De reclameregie vroeg mij, in opdracht van Warner, of ze mij een CD’tje mochten opsturen. “Graag!” antwoordde ik. Ik laat me graag verrassen door muziek, zeker als ik die gratis in de pollen gedrukt krijg met de vraag of ik het ook bloggewijs wil reviewen.
Het bleek een soul-CD te zijn die mij werd toegestuurd. U moet weten dat ik gek ben op soul, maar dan op de uitbundige versie ervan. U weet wel, met grote blazerspartijen, met dartele en opgewekte piano’s, van die soul waar de levensvreugde van af spat. Ik ben stapelgek op Ray Charles en ook Amy Winehouse (de CD-versie wel te verstaan) heb ik grijsgedraaid. Van die soul waar je bijzonder uitgelaten op kunt staan afwassen of waar je met de ogen dicht van kunt genieten, liefst in de aanwezigheid van een lekkere fles rum of whisky.
Ik heb het minder voor de ingetogen soul door van die mannen die continu kreetjes slaan en met een hoge stem zingen. Knal me asjeblief niet af, maar zo heb ik redelijk een hekel aan Marvin Gaye. Slaapverwekkend soul vind ik dat. En ook het soulgebeuren van versleten diva’s als Mariah Carey zit in die categorie soul-die-ik-maar-niets-vind.
Het album dat mij werd opgestuurd, was The Defamation of Strickland Banks van Plan B. Ik vond Plan B met zijn occasionele bijdragen een fantastische frontman/rapper bij drum&bass-collectief Chase & Status, een paar weken geleden nog geniaal goed op Pukkelpop, waar hij nu spijtig genoeg niet meer bij zingt wegens bijzonder solo-succesvol in eigen land. En ook bij ons kwam hij in zijn solo-gedaante al een paar keer radiogewijs (voornamelijk op Radio 1 dan) langsgewaaid met de aanstekelijke single She Said. Die single vond ik eigenlijk best wel tof, heel erg poppy weliswaar, maar ik vond de vaak gehoorde vergelijking “de mannelijke Amy Winehouse” in dit nummer ook wel opgaan. Met veel goesting pleurde ik de CD dus in mijn autoradio.
Cadeau gekregen of niet, men vroeg mijn eerlijke mening over dit album, welnu: ik vind het maar niets. Plan B blijkt aan vrijwel alle voorwaarden te voldoen om, qua soul-artiest, bij mij in het “Vind ik niet leuk!”-vakje geduwd te worden.
Er staan een paar écht leuke nummers op dit album, zoals het fantastische Stay Too Long (waarin hij van funky soul overgaat naar heerlijke, snedige raps; een nummer dat mij écht aan zijn Chase & Status-bijdragen herinnert), de bovenvermelde single She Said en het gospel-achtige Welcome To Hell. Deze 3 nummers volgen elkaar op (komen ook vrij vroeg op het album), zorgen voor hooggespannen verwachtingen… en die worden niet ingelost. Wat volgt zijn heel wat vreselijk kleffe soulnummers en liedjes die slappe doordrukjes lijken van één van die drie geciteerde geweldig fijne nummers.
Het lijkt erop dat Plan B drie succesformules voor “een fijn radionummer” heeft ontwikkeld en dat hij daar meerdere keren mee aan de slag gegaan is… Waardoor de magie totaal verdwijnt en dit album – in totaliteit genomen – een matig tot vrij slecht album is.
Neem nu “What You Gonna Do”: een kopie van Stay Too Long, maar totaal ongebalanceerd… Te veel bedoeld als “popsong waarmee elke mainstream radioluisteraar vermurwd kan worden”, te weinig echte soul, te veel clichématige raps met te weinig gevoel…
Absoluut dieptepunt van The Defamation of Strickland Banks? Ongetwijfeld de draak van een nummer “I Know A Song”. Het begint als iets dat al duizend maal door de vreselijke James Blunt gezongen is, evolueert in de richting van een ondermaatse Mariah Carey-ballad en eindigt met heel veel strijkers en consoorten. Ik ben er van overtuigd dat dit nummer een zeer grote kans maakt om een kersthit in de U.K. te worden, het soort van kerstnummers waarop Westlife en de Spice Girls zaliger een decennium geleden patent op leken te hebben.
