O jee. Bij deze is uw dienaar vanavond, en het zal wel voor de rest van de week zijn, vervuld van heimwee, nostalgie en zin om terug te keren naar Buenos Aires. Tangopartner en reisgezel Carmen stuurde mij namelijk onderstaand filmpje door: een heel fijne muzikale montage van beelden die werden opgenomen in DNI Tango, de dansschool waar we een paar maand geleden verbleven en waar onze tangokennis en -kunde stevig werd bijgespijkerd. Vrijwel alle leerkrachten waar we les van kregen en/of practica mee dansten passeren de revue. En als u vindt dat de school toch wel vrij veel wegheeft van de dansschool uit Fame, dan kan ik u alleen maar gelijk geven…
O ja, en op aanraden van Twitteraarster @JadisNoir zal ik in de loop van december 2 tango-dans-avondjes veilen ten voordele van Music For Life. Zowel totale leken, die graag de eerste pasjes willen leren kennen, als voor gevorderden die gewoon efkes willen gaan dansen. Zelf ben ik nog geen specialist, maar na 2 lesjaren zou ik toch al voor enige diversiteit mogen kunnen zorgen op de dansvloer…
Vanavond ga ik eten in Rumbeke, in het Argentijnse grillrestaurant La Brasa. Lottebeest leerde mij dit restaurantje een paar maand geleden kennen bij wijze van verjaardagsdiner en zowel de lokatie als het eten was ronduit goedgekeurd van mijnentwege: heerlijke malse steaks in een rustiek en authentiek decor.
Vanavond trek ik er opnieuw heen, met de fantastische Peter Forret. Naar aanleiding van mijn voorbije trip naar Buenos Aires, zadelde Peter mij op met een aantal ideeën en adressen om tangolessen te gaan volgen in die stad van de passie. Het is dankzij hem dat ik uiteindelijk bij DNI Tango ben beland en er tien uur privé-tangolessen heb gevolgd onder begeleiding van een aantal bloedmooie, supergetalenteerde Argentijnse dames en heren die tevens de wereld rondreizen om hun tangotalenten te demonstreren. Dana, de directrice van de dansschool, speelde zelfs tangodansend mee in de bijzonder goede film The Motorcycle Diaries.
In december trekt Peter zelf richting Buenos Aires en hij kwam bij mij terecht om een aantal tips te bekomen. Hoe kan dit dan ook beter dan in zo een Argentijns parrilla-huis als La Brasa?
Qua culinaria geef ik hem bij deze alvast al graag mijn lijstje mee van de 5 restaurants waar we het lekkerste hebben gegeten, in Buenos Aires…
Buenos Aires was de max… Al draaide de reis eigenlijk enorm anders uit dan we ons vooraf hadden voorgenomen. Er werd heel veel tango gedanst in een fantastische dansschool, spannend én ontspannend tegelijkertijd. In afwachting van de grote verhalen (vermoedelijk eerder in levende lijve dan op deze blog, al volgen er nog wel posts) alvast een paar foto’s…
Hopla, we hebben het alweer een jaar uitgehouden zonder een echte verlofperiode, maar woensdagavond is het eindelijk zo ver: dan vlieg ik terug voor een kleine 2 weken naar mijn geliefkoosde Buenos Aires. Dankzij reisgidsen, on-line aanbevelingen (en zaken die afgeraden werden), mail en Skype heb ik al een aantal zaken kunnen boeken. Bij deze: een overzichtje.
U kent Ferran Adrià wel, de Spaans-Catalaanse kok die hoge ogen gooide met zijn (inmiddels ter ziele gegane) elBulli. Twee van zijn keukendiscipelen waren Argentijnen, die inmiddels zelf een restaurant begonnen zijn in Buenos Aires. Beiden worden bezocht door ons: La Vineria de Gualterio Bolivar (zeer budgetvriendelijk voor die vernieuwende keuken) en El Bistro (duur maar wat een uniek interieur! wat een waanzinnige menukaart!)
