“Maar hoe begin je daar in godsnaam aan?” was de vraag. We hadden het gehad over reizen. Veel mensen kiezen het liefst voor een formule die aangeboden wordt door een reisbureau, -agentschap of iets soortgelijks bij het vastleggen van hun vakantie (inclusief uitstapjes en consoorten). Heel wat anderen slaan een voorraad reisgidsen in of surfen wat rond op internet om hun reis zélf vorm te geven, maar bij die aspirant-avonturiers slaat de goesting vaak om in wanhoop. Veel reisgidsen raden steevast hetzelfde aan (de typische tourist traps), of het aanbod is zo groot dat men binnen de kortste keren door het bos de bomen niet meer ziet.
Naar aanleiding van mijn Colombia-trip en ook andere reizen van weleer waarop ik steevast eigenwijs het programma wist samen te stellen, kreeg ik dan ook de vraag voorgeschoteld wat nu werkelijk de beste start was in het samenstellen van een reis naar stad X of Y.
Wel, heel eenvoudig: ga naar Google en typ als zoekopdracht het volgende in:
things to do in <stad van uw keuze>
Op die manier beland je steevast op een hele resem websites met lijstjes, vaak lijstjes die uitgetest en goedgekeurd waren door andere reizigers die je naar je bestemming voorgingen. Heel vaak staan websites als TripAdvisor bijzonder hoog in zo een rangschikking (en dat is maar terecht ook, TripAdvisor aggregeert tips van reizigers en rangschikt die op basis van scores die andere reizigers daar aan gaven… the best of the best zeg maar).
Maar je komt op zo een manier ook heel vaak terecht op andere lijstjes die door connoisseurs werden samengesteld: reismagazines, fervente wereldreizigers, bloggers, internetters met een alternatieve aanpak. Ongetwijfeld duiken er op die manier zoekresultaten op in de zin van “things to do in … that are not mentionned in any travel guide“, “15 free things to do in …” of “things to do in … that will change your life forever“. En consoorten.
En dérgelijke tips, voor zoverre ze van een niet-toeristische bron afkomstig zijn, blijken steevast inderdaad de coolste zaken die in de stad naar keuze te beleven vallen. Geregeld zaken die u elders ook kon terugvinden, maar heel heel vaak ook verborgen pareltjes of zaken waar u zelf nooit aan gedacht zou hebben.
Bij een snelle zoekopdracht naar “Things to do in Bruges” bijvoorbeeld, kwam ik terecht op deze website van Quasimodo Bustrips. Een spuuglelijke website, maar ik was wel enorm verrast door hun Triple Treat-bustocht, waardoor toeristen met heel andere facetten van West-Vlaanderen in contact komen dan enkel het openluchtmuseum genaamd Brugge: langs Damme en De Polders, met een blik op Het Zwin en de “typische” Belgische delicatessen (wafels, chocolade en bier). Het blijft overdreven toeristisch, maar dan wel op een originele manier…
Allez hup, vakantieplanners, ik vermoed dat de bestemming(en) voor de komende zomer al vast liggen… Laat u gaan! Ik gooi mij alvast vol passie op deze zoekopdracht.
Verwijzing naar die andere website waar ik de laatste tijd graag schrijfsels neerpleur. ElSur dus. Eind maart tot eind augustus is Brussel namelijk een paradijs voor de liefhebbers, zoals ikke, van Argentinië en meer bepaald de Argentijnse tango. Er is een Argentijnse thema-avond in Brussel! Er is een tangofestival! Maar vooral: er zijn 3 optredens, waarvan ik zelf heel graag de zusjes Caronni en het Argentijnse orkest Astillero aan het werk wil zien…
Salsafeestjes in het bleke Europa zijn altijd grappig. Zo ook in onderstaand filmpje. De humor begint als de man-in-een-rood-hemdje het een goed idee lijkt te vinden om op de eerste rij te gaan meedansen om de show te stelen. Eens hij vertrekt is de humor spijtig genoeg weer voorbij…
Tijdschriften zijn de nieuwe boeken. Boeken waren op hun beurt de nieuw films. Films waren dan weer de nieuwe CD’s. En hiermee heb ik het over illegaal gedigitaliseerde inhoud.
