Een zachte winter is voor mij blijkbaar een perfecte creatieve voedingsbodem. Een jaar of twee geleden (of waren het er al drie? afijn, het eindejaarsweer was toen ook zo mild) b(r)ouwde ik films.dominiek.be, een website met een dagelijks overzicht van de films die op TV komen, aangevuld met trailers, korte samenvatting en een iMDB-score. De reden voor die site was heel eenvoudig: ik was/ben een filmliefhebber, maar er zijn ondertussen zoveel kanalen dat het niet meer overzichtelijk is om te zien welke film er nu eigenlijk waar en wanneer speelt. Vandaar dus.
Anno 2011 ben ik nog eens in mijn web-codeer-pen gesprongen. Enkele bemerkingen vooraf, die ook meteen gaan leiden tot mijn nieuwe webgeesteskind :
Voor mij was 2011 het jaar van Spotify, meer bepaald: het jaar dat Spotify ook toegankelijk werd in België. Spotify: de speler waarmee je gratis en legaal naar muziek kunt luisteren, zonder dat je die als dusdanig hoeft te downloaden. Ofwel tolereer je de reclameboodschappen tussendoor, ofwel betaal je een kleine abonnementsprijs waarmee je bovendien albums en playlists kunt bufferen op je smartphone! Meer en overzichtelijkere uitleg vind je in een eerdere blogpost van alhier.
Wij hebben in België fantastische radiostations. En dat zeg ik zonder enige vorm van cynisme. ‘s Morgens staat nog geregeld Studio Brussel op bij mij in de wagen, in het weekend ben ik stapelgek op de programmatie van Radio 1, maar tijdens de voorbije Top 1000-week ben ik ook een paar keer tevreden overgeschakeld naar Radio 2.
Ik ben niet altijd even wild van de presentatoren, zeker bij Studio Brussel is dit het geval.
Ik ben ook niet altijd even wild van de a-rotatie van pakweg Studio Brussel, waarbij bepaalde nummers naar mijn smaak té veel op de radio gedraaid worden. En dan hebben we het over de Milows, Coldplays en Elbows van deze wereld. Maar voor de rest is de muzikale smaak én variatie op ons VRT-radionet meestal zeer goed.
De beste programma’s op de radio? Dat zijn de nachtradio-programma’s: meer variatie, geen irritant gekwetter tussendoor, vaak worden er vergeten pareltjes of totaal onbekende goede nummers opgediept. Ik vind het dan ook vaak oneerlijk dat de beste muziek op de radio lijkt te komen wanneer ik in bed lig (en dat valt me des te sterker op die paar keren dat ik ‘s nachts op baan ben).
En in die optiek verschilt de “ambachtelijke” VRT-radio van het “hi-tech” Spotify: bij die laatste is het vaak enorm zoeken (en dan nog) naar goede playlists, terwijl de VRT-samenstellers daar duidelijk wel kaas van hebben gegeten. Anderzijds: bij “old skool” radio zoals de VRT worden plezante muziekjes vaak onderbroken door een kwetterende stem en kan je een minder leuk nummer niet zomaar doorspoelen, beide in tegenstelling tot Spotify.
Bovendien pakte de VRT uit met een wedstrijd dit najaar: voor geïnteresseerde ontwikkelaars werden heel wat ramen en deuren van de VRT-data opengezet via het web, de vraag was wie er iets leuks mee kon bouwen of mashuppen. En ook de playlists werden op die manier publiek eenvoudig toegankelijk gemaakt. Ik maakte een vreugdedansje, al wist ik nog niet meteen wat ik er mee zou doen.
Het zag er naar uit dat mijn ideeën wel weer zouden wegebben, maar gisteren heb ik mij dan toch achter mijn PC gesmeten. En ik ben beginnen tokkelen. Ik heb een website bij elkaar geknutseld, waarbij de code die-hard werd ingetokkeld in TextPad. Ik zocht rond naar één of ander open-source designjasje, ik beet me vast in de VRT-API’s (ik had eerlijk gezegd nog nooit van Json gehoord), ik bestudeerde de mogelijkheden en openstaande kieren van Spotify.