Jammer, heel jammer. Ik hoop dat er ook een Plan A is en dat daar na dit album vollen bak naartoe geswitcht gaat worden. Iets met meer vuilbekkerij, raps, stevige beats en dan mag daar gerust nu en dan een hoogstemmige melodieuze lijn mee gepaard gaan. Allez ja, wat hij bij Chase & Status deed dus…
Ik kreeg een telefoontje. Dat het hier al veel te lang veel te stil was en dat ik vergat te bloggen. Mijn excuses dat ik het hier wat verwaarloosd heb. Maar ik zit in between leisure time projects :
Pukkelpop was fantastisch dit jaar. Een heel gezellige, gezapige bedoening dit jaar. Weinig echte uitschieters, maar een continu zeer hoog muzikaal niveau. Mumford & Sons en Chase & Status waren toch wel twee hoogtepunten. Blink-182 en Limp Bizkit waren fantastisch gezellig sentiment, efkes 20 jaar terug in de tijd gekatapulteerd. U was fantastisch. Hard gelachen met zowel een bende Ieren als twee verdwaalde Britse dames op de wei. Het waren 3 dagen échte vakantie.
Vrijdagmorgen ben ik er vandoor, naar het grote, onbekende, betoverende Colombia. De valies is gepakt, de laatste maatregelen en opzoekingen zijn getroffen. Vanavond nog efkes langs de dokter, want ik vermoed dat ik vorige week een bronchitis uitgeziekt heb maar dat ik nu met nog wat overtollig slijm zit. En dat laat ik liefst eerst nog efkes in eigen land bekijken en behandelen.
En de meeste avonden ben ik met 2 zaken bezig: de grote pre-vakantie-opruimactie thuis en de ontdekkingstocht van de iPad. Heerlijk speeltje, heel fijne toepassingen (mijn nieuwste hype heet stripverhalen lezen op de iPad) en hoe langer ik er mee bezig ben en er over nadenk, hoe meer mogelijkheden en opportuniteiten ik lijk te ontdekken voor de wereld van de tablet-toestellen. Boeiende werelden gaan open!
Omdat het bij de huidige, uitverkochte, editie een vrijwel onmogelijke opdracht blijkt, wordt mijn blog ingeschakeld in een zoektocht.
Ik heb hier nog een bereidwillige koper die bijzonder hard op zoek is naar een ticket voor Pukkelpop, aanstaande vrijdag. Kent u iemand die iemand kent die naast iemand woont die een Pukkelpop-ticket heeft voor vrijdag, maar er door herexamens niet bij kan zijn (of zo)? Ha, dan zijdegij mijne maat! (Desnoods: een combi-ticket voor de 3 dagen ook OK).
Laat het mij weten op dominiek(at)gmail(punt)com. Veel liefde en affectie zal uw deel zijn.
Kiezen is verliezen. Net op de dag dat ik naar Colombia vertrek, start ook het Filmfestival van Oostende. Een filmfestival dat ik een bijzonder warm hart toedraag: het is jong (dit jaar de 4de editie), het is in de buurt en ik heb er de voorbije edities vaak heel toffe films gezien en ontdekt. En het is fijn om na een film te staan uitwaaien op de dijk aan ‘t zeetje, laat daar vooral geen twijfel over bestaan.
Het aanbod is dit jaar alvast opnieuw heerlijk. Er staan uiteraard ook een aantal films op de affiche die mij helemaal niet warm kunnen krijgen, maar er zijn er vooral een groot aantal die ik – na het bekijken van de trailer – meteen in mijn notablok heb aangekruist als “dit najaar te gaan bekijken!”. De trailers van die films heb ik alvast onderaan in deze blogpost geplakt, gebruik ze gerust als guideline voor het geval ook u één of twee avondjes Filmfestival-Aan-De-Zee wenst mee te pikken.
Maar dit jaar is ook de Master Selection onevenaarbaar. Jaarlijks vraagt de organisatie van het filmfestival aan een BV die “iets met films te maken heeft” om ook een persoonlijke selectie op te stellen van films uit het verleden die een grote indruk op hem/haar gemaakt hebben en ook die oudere films worden speciaal voor het festival nog eens op groot scherm als Cinema Experience geprojecteerd.
Dit jaar is deze ceremoniemeester Bart De Pauw, filmgewijs in de eerste plaats bekend als de schrijver van Loft. En waar Loft voornamelijk draaide om “onvoorspelbare of onverwachte twists in het plot”, zo lijkt ook de volledige selectie van De Pauw tot stand gekomen zijn. En het valt mij alvast op dat ik tot zijn generatie behoor: de meeste van de films die hij aanhaalt zag ik indertijd in de cinema en bezorgden mij een straffe adrenaline-rush of lieten mij steevast met een zwaar “what the fuck?“-gevoel achter. Mijn favoriete film allertijden zit alvast in de Master Selection van Bart De Pauw: The Usual Suspects, maar ook deze films uit zijn selectie vond ik ongezien straf: Lola Rennt, Memento, Hard Candy, Reservoir Dogs en The Machinist.
