Gisteren had ik ex-collega en maatje Gunther van Incounseling op bezoek. Lekker gegeten, lekker gedronken, bijzonder goed gebabbeld over de kleine en grote dingen in het leven. Grappige anekdotes en zware overpeinzingen over het dagdagelijkse, het werk, de liefde en de toekomst.

“Jij bent een Verkenner/Regelaar,” zei hij tegen me. Het was in een context dat liefde iets bijna puur chemisch/biologisch is. Mensen geloven vaak te hard in toeval en “die ene ware ontmoeten”, terwijl het vaak gewoon keihard biologisch werd meegegeven en we allemaal op de één of andere manier voorbestemd zijn.

Bron van dergelijke studies: dr. Helen Fisher, na dit tekstje gelezen te hebben moest ik Gunther gelijk geven. Ik ben een verkenner/regelaar.

Stel dat de theorie van dr. Fisher klopt, stel dat er duidelijke, eenvoudige (meetbare) factoren of indicatoren zijn die bepalend zijn hoe iemand in elkaar zit, die bepalen welke twee mensen qua persoonlijkheden voor knetterende chemie zouden zorgen, waarom wordt daar dan zo weinig mee gedaan? Waarom lopen er dan steeds meer singles rond met de illusie dat ze vrij kunnen en zullen kiezen met wie ze de rest van hun leven willen spenderen?

Als de theorie echter zou kloppen, dan kan ik alleen maar zeggen: single dames en heren, hou jullie vast bij jullie bretellen, the love doctor is een aantal plannetjes aan het smeden…

Hé, ik heb vandaag mijn Polaroid-camera teruggevonden! Ik kocht het toestel een jaar of 2 geleden bij The Impossible Project (waar je nu nog steeds Polaroid fotopapier en -cassettes kan kopen). En ik schreef toen ook een blogpost over dit lovenswaardige initiatief van een aantal ex-Polaroid-medewerkers en -fans die uit liefde voor dit instant-foto-apparaat blijven onderzoek doen naar en om de zoveel tijd uitpakken met nieuwe soorten films voor Polaroid-toestellen. (Honestly: telkens ik hun site bezoek, heb ik enorm veel zin om mij weer een aantal van hun “limited edition”-fotocassettes aan te schaffen).

Maar goed, ik was mijn toestel uit het oog verloren, ik vond het terug… en het beestje lijkt het nog prima te doen! En ik heb nog een achttal cassettes liggen, zowel van oude als van nieuwe makelij!

Ik speel met ideeën. Ik heb zin om een Polaroid-muur bij mij thuis te realiseren. Misschien moet ik elke dag maar een foto gaan nemen, de ene keer in kleur de andere keer in zwart-wit (afhankelijk van de cassette die in het toestel zit). Eén foto per dag. Meer niet. (Het zijn dan ook vrij dure foto’s van 2 Euro ‘t stuk of zo, zonder Photoshop- of andere correctiemogelijkheden… De authenticiteit van het moment zelf!). Eén foto, zelfs als ik denk geen fotografische momenten te zullen beleven die dag (een standaard werkdag bijvoorbeeld), slechts één foto per dag ook al ga ik die dag met een hele meute fijne mensen allemaal zotte dinges gaan doen.

Geen idee hoe lang ik het volhoud. But let’s give it a try.

Ik heb gevloekt, de voorbije weken. Op deze weblog. Blijkbaar hadden allerhande nozems van de één of andere vreemde origine er plezier uit geput om mijn domein te belagen met een hele resem scripts die vuiligheid injecteerden. Bezoekers van dominiek.be werden geconfronteerd met een loeiende virusscanner, dan wel met witte pagina’s waar vreemde code en soortgelijke teksten op stond. Ja, ik was de pineut.

‘k Heb overwogen om dan maar de blog te verwijderen, al zou dat dan ongetwijfeld weer een beslissing zijn waar ik vroeg of laat spijt van ging krijgen.

