Een absolute aanrader: Tim Broddin trok gisteren naar de Westhoek, meer bepaald naar de vergane gloriën Dadipark en Camping Kosmos. De beide attractieparken lijken in niets meer op de de plekken-vol-vertier die ze een aantal decennia geleden nog waren, en dat heeft Tim op vrij geniale wijze op beeld vastgelegd.
De fotoserie vind je in deze blogpost van zijn hand.
Afgelopen dinsdag ben ik een avondje heel lekker gaan eten en gezellig zitten bijkletsen bij vriend Filip. Op zijn woonkamertafel ontdekte ik, op het einde van de avond, een fantastisch boek. Filip houdt wel eens van een streepje jazz, en hij had in zijn living een groot en bijzonder mooi vormgegeven boek liggen met de titel “jazz”, waarin dit thema op multimediale wijze aan bod kwam: tekstueel was de geschiedenis van de jazzmuziek neergepend, grote en bijzonder mooie foto’s zorgden ervoor dat het ook een aantrekkelijk boek is voor wie niet echt veel zin heeft om de lectuur tot zich te nemen en bovenal: bij het boek zaten 7 CD’s met hoogtepunten uit dit muziekgenre.
Het boek oogde bijzonder chique, al bleek het tot mijn grote verrassing alles behalve duur geweest te zijn: amper een Euro of 30 had het Filip gekost om dit meesterwerk in huis te halen. Ik bladerde meteen door naar het colofon en las er dat dit boek deel uitmaakte van de earBOOKS-collectie. De essentie van deze boeken is blijkbaar om lezers/kijkers/luisteraars/belevers een emotionele totaalervaring aan te bieden. Het idee is even eenvoudig als doeltreffend, pionierend en innoverend op vlak van boeken- en muziekbeleving, de boeken zijn een heerlijk hebbeding om meerdere avonden totaal weg te dromen of een prachtig en origineel cadeau om iemand mee te verrassen.
Bovendien bevat de earBOOKS-collectie een groot, gevarieerd aanbod aan boeken in diverse thema’s en belevingswerelden:
Kortom: mooi, stijlvol en interessant voor mensen die een nieuwe wereld willen leren kennen of eindelijk eens iets – bij wijze van eerste doop – in huis willen halen voor een dieke duip.
In het kader van een marktonderzoek, zijn de mensen van Profacts momenteel op zoek naar rokers, meer bepaald naar rokers van het merk Lancia (het huismerk van Aldi). Rokers van dit merk zou gevraagd worden om een enquête hieromtrent in te vullen, elke deelnemer krijgt hiervoor sowieso 10 Euro.
Kandidaten hiervoor mogen hieronder reageren (met hun echte mailadres, daar zal de link naar de enquête naartoe gestuurd worden) of kunnen mij via deze weg hun mailadres laten weten.
De harde Euro’s zijn voor u, ik maak enkel kans op een bioscoopticket of 2. En meer moet dat niet zijn.
Dat doet er mij trouwens aan denken: ik ben een Belgische blogger, maar de servers – waar deze webpagina’s op staan – staan ergens aan de Amerikaanse Westkust. Zou ik één of andere wetgeving overtreden als ik op m’n weblog vollen bak reclamebanners en -acties zou toelaten van pakweg Marlboro? En als dat al niet zou mogen: stel dat ik regelmatig gewoon zelf en spontaan berichtjes over de heerlijke smaak van een Marlboro-in-de-morgen zou posten, over hoe Marlboro-man ik mij soms voel of consoorten, is dat dan strafbaar?
Ook de mensen van Marlboro kunnen mij trouwens via de vertrouwde weg contacteren.
Een bijzonder aantrekkelijke, onbekende Liesbeth nam vandaag deel aan De Pappenheimers. Al bleek plotseling, midden het programma, dat ze toch niet zó onbekend is. Tom Lenaers sprak haar namelijk, naar aanleiding van de een of andere muziekvraag, aan over haar persoonlijke muzikale carrière… “Jij hebt toch ook nog een aantal nummers opgenomen? Meer nog, je hebt naast de grote Stijn Meuris gezongen!”
