Ik denk dat het aftellen naar de festivalzomer voor velen vandaag pas écht begonnen is: Pukkelpop maakte een heuse waaier namen bekend, de affiche van Cactusfestival begint er waanzinnig fraai uit te zien en ik bestelde deze morgen 5 tickets voor het Afro-Latino Festival in Bree om er met een aantal maatjes mijn verjaardag op laattijdige (maar wel bijzonder uitbundige) wijze te gaan vieren. Latino all the way!
En alsof dat nog niet genoeg is, mag ik hier ook nog eens twee tickets weggeven voor Rock Werchter 2011, eentje voor donderdag 30 juni (met o.a. Anouk, Queens Of The Stone Age, Linkin Park en The Chemical Brothers op de affiche) en eentje voor vrijdag 1 juli (Kings Of Leon, Arctic Monkeys, The National, Triggerfinger, …). Maar daarvoor zal u eerst onderstaande lap tekst moeten doorworstelen…
Om de zoveel tijd komt Wafelman wel eens op TV of in de één of andere Vlaamse krant, meestal in de context van Belgen die het gemaakt hebben in het buitenland of culinaire Belgen als ambassadeurs. Wafelman is die kerel die ettelijke jaren geleden naar New York vertrok om er vanuit een bestelwagentje “authentieke Belgische wafels” te verkopen. Ik vind het heel straf wat die kerel gedaan heeft, er rijden al een hele meute van die wafelkarren door New York en zijn ondernemerschap is zonder enige twijfel succesvol uitgedraaid.
Maar toch, ik vind het iets raars. De wafel als Belgische trots in het buitenland. Eerlijk gezegd: als ik één keer per jaar een wafel eet, zal het veel zijn (meestal op de één of andere festivalweide, helemaal op het eind, als mijn bonnekes op moeten). Ik weet ook niet wat nou precies een wafel Belgisch maakt, dan wel of de Belgische wafels zoveel beter zouden zijn dan de buitenlandse. Vorig jaar, tijdens de Colombia-reis, belandde ik een paar keer in de lokale Crêpes & Waffles-keten en ik at er ook één keertje een wafel. Eentje die aangevuld werd met overheerlijke ambachtelijke ijskreem en Zuiderse vruchten. Heerlijk. Misschien zelfs beter dan een Belgische wafel. Of wacht, neen, de wafel was gewoon-een-wafel. Weinig verschil met de baksels van alhier…
Als ik in New York zou wonen of een langere tijd zou verblijven, en ik heb eens goesting in een snelle hap van bij ons, dan denk ik alsnog dat ik nog steeds niét naar dat wafelkraam zou strompelen… Ik heb er geen voeling mee, het is me zeker niet in via m’n roots ingebakken!
En dus vind ik het vreemd dat één specifiek ander product (nog?) niet zo’n buitenlandse furore heeft gemaakt: het Belgische belegde broodje. Elk dorp, elk gehucht bij ons heeft op vandaag wel zo’n broodjeszaak. En die zaken hebben ook steevast enorm veel succes: lekkere verse broodjes en een breed gamma aan charcuterie, groensel en anderen dei om er tussen te doen. Een meeneemhap die vaak véél lekkerder (en gevarieerder) is dan wat er ‘s middags snel als lunch in andere landen gehaald wordt, of het nou het broodje kroket in Nederland is, dan wel pastel de papas of een paar empanadas in Argentinië.
Naar zo’n lekker vers broodje heb ik wel eens gesmacht in Colombia. En in Argentinië indertijd. Een smoske, een martino, een broodje met zalm en ajuintjes en een klak mayonaise. De eenvoudigste hap die vaak alle inheemse alternatieven in één wip naar huis zou spelen. De hap waar ook buitenlanders die België bezoeken zich al eens graag te goed aan doen (naast de frieten met een frikandel, natuurlijk).
Het enige in het buitenland dat nog enigszins in de buurt komt, zijn de Subway-ketens… Maar geef nou toe, dat is toch enerzijds niet te vreten en anderzijds te duur voor wat het maar is?
