Een maand lang konden muziekliefhebbers op dominiek.be een dagticket voor Rock Werchter 2011 winnen. Een vijftigtal lezers en/of toevallige passanten namen deel aan deze wedstrijd, waarop de enige belangrijke vraag eigenlijk luidde “welke tegenprestatie zou jij mij leveren indien ik je één van die tickets zou opsturen?”.
Er waren er heel veel die mij een blogverslag van Rock Werchter beloofden, sommigen al wat origineler dan anderen. Heel fijn. Maar moest ik een verslag van Rock Werchter op deze blog willen plaatsen, dan had ik die twee tickets ongetwijfeld zelf opgesoupeerd.
Er werd mij een avondje muurklimmen aangeboden, een wellness-avondje voor 2 personen met bijhorende hapjes en drankjes, een tennis-initiatie. Sommigen speelden het op de emotie (“ik wil dit ticket zeer graag aan een vriend geven die heel graag wilt gaan”), anderen hielden het liever simpel (“ik geef u een pint”).
Maar de uiteindelijke winnaars werden…
Mirthe. Zij wou zo graag een ticket winnen, maar had het gevoel dat haar inzending maar niet bij mij aankwam. Dus stuurde ze hem 4 keer op. Ze bezorgde mij een aantal opties van mogelijke tegenprestaties indien ze een ticket zou winnen: een schilderijtje maken van mij of een andere foto, een heerlijk ontbijt op een festival naar keuze of een lading overheerlijke, traditionele brownies aan huis geleverd.
Ik ben er nog niet uit of ik voor optie 2 of 3 ga, maar dat ticket voor donderdag krijgt zij sowieso wel thuis gestuurd.
Karin. Haar mailtje bevatte de pure, eerlijke zin “het is altijd een droom van mij geweest dat Werchter mijn eerste festival zou zijn“. Dus bij deze heb ik een beetje voor Bart-Peeters-uit-de-Droomfabriek gespeeld. Zij mag op vrijdag naar Rock Werchter en in ruil gaat ze mij later in de zomer een avondje keihard onderhouden. We gaan er een spoedcursus Spaans doorheen jagen (wat prima van pas komt aangezien ik in september naar Buenos Aires trek) en ze gaat mij vertellen hoe zij de wereld ziet, wat er allemaal in haar hoofd omgaat en wat ze zoal in haar dagboek geschreven zou hebben (gesteld dat ze een dagboek zou hebben). Mensen met eerlijke, eigen ideeën, opinies, vrezen, hopen, frustraties en blijdschappen: ik vind het altijd inspirerend en ben heel benieuwd om zo eens naar het verhaal van een mij totaal onbekende te luisteren… Een blogster, maar dan in ‘t echt, quoi?
Er moet dus 17 miljard bespaard worden, zegt Elio. En dat is nog maar het begin, zeggen andere politici. Aangezien het wel eens vooruit mag gaan, geef ik onze vrienden politiekers bij deze graag een aantal suggesties om tot dergelijke besparingen en inningen te komen.
1. Drastische vermindering in en afschaffing van subsidies Laat ons beginnen met die zonnepanelen bijvoorbeeld. Ik word al jaren kotsmisselijk van het idee hoeveel geld uit de staatskas gebruikt wordt om verouderde en niet rendabele technologie zoals de huidige generatie zonnepanelen te helpen financieren. Bovendien, telkens er discussies over die belastinggelden en de impact op ieders energie-/distributiefactuur oplaaien, zijn de eigenaars en aanschaffers van dergelijke niet-performante zonnepaneelsystemen bijzonder hypocriet: “maar wij deden het niet voor die subsidies hoor, we doen het voor de natuur”. Net zoals die bedrijven die gretig gebruik maken van dergelijke argumenten om te verantwoorden dat ze fietssubsidies krijgen van de overheid. Of individuen/bedrijven die op andere wijze van groene subsidies genieten. Als jullie het dan toch écht voor de natuur doen, dan zullen jullie het ongetwijfeld niet erg vinden als Vadertje Staat hier niet meer in tussenkomt. Afschaffen die subsidies dus, noem het voor mijn part een belasting op de hypocrisie en dwaasheid. Net zoals subsidies voor mensen die out of the blue plotseling vier vijfde willen werken “om hun levenskwaliteit te verbeteren”. Iedereen mag voor mijn part daarvoor kiezen, maar de staat hoeft daar niet in tussen te komen. Er zijn subsidies bij de vleet in Belgenland, er bestaan zelfs zwaar te betalen consultants die alleman daar advies in geven om méér te besparen dan hun consultancy kost. Sommige subsidies blijven uiteraard essentieel (R&D, Innovatie, Opleidingen, ja zelfs Cultuur) omdat ze een land vooruit helpen. Maar er kunnen er toch ook heel wat stante pede afgeschaft worden. Which should happen.