Ha ja, toen herkende ik haar ook. Met Liesbeth nam Stijn Meuris een aantal jaar geleden één van de mooiste Nederlandstalige covers allertijden op: Stel Nu Dat Jij Niet Bestond, een cover van Joe Dassins Et Si Tu N’Existais Pas.
Voor wie vanavond televisiegewijs niet genoeg van Liesbeth kon krijgen: ze staat met dit nummer ook op YouTube, zowel met een versie ervan uit De Laatste Show als met de officiële videoclip waarin zij helegans de hoofdrol speelt.
Terwijl een groot deel van festivalminnend Vlaanderen en Wallonië afwacht tot Rock Werchter met een grote resem namen uitpakt voor editie 2010, verblijf ik in blijde verwachting van een dergelijk lijstje van Arras 2010 Main Square Festival. Drie namen staan alvast op de affiche (drie namen die niet toevallig ook hetzelfde weekend naar het zusterfestival in Werchter komen): Pearl Jam, Rammstein en Pink. Van Green Day is het al vrij zeker dat die niet in Arras zullen aantreden (maar erg is dat niet, op Pukkelpop zouden ze namelijk ook ten dans spelen), Muse is wel nog een heel grote kanshebber voor de vrijdagavond.
Twee nieuwigheden voor het bijzonder gezellige festival in Arras staan inmiddels wel al vast. Zo zal Arras dit jaar voor het eerst met een tweede podium uitpakken. Een beetje zoals de Marquee in Werchter dus, al zal die net over de Franse grens vermoedelijk wel open lucht zijn.
Ten tweede klopt de naam “Main Square Festival” niet meer helemaal. Het festival verhuist namelijk van locatie naar een – zo lijkt het toch op de foto’s – nog veel fantastischere plaats dan tevoren al het geval was. Arras 2010 vindt niet langer plaats op de pittoreske Grote Markt van Arras, maar wel in La Citadelle. La Citadelle was tot in de zomer van 2009 één van de grootste en meest authentieke legerkazernes in Frankrijk. Aangezien ook dat domein echter tot het UNESCO-werelderfgoed behoort, mocht er vrijwel niets aan uitgebreid, gebouwd of verbouwd worden. Bovendien vond in Frankrijk, zoals bij ons, een krimping plaats in het legerbestand, met als gevolg dat de legerbasis van Arras er tot op vandaag leeg en ongebruikt bijligt. Dat militaire domein, die legerkazerne, leek voor de mensen van Live Nation dan ook de perfecte locatie om muziekgewijs heen te verhuizen. Het domein ziet er niet alleen fantastisch uit (zie ook onderstaande foto’s), maar de parkeer- en campinggelegenheid verbetert ook drastisch door deze verhuis. En ook van lawaaioverlast zal er geen sprake meer zijn, aangezien er niet echt buren in de buurt lijken te wonen.
Arras duurt een dagje minder dan Werchter (maar voor mij is 3 dagen zonder enige twijfel al meer dan genoeg), het is – dankzij het subsidiewezen in Frankrijk – ook een hele lap goedkoper. Een dagticket Arras kost 59 Euro zonder bijkomende kosten, een dagje Werchter kost 76 Euro + een paar Euro service en ticket handling.
Bovendien loopt er voor Arras 2010 nog steeds een early booking-actie, waardoor een driedagenticket momenteel niet meer dan 99 Euro kost.
Arras ligt amper over de Franse grens en is voor veel Oost- en West-Vlamingen makkelijker te bereiken dan de festivalweide van Werchter. Bovendien heeft Schuermans H. altijd gezegd niet te zullen twijfelen om zijn “moederfestival” te verhuizen indien hij daar financieel of logistiek toe genoodzaakt wordt. In een dergelijk geval denk ik niet dat we moeten twijfelen waar hij dan definitief naartoe zou verhuizen.
“Ambitie is een vies beestje,” zei ze.