‘k Heb dus wat rondgekeken, het bleek voornamelijk mijn “theme“, mijn blog-lay-out die aangevreten was van de mottenballen en van code die door één of andere, ongetwijfeld zatte, Rus was geïnjecteerd. Het leek me een onbegonnen werk om dat te gaan opkuisen, dus ging ik voor de snelste en meest lazy oplossing: een nieuwe blog-lay-out activeren.

Tegen wil en dank zit dominiek.be bij deze dus in een nieuw jasje. Ik hoop dat ge’t mij niet kwalijk neemt. Al ben ik uiteraard wel keihard teruggevallen op de headerfoto die ik een jaar of 7 geleden in Buenos Aires nam.

Moesten er zaken nog steeds niet marcheren als gewenst, dan brult u maar iets in het reactieluik onder deze post. Ook indien u deze nieuwe lay-out maar spuuglelijk vindt, mag dat ook geroepen worden. Al sta ik ook open voor fijne berichten. Ik was namelijk jarig gisteren.

Vorige week zat er een folder in mijn brievenbus. Vorige week werd mijn brievenbus weer volgestoken met allerlei reclamekrantjes en soortgelijke folders die meestal stante pede in de papierbak landen. Al was er één folder die wel mijn aandacht wist te trekken.

NHA heet de organisatie die verantwoordelijk was voor de brochure in kwestie. NHA verkoopt “opleidingen aan huis”, waarbij ze zich differentieert van…

• … klassieke opleidingscentra zoals Syntra, waar je elke week op de door hun gekozen datum in het door hun gekozen lokaal moet zijn voor een opleiding. Ik slaag er namelijk, zowel door werk als door hobbies, nog maar moeilijk in om echt structureel avonden of vrije dagen te kunnen plannen. Ik voorzie wel momenten voor me-time, maar die vallen zelden of nooit steeds op hetzelfde moment in de week.
  In die optiek lijkt NHA aantrekkelijk: wanneer ik daar tijd voor en zin in heb, kan ik hun cursusmateriaal ter hand nemen.
• … klassieke “Leer het zelf”-pakketten, zoals bv. de taalcursussen van Assimil. NHA is duurder, maar biedt buiten de CD’s en het lesmateriaal ook enige interactie (cursisten vinden elkaar on-line) en professionele begeleiding (huiswerken die moeten opgestuurd worden en die gecorrigeerd worden).

Moest ik kunnen, ik zou elke dag vollen bak bijstuderen. NHA biedt ook wreed tof lijkende cursussen aan: van talen tot timemanagementtechnieken, van gitaarspelen tot je eigen webshop uit de grond stampen, van kooklessen tot klinische psychologie. En ik ben zo een zot die bij elk van die cursussen enthousiast denkt van “jaaaaa, dat wil ik ook leren!”

Mijn grote vraag: is dit te mooi om waar te zijn? (Want als die cursussen écht deftig zijn, zijn ze alvast ook veel goedkoper dan soortgelijke cursussen in “bindend” klassikaal verband) Heeft iemand van jullie al ervaringen (positieve of negatieve) met NHA-lesmateriaal?

Franceska Vanthielen blijkt alvast een gezicht van deze organisatie te zijn, ik kan mij moeilijk inbeelden dat zij zich door een bende prutsers/oplichters voor de kar zou laten spannen… Al hoor ik het liever nog eerst van mensen die NHA al ooit hebben uitgeprobeerd.

(TIP voor de mensen van NHA zelf: zet eens wat authentieke klantervaringen in de vorm van filmpjes of zo op jullie website. En als iemand van hen minpuntjes aanhaalt, wees dan vooral niet te beroerd om dit alsnog op jullie website toe te laten.)