2. Filebelasting Ik ben tegen een wegenvignet voor elke wagen op de Belgische wegen. Ik ben wel voor filebelastingen. Files zijn economisch en maatschappelijk slecht voor een land: mensen zitten niets te doen in de auto, CO2 wordt vollen bak uitgestoten, werkuren kunnen er verloren door gaan, het zorgt voor frustraties, werknemers die al 3 uur in het verkeer zaten kunnen zich volgens mij niet meer vollen bak concentreren op het werk. Mobiliteit moet daarom bevorderd worden: flexibele werkuren, meetings plannen buiten de spitsuren om, bedrijven mogen niet meer geconcentreerd zitten in een klein aantal stedelijke gebieden maar verspreid over het ganse land, … Daarom pleit ik voor filebelastingen: iedereen een metertje in de wagen, meettoestellen op de openbare weg en op het einde van de maand een afrekening voor wie in de file stond, met een bedrag dat evenredig is met die tijd in de file. Werknemers die er voor kiezen om in Brussel/Antwerpen te gaan werken “omdat je er meer verdient”, maar niet in de buurt wonen “omdat het er niet gezellig leven is”, die moeten daar ook maar de maatschappelijke tol voor betalen. Bedrijven die enkel in Brussel/Antwerpen gevestigd zijn gaan deze belasting ook moeten betalen “als ze per se nog volk naar hun headquarters willen lokken”. Twee problemen opgelost: op korte termijn geld in de lade, op lange termijn hopelijk wat minder verstedelijking van bedrijven en industrieën, mobiliteitsplannen waardoor werknemers meer met hun uren kunnen schuiven, een constantere bezetting van onze autosnelwegen met minder uitgesproken piekmomenten.
3. Hoogconjunctuursbelasting In tijden van hoogconjunctuur, moeten werkloosheidsuitkeringen zwaar – héél zwaar – gereduceerd worden in omvang en tijd. Wie werkloos is op het moment dat het jobaanbod de jobvraag overstijgt, moet werken. OK, het is altijd mogelijk dat een hooggekwalificeerde werkloze niet meteen de job zoekt die aan zijn competenties voldoet, maar tijdens zijn zoekperiode kan hij zich wel tijdelijk anders nuttig maken, al is het maar aan de band in de fabriek. Misschien moeten de werkloosheidssubsidies ook in die optiek herbekeken worden: wie zijn werk verliest en tijdelijk een veel lager betaalde job aanneemt, krijgt daar wel nog een toeslag voor. Wie tijdelijk geen job aanneemt, krijgt niks. Fair enough?
4. Politieke besparingen “De belastingen in ons land zijn zo hoog omdat we zoveel regeringen hebben, we kunnen daar niets aan doen!” Een veelgehoord politiek excuus. En de rompslomp van de voorbije maanden toont duidelijk aan dat we van die veelheid van regeringen nog lang niet af zijn. Dus moet de oplossing op deze hoge regeringenkost maar elders gezocht worden: kleinere, performantere kabinetten, minder kabinetten, kabinetten die gedeeld worden door meerdere ministers van eventueel verschillende regeringen. En een lager loon, zowel voor politici als voor hun medewerkers. Ik weet bv. dat het kabinet van Vincent Van Quickenborne, zijn medewerkers dus, tijdens hun – door ons betaalde – werkuren moesten meewerken aan de organisatie van Q’s Tuinfeest, dat er flyers voor de verkiezingen moesten geplooid en rondgedeeld worden en zo meer. Dit vind ik, als burger, belastingsbetaler en individu die nooit of te nimmer op Van Quickenblaas zou stemmen, ronduit schandalig. In de privé-sector zou dit reden zijn tot ontslag. Laat de privé-sector op dat vlak maar een voorbeeld zijn voor de publieke sector.