Filmfestival Oostende heeft dit jaar echt een top-affiche, zowel op vlak van oud als nieuw materiaal. En ook de liefhebbers van de Vlaamse cinema komen er stevig aan hun trekken, want “de beste Vlaamse films” van het voorbije jaar worden opnieuw getoond in het kader van de Vlaamse Filmprijzen (o.m. Dossier K en De Helaasheid Der Dingen), maar ook heel wat nieuwe Vlaamse producties worden er in (avant-)première getoond (o.m. Adem, Marieke Marieke en Vreemd Bloed).
Ik heb er niet aan kunnen weerstaan, een paar weken geleden, aan de lokroep van de iPad. En het moet gezegd: ik ben er bijzonder tevreden mee, zonder er echt euforisch over te zijn. Het toestel is mij alvast op het lijf geschreven, omdat ik stiekem keihard verslaafd ben aan lettertjes en informatie. Ik lees graag, ik lees veel en ik zoek soms ook graag wat meer op over wat ik net van informatie heb opgeslokt. Dit zijn zaken die op een PC of laptop ook kunnen natuurlijk, maar de iPad is voor mijn informatiehonger nog net ietsje handiger: het is compact, ligt gemakkelijk in de hand/schoot en is enorm snel vastgegrepen als ik eens iets boeiend op radio hoorde vermelden of op TV zag passeren. Voor mij is het “een perfecte tweede PC”, naast het desktop-model dat ik in mijn bureau heb staan en waar ik sinds mijn iPad-aankoop bijzonder veel minder tijd aan doorgebracht heb, om makkelijk in huis mee te sleuren en allerhande teksten te verslinden.
Het is geen toestel voor mensen die continu actief op een computer wensen bezig te zijn (om boeken te schrijven, websites of applicaties in elkaar te knutselen, drie miljoen zaken te downloaden of dergelijke), meer voor de consument van bestaande zaken. En voor de oudere generatie: mijn ma kan geenszins met een computer werken – ze is er zelfs bang van – maar steeds vaker kriebelt het bij haar om ook eens iets op internet op te zoeken of een mailadres te creëren zodat ze met weet-ik-veel-wie eens zou kunnen mailen.
Op een computer vindt ze haar weg niet terug, toen ik haar eens m’n iPad in de handen drukte, zat ze na een half uur al ongegeneerd doorheen mijn mailbox te bladeren. Gebruiksgemak! Leve Apple en al!
Ik sta normaalgezien nogal afkerig t.o.v. een eerste generatie van een product, maar mijn huidige aankoop heeft alles te maken met De Reis van september. Ik wou namelijk een “compact computertje” (zoals een Netbook) of iets dergelijks meenemen naar Colombia, omwille van een aantal heel specifieke redenen :
Op ons eerste hostel na, is tijdens de reis nog niets geboekt. Het zou handig zijn als ik, op de vooravond voordat we naar een andere stad afreizen, nog het een en ander via Tinterweb zou kunnen opzoeken.
Ik ga foto’s nemen. Met één of ander redelijk oud digitaal fototoestel dat kaartjes van maximaal 1Gb kan bevatten. Dit zal dus vermoedelijk ontoereikend zijn om 23 dagen in beeld te brengen. Een toestel om die foto’s op te back-uppen en nieuwe ruimte te creëren, zou handig zijn.
Van Zuid-Amerika naar België bellen zal ongetwijfeld een fles champagne per minuut kosten. Dan drink ik die champagne liever uit en communiceer ik liefst goedkoper met het thuisfront. E-Mail, quoi?
Ha ja en misschien nu en dan een blogske plaatsen om te laten weten dat ik nog steeds leef of eens een foto laten zien die ik daar genomen heb, leek mij ook wel bijzonder mooi meegenomen dus.
Awel: die zaken kunnen dus perfect met de iPad (voor het opslaan van foto’s heb ik wel dit hulpstukje bijbesteld, hopelijk wordt het nog tijdig genoeg geleverd!). En is het toestel alvast veel discreter, compacter en handiger in de omgang dan een laptop. Meer nog: tot mijn grote verbazing is het grote touch-screen-keyboard onvoorstelbaar gemakkelijk te gebruiken. Ik zie er absoluut geen graten in om eens een langere mail of blogpost via de iPad op te stellen zonder in continu Tourettiaans gevloek uit te barsten.