De fijnste kerstcadeautjes koop je zelf. Ik was dan ook bijzonder verheugd dat mijn bestelling (van amper een week geleden) via amazon.fr deze week al in de brievenbus landde:

Radio Latina is een Parijse stadsradio waarop vrijwel enkel muziek uit Latijns-Amerika gespeeld wordt. De muziek op hun radiozender (die geregeld uit de boxen knalt in Casa Domino, evenals de muziek van LatinSounds.nl) is steevast weergaloos en toonaangevend voor de zuiderse genres (al komen de Braziliaanse bossanova-ritmes en de Argentijnse tango-deunen er dan weer te weinig aan bod, doch dit geheel terzijde).

Met de regelmaat van de klok brengt Radio Latina ook albums uit met de muziek die vaak bij hen aan bod komt. Aangezien dergelijke muziek nooit of nauwelijks op onze eigen radiostations aan bod komt en ook nog steeds uitblinkt door haar afwezigheid op media als Spotify, heb ik er mezelf dus maar mee verwend. De gele en de sigarenkistachtige box op bovenstaande foto, bevatten telkens 10 CD’s met muziek uit de warme landen, waarin heel wat genres vertegenwoordigd zijn. Ik krijg regelmatig de vraag “Zijn er goede CD’s om kennis te maken met de muziek uit Zuid-Amerika?”, welnu: deze twee boxen zijn prijs/kwaliteit/kwantiteit volgens mij onevenaarbaar op vandaag op dit vlak. De gele box dateert van 2010, de bruine ligt nog maar enkele weken in de Franse platenzaken. Voor nog geen 100 Euro haal je hiermee 20 heel fijne CD’s vol trompetten en opzwepende ritmes in huis.

Het derde (dubbel-)album (Latino Hits) is dan weer ietsje commerciëler en bevat voornamelijk heel wat zomerhits, heel fijn om met deze soundtrack over de autosnelweg te sjezen, ook in winterperiodes.

En als we het dan toch over latin hits hebben: het onderstaande Ai Se Eu Te Pego van de Braziliaan Michel Teló is wereldwijd aan een opmars bezig. In steeds meer Zuid-Amerikaanse clubs is het een samenzang-hit van jewelste, ook in Frankrijk, Spanje en Portugal forceert Teló een doorbraak. Ik ben heel benieuwd of ook onze contreien gaan volgen begin 2012…

Er hoort ook een dansje bij. Wat op zich vaak al reden genoeg is om te scoren. En ook Ronaldo lijkt dit dansje al perfect onder de knie te hebben…

Zo. Ik heb de voorbije week, in mijn schaarse vrije tijd, druk aan een blog gewerkt. Niet aan deze blog. Wel aan El Sur. Mijn nieuwe webkindje met Latijns-Amerikaanse focus is nog niet helemaal af, maar aangezien ik altijd te veeleisend ben is dat niet langer een reden om het tegen te houden.

Bij deze: een nieuw kindje werd op de blogwereld gezet, het werd van eerste artikelen voorzien en nu vind ik het heel spannend om te kijken hoe het evolueert. Zowel inhoudelijk (waar gaat het nou eigenlijk allemaal precies over gaan?) als blogtechnisch (welke rubrieken zullen komen en gaan? zou een ElSur-webshop geen goed idee zijn? moet ik nog aan de lay-out prutsen?).

Spannende tijden. Leve El Sur.

Vorige week ging ik op speeddate. ‘t Schijnt dat de blogpost, die ik er achteraf over schreef, overliep van het laaiend enthousiasme van mijnentwege. En terecht: ik vond op dat moment dat ik een unieke, inspirerende avond beleefd heb. En ik vind dat nu nog steeds. Al blijf ik er bij: wie met de verkeerde verwachtingen of ingesteldheid naar zo een avond stapt, zal er geen fuck aan hebben en zal achteraf alleen meer gedesillusioneerd zijn dat hij/zij er de vrouw/man van zijn/haar leven niet gevonden heeft.

De organisatie achter dit avondje, Smartdate, was redelijk in de wolken met m’n blogpost. Ook al was er bij voorbaat geen enkele afspraak gemaakt: ik ging er als anoniem individu naartoe en wou gewoon een aantal leuke anekdotes observeren om er achteraf alhier verslag van uit te brengen.