Ik had samen met haar aan de universiteit gestudeerd. Na mijn laatste jaar ging ik aan de slag in een textielbedrijf, zij vloog de grote plas over voor een M.B.A. Na haar terugkomst beleefde ze een blitzcarrière binnen de één of andere Procter & Gamble of Unilever in dit land. Ze was bijzonder intelligent, gedreven, had ongeziene inzichten en ze baande zich – zonder dat er enigszins sprake was van positieve discriminatie omwille van haar vrouwzijn – een weg doorheen het bedrijf waar menig mannelijk collega jaloers op was. Na amper zeven jaar had ze een stoel bemachtigd die nog één stap van een directiezetel verwijderd was.
Toen ging het fout. Een knaller van een burnout maakte zich meester van haar. Het was het absolute bewijs dat een burnout geen ziekte is voor mensen die hun job niet graag doen, maar wel voor mensen die hun job té graag doen en die zich enkel daar op focussen. Ze was bijzonder veeleisend geworden, voor haar medewerkers maar in de eerste plaats ook voor zichzelf, het vastleggen en behalen van steeds moeilijkere targets was een manier van leven geworden.
Ruim acht maanden zat ze er totaal doorheen. Een vreemde melancholie en triestheid, een loodzware vermoeidheid en onevenaarbare moodswings bepaalden plotseling haar leventje.
Ze heeft het stuur helemaal omgegooid. Vandaag stond ze te glunderen achter de toonbank van haar buurtwinkeltje, een klein winkeltje waar je ongeveer alles kunt krijgen: van dagbladen tot verse vleeswaren, fruit, snoep en postkaarten. Er was ruimte gecreëerd voor een tafel en wat stoeltjes, waar er ook telkens heerlijk geurende verse koffie stond te wachten. Wie het wil mag zich een kopje inschenken, er hoeft niet voor betaald te worden. Er wordt tijd gemaakt voor een praatje, een hartelijke lach, voor elkaar, voor bekenden en onbekenden die binnenkomen. Een warme winkel die op die manier in schril contrast staat met de vaak onpersoonlijke supermarkten waar je weliswaar alles kunt krijgen. En zij loopt er breed glimlachend rond als de perfecte gastvrouw, zonder capsones, zonder enige vorm van stress, wetend dat ze om 18u00 haar winkel zal sluiten en geenszins het gevoel zal hebben dat ze vandaag “gewerkt” heeft, maar toch van nut geweest is.
“Geluk is een bijzonder schoon beestje,” dacht ik, terwijl ik er buitenliep.
Hij zei: “Fuck België. We leven in een kloteland dat talent niet naar waarde weet te schatten. Onze regering is enkel bezig met de imaginaire problemen tussen taalgroepen en niet met visie of de toekomst. Economisch zijn we achterlijk en is België zo een typisch landje dat overal achteraan huppelt. Onze bevolking is egoïstisch, koud, kil. Ons land gaat failliet en de Belgen zijn zo dom daar niet bij stil te staan en alles gewoon te laten gebeuren. Bazen zijn profiteurs. Werknemers zijn profiteurs. Er wordt hier niet gewerkt aan één gemeenschappelijk doel, maar iedereen lijkt zijn eigen verborgen agenda te hebben. Ik ben het hier kots-kots-kots-beu.”
Hij vertrok naar Amerika.
Sindsdien hoorde of zag ik hem vaker dan ooit tevoren: continu op Facebook, continu op Twitter, continu op MSN, continu op Skype, continu overal on-line. Op twee weken na, de twee weken dat hij op “vakantie en familiebezoek” kwam naar Vlaanderland om z’n ouders, familie en vrienden op te zoeken. Maar voor de rest voelt hij blijkbaar een ondwingbare behoefte om continu met de buitenwereld te delen hoeveel beter het wel niet is in Amerika t.o.v. zijn geboorteland. Hoeveel geavanceerder het er daar aan toe gaat, over online-shops waar we hier maar kunnen van dromen, over hoe sociaal de buren er wel niet zijn, over de heerlijke gerechten die aan huis geleverd worden.
Ik vraag mij geregeld af of hij in Amerika al iets meer gezien heeft dan het scherm van zijn PC.