En de voordelen van dit toestel voor mijn backpack-trip bleken nog omvangrijker:
De heen- en terugvlucht naar/van Colombia duren 12 uur, gevuld met ongetwijfeld slechte familiefilms op het vliegtuig. En ongetwijfeld gaan we niet elke avond vollen bak op stap gaan en gaan we nu en dan gewoon eens een lazy avondje op hostel beleven. De oplossing: een stapel boeken meenemen en direct inboeten op ruimte in de rugzak voor kleren en zo. De compacte oplossing: boeken op de iPad zetten. Ik schreef eerder dit jaar al dat de boekenindustrie de nieuwe muziekindustrie is, welnu: niets is minder waar. In een half uurtje zoeken heb ik op The Interwebs 750 Nederlandstalige romans gevonden, van illuster onbekend werk tot de toppers als John Grisham, Stieg Larsson en consoorten. Om dan nog maar te zwijgen over de duizenden Engelstalige die er voor het grijpen liggen.
Ik heb het uitgetest en een iPad leest alvast bijzonder vlotjes. De nodige literatuur werd dus alvast op het toestel geplaatst om op reis te verorberen.
Ha ja, en films kijken is ook een bijzonder aangename ervaring op dit toestel. Ook op dat vlak dus heb ik de nodige conversies gedaan en heb ik een filmpje of 15 à 20 op mijn toestel gepleurd. Geen DVD’s, speler of wat-dan-ook nodig.
En de gazet! Als ik eens een lazy zaterdagmorgen-in-Colombia zou beleven, kan ik in no time De Standaard van die dag downloaden en op de iPad lezen. Naar mijn mening: één van de betere iPad-apps die er op vandaag is, één van de weinige tijdschriften/kranten die er in geslaagd is een heel goede tablet-versie van hun papieren uitgave te produceren. Stel je voor, vroeger kon je in het buitenland enkel kranten uit het thuisfront lezen die minstens 2 dagen oud waren!
Ha ja, ik kan trouwens niet alleen mijn foto’s lokaal op het toestel opslaan, maar ik heb ook meteen een programma gedownload om die foto’s ook direct op mijn Flickr-pagina te plempen. Een tweede back-up dus voor mijn foto’s en u kan thuis, vanuit uw canapé, gezellig meevolgen waar ik zo allemaal gepasseerd ben in Colombia.
Ik ben, echt waar, content van mijn bakske. Eerst en vooral omdat het een duidelijke behoefte-op-korte-termijn bij mij gecoverd heeft en een perfect hulpmiddel op reis zal zijn (vermoed ik toch). Maar ik heb er de afgelopen dagen en weken ook thuis al enorm van genoten (het ligt bijzonder makkelijk in de schoot terwijl je naar TV ligt te kijken!), ik zie er heel veel mogelijkheden in op vlak van business en entertainment (mogelijkheden die ik zelf bij mijn terugkeer wat dieper ga bestuderen, want het lijkt mij de max om aan iPad-ontwikkeling, -analyses, -creativiteit of -begeleiding te doen), het is alweer een fantastisch hulpmiddel om heel wat verankerde, traditionele bedrijven hardhandig door elkaar te schudden. En daar hou ik wel van, vandaag de dag.
Meer over mijn iPad-belevingen leest u hier de volgende dagen, weken, maanden dus ongetwijfeld. Evenals over mijn wedervaren in Colombia. Dankzij die iPad.
November 2009: Ik publiceerde een postje op deze weblog. Ik had schone foto’s en zo gezien uit Columbia, ik had gelezen dat het geweld daar drastisch is afgenomen, ik had bijzonder veel goesting om richting dat land te trekken voor een reis van een viertal weken. Maar ik vond niemand die zo gek was om mij in mijn enthousiasme te volgen.
December 2009: De mij totaal onbekende Koen reageerde op die blogpost. Dat hij eigenlijk ook wel zin had om eens door Columbia te trekken.
Januari 2010 : Een pint gaan drinken met Koen. Ik vind het een bijzonder sympathieke kerel. Avontuurlijk én grappig, fijne combinatie. Iets soortgelijks vindt hij blijkbaar van mij. We beslissen samen naar Columbia te gaan dit jaar.
