Zo heel af en toe zijn er mensen die mij qua verhalen, ingesteldheid, avontuurlijkheid, enthousiasme en alles wat daarbij hoort, helemaal van mijn sokken weten te blazen. En in die optiek vind ik Ine en Catherine van nomadz.nu de – voor mij – 2 meest inspirerende dames die (momenteel?) in België rondlopen. Ze zijn hedendaagse nomaden. Ze trekken de wereld rond, maar blijven ondertussen volop hun werk doen. Ze hebben geen “job” waarmee ze jaarlijks genoeg hopen te verdienen om “eventjes op reis te kunnen gaan”, maar totaal omgekeerd: ze reizen en klussen in die mate bij dat ze de volgende maand kunnen betalen. En verder reizen. En verder leven, genieten en opsnuiven. Waarbij vooral het “ik wil de wereld zien”-principe niet gebanaliseerd wordt tot een magere 2 of 3 weekjes op een jaar…
Een jaar lang trokken ze de wereld rond, met Thailand, Kaapstad en Buenos Aires als honken onderweg. Hun verhaal staken ze in een presentatie…
Vorig jaar deed Bruce Springsteen heel uitzonderlijk eens een festival aan, namelijk Pinkpop (naar aanleiding van het xste jubileum van het festival). Tijdens dat concert mocht ook Brandon Flowers, de zanger van The Killers die een waanzinnig groot fan is van Bruce Springsteen en die bewondering nooit onder stoelen of banken stak, ook het podium betreden om met de grote Bruce-man een duet te zingen. Van die performance verschenen er – tot mijn grote frustratie – enkel crappy versies op YouTube en soortgelijke video-sites. Ofschoon de Nederlandse televisie Pinkpop jaarlijks grotendeels capteert, is er echter nooit een kwalitatieve clip van dat unieke duet uitgezonden of op een andere manier beschikbaar gesteld.
Een YouTube-gebruiker heeft nu echter zelf een soort van clip gemaakt: hij nam de meest geslaagde audio-track van “Thunder Road” door Bruce & Brandon op Pinkpop en monteerde zelf de verschillende shots (ongetwijfeld voornamelijk geschoten met iPhones en andere multifunctionele telefoontoestellen) tot één heel fijne clip. En weet je, dat is één van de voorbeelden en redenen waarom ik zo gek ben op Tinternet. Collectieve actie + 1 gek die zich met eindredactie en montage bezighoudt = iets unieks. Dit is ook waar bedrijven zich mee zouden moeten bezighouden. Niet “hoe kan ik mijn product zo hard mogelijk gaan pushen via sociale netwerken”. Wel “hoe kan ik kopers, fans en niet-kopers tot actie aanzetten, waarna ik mijn commitment bewijs door iets met hun input te doen en er een straf eindresultaat van te maken”.
Bovenstaand fragment deed mij trouwens enorm denken aan “Awesome, I Fucking Shot That!“, één van de beste concertfilms ooit. In die film wordt een concert van de Beastie Boys in New York gecapteerd, daarvoor kregen 50 fans in het publiek een digitale camcorder in de hand gestopt. Hun opdracht was heel eenvoudig: zorg ervoor dat de camera het ganse optreden blijft draaien, ook als je eventjes niet op het podium gefocust bent. Deze beelden werden vervolgens op de (hoge kwaliteits-)audio-opname gemixt met een waanzinnig straffe concertfilm tot gevolg. Soms blurry, soms trillerig, maar één van de weinig dergelijke films die je daadwerkelijk achterlaat met het gevoel dat je een concert hebt bijgewoond…
Maar goed, op het allereerste clipje van deze blogpost, kwam ik uiteraard YouTube-gewijs terecht naar aanleiding van het spijtige nieuws van het overlijden van Clarence Clemons, de legendarische saxofoonspeler van Springsteen’s E Street Band. De man was even “typerend” voor deze groep (zowel visueel als muzikaal) als Bruce Springsteen zelve, het zou me niet verbazen als dit ook het einde van de E Street Band zou betekenen… Ik hoop dat de band er alvast wel nog mee doorgaat, maar één ding is zeker: een gigantisch muzikaal monument is er niet meer. Al heeft hij wel een fantastische stempel op deze wereldbol achtergelaten.
Bijzonder interessant filmpje van op de TED-website, waarin een uit Polen afkomstige Amerikaanse boer/ingenieur uitlegt hoe open-source kan zorgen voor een Do It Yourself-omgeving waardoor landbouwers en andere kleinschalige ondernemers lokaal, ecologisch en intelligent oplossingen kunnen bouwen om aan hun noden te voldoen. En, volgens Jakubowski, op die manier moet het mogelijk zijn om – zonder aan levenskwaliteit in te boeten – terug te keren naar onze roots: volledige zelfvoorzienende dorpen, goedkoper, ecologischer en intelligenter dan onze huidige geglobaliseerde wereld.