Na acht uur getokkel en gezucht, na een halve pak Marlboro, na een thermoskan koffie was ik klaar. Omdat radio.dominiek.be zo voor de hand liggend klinkt, heb ik de website maar een funkiere (en al twaalf miljoen keren voorkomende) naam gegeven: Radiofy, een brug tussen de radio en Spotify. Klik gewoon en kijk eens naar die website om te zien waarover het gaat: van vrijwel elke VRT-playlist die de voorbije week op de radio was, kan je voortaan de nummers op Spotify beluisteren, hetzij afzonderlijk (en zo misschien ook meteen het volledige bijhorende album eens opzetten), hetzij als één geïntegreerde Spotify-playlist met alle nummers van de betreffende VRT-radio-playlist.
Ik vind het voorlopig wel OK en heb het dan ook maar ingestuurd als inzending voor de betreffende VRT-mashup-wedstrijd. Als ik win mag ik 2 weken naar San Francisco. Als u goesting hebt om mee te gaan, mag je ‘t nu al laten weten.
Als ik niet win, zou ik dit ook niet erg vinden. Het is een site waar nog heel wat mee kan gebeuren. De playlists van pakweg Q-Music, Joe FM en Nostalgie zouden er nog bij kunnen komen. En 3FM uit Nederland. En mijn favoriete latino-stations LatinSounds.nl en latina.fr. Misschien moet ik niet alleen een link naar Spotify, maar ook eentje naar YouTube voorzien. Zodat je niet alleen individueel de clips kunt bekijken, maar zodat je ook het ganse radioprogramma als één MTV-achtige clipshow kunt bekijken.
We zien wel. Bezie het vooral als mijn nieuwjaarscadeautje voor 2012 aan u. Ik wens de muzieksamenstellers op de radio de komende 12 maanden veel inspiratie toe. En u veel luisterplezier. En ik hoop dat nog heel wat andere kleine zaken, zoals Radiofy, elk van u het volgende jaar gewoon nu en dan efkes content kunnen maken. Meer hoeft dat niet te zijn.
De fijnste kerstcadeautjes koop je zelf. Ik was dan ook bijzonder verheugd dat mijn bestelling (van amper een week geleden) via amazon.fr deze week al in de brievenbus landde:
Radio Latina is een Parijse stadsradio waarop vrijwel enkel muziek uit Latijns-Amerika gespeeld wordt. De muziek op hun radiozender (die geregeld uit de boxen knalt in Casa Domino, evenals de muziek van LatinSounds.nl) is steevast weergaloos en toonaangevend voor de zuiderse genres (al komen de Braziliaanse bossanova-ritmes en de Argentijnse tango-deunen er dan weer te weinig aan bod, doch dit geheel terzijde).
Met de regelmaat van de klok brengt Radio Latina ook albums uit met de muziek die vaak bij hen aan bod komt. Aangezien dergelijke muziek nooit of nauwelijks op onze eigen radiostations aan bod komt en ook nog steeds uitblinkt door haar afwezigheid op media als Spotify, heb ik er mezelf dus maar mee verwend. De gele en de sigarenkistachtige box op bovenstaande foto, bevatten telkens 10 CD’s met muziek uit de warme landen, waarin heel wat genres vertegenwoordigd zijn. Ik krijg regelmatig de vraag “Zijn er goede CD’s om kennis te maken met de muziek uit Zuid-Amerika?”, welnu: deze twee boxen zijn prijs/kwaliteit/kwantiteit volgens mij onevenaarbaar op vandaag op dit vlak. De gele box dateert van 2010, de bruine ligt nog maar enkele weken in de Franse platenzaken. Voor nog geen 100 Euro haal je hiermee 20 heel fijne CD’s vol trompetten en opzwepende ritmes in huis.
Het derde (dubbel-)album (Latino Hits) is dan weer ietsje commerciëler en bevat voornamelijk heel wat zomerhits, heel fijn om met deze soundtrack over de autosnelweg te sjezen, ook in winterperiodes.