Eerst kwamen er de MP3-spelers (hoe lang is dit nu al geleden? 15 jaar?), toen volgde de goedkope en eenvoudige technologie om zelf te rippen en de nummers in grote getale op een CD-Rom te branden om te ruilen met vriendjes op de speelplaats (ik denk dat de markt van CDR-Writers begin jaren ’90 een gouden tijd beleefde), toen kwam iedereen op breedband terecht, de nodige uitwisselnetwerken ontstonden, films volgden, blablabla.
Met boeken liep het zo’n vaart niet. En daar was één zeer goede reden voor: het “ideale medium” om een digitale versie van een boek te lezen bestond nog niet tot pakweg 2009. Pakweg een PDF-document lezen op de PC is niet echt ideaal te noemen, een PDF afdrukken zuipt inkt en vreet papier en is vaak bijna even duur als het feitelijke boek te kopen (of toch alleszins veel lastiger).
Daar kwam dus in 2010 verandering in. De iPad, met heel wat concurrerende tablets in z’n kielzog, kwam op de markt. Langzaam maar zeker druppelde het internet vol met boeken: aanvankelijk voornamelijk Engelstalige, maar nu zijn er al websites waar je probleemloos een 5000-tal Nederlandstalige boeken op illegale wijze kunt downloaden om die op je tablet of Kindle te gooien en in zeer goede omstandigheden te lezen. Voornamelijk bestseller-auteurs (zoals pakweg Harlan Coben, David Baldacci en Karin Slaughter) zijn te vinden, lokale helden als Piet Huysentruyt of Herman Brusselmans echter nauwelijks, al is dit ongetwijfeld slechts nog een kwestie van tijd.
Maar nu is het, olé ola, aan de tijdschriftenmarkt. Ik botste de voorbije weken toevallig op sites als DownMagaz en MagazinesDownload. Deze twee websites gaan continu op zoek – op de “gespecialiseerde downloadwebsites” – naar tijdschriften die geüpload werden, maken er een makkelijk volgbaar lijstje van en het is poepsimpel geworden om elke week minstens een tiental interessante Amerikaanse tijdschriften te vinden, te downloaden en languit in de zetel te liggen lezen op de tablet. Is het legaal? Nope. Is het makkelijk? Yep.
En aangezien de meeste iPad-versies van deze tijdschriften ook niets meer zijn dan een PDF-versie van het betreffende blad, heeft de betaalde versie vaak geen enkele inhoudelijke troef om die nog feitelijk te gaan aankopen.
Het enige jammere: de lading tijdschriften is nog steeds integraal uit het Engelstalige deel van deze wereld, op een occasionele Nederlandse Playboy na. Ik hunker naar een soort van DownMagaz met enkel Belgische tijdschriften (Humo, Knack, P-Magazine, Flair, …, en ook de Belgische kranten mogen er uiteraard elke dag opstaan). Als ik occasioneel zo een boekske in huis haal, beklaag ik me steeds dat ik té veel centen betaald heb voor té veel reclame en té weinig goede inhoud. Moest ik die tijdschriften op de één of andere manier goedkoper (of zelfs gratis) in huis kunnen halen, zou ik dat zo erg niet meer vinden. Bij mijn moeder ligt regelmatig de Dag Allemaal te pronken, met veel plezier doorblader ik dan dat magazine vol smeuïgheden, maar ik heb er zelf geen centen voor over.
Ik ben echter niet geneigd om snel-snel zo een website als DownMagaz in ‘t Vlaams op te richten. En dit om twee redenen :
Ik zou in no time een proces aan mijn broek hebben voor het illegaal verdelen van content. Enerzijds vind ik dit volstrekt normaal. Anderzijds vind ik het bijzonder spijtig dat de Belgische uitgeversmarkt nog steeds op zulke ouderwetse wijze denkt en handelt: als er een probleem opduikt, gaan we het hardhandig aanpakken. Maar geen haar op ons hoofd dat er aan denkt dat wij zélf iets kunnen doen om dit probleem preventief tegen te gaan.
