La Chispa: Het Latijns Amerika Magazine leerde ik een paar maand geleden per toeval kennen. La Chispa is het vervolg op een hele resem Belgische en Nederlandse magazines over Latijns-Amerika, sommige van die bladen dateerden al uit de jaren ’70, en bestaat als “fusietijdschrift” sinds 1999. De focus van dat magazine betreft eigenlijk echt wel a-l-l-e-s dat te maken heeft met het, naar mijn bescheiden mening, schoonste continent van de Wereld: Zuid-Amerika in al haar facetten, van de trammelant in het binnenland tot de feestvreugde aan de Caraïbische kust. Het gaat zowel over economische relaties en mogelijkheden als over optredens in de Benelux van muziek- en theatergezelschappen van ginder ver en over alles wat daar tussen ligt (Zuid-Amerikaanse films, cultuur, literatuur, wetenschap, uitvindingen, actualiteit, expats alginder, Latino festivals bij ons, …).

La Chispa (Spaans voor zowel vonk, geestigheid, dronkenschap als scherpzinnigheid) startte als een klassiek tijdschrift en kreeg er in het begin van deze eeuw ook een website bij met aanvullende inhoud t.o.v. het magazine (zoals recensies, agenda van Latijns-Amerikaanse evenementen in Vlaanderen en Nederland, …). In 2011 trekt La Chispa een totaal nieuwe kaart, die van de sociale media, maar dan wel op een manier die ik nog niet veel zag en die ik van ganser harte toejuich. Veel media kunnen er iets van leren, zowel de brede traditionele media als andere niche-spelers (zoals VIW, Vlamingen In De Wereld).

La Chispa wordt in de eerste plaats een community, waar iedereen kosteloos lid kan van worden. Dit zal er zonder enige twijfel voor zorgen dat Latijn-Amerika-liefhebbers (zoals uw dienaar) elkaar veel makkelijker gaan kunnen vinden en zelf hun passie makkelijker gaan kunnen delen met andere zielsverwanten. Dit zal zeer zeker leiden tot een grote hoeveelheid informatie die plotseling op dit ene platform gedeeld zal (kunnen) worden, met alle kruisbestuivingen vandien: op één en hetzelfde platform zal het plots veel eenvoudiger worden om nieuwe muziekgroepen te leren kennen die in de lijn liggen van de Latijnse groepen die ik al graag hoor, zakenmensen zullen tips kunnen uitwisselen met ondernemers die van plan zijn in pakweg Brazilië een zaak te starten, Zuid-Amerikaanse actualiteit zal ongetwijfeld nog sneller haar weg vinden naar deze website doordat iedereen er kleine en grote nieuwtjes zal kunnen posten. Het is het soort van niche-Facebook waar ik in geloof en waar ik al lang van droom: nog breed genoeg om een groot publiek aan te trekken, maar ook concreet genoeg om vrijwel enkel met relevante informatie rond de oren geslagen te worden.

Maar… dit betekent niét dat de huidige batterij aan redacteurs bij La Chispa massaal ontslagen worden of geen werk meer zullen hebben. Hun taak wordt echter helemaal anders in het licht van het gecreëerde forum :

• Redacteurs worden moderatoren. Irrelevante commentaren of slecht geschreven stukken kunnen verwijderd of herwerkt worden.
• Redacteurs worden een vinger aan de pols. Indien er plotseling heel veel interesse blijkt in bepaalde onderwerpen (“De nieuwe president van Ecuador” of “Het nieuwe economische beleid in Brazilië” of “Het Afro-Latino Festival in Bree” of whatever), gaan zij op zoek gaan naar de meer diepliggende informatie, gaan zij instaan voor de artikelen met meer diepgang. Community-leden laten hun interesse blijken, de redacteurs doen er iets mee.
• Het tijdschrift blijft ook nog bestaan. Niet meer 1 x per maand, maar slechts 4 x (iets uitgebreider) per jaar, met net thema-nummers rond de zaken die op het forum bleken te leven, met die diepgang, met randinformatie en professionelere artikels.

