Open brief aan meester Alex Wijnant

Geachte meester Wijnant,

Ik las zopas, op de website van De Standaard, dat u de advocaat bent die “350 gedupeerde Pukkelpop-gangers 2011″ vertegenwoordigt en dat u daarom de organisator van dit festival, Chokri Mahassine, wenst te dagvaarden. Eigenlijk vind ik dit best wel stoer van u, het getuigt van lef, het oogt misschien wel bijzonder Amerikaans – en het rechtssysteem van de U.S.A. benijd ik geenszins – maar ik heb bijzonder veel respect dat u er op deze manier duidelijk voor uitkomt dat u rechtvaardigheid belangrijker vindt dan de publieke opinie of dan de al dan niet terecht opgeroepen sociale gevoelens die welig tieren. Ik hou van principiële mensen die hun nek durven uitsteken en probeer ook vaak zo door het leven te gaan. Al zal een mogelijke rechtszaak ongetwijfeld ook financieel heel interessant zijn voor u.

Wie ik echter heel wat minder stoer vind, zijn uw cliënten. Ik vind het eerlijk gezegd nogal makkelijk dat zij zich in alle anonimiteit verschuilen achter een advocaat om hun (hoeveel zijn het er, 150?) Euro’s terug te eisen. Ik had het van “veel meer ballen getuigen” gevonden indien één van hen zijn stem had vergeven, een opiniestuk in de meeste kranten had aangevraagd en/of zijn ongenoegen op publieke wijze was gaan spuwen in pakweg De Zevende Dag op TV. Wat niet is, kan nog komen natuurlijk.

Weet u, ik vind dat uw cliënten het recht hebben om hun centen terug te eisen. Daarvoor leven we in een rechtsstaat waarvoor ook mijn voorouders hebben gevochten. Ik heb trouwens genen van die voorouders geërfd, want ik vecht elke dag opnieuw bijzonder graag voor een staat zonder achterbaksheid.
Zoals uw cliënten het recht hebben om hun geld terug te eisen van de Pukkelpop-organisatie, zo vind ik ook dat iedereen het recht heeft om de identiteit van uw cliënten te kennen. Festivalorganisatoren mogen die weten, vind ik. Festivalorganisatoren mogen daar ook rekening mee houden indien ze tickets willen weigeren, vind ik. Ook hun vrienden mogen het voor mijn part weten, misschien zijn die het wel enorm met hen eens. Ik vind trouwens ook dat hun huidige en mogelijke toekomstige werkgevers mogen weten dat uw cliënten graag in alle anonimiteit een proces aanspannen als een overmachtssituatie zich voordoet. Ik vind zelfs dat hun vrienden en buren het moeten weten, zodat die hun kinderen in toom kunnen houden en zodat er niets sneuvelt tijdens een bezoek aan uw cliënten.

Daarom, meester Wijnant, zou ik graag hebben dat uw cliënten uit de anonimiteit zouden treden en zich bekend maken. Ik ben namelijk van plan om hun namen, indien ze doorgaan met deze zaak, op internet te laten publiceren. Niet met een beschuldigende vinger, gewoon puur informatief. Want we leven ook in een tijdperk waarin persvrijheid geldt. En vandaag voel ik mij een beetje aspirant-journalist.

Ik vermoed dat het uw plicht is als advocaat om uw cliënten hierover te informeren. Ze kunnen heel makkelijk uit de anonimiteit treden door onder dit artikel te reageren of mij een mailtje te sturen, ik bezorg u mijn mailadres. Dan maak ik hen ook heel graag bekend als “deze cliënt liet ook weten dat hij in dit proces betrokken is”. Dan kunnen ze zich écht bekendmaken.

De namen van de andere cliënten achterhalen zal achteraf mijns inziens niet zo moeilijk zijn. Ik vermoed dat die gewoon bij de griffie opgevraagd kunnen worden? En zelfs als dit niet het geval is: de collectieve intelligentie op internet is zo groot, dat het me niet zo moeilijk lijkt om aan een exhaustieve en volledige lijst te geraken.

Geachte meester Wijnant, ik ben geenszins gelieerd aan Pukkelpop en werk er geenszins aan mee. Ik ben wel al ruim 15 jaar klant van dit festival en ik vind dat ik het recht heb om mijn steentje bij te dragen om het voortbestaan van mijn favoriete festival te trachten ondersteunen. Net zoals uw cliënten het recht hebben om hun geld terug te eisen. Ik hoop dan ook dat u uw cliënten op de hoogte brengt van deze open brief.