Ik zou zélf al die boekskes moeten kopen, inscannen en op ‘t net pleuren. Want dergelijke Vlaamse tijdschriften in PDF lijken nog niet echt op ‘t net te vinden te zijn. Dus ik zou veel centen kwijt zijn aan boekskes, ik zou die on-line zetten en anderen zouden vollen bak van mijn goedheid kunnen profiteren. Ook dat kan natuurlijk de bedoeling niet zijn.
Wat uiteraard niet wegneemt dat ik er verder over heb nagedacht…
Wat op vandaag wél (but in a very analogue way) toelaatbaar is en ook vollen bak gebeurt: mensen kopen een tijdschrift, lezen het uit en geven het vervolgens door aan een vriend/buur/toevallig passerende marginaal/whatever. En soms geeft die tegenpartij dan een totaal ander boekske in ruil.
Als dit analoog mag, waarom zou dit dan digitaal niet mogen?
Ik richt een “verborgen” clubje op voor geïnteresseerden.
Elk van die geïnteresseerden kiest één tijdschrift uit, uit de lijst die op de “door paswoord beveiligde en waar je enkel onder specifieke omstandigheden toegang toe krijgt” website staat.
Hij/zij neemt een abonnement op dat tijdschrift of engageert zich om het elke week te kopen.
Hij/zij gaat, van zodra het nieuwe nummer binnen is, de nietjes uit het tijdschrift verwijderen, scant alle pagina’s in en plaats het als mooi leesbare PDF on-line op diezelfde beveiligde website.
En op die manier zijn alle deelnemers gelukkig: voor de prijs van één tijdschrift kunnen ze nu het volledige aanbod van die week lezen. Bovendien wordt er heel streng gelogd op de gebruikersnamen en paswoorden: enkel de geregistreerden mogen zich op de site begeven, logins die worden doorgegeven, worden genadeloos afgesloten. Totaal privé dus. (Als sommige deelnemers alles downloaden en op andere wijze verder verspreiden op publiek toegankelijke wijze, is dat hun eigen verantwoordelijkheid natuurlijk).
Bijzonder eenvoudig dus!
Eén probleem waar ik echter nog op bots: met wat voor toestel zou ik op eenvoudige en kwalitatieve (en liefst budgetvriendelijke) wijze tijdschriften kunnen inscannen? Aangezien het papier van heel wat magazines heel licht en broos is, vermoed ik dat standaard multifunctionals – met de recto/verso-optie ingeschakeld – in no time gaan vastlopen of dat het papier er genadeloos in zal scheuren. Bestaan er bij wijze van spreken “boekscanners” die op mechanische wijze pagina’s omslaan en toch prachtige PDF-en genereren?
Ik verklaar mijn reactieluik nu voor geopend. Letterveelvraten die graag tot mijn tijdschriftenclub zouden willen toetreden, mogen zich nu uiteraard al laten horen. Ook ideeën om het privéclub-gehalte in stand te houden zijn bijzonder welkom. (Misschien de tijdschriften enkel delen via een gesharede, invite-only Dropbox-account?). Maar vooral: kenners van de ideale scan-oplossingen voor integrale tijdschriften: ook jullie stem zou ik nu het liefst het snelst van al willen horen!!! En kan ik daar ook kranten mee scannen?
Uiteraard wil ik bij deze niet aanzetten tot massale burgerlijke ongehoorzaamheid jegens magazinemakers, tot massaal illegaal upload- en download-gedrag, tot whatever. Deze blogpost gebruik ik ook graag als trigger of stimulans voor kranten- en tijdschriftenmakers: waarom zouden jullie er zélf niet voor zorgen dat het ontstaan van een dergelijk clubje jullie in de financiële moeilijkheden kan helpen? Bestaat er een oplossing? Absoluut: als er bv. een iPad-app zou bestaan, waarvoor ik maandelijks pakweg 20 Euro betaal, maar daardoor wel onbeperkte toegang zou hebben tot het integrale Vlaamse tijdschriftenaanbod van die maand, dan opteer ik voor dat gebruiksgemak. Een Spotify voor magazines, zeg maar. En dan kunnen jullie er gerust wat extra reclamebanners aan toevoegen, die neem ik er wel bij.