Februari 2010 : De periode wordt vastgelegd (september 2010) en er worden 4 vluchten geboekt bij Avianca Airlines) :
Een heenvlucht van Brussel naar Cali (met tussenstop in Madrid)
Een binnenvlucht van Cali naar Medellín
Een binnenvlucht van Medellín naar Cartagena
Een terugvlucht van Bogotá naar Brussel
Dit schema was gebaseerd op redelijk beredeneerde gokken: de eerste 3 steden (en laatste) van onze reis lagen op die manier vast, de rest zouden we via bussen afleggen. Op die manier beschrijven we een mooie lus in Colombia. Wat we waar zouden gaan doen? We hadden op dat moment vage ideeën, meer niet. Sommige plaatsen hadden een positieve reputatie of stonden op reiswebsites aangeraden, anderen werden gesuggereerd door de Avianca-medewerker zelf, nog anderen werden mij door een nieuwe Belg (ofte oude Columbiaan) aangereikt.
Inmiddels staan we een dikke 3 weken voor ons vertrek. En ik heb, na heel wat opzoekwerk en consoorten, er momenteel een heerlijk gevoel bij. De reisplannen zijn heel concreet geworden, ik zie inmiddels redelijk duidelijk wat we waar gaan (kunnen) doen. Een overzicht…
“Supergroepen, dat werkt nooit,” zegt men wel eens. Them Crooked Vultures blijkt niet meer dan een flauwe kopie van Queens Of The Stone Age te zijn, ook Velvet Revolver en Audioslave konden nauwelijks tippen aan de verschillende bands waaruit ze ontstaan waren (Soundgarden, Guns ‘n’ Roses, Rage Against The Machine, Stone Temple Pilots). Vermoedelijk kunnen deze nieuwe bands gewoonweg nooit tegemoet komen aan de verwachtingen die steevast net door hun roots ontstaan…
In vroegere tijden was dat nogal eens anders, dacht ‘k toen ik zopas Traveling Wilburys op Radio 1 hoorde passeren met het onderstaande nummer. Traveling Wilburys bestond uit een aantal bijzonder grote artiesten (en bijhorende ego’s), die weliswaar fantastische samenpasten, waarin elkeen even zeer aan bod kwam en waarbij die stemmen toch wel op magistrale wijze bleken te blenden: Roy Orbison, Tom Petty, Bob Dylan, Beatle George Harrison en Jeff Lynne (van E.L.O.).
Heerlijke positieve muziek die meer zomersheid inhoudt dan het weer van de afgelopen dagen. Ik hou ervan. Enorm.
Ze lagen al een paar maanden op mijn vensterbank te niksen, die ecocheques waarvan de werkgever door vakbonden gedwongen was aan zijn/haar werknemers (onder één of ander paritair comité) te geven. Ze waren toegekomen in twee schijven, een keertje 125 Euro aan ecocheques, een keertje 250 Euro. Ik had geen goesting om voor €375 aan spaarlampen of pakweg bamboe-tuinmeubelen te gaan spenderen (ik heb tuinmeubelen waarvan ik content ben, dank u). Ik ben niet tegen de natuur of zo, maar ik loop met heel weinig behoeften rond, ook weinig nood aan “nieuwe” ecologisch verantwoorde producten in mijn huishouden.
In die optiek vond ik die ecocheques trouwens een belachelijk, kortzichtig en uit de bocht gaand initiatief. Consu-minderen lijkt mij veel meer ecologisch verantwoord dan dat we met z’n allen verplicht worden om allerlei ecologische verantwoorde zaken in huis te halen, ook al hebben we die totaal niet nodig.
Maar ik heb ze vandaag alsnog allemaal kunnen uitgeven! Meer nog: aan producten waar ik sowieso nood aan had (of die toch gewenst waren), nl. om binnen een dikke maand mee op reis te gaan naar Colombia. Want ook A.S. Adventure bleek een winkelketen te zijn waar het alsnog mogelijk was om met dergelijke ecocheques te betalen!