5. Opcentiemen in functie van gekregen staatssteun Sommige banken kwamen de voorbije jaren in de miserie, anderen helemaal niet (laat ons dat laatste a.u.b. ook niet vergeten!). Maar die eerste banken kregen heel veel Euro’s van de staat toegestopt. OK, ze moeten dat bedrag terugbetalen, maar in afwachting vind ik wel dat er speciale opcentiemen of belastingen door die bankbedrijven betaald zouden moeten worden, waarvan de omvang evenredig is met de gekregen staatssteun. Idem voor de Electrabels van deze wereld.
Allez, zouden we hier al niet ergens mee kunnen komen? Andere en betere suggesties uiteraard ook nog welkom. Hieronder.
Op El Sur geef ik 5 duo-tickets weg voor Tropa de Elite 2, het vervolg op de bijzonder rauwe Braziliaanse film die een jaar of 3 geleden in de cinema was.
Het verhaal speelt zich 13 jaar na het eerste deel af. Kapitein Nascimento wordt geconfronteerd met nieuwe vijanden: de milities, corrupte politieagenten die zich opdringen bij de bevolking van de sloppenwijken. Wanneer hij in aanraking komt met het ‘systeem’ dat Rio de Janeiro controleert komt hij er achter dat het probleem veel groter is dan hij dacht. Maar dat is niet alles. Hij moet omgaan met de uitdaging van een stad die gedomineerd wordt door criminaliteit in combinatie met de constante bezorgdheid over een puberende zoon. Wanneer zijn persoonlijke en professionele wereld botsen is het resultaat explosief.
En dit bezorgt mij ook meteen nog eens een goede reden om hier de clip te posten van Rap Das Armas, het Braziliaanse nummer dat het thema vormde van Tropa de Elite (1) en tijdens die zomer in allerhande remixes en verschillende versies ook bij ons op talrijke feestjes passeerde…
Een tijdje geleden plaatste ik hier een blogpost waarin ik 2 tickets weggeef voor Rock Werchter: één ticket voor de donderdag, eentje voor de vrijdag. De blogpost vind je hier. Je kan nog deelnemen tot aanstaande vrijdag, volgend weekend selecteer ik de winnaars. Een vijftigtal gegadigden stuurden al voorstellen in, de ene al origineler dan de andere. Ik heb al een shortlist van mogelijke winnaars aangelegd, maar uiteraard maak ook jij-jij-jij-jij-jij nog een kans. Vermoedelijk volgt er dan in juni nog een wedstrijd waarin ik iemand de kans geef om met mij mee te gaan als VIP naar datzelfde Rock Werchter op Werchter-zaterdag. Maar daarover later meer.
Ik hou van verrassingen. Ik deel er zelf graag uit, maar vind het ook plezant om zelf eens een avond te beleven waarvan ik niet precies weet wat er precies staat te gebeuren.
Volgende week zaterdag, 28 mei 2011, zal er zo eentje zijn. Dan organiseert Maes Pils Unscene: een geheimzinnig feestje boordevol verrassingen waarvan men zelfs de locatie niet op voorhand prijsgeeft. Over gans Vlaanderen zullen er 70 bussen klaarstaan, 70 bussen waarop in totaal 3000 mensen kunnen plaatsnemen. Die bussen rijden naar een angstvallig geheim gehouden locatie waar er gefeest zal worden, een feestje waarvan Maes zelf zegt dat het een knoert van een party zal worden, boordevol surprises, waarover je maanden later nog zult spreken.
Tickets voor dit geheimzinnig gebeuren kunnen niet gekocht worden, je kan ze enkel winnen via de Maes Unscene Facebookpagina. Deelnemers en/of winnaars aan deze wedstrijd kunnen in tussentijd beter al wat Maes Pils in huis halen en in grote mate consumeren, want de drankjes moeten die avond betaald worden met kroonkurkjes op de flesjes Maes die je nu in huis kan halen.
Maaaarrrrrrr… Als blogger heb ik 2 VIP PRESS tickets voor dit gebeuren gekregen. Ik mag, met een gezelschap naar keuze, zaterdag aanstaande ook op één van de Maes-bussen stappen, het feestje betreden én krijg toegang tot de pressroom met gratis wifi en gratis drank. Het is dus niet nodig om zelf flessendorpjes bij elkaar te gaan sparen.