Maar ik geloof niet dat de uitgevers zoiets gaan doen. Want die uitgevers zijn ouderwets, lui, greedy en hebben de verkeerde mindset. En ook al halen ze allemaal “social media experts” in huis, ze begrijpen nog steeds niet waar zaken als collectieve samenwerking op internet voor staan. Ha neen, ze gebruiken sociale mogelijkheden van het net enkel om reclameberichtjes over hun eigen fantastischheid uit te sturen en hondsgewijs op te rijden tegen het been van bevriende merken en bedrijven.
Vandaar: bij deze een oproep om wel, vanuit den underground, tot collectieve samenwerking over te gaan. Geïnteresseerde deelnemers aan een dergelijk project (nl. zij die graag “de boekskes lezen” en bereid zijn er elke week één in huis te halen + on-line te pleuren) mogen mij uiteraard ook mailen. Andere input (zoals van die scanners en zo) mag zowel gemaild als hieronder publiekelijk neergepend worden.
Met verbazing heb ik de afgelopen week de oprukkende stroom aan nieuwsberichten over quota gevolgd. “Er moeten quota komen, zodat er meer vrouwen in Raden Van Bestuur terecht kunnen komen”, zo luidde het alom. Er is sprake van pakweg minimum 40% vrouwen die in die raden van bestuur terecht zouden moeten komen. Ik hou niet van quota. Ik heb er zelfs een verschrikkelijke hekel aan. Ik vind absoluut dat er meer vrouwen op wat voor positie ook mogen zitten, maar dit het liefst niet door middel van een kunstmatig iets als een quotum of minimumcijfer…
Mijn eerste vraag is dan ook: wat is het probleem precies? Worden bedrijven en organisaties niet goed bestuurd? Zou er meer welvaart komen indien er meer vrouwen in raden van bestuur zouden zitten? Want daar moet het toch eigenlijk om draaien: een Raad Van Bestuur moet niet zomaar bestempeld worden als een mooie troon, maar moet ten dienste staan van het bedrijf waarvoor die Raad beslissingen neemt. Op dat vlak merk ik in elk geval al twee andere problemen op: de gemiddelde leeftijd binnen een raad van bestuur en de greediness van RvB-leden. Ik kan mij inbeelden dat de aanwezigheid van oudere heren (“van den ouden stempel”) inderdaad voor een glazen plafond kan zorgen binnen bedrijven en dat dergelijke bestuurders niet graag vrouwen in hun herenclubje willen toelaten. Dat er op die manier veel minder vrouwen in Raden Van Bestuur zitten, is volgens mij een symptoom en niet het basisprobleem. Want hoe kun je dan van zo een verstokt ouweventenclubje verwachten dat zij beslissingen gaan nemen voor het door hen bestuurde bedrijf die wel nog van deze tijd zullen zijn?
Raden Van Bestuur mogen voor mijn part dus wel degelijk eens als totaliteit in vraag gesteld worden. Wat is de functie van een RvB? Hoe beïnvloedt deze de gang van zaken binnen hun bedrijven? Staat de structuur van Raden Van Bestuur, zoals we deze op vandaag kennen en zoals deze eigenlijk al decennia lang bestaan, de hedendaagsheid van bedrijfsvoeren niet in de weg? Zouden Raden Van Bestuur niet beter op de één of andere semi-democratische wijze verkozen worden voor een bepaalde periode, zodat die zich telkens opnieuw moeten bewijzen om opnieuw verkozen te kunnen worden?
Een Raad Van Bestuur heeft volgens mij op vandaag te zeer de reputatie van “een gemakkelijke zetel” waar je in terecht moet komen op het einde van je professionele carrière, zodat je nog een mooie pensioenspaarpot kunt vergaren en ook na je pensioengerechtigde leeftijd op eenvoudige wijze heel veel geld kunt vergaren.