Maar het siert hen: ze tonen zich dankbaar. Ik mag 1 gratis speeddate via Smartdate wegschenken. Een aantal mensen lieten mij weten dat ze na mijn blogpost wel goesting hadden om dit gebeuren ook eens te ervaren, maar dat ze de barrière (en de bijhorende 35 Euro) nogal hoog vonden. Helemaal onterecht, maar los daarvan: wie twijfelt, maar wel goesting heeft in een avond onder vrijgezellen: waag uw kans hieronder!

Lees verder →

In het kader van een marktonderzoek, zijn de mensen van Profacts momenteel op zoek naar rokers, meer bepaald naar rokers van het merk Lancia (het huismerk van Aldi). Rokers van dit merk zou gevraagd worden om een enquête hieromtrent in te vullen, elke deelnemer krijgt hiervoor sowieso 10 Euro.

Kandidaten hiervoor mogen hieronder reageren (met hun echte mailadres, daar zal de link naar de enquête naartoe gestuurd worden) of kunnen mij via deze weg hun mailadres laten weten.

De harde Euro’s zijn voor u, ik maak enkel kans op een bioscoopticket of 2. En meer moet dat niet zijn.

Dat doet er mij trouwens aan denken: ik ben een Belgische blogger, maar de servers – waar deze webpagina’s op staan – staan ergens aan de Amerikaanse Westkust. Zou ik één of andere wetgeving overtreden als ik op m’n weblog vollen bak reclamebanners en -acties zou toelaten van pakweg Marlboro? En als dat al niet zou mogen: stel dat ik regelmatig gewoon zelf en spontaan berichtjes over de heerlijke smaak van een Marlboro-in-de-morgen zou posten, over hoe Marlboro-man ik mij soms voel of consoorten, is dat dan strafbaar?

Ook de mensen van Marlboro kunnen mij trouwens via de vertrouwde weg contacteren.

Hij zei: “Fuck België. We leven in een kloteland dat talent niet naar waarde weet te schatten. Onze regering is enkel bezig met de imaginaire problemen tussen taalgroepen en niet met visie of de toekomst. Economisch zijn we achterlijk en is België zo een typisch landje dat overal achteraan huppelt. Onze bevolking is egoïstisch, koud, kil. Ons land gaat failliet en de Belgen zijn zo dom daar niet bij stil te staan en alles gewoon te laten gebeuren. Bazen zijn profiteurs. Werknemers zijn profiteurs. Er wordt hier niet gewerkt aan één gemeenschappelijk doel, maar iedereen lijkt zijn eigen verborgen agenda te hebben. Ik ben het hier kots-kots-kots-beu.”

Hij vertrok naar Amerika.

Sindsdien hoorde of zag ik hem vaker dan ooit tevoren: continu op Facebook, continu op Twitter, continu op MSN, continu op Skype, continu overal on-line. Op twee weken na, de twee weken dat hij op “vakantie en familiebezoek” kwam naar Vlaanderland om z’n ouders, familie en vrienden op te zoeken. Maar voor de rest voelt hij blijkbaar een ondwingbare behoefte om continu met de buitenwereld te delen hoeveel beter het wel niet is in Amerika t.o.v. zijn geboorteland. Hoeveel geavanceerder het er daar aan toe gaat, over online-shops waar we hier maar kunnen van dromen, over hoe sociaal de buren er wel niet zijn, over de heerlijke gerechten die aan huis geleverd worden.

Ik vraag mij geregeld af of hij in Amerika al iets meer gezien heeft dan het scherm van zijn PC.

2009 was ondermeer het jaar waarin Olivia werd geboren, het dochtertje van vrienden Filip en Sofie. Er staat haar ongetwijfeld een modellencarrière te wachten, want inmiddels prijkt ze in vol Roodkapje-ornaat op de website van De Standaard Online in het kader van een fotowedstrijd.

Sofie zou het fijn vinden indien u massaal op die foto stemt. Ik ook, trouwens.