Ik ben er van overtuigd dat het een gehaaid succes moet zijn om in een buitenlandse wereldstad (New York! Buenos Aires! Madrid! Berlijn!) met een broodjeszaak van start te gaan. Het enige praktische bezwaar dat ik mij kan indenken, is het probleem dat heel wat buitenlanden minder een brood- en charcuterie-cultuur hebben dan bij ons het geval is: het zou vaak enorm zoeken zijn om de juiste bestanddelen te vinden. Tenzij je alles zelf doet natuurlijk, broodjes bakken en beesten verwerken. Wat het dan weer iets minder praktisch haalbaar maakt.
Maar toch: ik geloof er in. En eigenlijk vind ik het heel vreemd dat ik nog niet van een dergelijke Broodjesbeleggende Belg in het verre buitenland gehoord heb. Niemand zin om het mee te gaan opstarten? In Buenos Aires, Medellin of op het strand van Copacabana?
Voor vandaag kondigt de KMI temperaturen aan van rond de 25 graden. Een zonovergoten witte donderdag.
35 jaar geleden viel Pasen ongeveer in dezelfde periode. 21 april 1976 was “de woensdag na pasen” (een weekje verschil dus). Het sneeuwde gigantisch die dag. Al werd deze langdurige winter wel opgevolgd door één van de heetste zomers van de vorige eeuw.
Hopelijk betekent dat dit jaar niet het tegengestelde: een hete april, gevolgd door een verschrikkelijke zomer. Ik wens het niemand toe, vooral mezelf niet.
Maar goed. Vandaag is het dus 25 graden warmer dan de dag waarop ik geboren werd. En precies 35 jaar later. Leve jullie allemaal!
Naar aanleiding van een “muzikale campagne” die binnenkort op Tinternet loopt, ga ik volgende week een blogpost plegen. Eerst en vooral: omdat het over “nieuwe, te ontdekken muzikale sterren” te maken heeft. Jonge bands die het helemaal proberen te maken, te starten in Vlaanderen.
Maar ten tweede: in ruil voor die blogpost, krijg ik ook twee gratis tickets voor Rock Werchter aangeboden door een blogsponsor. Eén ticket voor de donderdag, één ticket voor de vrijdag. Ik zou die twee tickets gewoon zelf kunnen gebruiken, maar daar heb ik geen zin in. Volgende week geef ik die twee tickets hier dus weg. Gratis en voor niets. Ik probeer er een origineel wedstrijdje van te maken, zowel voor jullie (als “spelers”) als voor mezelf (als “de mens die alle inzendingen zal moeten beoordelen”). Geen stom quizvraagje dus, maar eerder een aanslag op jullie creativiteit.
In de Britse Wired Magazine van maart 2011 stond een bijzonder goede column door Dan Ariely, een Amerikaanse professor psychology and behavioural economics. De titel laat alvast niets aan de verbeelding over:
Het artikel start alvast met een situatie die uit het leven gegrepen is: een aantal collega’s hebben bloed, zweet en tranen in een project gestopt, maar zonder verdere uitleg voert de CEO van het bedrijf dat project af… Met alle gevolgen vandien. De situatie is alvast bijzonder schrijnend omdat het zo herkenbaar is: op zo een manier worden veel werknemers regelmatig behandeld.
Ik roep het alvast uit tot een must-read artikel, vooral voor mensen die verantwoordelijk zijn voor anderen op het werk of in andere projecten, al kan het ongetwijfeld ook in het dagdagelijkse leven toegepast worden: door mensen te respecteren, win je alleen maar; door vanuit een ivoren toren beslissingen te nemen, doe je alleen maar aan verspilling en leid je ook tot niet-ingeschat of moeilijk berekenbaar verlies. Op elk vlak.
Een PDF van de column vind je alvast hier. Boeiend artikel!
Hieronder 3 foto’s van de fantastische Border Collie die op vandaag (en dit al een paar jaar) bij mijn ouders woont. Het beestje zit boordevol energie en mijn ouders hebben niet meer altijd de fut, de tijd of de goesting om zich voldoende met de hond bezig te houden.
Bij deze dus een warme oproep: ze zijn op zoek naar een nieuw huisje en een nieuwe baas voor de hond.
Enkele karakteristieken :
Geboren in 2007, wordt dit jaar dus 4 jaar
Reu
Gechipt (of op één of andere manier met een chip uitgerust, geen idee wat dit precies betekent)
Het is een bijzonder brave hond, maar hij is niet gedresseerd. Ideaal kan het nieuwe baasje er dus genoeg tijd mee besteden om hem de nodige goede manieren bij te brengen.