Een probleem dat hiermee gepaard gaat, is toch wel dat van de cumuli. En uit een artikel in De Standaard dit weekend heb ik begrepen dat dit geslachtsonafhankelijk is: zowel heren als dames die in een Raad Van Bestuur zitten, zitten meestal in een tiental dergelijke raden. Maar hoe kan je dan 100% committed zijn en continu de juiste mindset hebben voor jouw bedrijf, als je in zoveel raden zetelt en zoveel totaal uiteenlopende belangen dient te dienen? Misschien moet er eerst eens op vlak van die cumuli het één en ander geregeld worden, alvorens men zich met de inhoud en samenstelling zou gaan bezighouden. Indien bestuurders pakweg nog maximaal in een 3-tal Raden Van Bestuur mogen zetelen, dan zouden er momentaan wel eens zoveel vacatures binnen dergelijke Raden kunnen vallen, dat het probleem van het glazen plafond grotendeels opgelost zou kunnen worden…
Maar ik kom graag terug bij mijn eerste vraag: waarom zou het voor een bedrijf interessant kunnen zijn dat er minimum 40% vrouwen in de Raad Van Bestuur zitten? Wijzen experimenten in binnen- of buitenland dat er binnen dergelijke bedrijven meer empathie heerst? Zou dit leiden tot beter HR-bestuur, waardoor bedrijven voornamelijk meer continuïteit zouden kennen? Zorgt het multitask-talent, dat eigen is aan heel wat vrouwen, ervoor dat er betere strategieën worden uitgedacht en in uitvoerplannen worden gegoten?
Kijk, deze intrinsieke voordelen interesseren mij echt en ik ben zwaar ontgoocheld dat daar geenszins op werd gewezen tijdens het pro/contra-debat m.b.t. quota in Raden Van Bestuur. Misschien is het probleem dat heel wat bedrijven niet van slechte wil zijn op dat vlak, maar dat ze misschien geen flauw benul hebben van de meerwaarde van meerdere vrouwelijke bestuurders in hun gelederen. In die optiek zouden duidelijke argumenten wel eens veel meer kracht kunnen hebben dan loze quota-dreigementen. Als bedrijven er wel kunnen bij varen, dan zullen quota ongetwijfeld onnodig zijn. Toon dat bedrijven en organisaties wel varen bij meerdere vrouwelijke bestuursleden, en dat zal meer effect hebben dan “wij willen minimumquota opleggen, gewoon omdat het één of andere socialistische zootje ongeregeld dit een goed idee vindt in het kader van diversificatie en gelijkekansenbeleid.”
Want als we met quota beginnen, dan moet dit een mes zijn dat aan twee kanten snijdt: als er minimum 40% vrouwen in een Raad Van Bestuur zouden moeten zitten, dan moet hier ook een maximumlimiet van 60% aan vastgekleefd worden. Anders worden de heren gediscrimineerd.
En ook hier knelt het schoentje volgens mij. Zouden bepaalde sectoren zich ook niet meer lenen tot een Raad Van Bestuur die uit meer vrouwen bestaat dan andere? En mag een quotum dan ook zomaar universeel geïntroduceerd worden? Zo blijkt het evenwicht tussen mannen en vrouwen in pakweg de ICT-sector nog steeds danig zoek te zijn: op de één of andere manier voelen nog steeds meer mannen zich aangetrokken tot de wereld van de computertechnologie dan vrouwen (al herstelt dit evenwicht zich langzaam maar zeker, zo heb ik de indruk). Zou in een dergelijk bedrijf een Raad Van Bestuur met bv. 50% vrouwen geen totaal vertekend spiegelbeeld geven van de realiteit op de werkvloer?
Er zullen ongetwijfeld heel wat glazen plafonds zijn (ook op vlak van leeftijd, afkomst, …), er zullen ongetwijfeld heel wat mensen rondlopen die graag in een Raad Van Bestuur zouden toetreden, maar er nooit de kans toe kregen. Ik zou echter wel eens willen weten of het aandeel van de vrouwen in deze misnoegde groep echter significant hoger zou zijn. Want dat moet ik toch wel afleiden uit de aanklacht die schuilt in de vraag om quota.
Ik ken een tweetal mensen die bij Vlerick een opleiding doorlopen om bestuurder te mogen worden, om tot een Raad Van Bestuur te mogen toetreden, een cursus die voornamelijk gevolgd wordt door zelfstandigen en ondernemers. Het evenwicht man/vrouw is in de groep van beide heren totaal zoek. Nog geen 10% van hun beide groepen bestaat uit vrouwen. Dan vraag ik mij ook af of de interesse er bij heel wat vrouwen überhaupt ook is om tot een dergelijke Raad Van Bestuur toe te treden. Het is dan ook niet alleen de ratio mannen/vrouwen in een Raad Van Bestuur die mij interesseert, maar ook de verhouding mannen/vrouwen die zich kwalificeren voor een plaats binnen een Raad Van Bestuur en daar überhaupt zin in hebben. Ik vraag me af of deze lijn nog steeds even scheefgetrokken zou zijn. De dames in onze maatschappij zijn niet allemaal Ingrid Lietens. En dat is maar goed ook. Het tegendeel zou niet goed zijn voor mijn eetlust.