Ik kreeg al een paar keer de vraag, ondertussen, of je bij A.S. Adventure “alles” kunt kopen met die cheques. Awel, neen: je kan er geen fashion kledij mee kopen (zoals in “avontuurlijk ogende, maar eigenlijk modieuze bloesjes en hemden” of luxueuzere T-shirts of merkkledij). Maar al de rest kan dus wel: outdoorschoenen en -kledij (zoals regenkledij en fleeces), reisaccessoires, rugzakken, slaapzakken, tenten en zo verder…
Mijn buit :
Een paar Gore-Tex bergschoenen (waterdicht en al, dus ‘t zweet gaat er schoon blijven in staan)
Een Eastpak schoudertas (eigenlijk een computertas die ik heb aangesteld als “zak voor de handbagage)
Een niet al te dure zonnebril (1. omdat je in Colombia niet met pakweg een Rayban moet lopen pronken op straat en 2. omdat ik dat toch steevast verlies)
Een klakke met UV-protectie
Een muskietennet (geen idee of ik dat nodig zal hebben, maar lijkt me toch aanrader)
Compressiezakken (om kleren in te steken en toch volume uit te sparen)
En als afsluiter een pulle Deet (tegen de hardnekkige muggen op momenten dat ik het hoger genoemde net niet over mijn lijf getrokken heb)
Vergeet mijn vooroordelen, leve de ecocheque!
(En wie er nog liggen had, maar ook geen idee heeft/had wat er mee te doen: je weet nu dus waar naartoe!)
Allez hop, alle geafficheerde groepen werden in Casa Domino aan een intens onderzoek onderworpen, Pukkelpop heeft dit jaar meer geniale acts op haar lijst staan dan gezond is voor een modale mens. Ik ga dus vooral veel heen en weer moeten spurten van het ene podium naar het andere, maar ‘k kijk al zo hard uit naar de combinatie van pop en harde gitaren!
Sinds vorige week staan ook de uurroosters en podiumindelingen on-line, dus ben ik beginnen puzzelen… En ik ben er (quasi) uitgeraakt met welke groepen ik mijn 19de, 20ste en 21ste augustus wens te vullen…
Nog een maand en ik ga op vakantie. Gemengde gevoelens beginnen de kop op te steken. Enerzijds ben ik nu al bij voorbaat vertederd door de schoonheid en authenticiteit van Colombia die ik op allerlei websites, in allerlei brochures en magazines heb gelezen, die ik uit verhalen van Colombianen (die nu in België wonen) en andere wereldreizigers hoorde.
Anderzijds ben ik, eerlijk gezegd, ook wel bang. Bang omdat de laatste tijd – OK, ik ben natuurlijk heel driftig aan het bijlezen en zo over dit land – ook geregeld berichten passeren over de onveiligheid in het land. De ontvoeringen zijn drastisch afgenomen onder de vorige president Uribe, maar ze zijn er nog steeds (als “een makkelijke manier om aan geld te geraken”), verhalen over overvallen of onveiligheid op straat ‘s avonds, over het feit dat er wel eens bende-oorlogen plaatsvinden in de één of andere buitenwijk. De kans is ongetwijfeld bijzonder groot dat ik van dit alles nauwelijks iets ga merken in de “veiligere stadswijken” waar wij gaan uithangen, maar toch: het baart mij de laatste tijd zorgen…
En dan las ik plotseling ook nog op diplomatie.be dat voor reizen naar Colombia een Visum vereist is. Een paar maanden geleden – toen ik diezelfde site checkte – stond er dat dit niet het geval was, dat er enkel een Visum-aanvraag voor 30, 60 of 90 dagen ingevuld moet worden in het vliegtuig en dat dit op de luchthaven afgestempeld zou worden. Ook hier komt de eeuwige twijfelaar in mij dan naar boven… Is die reglementering nu helemaal veranderd? Of bedoelen ze met dat Visum-gedoe gewoon het betreffende papiertje op de vlieger?
Een mailtje naar de ambassade is al onderweg, ik hoop snel antwoord te krijgen van hen… Moesten er hier Colombia-reizigers passeren die het al weten: gooi het gerust in onderstaande reactiebox!
En ondertussen blijven de gemengde gevoelens. Hoopvol kijk ik uit naar die fraaie beelden die mij werden voorgehouden, met een bang hartje ben ik toch bijzonder bang voor het onbekende en de mogelijke schaduwzijden die daar bij horen…
:: update ::Deze recente BBC-reportage is alvast een opsteker voor mijn gemoedsrust: het gaat duidelijk over het geweld dat drastisch de kop ingedrukt werd met een plotse toevloed van toeristen tot gevolg…
:: update 2 :: Voor wie het zou interesseren: de Colombiaanse ambassade heeft mij uit mijn leiden verlost. Een visum is enkel nodig voor mensen die voor professionele doeleinden naar Columbia trekken (marktstudie, conferenties, werk tout court). Vrijetijdstoeristen hebben dit niet nodig.