Het enige restaurant dat ik mij nog herinnerde van Buenos Aires (6 jaar geleden was ik er een zestal maanden gekazerneerd voor het werk) was Cabaña Las Lilas. De keuken van dit restaurant is bijzonder typisch Argentijns (grote, malse biefstukken), maar de kwaliteit lag er heel wat hoger dan in andere restaurants die ik daar leerde kennen (de prijs ook een beetje). Kenmerk van Las Lilas is dat zij een verticaal geïntegreerd bedrijf zijn: de biefstukken die op het bord landen zijn afkomstig van koeien die ze zelf volgens bepaalde kwaliteitsprincipes gekweekt hebben.
En op aanraden van de wereldreizigsters van Nomadz.nu hebben we ook al gereserveerd bij Osaka. Een fusie van Peruviaans en Oriëntaals, geen idee wat ik er mij bij moet voorstellen. Ongetwijfeld staan er cavia’s op de menukaart.
De beste manier om een stad te (her-)ontdekken en tips op te doen voor de volgende dagen? Ha ja, met een rondleiding natuurlijk. Wij hebben er twee geboekt:
Een dagtour die ‘s voormiddags de typische wijkjes in Buenos Aires belicht en die ‘s namiddags passeert langs “het nieuwe Buenos Aires”: het vernieuwde havengebied, de regio waar bedrijven uit de grond reizen, de heuvels waar de meer gegoede bevolking en lokale filmsterren aan het uitzwermen zijn.
Een urban art tour, boordevol graffiti, alternatieve locaties in en verhalen uit Buenos Aires en tips die in geen enkele reisgids voorkomen.
En dan zijn er nog al die spéciallekes :
Campanopolis. Toen ik een Argentijnse vriendin vertelde dat ik daarheen wou afzakken, was ze verwonderd. Ze wist niet eens van het bestaan van dit Middeleeuwse spookdorpje af. Normaalgezien is het niet toegankelijk voor publiek, maar op zondag 18 september vindt er een middeleeuws evenement plaats waarvoor ik een uitnodiging heb weten te versieren.
El Ateneo eindigde derde in de één of andere competitie “meest indrukwekkende boekhandel ter wereld”. De lokatie is er uniek (een voormalig theatergebouw, waar vrijwel niets aan de structuur en inrichting werd veranderd), de collectie is er gigantisch (700.000 boeken). En de vroegere balkonnetjes en nissen van het theater doen nu dienst als koffiehoekjes.
Het MALBA, het grootste museum van hedendaagse Latijns-Amerikaanse kunst ter wereld, bestaat net tijdens ons verblijf in Buenos Aires 10 jaar. Niet alleen opent het museum daarom gratis haar deuren, maar zijn er ook heel wat unieke en tijdelijke tentoonstellingen met een aantal highlights op vlak van Latijns-Amerikaanse kunst van de laatste 100 jaar. Ik hoop alleszins dat ik er mijn favoriete schilder/beeldhouwer Botero (uit Colombia) mag aanschouwen, evenals de Mexicaanse Frida Kahlo.
Teatro Colon is één van de meest indrukwekkende theatergebouwen ter wereld. Het is een gebouw met een geschiedenis, alle Argentijnse tango-artiesten met naam hebben er ooit opgetreden, de grootste opera-werken en theaterstukken werden er opgevoerd. Het gebouw staat er reeds meer dan een eeuw, kan met gidsen bezocht worden. En er wordt naar gerefereerd in The Debt, de nieuwste film met Helen Mirren.
Insiders lieten me dan weer weten dat ik absoluut het Museum of Contemporary Art of Rosario moet bezoeken, een uniek museum waar onder andere graffitikunstenaars een aantal zalen volledig mochten “vermassacreren”.
Op één van de maandagavonden hoop ik ook een optreden van La Bomba del Tiempo te kunnen meemaken: deze legendarisch wordende percussiegroep treedt elke avond op in dezelfde zaal, telkens uitverkocht, telkens een totaal andere set die improvisatorisch tot stand komt. Elke maandagavond begint het publiek benieuwd mee te knikken met het hoofd, elke maandagavond eindigt dit spektakel als een waanzinnig feest, gedragen door trommels en trompetten.