Dit betekent dat er naast het gratis community-lidmaatschap, ook nog steeds een betaald lidmaatschap zal zijn. Voor slechts 45 Euro kan iedereen dit project ondersteunen, je krijgt er dit kwartaaltijdschrift gratis voor in de bus én je krijgt een soort van lidkaart waarmee er regelmatig kortingen kunnen verkregen worden op Latijns-Amerikaanse producten, boeken, albums of evenementen.

Ik loop laaiend enthousiast van dit initiatief, ik hoop dan ook dat de uitwerking aan mijn verwachtingen voldoet of zelfs ruimschoots overstijgt. Maar ik hoop vooral dat een dergelijk idee inspirerend kan werken, want hier wordt op prima wijze gedemonstreerd hoe traditionele en nieuwe media hand in hand kunnen gaan en elkaar zelfs kunnen versterken.

Ook kranten kunnen er iets van leren, want eigenlijk werken die totaal op de tegengestelde wijze: redacteurs bepalen autonoom wat er on-line verschijnt, lezers kunnen er op reageren. Er is weinig mentale community-vorming van mensen met soortgelijke interesses, de enige clanvorming die er al vaak gaat ontstaan is die van “lezers die de redacteur bevooroordeeld vinden” versus “lezers die het wel eens zijn met het artikel”. Zwart. Wit. Waarbij de redactie ook zelden achterom kijkt om net met die mening van lezers rekening te houden. Of waarbij mensen als Karel Verhoeven, hoofdredacteur bij De Standaard, op zelfgenoegzame wijze een pleidooi gaat verkopen met als boodschap “wij (= de krantenmakers) zijn goed bezig en zij (= de bloggers en andere sociale media) moeten hun klep leren houden”.

Maar het kan interessant zijn voor alles dat niets of weinig met traditionele media te maken heeft, ook. Zoals ik al aanhaalde: VIW is de website van Vlaamse expats in de wereld. Een heel nobel initiatief waar ik heel veel sympathie voor heb en dan ook betalend lid van ben. Hierdoor krijg ik hun tijdschrift in de brievenbus en heb ik ook toegang tot een aantal verborgen secties op hun website… Maar dit blijft toch nog wel een beetje te hard in de traditie hangen. Ook dit zou een verdomd fantastisch forum kunnen worden, waar aspirant-expats informatie kunnen krijgen van mensen die hier al vertrokken zijn, waar expats onder elkaar ervaringen kunnen delen en elkaar tips/hulp kunnen geven, waar uit de eerste hand informatie terechtkomt van expats wiens land eens in de brandende actualiteit staat, waar verhalen verteld worden, inspiratie uitgewisseld en ideeën tot stand komen.

Iedereen, elk bedrijf, elke organisatie, elke sector, elke nichegroep van mensen met een specifieke interesse of passie verdient een dergelijke gespecialiseerde sociale netwerk website, want dergelijke gepassioneerden hebben steevast de nood om hun enthousiasme met anderen te delen en nu en dan ook een aantal vragen te stellen aan zielsverwanten. De Chiro bijvoorbeeld! Liefhebbers van alternatieve films! Straatartiesten! Quizliefhebbers! En ja, ongetwijfeld ook de ex-afgestudeerden van bv. Vlerick Management School! Of mensen die in de zorgsector werken!

Ik hoop dan ook dan 2011 het jaar wordt waarin dergelijke netwerken kunnen ontstaan, waarin ongebreidelde passie en professionele eindredactie perfect hand in hand kunnen gaan met elkaar. Het zou een mooie evolutie zijn.

En ik hou La Chispa vanaf januari 2011 dan ook heel hard in de gaten.

Share on Facebook

Naar aanleiding van de twee kilo kaas die ik vorige vrijdag van Brugse Kazen kreeg, werd mij gevraagd om er ook eens mee te experimenteren. Er werd gevraagd om eenvoudige gerechtjes die alsnog verder gaan dan blokskes kaas liggen opfretten in de zetel voor den TV. Of zoiets.