En als we het dan toch over latin hits hebben: het onderstaande Ai Se Eu Te Pego van de Braziliaan Michel Teló is wereldwijd aan een opmars bezig. In steeds meer Zuid-Amerikaanse clubs is het een samenzang-hit van jewelste, ook in Frankrijk, Spanje en Portugal forceert Teló een doorbraak. Ik ben heel benieuwd of ook onze contreien gaan volgen begin 2012…
Er hoort ook een dansje bij. Wat op zich vaak al reden genoeg is om te scoren. En ook Ronaldo lijkt dit dansje al perfect onder de knie te hebben…
Ja, ik lees nog altijd bijzonder gaarne op mijn iPad. Vooral boeken, heel veel boeken. Nu en dan een krant, nu en dan een magazine. Maar die laatste twee steeds minder. Kranten lijken steeds meer “opiniebladen” te worden, omvang is belangrijker dan inhoud: krantenuitgevers lijken het belangrijk te vinden om steeds nieuwe magazines en papier aan hun ding toe te voegen, in plaats van te focussen op harde feiten. Het moet ook niet gemakkelijk zijn om op vandaag nog kranten te vullen: steeds meer brengen kranten “oud nieuws” (ha ja, we lazen alles gisteren al op internet of zagen het in het nieuws of hoorden het op de radio).
Hoe kranten mij wel nog zouden kunnen boeien?
Door beknopt en to the point te zijn. Ik zou meteen een abonnement nemen op een iPad-krant die op duidelijke wijze in pakweg 15 pagina’s de relevante actualiteit samenvat. Minder artikelen, lagere kostprijs, maar een duidelijke focus op journalistiek.
Door nieuws te brengen dat elders nauwelijks aan bod komt. Ik wil geen zeventienduizend opiniestukken lezen over de regeringsvorming in eigen land, geef mij maar een boeiende artikelenreeks over fenomenen uit bv. andere continenten, over nieuwe uitvindingen, over pakweg geluk en sociale fenomenen overal in de wereld.
In die optiek is er een heel fijn en interessant nieuw magazine uitgekomen, zowel op papier als op de tablet: 360. Het beste uit de internationale pers. In dit magazine, dat 1x om de twee weken wordt gepubliceerd, komen enkel artikelen – in het Nederlands vertaald – die tijdens de 14 voorgaande dagen reeds elders ter wereld verschenen: in kranten, magazines of op weblogs. In die optiek gaat dit magazine voorbij aan de waan van de dag, aan het allerrecentste nieuws dat zich gisteren heeft voorgedaan en morgen alweer vergeten zal zijn. Er komen vooral maatschappelijke fenomenen aan bod: een bokstoernooi met deelnemers uit Franse gevangenissen, over het probleem dat er tegen 2020 in China 24 miljoen mannen zullen zijn die geen vrouw vinden en de bijhorende vrouwensmokkel uit Myanmar, over de nog steeds heersende xenofobie in Zuid-Afrika, over de tapir die met uitsterven bedreigd is in de wildernis van Zuid-Amerika. Ook komt er elk nummer minstens één artikel aan bod uit “een buitenland” maar dat wel gaat over België of Nederland: hoe kijken andere landen naar ons?
En nu en dan komen er ook dossiers van interessante samenhorende verhalen (uit verschillende media) aan bod: In een vorig nummer ging het bv. over het nieuwe Brezjnev-tijdperk in Rusland, aan de hand van artikelen uit de Russische media zelf, wat kranten er in andere landen over schreven, blogartikelen van Russische influentials zelf, …
Eigenlijk, de essentie van 360 Magazine staat in hun mission statement, helemaal op het einde van het magazine zelf :
Nieuws uit het buitenland is iets anders dan nieuws over het buitenland. We hebben niet de pretentie dat het wereldnieuws zich laat samenvatten in 64 pagina’s, wel de ambitie relevante, originele en mooie verhalen bereikbaar te maken voor een Nederlandstalig publiek.
Voor de geïnteresseerden met een iPad: de app kan gratis gedownload worden in de iTunes-store en de eerste 3 nummers van dit magazine kunnen er alsnog gratis mee gedownload worden (inclusief de laatste editie, die van 22 december 2011). Ik ben alvast waanzinnig fan.