Wie zin heeft om mij te vergezellen naar Maes Unscenekan kon dat via onderstaand formulier laten weten. Misschien wel handig om weten: ik heb er voor gekozen om op te stappen in de Maes-bus op de Grote Markt van Izegem. Mijn gezelschap zou dus ook tot daar moeten kunnen geraken (of, als je uit de buurt bent, kom ik je uiteraard graag oppikken).
Nu kan ik alleen maar hopen dat het Maten, Makkers, Maes-imago van dit biermerk ook voldoende dames naar het feestje in kwestie weet te lokken! Nu ja, aangezien Studio Brussel blijkbaar partner is in de organisatie van dit evenement, vermoed ik dat de muziek en verrassingen ferm in orde zullen zijn. Al is de vraag natuurlijk: zal ook Gunter Lamoot daar opduiken?
Wedstrijd is afgesloten. Ik ga zaterdag aanstaande op stap met de fantastische (maar ook wel de laatste tijd iets te stille, doch bijzonder gelukkige) blogster Georgina. Al is het maar omdat ik hoop dat Maes Unscene ook haar weer tot een fantastische blogpost kan verleiden!
Naar aanleiding van een presentatie en semi-verkoopspraatje deze week, werd mij gevraagd wat (voor mij persoonlijk) de focus is van ICT Management. Het is een brede focus geworden, omdat ICT ook een breed ondersteunend gegeven is in business. Ik ben een generalist, eerder dan een specialist; ik zie mezelf eerder als een strategisch ICT manager dan als een ICT Service manager. Waarmee ik absoluut geen waarde-oordeel wil uitspreken. Veel bedrijven hebben nog steeds voornamelijk (enkel?) nood aan een ICT Service Manager, die voornamelijk moet instaan voor goede ondersteuning, feedback, communicatie, het sturen en afronden van projecten, …
Met strategisch ICT management (waar ik mij het best in voel en waar ik ook het sterkst in ben) bedoel ik voornamelijk starten vanuit een helikopterperspectief, niet alleen uitkijkend over het bedrijf waarvoor ik werk, maar ook de buitenwereld van nieuwe trends, technologie en andere specialismen. Met een helikopter over dat uitgestrekte en vrij chaotische landschap vliegen om er net dié zaken uit te plukken die interessant kunnen zijn om een nieuw verhaal. Een nieuw verhaal waardoor het bedrijf niet alleen vandaag sterker wordt, maar ook de toekomst makkelijker aan moet kunnen, een verhaal dat continu aan moet zetten tot de nood aan andere en stoerdere verhalen in de toekomst.
ICT als “Informatie en Communicatie Technologie” vind ik dan ook te beperkend klinken. Ik heb met de letters geschoven, gegoocheld, geschreven en geschrapt. En ik ben tot de 6 I’s, C’s en T’s van ICT (voor mij persoonlijk) gekomen. Moesten er nog facetten ontbreken in dit plaatje, sla mij er dan gerust mee om de oren. En die hoeven niet met een I, C of T te beginnen. Ik ga zelf desnoods wel op zoek naar bij de haren getrokken synoniemen…
Onderstaande tabel is alvast gewoon een eerste blauwdruk. Ik ga het plaatje nog inkleuren. Met een funky presentatie en een vlammende lap proza.
Wat Als? is eigenlijk het enige programma van Vlaamse bodem waar ik nog eens tijd voor maak. Soms absurd, soms flauw, vaak hilarisch, meestal heerlijk surrealistisch in beeld gebracht. “Een sketch-show”, zo noemen de makers van het programma het, “een visualisatie van de betere verzinsels die op vrijdagnacht rond 3 uur aan de toog passeren”, zo noem ik het liever.
Al is het wel vaak vreemd om in nuchtere toestand met dergelijke waanideeën geconfronteerd te worden…
Met de onderstaande heb ik vorige maandag alvast heel hard moeten lachen. Een combinatie van onderbroekenhumor én “maar ‘t is toch waar zeker, vrouwen doen altijd veel te dubbelzinnig als ze iets duidelijk willen maken…”
Vanavond zag ik heel interessante zaken op Twitter gebeuren in het spanningsveld tussen oude en nieuwe media.