Het pakje jonge en halfoude kaas kreeg ondertussen de bestemming Croque Monsieur toegewezen, daar hoef ik vermoedelijk nou niet meteen een plaatje bij te maken. Vandaag ging ik aan de slag met het Broodje Apero in een gerecht dat vermoedelijk nog simpeler te maken is…

Ik ging op zoek naar eenvoudige receptjes, ik ging op zoek naar koken met kaas en ik kwam automatisch uit bij de kookboek van de Italiaanse boerinnen, ook wel De Zilveren Lepel genaamd. Op pagina 997 trof ik daar Gebakken kaasbroodjes aan, maar in ‘t Italiaans klinkt dat allemaal veel schoner: Mozzarella In Carrozza. Maar die Mozzarella verving ik dus door Broodje Apero, een heel lekkere zachte kaas waarin mosterdzaadjes verwerkt werden.

De ingrediënten :

• 4 sneden brood
• 150 gram Broodje Apero, in plakjes
• 2 eieren
• 175 ml melk
• bloem
• 100 ml olijfolie
• 25 g boter
• zout

Howto?

Wreed simpel :

• Beleg de boterhammen met de kaas, bestrooi ze vervolgens met bloem
• Kluts de eieren en de melk tesamen in een ondiepe kom, geef smaak met een snuifje zout
• Duw de boterhammen totaal onder in het mengsel, terwijl olijfolie en boter al opstaan
• Pleur de boterham in de pan, bak 2 minuten aan beide zijden

Ik deed het met volledige boterhammen, die ik achteraf in sandwichmaat sneed. En mijn melkhoeveelheid was een stevige scheut minder dan vooropgesteld. Maar ‘t is verdorie lekker. De uitgesproken mosterdsmaak van het Broodje Apero combineerde overheerlijk met de eismaak.

(En nee, het is niét aangebrand, ik heb gewoon een pokkeslechte foto genomen…)

Share on Facebook

Tijdens het opruimen, een paar weken geleden, vond ik plotseling een rijtje gratis cinematickets terug. Vervaldatum: 24/12/2010. Met als gevolg dat ik de voorbije week dus voor drie films richting Kinepolis afzakte, want het zou toch jammer geweest zijn om die tickets verloren te laten gaan.

Drie films passeerden dus de revue, drie films waarbij er niet al te veel mag/moet nagedacht worden, drie films waarbij het bijzonder gezellig was om – gezellig genesteld in een Kinepoliszetel – gewoon vollen bak de beelden te ondergaan en de visuele rollercoaster te beleven. Het waren geen cinefiele kaskrakers, ik vermoed niet dat ik kandidaat-Oscarwinnaars aan het werk gezien heb, maar wel 3 x uitstekend voer voor op een barkoude winteravond…

Lees verder »

Share on Facebook

Dat ze in Brugge niet zoveel kaas hebben gegeten van voetbal, dat wordt de laatste tijd op pijnlijke wijze bijzonder duidelijk. Van kaas zelf daarentegen…

Naar aanleiding daarvan werd ik gecontacteerd door één van de vele weblog-reclame-agentschappen, of ik het zag zitten om op mijn weblog iets te doen rond de u ongetwijfeld ook bekende Brugse Kazen. En dus kreeg ik een kaasmand in de handen geduwd, met daarin een portie van elk van de kazen die door Belgomilk geproduceerd worden onder het label “Brugge Kaas“.

De klassiekers zaten in de korf (jonge, belegen en oude kaas), maar ook mij totaal onbekende varianten zoals “Brugge Rodenbach” (kaas gerijpt in het Rodenbachbier), “Brugge Prestige” (nog ouder dan de oude kaas, minimum 18 maanden gerijpt) en de romige versies “Brugge Apero” en “Brugge Goud”.

De opdracht die ik meekreeg: doe er iets culinairs mee. Al heb ik voornamelijk zin om ze allemaal te gaan opfretten. Maar goed, ik moet dus nog eens de kookschort voorbinden.

Ik had in elk geval al gedacht aan kaaskroketten van die stokoude Prestige-variant (“Prestigieuze Kaaskroketten”) en ik loop wellicht eens bij ons moeder langs, want die weet de neefjes en nichtjes steevast enorm te verblijden met kaas-en-gehaktballetjes van eigen makelij.

Maar moesten er onder u zijn die zelf suggesties hebben voor heerlijke kaasrecepten: laat ‘t mij gerust weten, dan experimenteer ik er graag op los!

