Ik lees de laatste maanden meer boeken dan ooit tevoren. En dat is aan 2 zaken te wijten. Eerst en vooral aan mijn iPad. Wat anderen er ook van mogen beweren: ik lees bijzonder graag boeken op de iPad, heb nog maar weinig nostalgie naar het knisperende papier met de geur van versgeslagen inkt en ik vind het geenszins lastiger om boeken van een tabletscherm te lezen dan van klassiek papier.
Meer nog: dankzij mijn iPad (die ik vrijwel altijd mee heb als ik ergens heen trek) heb ik altijd een stapel van een dertigtal ongelezen boeken bij mij: eentje voor elke mogelijke gemoedstoestand. Met papieren kloefers zou dit niet al te makkelijk doenbaar zijn.
De tweede reden gaat met die iPad gepaard: de hoeveelheid elektronische boeken (.epub-bestanden) die je gratis, misschien niet helemaal wettelijk maar wel bijzonderlijk makkelijk en snel, op internet kunt vinden en downloaden begint gigantische proporties aan te nemen. Op vandaag staan er een 6500-tal Nederlandstalige romans (zowel fictie als non-fictie) op het wereldwijde web te vinden, waaronder ook bestsellers van de voorbije maanden zoals Congo, Haar Naam Was Sarah, We Moeten Het Even Over Kevin Hebben, Voor ik ga slapen, het verzamelde werk van Karen Slaughter, David Baldacci, Lee Child, Pieter Aspe, Deflo en John Grisham, … De één of andere onverlaat gooit bovendien maandelijks op een niet nader vernoemde website een nieuw pakket met 200 Nederlandstalige (zowel originele als vertalingen) romans on-line.
De boekenindustrie laat zich duidelijk op een zelfde manier verschalken als de muziek- en filmindustrie weleer deed, ook al doet die industrie nog steeds keihard alsof hun neus bloedt. De uitbater van een Standaard Boekhandel uit de buurt doet nog steeds telkens lacherig als ik over de iPad begin. “Mensen gaan geen elektronische boeken kopen,” zegt hij dan, “papier met inkt is onvervangbaar”.
Ik ging dan ook niét naar de boekenbeurs dit jaar. Waarom zou ik boeken kopen als er zoveel goede lectuur gratis te vinden is die ik nog niet gelezen heb? Waarom zou ik mij in een zaal vol zweterige mensen met luidruchtige kinderen murwen als ik die boeken gewoon thuis kan ophalen? Waarom zou ik respect hebben voor een sector die the crowd duidelijk lijkt te onderschatten en die in plaats van te luisteren liever hoog op een ivoren sokkel gaat zitten?
Nu goed, als er goede producten op de markt komen, koop ik die wel. Door de gratis zondvloed aan epubs ligt mijn verwachtingsniveau vrij hoog. Maar nu en dan komen er nog steeds boeken uit dat dit niveau overstijgt, waar ik dan ook enorm benieuwd naar ben en die ik dan ook zonder veel morren en met veel graagte in de boekhandel ga oppikken.
Deze week heb ik twee boeken gekocht.
Ik ben fan van Jan Delvaux, de schrijver van dit boek die ongetwijfeld ook de grootste Belpopkenner ooit is. Hij etaleert zijn kennis vaak in allerlei programma’s op
Radio 1 en is medewerker aan het TV-programma
Belpop op
Canvas (het enige programma op TV dat ik vandaag de dag écht volg). Okee, en ik hou van de Belgische muziek in de breedste zin van het woord: van Raymond Van Het Groenewoud tot Channel Zero en van Rocco Granata tot 2 Many DJ’s.
In dit boek vertelt Delvaux op heel leuke en anekdotische wijze een hele resem verhalen uit “de eerste vijftig jaar van de Belpop”, van 1960 tot 2010 dus. Het is een lijvig boek, met heel veel foto’s en soortgelijk beeldmateriaal. En met fijne verhalen. Zo las ik al dat de vader van één van de jongens van Daft Punk dit nummer van Will Tura geschreven heeft, waardoor Will Tura steevast op de gastenlijst van Daft Punk zelve staat als ze naar ons land komen.
En wist je dat de tune van Sesamstraat van Belgische makelij is, van de hand van Toots Thielemans? Of dat Metallica ooit 4 avonden na elkaar opgetreden heeft in zaal Maecke Blyde in Poperinge (de setlist van toen staat hier)?
Belpop, het boek is zoals Belpop, het tv-programma: heel veel citaten, heel anekdotisch, boordevol verrassingen. Ik heb er al aan gesnoven en kijk er naar uit om het helemaal te verorberen.
Bovenstaande vrouw is dan weer het bewijs dat het in deze wereld niet eerlijk verdeeld is: ze is bloedmooi, waanzinnig intelligent, filosofe, model, cabaretzangeres, creatief denker, blogster, geek en – aldus heel wat critici en recensenten – één van de meest beloftevolle schrijfsters ter wereld. Het literaire tijdschrift Granta riep haar uit tot een van de beste jonge Spaanstalige auteurs van het moment (en het Spaanstalige gebied is wreed groot), de krant El Mundo riep haar debuutroman Las Teorías Salvajes uit tot “één van de eerste klassiekers van de eenentwintigste eeuw”.
Dit debuut van deze Argentijnse, Pola Oloixarac, kwam al uit in 2008, maar verscheen nu pas in Nederlandse vertaling als “Het hoorcollege“. De ondertitel van het boek luidt Seks, drugs en filosofie in Buenos Aires en de roman speelt zich af aan de filosofiefaculteit van de Universiteit van Buenos Aires. Sleutelelementen: onuitstaanbare medestudenten, seks, drugs en het plan om Google Earth te hacken.
Bij het eerste doorbladeren: ook een vreemd boek. Soms worden hoofdstukken op academische wijze onderverdeeld in sub-hoofdstukken (2.1, 2.2, …), passages en zinsneden staan doorstreept in dit boek, er komen wiskundige formules en prentjes in voor, voetnoten en poëtische passages… Het boekt lijkt op één grote literaire collage. Ik ben benieuwd!
Ik lees veel boeken, heel veel boeken de laatste tijd. En dat ben ik van plan te blijven doen. Vooral op de iPad. Maar origineel materiaal, daar laat ik mij graag door verrassen. En dan ga ik dat kopen in de winkel. Meer nog: dan voer ik daar graag een promopraatje over op m’n blog.
Want weet je: eigenlijk geef ik liever geld uit aan zaken die mij helemaal uit mijn sokken blazen, dan dat ik gratis kan genieten van massaproductie. Dat is niet alleen zo voor boeken, maar ook voor muziek, films, eten, culturele evenementen. Voor alles, eigenlijk.