En vooral: what’s next op vlak van de quota? Werd er al ooit een vergelijking gemaakt tussen het aantal hetero- en het aantal homosexuelen binnen Raden Van Bestuur? Weerspiegelen Raden Van Bestuur het feit dat onze samenleving steeds multicultureler wordt? Over de vergrijzing maak ik me geen zorgen: die lijkt me danig in die Raden vertegenwoordigd te zijn.
We kunnen dus met veel meer quota uitpakken, waardoor men bij de samenstelling van Raden Van Bestuur met zoveel regeltjes rekening moet houden, dat men misschien uiteindelijk niet meer zou komen tot een RvB met “de beste mensen die beschikbaar waren voor deze functie”, maar wel tot een Raad met “de beste mensen die beschikbaar waren, waarbij we er een aantal goede hebben moeten laten schieten om aan alle wetten en regels te voldoen, door hen te vervangen door een aantal andere”. En wie wil nou toetreden tot een Raad Van Bestuur, zonder te weten of men écht voor jouw gekozen heeft en in jouw mening geïnteresseerd is, dan wel of je het excuus-element bent dat enkel binnengetrokken werd om aan quota te voldoen? Tais-toi et sois belle. En breng nog eens een kopje koffie…
Quota zijn mijns inziens dan ook een totaal fout signaal, zowel formeel als inhoudelijk. Raden Van Bestuur en hun functioneren/samenstelling moeten in hun totaliteit in vraag gesteld worden. Er moeten duidelijke argumenten aangevoerd worden over het waarom een meer diverse samenstelling beter is onder omstandigheid X of Y.
En indien diversere Raden Van Bestuur (op vlak van geslacht, leeftijd, afkomst, huidskleur, sexuele voorkeuren of whatever) voornamelijk maatschappelijk relevant zouden zijn en dus minder voor de bedrijven in kwestie (bv. doordat er hoop of toekomstperspectieven voor de jeugd gecreëerd wordt), dan nog vind ik niet dat een bedrijf verplicht mag worden om in die mallemolen mee te draaien. Dan kan een overheid altijd uitpakken met stimulerende regels (belastingsverminderingen, andere voordelen, notionele belastingsaftrek, …) voor die bedrijven die wél zelf kiezen om te gaan diversifiëren. En bedrijven die heel bewust kiezen om een minder diverse Raad Van Bestuur te hebben en daarvoor die vooropgestelde voordelen willen opgeven, zullen daar misschien een zeer goede reden voor hebben!
Diversiteit is heel belangrijk. Ook diversiteit binnen het bedrijfsleven. Gelieve dan ook niet alle bedrijven over dezelfde kam te scheren. Ik geloof nog steeds in de vrije, democratische markt en die is momenteel pijlsnel aan het evolueren. Op elk vlak. Bemoeienissen van overheidswege lijken mij op dit vlak dan ook eerder gevaarlijk dan bevorderlijk.
Haja, hoe was de Men@The Movies van vorige week eigenlijk?
Het voorgerecht: Eén halfslachtige massagetafel met een dame die wat van veraf stond te wrijven op de rug van de heren die plaatsnamen op dat meubel. Heel veel drankkraampjes. “Cola Zero zonder Caffeïne” bleek absoluut niet te zuipen te zijn. Wat niet kon gezegd worden van de drankjes die geserveerd werden in de hoek rechts achteraan: BestWhisky.be. We hebben er verschillende geproefd, we zijn uiteindelijk vrij lang bij de “geturfde” whisky (met rokerige smaak) blijven plakken. Heerlijk. Maar het kroop in de benen.