Share on Facebook

‘t Is niet omdat ik hier niets neergepleurd heb, dat ik Tinterweb uit mijn hart verbannen heb deze week. Want hey, we zijn toch allemaal een beetje diginauten die voor elke scheet op het wereldwijde web beroep doen, vandaag de dag? Het belangrijkste internet-gedoe in Casa Domino van de voorbije week :

1. Hans Teeuwen. Iedereen schreeuwde moord en brand. Hans Teeuwen kondigde voor het eerst in 7 jaar tijd een nieuwe cabaretshow aan. En die zou hij zowel in Nederland als in België uitvoeren. Websites en ticketreservatiesystemen crashten, de shows waren in nog geen dag allemaal uitverkocht. Velen uitten hun ongenoegen over het reservatiesysteem en over het feit dat ze geen tickets hadden kunnen veroveren. Mij was het enigszins onopgemerkt voorbijgegaan, aangezien ik dinsdag – de dag van die voorverkoop – in opleiding Sharepoint zat.
Woensdag werd een extra Teeuwen-show in Oostende aangekondigd. Ik meldde mij aan op het bijzonder soepel functionerende Sherpa-reservatiesysteem en nog geen 5 minuten later waren 2 tickets de mijne geworden. Geduld loont. Of zoiets. Zondag 20 augustus, net de dag nadat ik vermoedelijk weer 3 dagen op Pukkelpop zal rondgezworven hebben, nestel ik me dus in een Oostendse kursaalzetel om de god van Nederland aan het werk te zien.

2. Ik kreeg een mailtje toegestuurd van de vriendelijke mensen van Samsung. Of ik niet wou deelnemen als blogger aan hun CES-live-wedstrijd. Samsung wil namelijk een blogger naar Las Vegas sturen van 2 tot 10 januari 2011. In die periode vindt in dat Amerikaanse gokkersparadijs namelijk CES 2011 plaats, ‘s werelds toch wel belangrijkste beurs- en conferentiegebeuren op vlak van New Technology. Iemand mag er dus naartoe om voor Samsung te gaan bloggen: rondkijken, sfeer en trends opsnuiven en er volop over verhalen op internet. Het leek me wel wat!
Ik heb me dus ingeschreven. Lezers die mij ab-so-luut gunnen om naar CES-live te gaan: gelieve eens naar deze pagina te surfen, door de profielen te bladeren tot je “Dominiek Leenknecht” vindt, op de knop “Aanbevelen” te klikken en een kick-ass motivatie in te vullen waarom ik de juiste persoon zou zijn om dit evenement voor Samsung te gaan verslaan. Nu al bedankt!

3. Begonnen aan het website-ontwerp voor een KMO die vindt dat traditionele web-bedrijven schandalig veel te veel geld vragen voor het bouwen van een website. En gelijk hebben ze. Het zal een eenvoudige, mooie, overzichtelijke site in WordPress worden. Want meer is dus écht niet nodig voor een KMO: er bestaan al heel mooie designs voor deze omgeving, die gratis gebruikt of voor een prikje gekocht kunnen worden; WordPress is geoptimaliseerd (en er kunnen een aantal extra plug-ins toegevoegd worden) om door Google geïndexeerd te worden; WordPress is een perfect platform om niet-technische mensen eenvoudig content te laten toevoegen en beheren, elke dag opnieuw. Want daar draait het om: content veeleer dan vorm en/of heel veel toeters en bellen.
Vreemd eigenlijk dat er zo weinig bedrijven of zo zijn die dergelijke low-cost-oplossingen aan (potentiële) klanten aanbieden. Want in amper een drietal dagen tijd kan met WordPress gerust iets kick-ass gebouwd worden. En WordPress is een totaal open systeem: de dag dat de klant niet meer tevreden is van mij, kan die gerust op een andere kenner of leverancier beroep doen.

Want daar zou het om moeten draaien: open systemen en klantentevredenheid i.p.v. “eigen, gesloten systemen, zodat je achteraf heel veel moeite moet doen om van webpartner te veranderen”.