 

Bedankt. En vooral: ik vind dat we allebei blij en fier mogen zijn dat we wonen in een land waar een vrijheid van meningsuiting geldt!

 

Met vriendelijke groeten,

 

Dominiek

 

P.S. Ik verstuur u deze brief ook via het contactformulier op uw website.

NHA. Leren vanuit je zetel?

Vorige week zat er een folder in mijn brievenbus. Vorige week werd mijn brievenbus weer volgestoken met allerlei reclamekrantjes en soortgelijke folders die meestal stante pede in de papierbak landen. Al was er één folder die wel mijn aandacht wist te trekken.

NHA heet de organisatie die verantwoordelijk was voor de brochure in kwestie. NHA verkoopt “opleidingen aan huis”, waarbij ze zich differentieert van…

  • … klassieke opleidingscentra zoals Syntra, waar je elke week op de door hun gekozen datum in het door hun gekozen lokaal moet zijn voor een opleiding. Ik slaag er namelijk, zowel door werk als door hobbies, nog maar moeilijk in om echt structureel avonden of vrije dagen te kunnen plannen. Ik voorzie wel momenten voor me-time, maar die vallen zelden of nooit steeds op hetzelfde moment in de week.
    In die optiek lijkt NHA aantrekkelijk: wanneer ik daar tijd voor en zin in heb, kan ik hun cursusmateriaal ter hand nemen.
  • … klassieke “Leer het zelf”-pakketten, zoals bv. de taalcursussen van Assimil. NHA is duurder, maar biedt buiten de CD’s en het lesmateriaal ook enige interactie (cursisten vinden elkaar on-line) en professionele begeleiding (huiswerken die moeten opgestuurd worden en die gecorrigeerd worden).

Moest ik kunnen, ik zou elke dag vollen bak bijstuderen. NHA biedt ook wreed tof lijkende cursussen aan: van talen tot timemanagementtechnieken, van gitaarspelen tot je eigen webshop uit de grond stampen, van kooklessen tot klinische psychologie. En ik ben zo een zot die bij elk van die cursussen enthousiast denkt van “jaaaaa, dat wil ik ook leren!”

Mijn grote vraag: is dit te mooi om waar te zijn? (Want als die cursussen écht deftig zijn, zijn ze alvast ook veel goedkoper dan soortgelijke cursussen in “bindend” klassikaal verband) Heeft iemand van jullie al ervaringen (positieve of negatieve) met NHA-lesmateriaal?

Franceska Vanthielen blijkt alvast een gezicht van deze organisatie te zijn, ik kan mij moeilijk inbeelden dat zij zich door een bende prutsers/oplichters voor de kar zou laten spannen… Al hoor ik het liever nog eerst van mensen die NHA al ooit hebben uitgeprobeerd.

(TIP voor de mensen van NHA zelf: zet eens wat authentieke klantervaringen in de vorm van filmpjes of zo op jullie website. En als iemand van hen minpuntjes aanhaalt, wees dan vooral niet te beroerd om dit alsnog op jullie website toe te laten.)

De muzikale hoogtepunten van gisterenavond

1. The Voice is ongetwijfeld de meest fabuleuze van alle talentenjachten die ooit op de Vlaamse TV is geweest. Onderstaande “battle” slaagde erin mij daadwerkelijk kippenvel te bezorgen gisterenavond. Ik wou nog meer horen van “hen als duo”. Where The Wild Roses Grow, van Nick Cave en Kylie Minogue bijvoorbeeld. Of Toverdrank van Guido Belcanto en An Pierlé. Of Jackson van Johnny Cash en June Carter. Verdorie, ik zou zelfs aan de lippen van Ziggy en Mayken hangen als ze pakweg Veel Te Mooi van Erik & Sanne zouden zingen!

2. En dan passeerde op Twitter ongeveer vijf miljoen keer dezelfde videoclip. Een cover die Gotye’s origineel naar de kroon steekt.

O ja, de eerste clip zal ongetwijfeld in een mum van tijd door VTM van YouTube verwijderd worden. Onbegrijpelijk. Dit is pure reclame voor hun TV-programma op vrijdagavond.

Trouwens, beste Chokri van Pukkelpop, indien er bespaard zou moeten worden in 2012 voor het festival: de bovenstaande twee mag je voor mijn part alvast programmeren.