Zo was er @TerzakeTV die aankondigde dat de N-VA alsnog zou reageren op het communiqué van Elio Di Rupo. Ik ben geen vaste Terzake-kijker meer, ook al omdat ze naar mijn smaak wat te veel van hetzelfde politieke nieuws blijven herkauwen. En ik ben het dus enigszins beu. Maar het antwoord van Bracke op Di Rupo interesseerde mij wel. De tweet werd een vijftal minuten vóór het daadwerkelijke TV-interview op Twitter gegooid. Het deed mij ook denken aan het Vangheluwe-interview een paar weken geleden op VT4: ik had nog nooit van het VT4-nieuwsmagazine “Vlaanderen Vandaag” gehoord (heb er sindsdien ook nooit meer naar gekeken), maar dankzij Twitter wel op de hoogte gebracht van dat interview en met eigen ogen de choquerende beelden zitten bekijken.
Nieuwe en traditionele media kunnen dus nog steeds perfect samengaan: TV en radio kunnen/moeten met beelden, interviews, … real time de actualiteit coveren, algemene light-media als Twitter zijn het perfecte aankondigingskanaal voor dergelijke live captaties. TV (en zeker actualiteitstelevisie) gaat steeds meer evolueren richting een CNN: breng nieuws niet op een vast uur op TV “omdat de mensen dan toch toevallig zitten te kijken”, maar breng het rechtstreeks en ongemonteerd op het moment dat die actualiteit zich voordoet. De nieuwe media kunnen er perfect voor zorgen dat je als kijker tijdig een alert krijgt wanneer een bepaalde zender met dergelijk groot of klein nieuws uitpakt. En doet de zender het niet: er is de collectieve kennis en observatie op Twitter: er is altijd wel iemand die toevallig het nieuws zal opmerken en de anderen er attent op maken. En dergelijke nieuwsflashes verspreiden zich bijzonder snel via Twitter.
Nog zo een vorm van collectie intelligentie deed zich enkele uren later voor op Twitter, maar was wel integraal tegen de traditionele media gekant. Het duurde amper 20 minuten voor de integrale Twittosfeer op de hoogte was (of kon zijn) via welke website je gratis de voetbalwedstrijd Genk-Standard kon bekijken. Jammer voor BelgacomTV die de wedstrijd legaal en tegen betaling aan het streamen was, maar illegaal en gratis was dus ook bijzonder makkelijk en snel te vinden.
Collectieve intelligentie, handelen en communicatie: het is maar hoe je er als traditioneel medium mee omspringt. Of er tegen ingaat.
Hoi, Devos & Lemmens. Jullie hebben dezelfde initialen als ik. Al hebben jullie wel de domeinnaam met die initialen kunnen vastleggen. Smeerlapkes. Maar het is jullie gegund.
Al werkt het natuurlijk wel verwarrend. Als er dan plotseling een domeinnaam met als naam dlbbq.be opduikt, dan denken vrienden en kennissen spontaan “hé, kijk daar, Dominiek heeft weer een domeinnaam vastgelegd om op zijn typische wijze een feestje aan te kondigen middels een website; en deze keer is het een barbecue blijkbaar!”. Nee nee, gasten, murmel ik dan, ‘t is iets promotioneels van Devos-Lemmens.
Enfin, waar ik toe wou komen: jullie hebben dan wel fantastische sauskes, maar initiaalgewijs hebben jullie het mij op het sausiale internet al vaak knap lastig gemaakt. Jullie worden er dit jaar 125. Ik werd er 35. En mijn initialen zijn D & L. Verdient dat geen barbecue van jullieëntwege? Voor, laat ons zeggen, een man of 35?
Door de droogte is mijn tuin inmiddels toch al naar de knoppen, wat extra getrappel zal daar niets aan verkeerd doen.
Bedankt bij voorbaat hé Devos. Geiren gedoan, Lemmens.
Een dik jaar geleden was ik het al verschrikkelijk beu, die politieke onzin. BHV en alles wat er bij hoort had al ruim 10 jaar voor wan- en onbestuur gezorgd. Er werden comités opgericht, er werd met spierballen gerold voor TV-camera’s, onze door opportunisme en door persoonlijke PR gedreven politici leken echter niet tot een oplossing te willen komen, waardoor regeren steeds onmogelijker werd in dit land.
Een dik jaar geleden uitte ik die beuheid door ikstemniet.be (de website bestaat inmiddels niet meer) uit de grond te stampen. Mijn drijfveer en motivatie was heel eenvoudig: verkiezingen maken geen zak uit. Kiezers kunnen de kaarten misschien een klein beetje herschudden, maar uiteindelijk zijn het steeds weer diezelfde partijen (eventueel in een nieuwe proportionele verdeling) die rond de tafel komen te zitten. Partijen die zoveel verleden en beloftes met zich meesleuren, dat het compromis of de oplossing die vroeger niet gevonden werd, ook in de toekomst onmogelijk gevonden kan worden.