Gezien de energieke aard van het border collie-ras: best een gezin met een grote tuin, of een boerderij, … zodat de hond plaats heeft om rond te rennen, energie kwijt te geraken, …
Zopas een mailtje in de mailbox. Van Gili. De illusionist, de comedian, de doorprikker van mythes rond Zesde Zintuigen en zo. Maar ook: de man die jaren geleden de “Comedy Marathon” in Kortrijk uitvond dan wel opstartte. Een jaarlijks terugkerend evenement, een ganse avond lang, waarop comedians gratis ende voor niet komen optreden. Maar het publiek moet wel betalen (een nog steeds zeer schappelijke prijs voor een ganse avond vertier). En die centen gaan integraal naar een project rond Rioolkinderen in Roemenië. Lachen ten voordele van de mensen bij wie het lachen ongetwijfeld geregeld vergaat, als het ware.
Nu maandag is het ook weer Comedy Marathon, met een geniale affiche.
Geubels! Lamoot! Bart Cannaerts! Ygor! Sven De Leijer! Hoera!
Update: Sven De Leijer heeft blijkbaar moeten annuleren, maar hij wordt wel vervangen door een Surprise Act. Allez ja, door 2 Surprise acts. En die hebben alvast iets te maken met dit TV-programma… Meer info werd mij niét gegeven…
Mijn kaarten liggen al een maand of zo klaar. Maarrrrrrr, vandaar het mailtje van Gili, voor het eerst in de geschiedenis van dit humorgebeuren is de Comedy Marathon dit jaar niet uitverkocht. Bij deze dus alsnog een warme oproep voor de humorliefhebbers en/of wereldverbeteraars die die Roemeense rioolkindjes ook iets gunnen: koop een ticket, kom af. En tot in de bar.
Moest ik jonger zijn en moest ik een meisje zijn, ik zou het wel weten. Bogotá is dan misschien wel een vaak koude stad (omdat het zo hoog in de bergen ligt), maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door de schoonheid van de rest van Colombia, de oprechtheid van de mensen aldaar en de levensvreugde die er elke dag opnieuw vrolijk rondfladdert.
Jongedames: indien je hier geen grote liefde rondlopen hebben (of je kan hem best wel voor 6 maandjes missen), indien je nog geen grote schulden (à la een huis afbetalen) lopen hebt, indien je geen verplichtingen (à la een vaste job of studies) hebt aangegaan die niet kunnen opgezegd worden, indien je van kinderen houdt en gewoon eens keihard het leven vanuit een andere cultuur wenst op te snuiven, dan zou ik het onderstaande toch eens serieus overwegen…
(De advertentie stond aanvankelijk op de fantastische website van Vlamingen In De Wereld)
En plotseling, voor we er erg in hadden, was alles geboekt. Allemaal via een reisbureau, zonder dat we er een voet hadden binnengezet. Aan tarieven waar geen enkele on-line-boekingswebsite kon aan tippen. Mails vlogen heen en weer, er werd gewikt en gewogen, er werden bijkomende prijzen en budgetten aangevraagd en plots kwam er een eind aan de mailstroom. 14 september 2011 vertrekken we, 27 september staan we hier terug. 13 dagen Buenos Aires. Een rechtstreekse vlucht vanuit Parijs, de TGV-rit daar naartoe maakt gewoon deel uit van het Air France-ticket.
Het zal in de eerste plaats een heel plezant terugkeren zijn. Het is inmiddels al ongeveer 6 jaar geleden dat ik daar een zestal maanden gekazerneerd was voor het werk. Een beetje terug thuiskomen, zo voelt het op dit moment aan. Het zal ook relaxing zijn. Een citytrip van 12 dagen is perfect om alles op ‘t gemakske te doen, om niet van hot naar her te hoeven hollen, van te kunnen genieten van de alledaagsheid ter plaatse. Het zal ook culinair zijn en verrassend. Mijn taak is om de reis helemaal vol te plannen, carte blanche kreeg ik van mijn reisgezellin, tevens tangopartner. Er zal dus ook ongetwijfeld veel tango gedanst worden, zowel lesgewijs als op spontane tangogebeurens, in balzalen of op straat.