Onder de titel “Waarom slimme vrouwen (vaak) niet aan een man geraken“, publiceerde De Standaard dit weekend een artikel met o.m. een interview (of toch: fragmenten daaruit) met een wetenschapsvrouw-annex-professor. En die pakt meteen uit met het volgende citaat
“Mannen zijn als parkeerplaatsen. De goeie zijn bezet en zij die nog vrij zijn, zijn die voor gehandicapten.”
Allez ja, ik ben er niet zeker van, maar ik heb een donkerbruin vermoeden dat ze met zulke uitspraken sowieso alle venten wegjaagt, zeker de vrijgezellen onder hen. Of nog: daar heeft haar ongetwijfeld torenhoge intellect bijzonder weinig mee te maken. Of nog: er is duidelijk een verschil tussen intelligentie in de wetenschappelijke zin van het woord, en sociaal intellect. Nu ja, sociaal gehandicapt zijn is misschien een deugd voor de geciteerde professor Karen; op die manier uit ze zich alvast als een gegeerde prooi voor de tweede categorie venten uit haar citaat!
De slimste vrouwen die ik ken (en ik ken er heel wat, meer nog – madam de professor – die zijn vrijwel allemaal van ‘t straat!) hebben geen twaalf diploma’s, vonden niets uit dat de wereld op z’n grondvesten deed daveren en vullen hun dagen en nachten niet met dissertaties of presentaties rond theoretische of academische onderwerpen. Neen, ze zijn werelds wijs. Hebben een mening, kritisch en gezond verstand, denken na over de kleine en grote zaken die ze op hun levenspand tegenkomen, ze worden in hun creativiteit gestimuleerd door alledaagse dingen zoals een “ordinair” boek of een “gewoon dagdagelijkse” reportage of wat dan ook. Ze praten, ze luisteren en bij de één of andere conversatie of discussie telt niet mee wie hier nou een jongetje en wie een meisje is, wie welke diploma’s of welke job heeft, wie ervaring of kennis heeft op welk vlak dan ook. Ze laten zich graag, met de teugels in eigen handen, meedrijven op de emoties, inhoud of inspiratie van het moment.
En dat vind ik intelligente vrouwen. Werelds intelligente vrouwen. Sociaal intelligente vrouwen. Aantrekkelijke intelligente vrouwen. Onuitgesproken intelligente vrouwen. Minder omhooggevallen dan de geciteerde professor emeritus weet ik wat nog allemaal Karen.
Misschien moet ze daar eens over nadenken in plaats van met goedkope clichés uit te pakken.
(Maar goed, ik geef het toe: mijn zelfbeeld kreeg een serieuze knauw na het lezen van dit citaat dat het artikel opende. Mijn excuses, ik moest efkes stoom afblazen.)
Mannen maken plannen. Inmiddels is het 95% zeker dat onze route in september er als volgt zal uitzien:
Reis Colombia weergeven op een grotere kaart
Over het hoe, het waarom, de gekozen luchtvaartmaatschappij (goedkoper dan al die early bookings!) en consoorten: later meer.
Ik ben een economist, een wetenschapsmens, een analist, een controlefreak, iemand die continu op zoek gaat naar onderliggende logica om alles-en-iedereen om me heen beter te begrijpen. Maar evenzeer ben ik christelijk en gelovig, op mijn manier. Omdat er altijd wel zaken zijn die het logische verstand overstijgen en omdat mijn geloof voor de nodige rust zorgt, want de continue nood aan logische denkoefeningen maakt van mij soms te zeer een rusteloze ziel.
Er is de afgelopen weken veel gezegd en geschreven over de benoeming van André-Mutien Léonard, onze nieuwe Belgische aartsbisschop. Ook ik stel mij, vanuit mijn christelijke gevoelswereld, de nodige vragen bij ’s mans benoeming en de impact dat die zal hebben. Nu, het zou al te makkelijk zijn hier allerlei reeds veel uitgesproken meningen te gaan herkauwen; dat de publieke opinie omtrent Léonard’s benoeming nogal negatief is, zou zelfs eufemistisch genoemd kunnen worden.
Bij deze dus: een focus op drie (mogelijk) positieve gevolgen van Léonards benoeming…