Het lijkt me alvast bijzonder interessant denkvoer vanuit mijn ICT-wereld: moeten informatica-oplossingen wel altijd zo duur, zo pre-gefabriceerd en zo zwaar “standaardpakketten” zijn? Zouden ecologische, zelfontwikkelde oplossingen (zowel in hard- als in software) niet veel goedkoper en daardoor interessanter, meer op maat en intelligenter kunnen zijn dan wat de – door slechts een paar spelers gedomineerde – markt ons op vandaag ICT-gewijs voorschrijft?
Een tweede bedenking, waar ik het zaterdagavond ook bij een zeer interessante babbeldiner met boskabout over had: is het niet onvoorstelbaar dom dat zoveel mensen, entiteiten en organisaties alles rondom en vanuit “steden” proberen te organiseren? Zijn steden geen overblijfselen uit de industriële revolutie (toen mensen minder mobiel waren en dicht bij hun werk moesten wonen), die op vandaag eigenlijk nog maar weinig nut hebben? Vaak wordt aangehaald dat steden “minder transport en bijhorende kosten en vervuiling met zich meebrengen”, maar ook daar ben ik het niet mee eens. In steden worden er vandaag geen groenten of fruit meer geteeld; ook andere fabrieken (voedsel, kledij, …) bevinden zich niet meer in de steden. Al die goederen moeten dus aangerukt worden van elders. En doordat er zoveel mensen in de steden wonen, moeten er steeds meer en grotere vrachtwagens aanrukken om de goederen ter plaatse te krijgen: van de locatie van oorsprong, productie of verwerking naar de locatie van consumptie…
Steden zijn, ik blijf erbij, voorbijgestreefd en zorgen vooral voor overlast (files, minder leefbare woonsituaties, ecologisch ontwrichte situaties). Vandaar: bekijk bovenstaand filmpje, het zette mij alvast waanzinnig aan tot nadenken.
Er was eens een Frans-Israëlische zangeres. En die nam geregeld mooie liedjes op. Maar geen haan die er naar kraaide. Tot er in 2008 een Amerikaans bedrijf was, bekende van de iPhones, de iPads en andere iPrullaria, dat een liedje van die zangeres in zijn reclamespotje ging gebruiken. Yael Naïm werd in no time een wereldster.
Volgende zaterdag, 18 juni, kan je Yael Naïm helemaal gratis en voor niets gaan bekijken op een marktfestivalletje in Tourcoing (ongeveer 3 minuten van de Belgische grens verwijderd): La Voix Du Rock 2011. Qua concept is dit festival te vergelijken met heel wat Belgische festivals: het is gratis, er komen een aantal (in eigen land) populaire, opkomende of zwaar gehypete Franse bands optreden.
Ik heb de affiche al eens overlopen en, miljaar, we kennen hier in België eigenlijk ongeveer niets meer van wat er zich op de Franse muzikale markt afspeelt, maar er zit daar toch heel wat straf poeder tussen.
Zoals de onderstaande drie :
AaRON, een soort van Franse kruising tussen The National en Coldplay (maar dan wel de authentieke Coldplay uit de beginjaren, met een minder bombastische sound als op vandaag het geval is)
Cocoon, van die indie folk à la Sufjan Stevens en Fairport Convention
En de toch wel bijzonder Brits, denk aan Blur en Bloc Party, klinkende gasten van Skip The Use
O ja, en dan staat er ook nog een Franse groep, die in ‘t Engels speelt, en die Roken Is Dodelijk heet. Ik ben nu al bijzonder benieuwd hoe ze die naam gaan aankondigen. Dolletjes!
Radiohead deed het met CD’s, New Europe Tours doet het met gegidste rondleidingen doorheen Europese hoofdsteden (van sublieme kwaliteit)! En nu doet ook Chavroux (u weet wel, die heerlijke geitenkaas die vaak geserveerd wordt in combinatie met Buggles Chips) het – in combinatie met een twaalftal Belgische topchefs – met eten.
Onder de noemer Chef Chavroux lanceerde Chavroux namelijk niet alleen een heel fijne website met allerlei recepten (“wat kan ik nu eigenlijk allemaal met die geitenkaas bereiden?”), maar ook met een bijhorend origineel restaurant-concept. 12 topkoks uit gans België serveren de komende twee weken namelijk gerechten op basis van deze kaas, waarbij je achteraf als restaurantbezoekers zelf en autonoom mag beslissen hoeveel geld je voor de geserveerde maaltijd over hebt. Een aantal van deze toprestaurants zijn tweesterrenrestaurant Pastorale uit Reet en Bistro Refter uit Brugge.
Klant is koning dus. En bij de meeste Belgen gaat de liefde door de maag… haast u dus om één van deze fel gegeerde restauranttafeltjes te reserveren en te smaken wat er allemaal met Chavroux mogelijk is!
Ik ga alvast zelf eens experimenteren in de keuken met de recepten die op diezelfde website in de kijker werden gezet…
Awel ja. Na het zien van onderstaand filmpje ben ik benieuwd geworden. Wat zou er op 17 juni in Brussel te doen zijn? Wat zou er op 17 juni precies starten, zoals deze heren het zelf verwoorden?
‘k Vind de pre-campagne alvast geslaagd. Hopelijk is het sop de kolen waard…