4. Een aantal bijzonder vernuftige internauten hebben Tweet For Life gebouwd. Twitteraars kunnen zich aanbieden om een gesponsorde boodschap te helpen verspreiden, bedrijven kunnen geld bieden om die gesponsorde boodschap te mogen opstellen, dat geld gaat naar Music For Life. Eenvoudig toch?
Het was ook een bijzonder boeiend experiment waaruit voornamelijk bleek dat Twitter een medium is voor vluchtige boodschappen. De actie had heel snel heel veel succes en deelnemende Twitteraars, na de eerste 24 uur kwamen er nog maar weinig extra deelnemers of doelpubliek bij. Meer nog: aan Twitter te oordelen werd er na die 24 uur al niet meer over de actie gesproken. Het tegendeel van virale acties dus, daar leek het wel op. Het tegendeel van blogposts ook, waarvan de duurzaamheid en Google-indexering er net voor zorgt dat het voor adverteerders vaak interessanter is dan een Facebook- of Twitter-boodschap.
Ook boeiend: Twitter is duidelijk alleen nog maar voor geeks en techneuten. Andere bedrijven hebben zich nog niet aangemeld met sponsorgeld om deze actie te ondersteunen. En terecht. Ik wil dat mijn leveranciers en preferentiële (niet-technische) bedrijven zich bezighouden met fantastische producten in plaats van Twitter-reclame.

5. Gisteren al mijn filmtickets voor vanavond besteld. Ik had namelijk nog een vijftal Kinepolis-vrijkaarten liggen die voor 24/12/2011 moeten opgesoupeerd zijn. De keuze voor vanavond is gevallen op respectievelijk The Tourist en Frits & Freddy. Ik hou u op de hoogte wat ik er van vond.

6. Koffie besteld en ontvangen. De beste koffie van de hele wereld, trouwens.

7. Telenet heeft Yelo gelanceerd, een applicatie waarmee ik op mijn iPad naar TV kan kijken. Enerzijds fantastisch: als ik eens een weekje op vakantie ben, kan ik dus via dat toestel naar de Vlaamse zenders kijken ha nee, toch niet, want het werkt enkel op Telenet-netwerken; ik kan wel o-ve-ral in huis naar TV kijken, dat is de grootste vernieuwing. Anderzijds ben ik wel sceptisch. Als ik thuis ben: waarom zou ik op mijn iPad naar programma’s kijken, als ik dat ook vanuit de zetel op een veel groter écht TV-scherm kan doen? Als ik in het buitenland ben: waarom zou ik dan per se naar Vlaamse zenders willen kijken? En vooral: waarom zou ik op een manier naar TV willen kijken die mij bijzonder veel dataverkeer vergt en waardoor ik dus een duurder internetabonnement (pakweg 50 Euro) zou nodig hebben, terwijl een kabelabonnement van 10 Euro eigenlijk volstaat? Telenet zou het dataverkeer van hun eigen applicatie(s), als klantenservice, niet mogen “meerekenen” binnen de geldende datalimieten, vind ik persoonlijk.
Ik ben meer voor de trend die in tegengestelde richting aan het komen is: web-applicaties op een TV-toestel, zodat ik pakweg kan Twitteren tijdens een TV-programma op één en hetzelfde scherm, zodat ik mijn mails kan checken tijdens de reclame zonder mijn zetel uit te komen…

Al moet ik wel zeggen: moest bv. het laatavondnieuws van de dag ervoor op mijn iPad kunnen bekeken worden tijdens het ontbijt ‘s morgens vroeg, dan zou ik die optie vermoedelijk eerder verkiezen dan het lezen van een gazet. Dus de applicatie op zich biedt wel mogelijkheden vind ik. Ik wacht nog wat af wat het verder geeft…

Dat internet, dat is nogal iets hé zeg.

Share on Facebook

In den beginne was er niets.

En toen kwamen er conferenties: dure evenementen, door één of ander rijke organisatie georganiseerd met als (één van de) bedoeling(en) om nog meer geld in het laadje te krijgen. Grote sprekers en goeroes brengen in één of andere dure zaal hun standaardpraatje. Een organisatie met een grote naam + een duur klinkende zaal + grote sprekers (al zijn goeroes vaak gewoon voorgeknede producten binnen diezelfde praatjesmakersindustrie) = dure tickets en straffe commercie. En ze zijn er nog steeds, die bedrijfsseminaries waar je voor minder dan 750 Euro per persoon niet in komt…

