Wat leidt tot een ongelooflijke vrijheid, onbekommerdheid en levensvreugde.

Het studieniveau ligt hoog in Argentinië, de werklust en inzet grenst aan die die in België bestaat, de passie en creativiteit overstijgen de onze enorm. En dit gegeven zou wel eens de redding van Argentinië (of toch van heel wat Argentijnen) uit het dal kunnen worden: de jonge, pas afgestudeerde, Argentijnse jongens en meisjes zouden wel eens een heel interessante asset voor Europese bedrijven kunnen worden, al zijn er op vandaag zeer weinig organisaties die zo ver naar de andere kant van de aardbol kijken.
Er zijn vandaag wel heel wat ondernemingen die gebruik maken van Oostblok-krachten (landbouwers en bouwondernemingen halen gretig Polen naar ons land, IT-bedrijven doen beroep op Roemenen om te programmeren, Tsjechische vrachtwagenchauffeurs rijden wekelijks een paar duizend kilometer van en naar België en omstreken, …), maar de Zuid-Amerikaanse markt is nog enorm onontgonnen. Het Oostblok begint verzadigt te geraken en de prijzen zijn daar al serieus aan ‘t stijgen, Zuid-Amerika heeft echter inhoudelijk én financieel veel interessantere krachten aan boord.

Zo lijken al een aantal Nederlandse bedrijven de kracht van de Argentijnen ontdekt te hebben: een klein aantal onder hen heeft bijvoorbeeld ontdekt dat het verschrikkelijk interessant kan zijn om in Argentinië aan ICT-outsourcing te gaan doen. De prijzen zijn er een klein beetje hoger dan in pakweg India of Pakistan, maar het niveau ligt er mijlenver boven en het werkethos grenst aan het onze… De Argentijnen werken graag aan hun eigen toekomst!

Mja, als ik zulke verhalen lees – opnieuw: ik als Argentinofiel – kan ik alleen maar watertanden en mijmeren. Als ik een geschikte commerciële partner zou vinden om in hetzelfde bootje te stappen, als ik voldoende middelen zou kunnen garen om een dergelijke “eigen onderneming” uit de grond te stampen, als ik er zeker van zijn dat ik alle ontworpen informatica in Vlaanderen en omstreken zou kunnen “kwijtgeraken” of dat ik voldoende klanten zou vinden in onze Lage Landen om voor te programmeren en als ik er zeker van zou kunnen zijn voldoende geëngageerde en intelligente Argentijnen met inzicht te vinden om dergelijk programmeerwerk te laten doen, dan zou ik er geen moment aan twijfelen om een eigen onderneming te beginnen, een nieuwe betrouwbare ICT-partner op de huidige markt die getroffen is door schaarste, een bedrijf dat gevoed wordt door ongebreidelde Argentijnse passie, vreugde en werklust.

Degelijke Argentijnen vinden lijkt mij niet zo een probleem, evenmin als het vinden van een afzetmarkt in België: betaal de Argentijnse werknemers een lap meer dan de “concurrentie”, bied je degelijke producten aan aan een prijs die net iets lager zijn dan die van dezelfde “concurrentie” en neem van mij aan: er is nog marge genoeg over om tot een bloeiende onderneming te komen. Alleen heb ik vermoedelijk te weinig lef om een lening voor startkapitaal aan te gaan: de angst voor het mogelijke verlies is mij veel groter dan het geloof in een glorieuze toekomst. En wat mij nog veel moeilijker te vinden lijkt: een betrouwbare, commercieel ogende partner uit eigen land. Iemand die vertrouwen uitstraalt, projecten verkocht krijgt, boordevol intelligentie en ondernemerszin zit, iemand waarmee het enorm klikt, iemand waarmee ik blindelings in het sop durf te springen en een bedrijfsplan op papier ga zetten om ten uitvoer te brengen.

Voelt iemand zich geroepen? Om mij financieel of lijfelijk in een Argentijns avontuur te vergezellen?

(Of nog: hoe een heerlijk muzikaal optreden kan leiden tot economische dromen…)

Voor het eerst in bijna honderd jaar tijd… ‘t is alsof er zich bij ons pakweg een aardbeving zou voordoen. De collectieve gekte is dan ook méér dan gerechtvaardigd (en een extra reden om met filmpjes als onderstaande eventjes weg te dromen over ‘t schoonste land ter wereld).