O ja, en we gaan ons ook verder in de edele kunst der tango onderdompelen. De fantastische Peter Forret was mijn wegwijzer, dankzij hem kwam ik met DNI Tango in contact, alwaar ik mij samen met danspartner Carmen middels een “intensieve training” ettelijke uren in de mooiste dans ter wereld verder ga onderdompelen.
Het is prille lente in Argentinië, het zal niet snikheet zijn in Buenos Aires. Maar daar ben ik bij het samenstellen van de toeristische menu ook niet echt van uit gegaan.
Ha ja, over welgeteld 2 maand landt zo nu ongeveer mijn vliegtuig in Buenos Aires. Twee weekjes vakantie in de enige stad ter wereld waar ik eigenlijk stapelgek op ben, welgeteld 6 jaar nadat ik er beroepsgewijs een paar maand verbleef. Ik kijk er keihard naar uit.
Dus ben ik ook langzaam maar zeker met een aantal reisvoorbereidingen begonnen: niet per se de meest toeristische zaken, niet per se de zaken die ik indertijd al in Buenos Aires bezocht en beleefd heb, veel eerder die zaken waar ik toen nog niet het bestaan van afwist en waar ik daarom nu absoluut naar toe wil.
En weet je: ik meen me 6 jaar na datum nog heel veel te herinneren, ik denk dat ik nog redelijk blindelings en zonder kaart door die kaart zou kunnen dwalen.
De reisvoorbereidingen (en tips, voor wie ook ooit naar het mooie Buenos Aires zou trekken) pen ik neer op die andere weblog van mij, onder de categorie “terug naar Buenos Aires“. En Campanópolis wordt waarschijnlijk één van de meest spectaculaire dagtrips van de reis!
En plotseling, voor we er erg in hadden, was alles geboekt. Allemaal via een reisbureau, zonder dat we er een voet hadden binnengezet. Aan tarieven waar geen enkele on-line-boekingswebsite kon aan tippen. Mails vlogen heen en weer, er werd gewikt en gewogen, er werden bijkomende prijzen en budgetten aangevraagd en plots kwam er een eind aan de mailstroom. 14 september 2011 vertrekken we, 27 september staan we hier terug. 13 dagen Buenos Aires. Een rechtstreekse vlucht vanuit Parijs, de TGV-rit daar naartoe maakt gewoon deel uit van het Air France-ticket.
Het zal in de eerste plaats een heel plezant terugkeren zijn. Het is inmiddels al ongeveer 6 jaar geleden dat ik daar een zestal maanden gekazerneerd was voor het werk. Een beetje terug thuiskomen, zo voelt het op dit moment aan. Het zal ook relaxing zijn. Een citytrip van 12 dagen is perfect om alles op ‘t gemakske te doen, om niet van hot naar her te hoeven hollen, van te kunnen genieten van de alledaagsheid ter plaatse. Het zal ook culinair zijn en verrassend. Mijn taak is om de reis helemaal vol te plannen, carte blanche kreeg ik van mijn reisgezellin, tevens tangopartner. Er zal dus ook ongetwijfeld veel tango gedanst worden, zowel lesgewijs als op spontane tangogebeurens, in balzalen of op straat.
De goede ideeën en plannen beginnen te komen. Vermoedelijk eens moleculair gaan eten bij een poulain en voormalige rechterhand van Ferran Adrià. Waarschijnlijk eens paardrijden. Een initiatie in de Argentijnse wijnen. Straattheater in San Telmo, fruit proeven op de markt, een dagje per boot naar Uruguay. Picknicken in de delta van El Tigre. Dansen op de tonen van de reggaeton. Misschien een namiddagje polo gaan bekijken. Of een avondje voetbal in het stadion van de Boca Juniors. Niet voor de sport, wel voor de sfeer.
Zo danig veel te doen, hopelijk krijg ik het alsnog in 12 dagen gepropt. Gelukkig heb ik nog steeds het gevoel “mijn weg in Buenos Aires heel makkelijk en snel terug te kunnen vinden”.