Als reactie daarop ontstonden BarCamps. Evenementen met presentaties en workshops die totaal user-generated waren: iedereen is welkom, maar iedereen moet wel een presentatie of iets dergelijks voorbereiden (om de anderen te onderhouden, te entertainen, hen iets bij te brengen, discussies op gang te brengen, tot nieuwe ideeën te komen, …) en/of moest een handje helpen bij de organisatie zelf, iets te eten of te drinken meebrengen, …

Allemaal heel nobel, maar ondertussen zijn vrijwel al die BarCamps richting conferenties geëvolueerd. Het is nog steeds de bedoeling dat alle deelnemers een voorstelling voorbereiden en/of helpen, maar het lijkt niet meer helemaal te werken.

Ook in Vlaanderen vinden er geregeld BarCamps plaats (ook onder andere namen, zoals BizCamps, ZooCamp, …) en ook daar blijkt geregeld op te vallen dat het concept niet helemaal meer werkt. Er komen steevast lurkers langs, deelnemers die een dagje presentaties komen bijwonen maar zelf niets presenteren, die gezellig meegenieten van infrastructuur, eten en drank zonder zelf iets bij te dragen.
En de commercie rukt op. Ha ja, er moet een zaal, eten en drinken beschikbaar gesteld worden. Dus er worden sponsors gezocht. Dus, om die sponsors te plezieren, worden er T-shirts gedrukt en uitgedeeld met hun logo er op. En dan magen die sponsors ook, want ze hebben bijgedragen, lekker komen BarCampen. Het enige dat nog ontbreekt is een toegangsprijs en dan is het weer echt een conferentie.

Ik start in 2011 met DomiCamp. Terug naar de roots van de BarCamp, maar ook niet helemaal. Mijn evenement gaat niet open zijn voor jan en alleman. Ik ben niet bereid een zaal te zoeken voor veel volk, wil het gewoon bij mij thuis organiseren en zal dus slechts 10 personen (mezelf inclusief) per DomiCamp toestaan. Ik stel mijn woonkamer ter beschikking en zorg voor lekkere koffie, van de deelnemers verwacht ik een soortgelijke bijdrage (dit mogen gerust taartjes zijn, of een bak Leffe, om met z’n allen op te maken). En iedereen moet, zoals het een barcamp betaamt, iets voorbereiden om aan de andere 9 te presenteren.
Dit kan een doodgewone presentatie zijn :

• … een onderwerp waar je gewoon heel veel van afweet en eens over wilt vertellen
• … een bijzonder interessant boek over pakweg technologische evoluties dat je komt samenvatten
• … een project waar je beroepsmatig of in je vrije tijd mee bezig was, dat je met anderen wil delen
• … het bewijs leveren dat de maanlanding fake was
• … een fotoreportage met verhaal over de belangrijkste zaken die je hebt opgestoken tijdens je vakantie in Bali
• …

Dit kan ook een workshop zijn :

• Brainstorm rond een onderwerp waar je al keilang over aan het nadenken bent
• Een workshop improvisatietheater voor beginners
• Een oefening in karikatuursneltekenen
• …

Kortom: alles kan, alles mag, zolang er maar een negenkoppig en gediversifieerd (maar weliswaar open) publiek mee onderhouden kan worden. Door de beperkte schaalgrootte kan niemand zich wegsteken en zal élke deelnemer wel iets moeten voorbereiden, door de kleine groep is er geen nood aan sponsoring voor wat-dan-ook of komt er geen andere commerciële bedoening à la goody bags aan te pas (tenzij het in het kader van een presentatie past, natuurlijk).

En door de kleinschaligheid is het een terugkeer naar de essentie van de camps: een bijzonder informele samenkomst van open geesten, met de bedoeling zelf het één en ander te delen en als compensatie nieuwe zaken bij te leren, te leren kennen of een paar kilo brainfood aangeleverd te krijgen. En een Leffeke.

Geïnteresseerden met suggesties, opmerkingen of commentaar: gelieve zich tot het onderstaande reactieluik te wenden. Flagrante tegenstanders: ook u mag zich hier gerust laten horen, maar maakt u zich vooral geen zorgen, de beperkte schaalgrootte zal er voor zorgen dat u nooit tot één of andere deelname verplicht zult worden.