Ik kreeg een pak verwijten naar mijn hoofd geslingerd naar aanleiding van ikstemniet.be. Ik was een negatieveling, een demagoog, ik snapte er niets van, de reagerende goegemeente was er zo steevast van overtuigd dat verkiezingen plotseling al die problemen zouden oplossen. Een jaar na datum blijk ik toen vooral een realist geweest te zijn. Verkiezingen hebben niets opgelost, nieuwe verkiezingen gaan dit ook niet doen. Ik blaas ikstemniet.be geen nieuw leven in. In plaats van ontevreden ben ik vooral kotsmisselijk van deze situatie. En aangezien het de laatste maanden eigenlijk redelijk goed blijkt te gaan in ons land, mag alles voor mijn part blijven zoals het nu is. Misschien moeten we nog een aantal regeringen afschaffen. Misschien moeten we enkel de Duitstalige Gemeenschap overhouden en die uitbreiden tot het ganse land. Iedereen ontevreden, maar dan kunnen we ons tenminste weer met serieuze dinges gaan bezighouden.
Toch zag ik na de verkiezingen van 2010 eventjes een lichtpuntje. Een evenwichtige regering van centrum-rechtse partijen in Vlaanderen en centrum-linkse in Wallonië leek mij wel iets. Een combinatie van N-VA, CD&V en Open VLD leek mij heel krachtig te kunnen zijn voor Vlaanderen. Nu komt ook, een jaar later, Kabouter Twitter (@VincentVQ) met datzelfde idee aandraven in De Standaard. Het is een jaar later en ik vind dit niet langer een goed idee. Want ik ben in elk van die 3 partijen totaal het vertrouwen kwijt. Ik ben in elke Vlaamse partij mijn vertrouwen kwijt. Het hoeft écht allemaal niet meer voor mij. Vooral het platte opportunisme van CD&V en die Open VLD ergert mij mateloos. En die N-VA blijkt al evenzeer de pedalen kwijt te zijn als bij sp.a al jaren het geval is.
Decennia lang werd de wereldeconomie gedomineerd door oude, traditionele industrieën, zoals de wagenindustrie. Tijdens de crisis van een paar jaar geleden heeft die auto-industrie keihard op haar bakkes gekregen. Op vandaag zijn het voornamelijk (nog redelijk) frisse tech-bedrijven die steeds dominanter worden op economisch vlak: bedrijven als Google en Facebook zorgen voor een innovatieve drive, voor nieuwe oplossingen en denkwijzen bij andere bedrijven (ook bij die die van traditionelere aard zijn).
Zo een verschuiving hebben we volgens mij nodig in de Belgische politiek. Nieuwe, frisse politieke partijen zonder voorgeschiedenis, zonder vakbondsbanden of andere verplichtingen t.o.v. andere economische of sociale entiteiten. Nieuw, creatief bloed dat niet meer onder de noemer “links” of “rechts” een partij volgt, maar eerder op vlak van methoden, visie van de toekomst waarheen men wenst te evolueren, strategie over hoe die doelen behaald moeten worden, a sense of innovativity and creativity waarmee dit land weer helemaal geherdefinieerd kan worden én een imago kan krijgen in het buitenland waar iedereen stikjaloers op is.
Ik houd van mijn land, maar ik geloof niet meer in de politieke elite die op psychopatische wijze dit land naar de afgrond wil laveren. Nieuwe verkiezingen kunnen op vandaag niets uithalen. Tenzij er nu nieuwe partijen, nieuwe ideeën, nieuwe mensen en nieuwe initiatieven gaan opstaan. Zodat verkiezingen niet alleen de kaarten opnieuw door elkaar gaan schudden, maar vooral: zodat er nieuwe kaarten in dat kaartspel gaan opduiken en de regels van het spel dus plots op ongeziene wijze aan herziening toezijn.
De toekomst van het politieke welzijn van België zit volgens mij in de nog-niet-politiek-actieven-die-het-gewoon-wél-beter-zouden-willen-doen. Indien er zulke partijen zouden opstaan met een goede en frisse ideologie: laat me gerust iets horen. Ik wil zelfs op uw lijst staan.
