We konden er niet naast kijken de voorbije dagen: kranten, TV en radio rapporteerden dat er een Amerikaanse versie van Loft aankomst en dat Erik Van Loy die gaat regisseren.
Wat mij in deze berichtgeving bijzonder hard opvalt, is dat er nergens sprake meer is van Bart De Pauw of om diens reactie gevraagd wordt. Toen Loft indertijd in België uitkwam, werd het namelijk volop geafficheerd als de film van Bart De Pauw. Hij heeft het verhaal verzonnen en neergepend, hij is nog steeds in de eerste plaats het brein achter de film.
Bart schreef die film bijeen toen hij nog bij Woestijnvis werkte. Ik meen mij te herinneren dat hij daarvoor bij wijze van spreken een (ongetwijfeld royaal) maandloon kreeg, voor velen was het een ultieme job: je jongensdroom verwezenlijken en er nog voor betaald worden ook. Maar alle rechten op het verhaal dat hij schreef, behoren toe aan Woestijnvis. Zij zijn het in de eerste plaats die ongetwijfeld serieus munt hebben geslagen uit de internationale releases van de film (eerst in Nederland, nu helemaal internationaal dankzij de U.S. of A. dus).
Dus ben ik eerlijk gezegd bijzonder benieuwd naar welke gevoelens er nou bij Bart De Pauw zouden primeren. Is hij fier omdat zijn plot universeel geapprecieerd lijkt te worden? Is hij nog steeds bijzonder blij als een kind omdat hij dankzij zijn vorige werkgever de kans kreeg om die film te maken? Of zou er toch frustratie supprimeren bovendrijven, frustratie omdat – zeker nu hij niet meer op de loonlijst van Vandenhautte staat – anderen nu met de pluimen (en de geldzakken) lijken te gaan lopen voor het werk dat hij indertijd verzet heeft, met nog bijzonder weinig appreciatie tot gevolg? “Het is zijn film niet meer”?
De analogie met “de ziel verkopen aan de duivel” is bijzonder groot, maar het zal ongetwijfeld nog heel veel mensen zijn overkomen die in loondienst werken: je krijgt de kans om aan een geniaal project te werken (een project dat je anders nooit verkocht zou krijgen wegens te kort aan invloedrijke banden of middelen om het te realiseren), maar een systeem aan ingenieuze contracten zorgt ervoor dat je daarna alle rechten op dat werk kwijt bent. Ga je voor het korte plezier van “het gewoon te kunnen realiseren” of ga je voor het grote risico van “alles in eigen naam en uit eigen portefeuille te gaan verwezenlijken”?
Uiteindelijk staan dergelijke verwezenlijkingen wel mooi op het CV, maar zou de wroeging niet nog bijzonder lang aan de ribben blijven plakken?
Dus ja, ik vraag me echt wel af wat Bart De Pauw vindt over de internationale export van zijn geesteskind. En zeker nu hij zondag met een nieuw programma op de buis komt, vind ik het bijzonder vreemd dat hij niet aan het woord komt. Over De Kazakkendraaiers en over Loft.
‘t Zal aan mij liggen, zeker?