En vooral, voor de geïnteresseerden dan, wat zou u een goed moment voor een dergelijke (al dan niet herhalende) DomiCamp vinden? Gewoon een gezellig avondje in de week? Liever tijdens een namiddag in het weekend? Kruis hieronder gerust uw voorkeuren aan…

[poll id="4"]

Share on Facebook

De Gijzeling door Sebastian Fitzek

Mijn score : 5/5

“Psychologische thriller” stond er op de voorflap van dit boek. En een psychologische thriller is het wel degelijk, De Gijzeling van Sebastian Fitzek. Voor mij was het alvast één van de spannendste en meest meeslepende boeken die ik dit jaar heb gelezen.

414 pagina’s telt deze turf, al speelt 99% van het verhaal zich op één en dezelfde dag af. Een man zorgt ervoor dat hij in een Berlijnse radiostudio binnengeraakt en gijzelt op dat moment alle aanwezigen in die studio. Niet zomaar een gijzeling, hij maakt er een spelletje van: om het uur belt hij een Berlijner op die de telefoon moet opnemen met de wedstrijdzin. Indien de bestemmeling dat doet, wordt een gijzelaar vrijgelaten; zo niet wordt er eentje afgeknald.

Ira Samin, psychologe en onderhandelaarster bij de positie, wordt er bij gehaald. Ze werd opgetrommeld net toen ze op het punt stond om zelfmoord te plegen, zoals haar jongste dochter ook jaren geleden deed, een verlies dat ze nooit wist te verwerken.

De reden van de gijzeling: een achttal maand eerder kreeg de ontvoerder, Jan May, een telefoontje van zijn verloofde. Het telefoontje klonk bijzonder gestoord, de communicatie zat vol gekraak, het enige dat hij begreep was “geloof niet alles wat ze je gaan vertellen”. Toen stond een politie-agent voor de deur, die hem kwam vertellen dat zijn verloofde twee uur eerder was omgekomen bij een verkeersongeval.

Dit boek serveert een heerlijke cocktail aan intriges, leugens en complotten, het duurt tot de laatste pagina dat je pas écht weet hoe de vork in de steel zit, dat je pas écht weet wie nu the good ones en the bad ones in dit verhaal waren. Al zitten de meeste spelers uit dit verhaal in de grijze zone tussen deze twee extremen, grote geheimen en een zwaar verleden met zich meeslepend…

Een aanrader voor onder de kerstboom, al zal de aanstekelijkheid van dit boek er voor zorgen dat je het op amper een paar avonden helemaal opgeconsumeerd zult hebben.

Deze review verscheen eerst op GoodReads

Share on Facebook

De dagen zijn kort, de avonden koud en lang. Hier bestaat maar één remedie voor: een open haard, een lading opgenomen-maar-nog-niet-bekeken films en een stapel boeken. En van dat laatste heb ik hier nog een grote stapel fictie en pulp liggen (zowel op good old-fashioned papier als in digitale vorm op de iPad), maar ik wou ook nog eens een stapeltje frisse “ernstige” boeken in huis halen. Boeken over ondernemen, over dagdagelijkse business, over de toekomst, over creativiteit, over innovatie en vooral: over elke dag opnieuw keihard (en zo onvoorspelbaar mogelijk) nadenken over en werken aan een funky toekomst.

Volgens strategy+business zijn dit alvast de 3 beste boeken in het business innovation genre die het afgelopen jaar uitkwamen. En Amazon dropte ze vandaag aan de voordeur :

• The Power Of Pull, ofte: hoe kunnen bedrijven beroep doen op het sociale web om keihard de beste, de modernste, de innovatiefste en de coolste te worden?
• Where Good Ideas Come From, ofte: 7 modellen volgens de welke vrijwel alle historische geniale creatieve ideeën tot stand kwamen. Met vooral heel veel voorbeelden.
• Cognitive Surplus, ofte: hoe de mensheid evolueerde van – in de vrije tijd althans – passieve consumenten tot creatieve collaborateurs (samenwerkers dus hé, ‘t heeft niets met den oorlog te maken).

Ik laat u weten wat ik er van vond eens ik het boeltje uitgelezen heb.

Share on Facebook