12 dagen vergt ook enige variatie, dus we blijven niet in 1 hotel plakken. Twee hotels werden geboekt, telkens voor 5 dagen. Een boetiekhotel en een torenhoge building met zwembad op het dak. Ik zie het zo hard zitten. Dit wordt écht genieten op vakantie. Helemaal anders en minder avontuurlijk dan de rugzaktrektocht door Colombia vorig jaar, maar toch gevarieerd en vol genoeg. Een chill-vakantie waarin er toch nog genoeg te beleven zal vallen.
Verwijzing naar die andere website waar ik de laatste tijd graag schrijfsels neerpleur. ElSur dus. Eind maart tot eind augustus is Brussel namelijk een paradijs voor de liefhebbers, zoals ikke, van Argentinië en meer bepaald de Argentijnse tango. Er is een Argentijnse thema-avond in Brussel! Er is een tangofestival! Maar vooral: er zijn 3 optredens, waarvan ik zelf heel graag de zusjes Caronni en het Argentijnse orkest Astillero aan het werk wil zien…
Het is inmiddels vijf jaar geleden dat ik volop in Argentinië vertoefde. Indien ik een soundtrack van mijn verblijf aldaar zou samenstellen, zou het onderstaande nummer van Bersuit Vergarabat er zeker opstaan. Ik leerde het kennen op een zwoele avond op een terrasje in Palermo, op een avondje uit met studenten die me uithoeken van Buenos Aires lieten zien waar toeristen heel erg zelden komen. En het nummer asemt voor 100% Argentinië uit, ook al omdat het één van de popnummers is waar de traditionele tangoklanken op warme wijze omarmd en geïntegreerd worden. Voor zij die een Aha-Erlebnis hebben n.a.v. onderstaande klanken: het nummer werd ook gebruikt in de redelijk fantastische film Amores Perros. Zucht. Heimwee.
Gisterenavond is hij van start gegaan. Mijn cursus tango-voor-beginners. En met “mijn” bedoel ik uiteraard niet dat ik die cursus geef, maar wel dat ik één van de dertig aanwezigen ben die de kneepjes van de tango en de milonga tracht vast te krijgen.
De dansschool heet Het Toeval en dat mag je in mijn geval heel letterlijk nemen. Ik was al een jaar of 3 aan een stuk op zoek naar een vrouwelijke danspartner die zich ook aan deze Argentijnse dans wilde wagen, maar ik vond er nooit eentje. Salsa, merengue en consoorten blijken de jongste jaren dan wel enorm aan populariteit gewonnen te hebben bij heel wat dames en heren, bij de tango lijkt dit tot dusver nog niet echt het geval. En toen werd ik gecontacteerd door de lesgever van Het Toeval. Dat hij een aantal geïnteresseerde dames solo had voor zijn cursus, maar te weinig heren vond. En of ik mij ook niet solo wou inschrijven en zo. Why not? dacht ik, en aldus geschiedde. En gisteren moest ik dus voor het eerst met Marie-Jeanne (ze kon mijn moeder zijn!) aantreden. En ik heb afgezien. Eerst en vooral zweette ik zelf over mijn gansche lijf ende leeden, maar ik heb ook gemerkt dat het niet gemakkelijk zal worden met mijn danspartner de volgende weken. Ze is moeilijk te leiden en verloor op momenten helemaal het ritme, de concentratie en de goesting. Ach, we slaan er ons wel door. Hoop ‘k.
En ik hoop dat het grootte-verschil tussen ons twee voor geen al te onoverkomelijke problemen gaat zorgen.
Trouwens: Het Toeval schijnt een heel eigen dansmethode te gebruiken en dat kwam gisteren al aan het licht. Bij heel wat tango-opleidingen leert men in de eerste les de start-basispas waarmee velen de tango steevast beginnen. Bij Het Toeval was dit niet zo, deze organisatie gaat heel moleculair te werk: minimale bouwstenen en stapmethodes tijdens de eerste lessen en vervolgens worden die één voor één gecombineerd tot de feitelijke dansbewegingen. Gisteren hebben we voornamelijk heel wat gestapt op het ritme van de muziek, zowel solo als face-to-face met de danspartner. Voorwaarts gestapt, achterwaarts, opzij, met kleine en grote tred om aldus de “meest comfortable pasgrootte” individueel te ontdekken.