Het hoofdgerecht:Drive Angry 3D is waarschijnlijk de slechtste film die de laatste 20 jaar in de bioscoop werd getoond. Het mag nog met een 3D-brilletje zijn. Spijtig dat Nicolas Cage zich tot dergelijke ondingen wist te verlagen. Een 3D-film bekijken bij Kinepolis kost 11 Euro. Die kan u beter niet spenderen aan deze actie-no-no.
Het dessert: Niet alleen won Nick een wijnwaardebon in de tombola, maar iedereen kreeg een zakje mee naar huis. Met een Ché Magazine van ergens eind vorig jaar en een Ché fotoboek met tijdloze, eindeloos lange benen daarin. Ook een flesje chocomelk en de één of andere energiedrank. En een zakje met welgeteld drie, in chocolade gedrenkte, bollekes popcorn erin. En een pulleke Brazilian Hot Mud & Red Dragonfruit Extract Shower Gel. En 2 aftrekkers (zoals in “flesopeners”, niet zoals in “ha ja, typisch iets dat je op een Men@TheMovies zou verwachten als bonus”). En een flexibel potlood. En irrelevante waardebonnen.
Het vonnis: Men@TheMovies moet je niet doen voor de tombola of het zakje dat je op het einde krijgt, maar de whisky-braspartij op het begin van de avond heeft er alsnog voor gezorgd dat het avondje het label EPIC opgekleefd kreeg. Zou ik nogmaals naar Men@TheMovies gaan? Heel graag, maar dan liefst ook met een gewoon goede film…
Het concept Ladies@TheMovies vindt al langer plaats bij Kinepolis en heel wat andere bioscoopketens: er wordt die avond een avond afgehuurd, enkel vrouwen mogen er in plaatsnemen, er is plezier en vertier, er wordt een avant-première getoond (voor dat publiek: meestal een, u raadt het al, romantische komedie) en op het einde krijgt iedereen een goody bag mee naar huis met pakweg de nieuwste Flair, en andere vrouwelijke prullaria en/of waardebonnen.
Sinds een tijdje organiseert datzelfde Kinepolis nu ook Men@TheMovies en morgen, donderdag, zal ik ook een keertje van de partij zijn. Geen idee waar ik mij aan kan verwachten: op de Ladies-pagina staan steevast een hele resem sponsors vermeld, op de Men-webpagina lijken die helemaal afwezig. Wel is het zo dat we al om 19u00 verwacht worden, ook al begint de film pas om 20u00. Ik vermoed/hoop dus dat de nodige blikjes Carlsberg zullen aangerukt worden in het voorprogramma. Er wordt gesproken over “animatie, een hapje en een drankje”. Geen idee wat ik van de animatie moet verwachten: een stand-up comedian met vrouwonvriendelijke humor? een stripteaseuse? een dartsbord, flipperkast en kickertafel? of gewoon een toog? Ik laat mij graag verrassen.
O ja, en in de omschrijving is er ook sprake van “gifts”. Hier hoop ik alleszins op een kratje Westvleteren (mag desnoods ook Jupiler Tauro zijn), de Menzo van deze maand en waardebonnen voor Bicky Burgers. #ofzoiets
De film is alvast heel goed gekozen voor zo een mannenavondje uit: überalfamannetje Nicolas Cage en überchick Amber Heard in de actiefilm Drive Angry 3D. Iets met auto’s, moordlustige blikken en gewillige actie-chicks. En dit met een 3D-brilletje op de neus. En de film wordt vergeleken met de toch wel fantastische “Gone In 60 Seconds”. Veel doller hoeft het niet te worden. Een review ongetwijfeld volgend weekend.
Ook ben ik er deze week in geslaagd om terug tickets te veroveren voor de Trukendoos Benefiet Comedy Marathon in Kortrijk (op 11 april): een avondje hilariteit voor het goede doel, dit jaar met o.m. Philippe Geubels, Gunter Lamoot, de fantastische Ygor, publieksopwarmer Sven De Leijer, Bart Cannaerts en Steven Mahieu op de affiche. Hoezee!
De geïnteresseerden onder u kunnen gerust ook nog eens bellen om te horen of er nog tickets te verkrijgen zijn. Dan drinken we er een in de pauze. Voor de Roemeense rioolkindjes.