De goede ideeën en plannen beginnen te komen. Vermoedelijk eens moleculair gaan eten bij een poulain en voormalige rechterhand van Ferran Adrià. Waarschijnlijk eens paardrijden. Een initiatie in de Argentijnse wijnen. Straattheater in San Telmo, fruit proeven op de markt, een dagje per boot naar Uruguay. Picknicken in de delta van El Tigre. Dansen op de tonen van de reggaeton. Misschien een namiddagje polo gaan bekijken. Of een avondje voetbal in het stadion van de Boca Juniors. Niet voor de sport, wel voor de sfeer.
Zo danig veel te doen, hopelijk krijg ik het alsnog in 12 dagen gepropt. Gelukkig heb ik nog steeds het gevoel “mijn weg in Buenos Aires heel makkelijk en snel terug te kunnen vinden”.
12 dagen vergt ook enige variatie, dus we blijven niet in 1 hotel plakken. Twee hotels werden geboekt, telkens voor 5 dagen. Een boetiekhotel en een torenhoge building met zwembad op het dak. Ik zie het zo hard zitten. Dit wordt écht genieten op vakantie. Helemaal anders en minder avontuurlijk dan de rugzaktrektocht door Colombia vorig jaar, maar toch gevarieerd en vol genoeg. Een chill-vakantie waarin er toch nog genoeg te beleven zal vallen.
Ik heb gisterenavond voor de eerste keer in pakweg 5 jaar tijd naar een talentenjacht op TV gekeken. Heel wat seizoenen van pakweg X-Factor, Idool en So You Think You Can Whistle Through Your Nose zijn aan mij voorbijgegaan zonder dat ik er maar iets van zag op televisie. Jammer enerzijds, want langs een kant heb ik mateloos veel respect voor deelnemers aan zulke talentenjachten, mensen die zich voor de leeuwen gooien in de hoop hun droom te kunnen beleven; maar anderzijds is dit voornamelijk omdat zulke programma’s vaak ook verschrikkelijk vervelend gemaakt zijn. Ik ben geïnteresseerd in kandidaten die hun ding doen, aangevuld met de commentaar van een jury, en niet door allerlei ander gelul… Al drijft dit laatste ook nog vaak boven. Het programma moet lang genoeg duren natuurlijk. Want er moeten 4 reclameblokken in verwerkt kunnen worden.
Maar goed: ik kijk dus graag naar dergelijke deelnemers, heel wat clips van buitenlandse deelnemers aan dergelijke talentenjachten werden er in Casa Domi al YouTube-gewijs doorgejaagd. Zoals de waanzinnig fijne Cher Lloyd die eind vorig jaar deelnam aan X-Factor UK met een combinatie van zang, raps en weirdness. Wat een présence en stem heeft die meid!
(Is dat trouwens bij ons ook zo, dat de finalisten op het einde met een internationale ster mogen duetteren? Of was ‘t budget al op bij de VTM hiervoor?)
Doch afijn, mijn excuses voor deze zijpassen. Ik keek dus gisteren naar Idool. Er zaten een paar zeer goede zangeressen tussen, maar ik zag vooral enorm veel crap. Deelnemers die vals zongen, die geen toon konden houden of die al evenveel emotie in hun performance leggen als een braadkip in de pan. Nogal doods en zo.
Ik snap het niet, dit was nochtans helemaal geen voorronde meer of zo (die uitlachtelevisie was al achter de rug), maar toch mocht ruim de helft van wat ik gisteren zag meteen naar huis gestuurd worden. Hoe komt dit? Waren er écht zo weinig goede kandidaten die zich hadden opgegeven voor Idool? Of heeft een klein land als België gewoonweg veel minder muzikaal talent in huis dan al die andere landen die – jaar na jaar – er in slagen om 10 waanzinnig goede zangers/performers te selecteren voor de grootste muzikale battle van dat jaar?
Ik vond het bedroevend. Het moet aan de format liggen. Of aan onze Vlaamse aard. Maar ik ken een aantal mensen die veel beter kunnen zingen dan het zootje ongeregeld dat ik gisteren op TV zag. Geen idee waarom die zich nog nooit kandidaat gesteld hebben.
En Kato mag dat spel dit jaar winnen. Ze zingt goed en ziet er intrigerend uit. Ze mist enkel nog wat Cher Lloyd-weirdness.
