Ik hou van films. Ik bekijk heel graag, heel vaak films. En het liefst van al doe ik dat uiteraard in het comfort van thuis: geen kwartier in de auto zitten richting cinema, parkeerplaats zoeken, ofwel te vroeg ofwel te laat aankomen, de walmen van popcorn en kaassauzen opsnuiven, …
In die optiek nam ik dan ook een jaar of 4 geleden een Prime-abonnement: ik vind Prime nog steeds een fantastisch film-tv-kanaal, met een zeer goed en gevarieerd aanbod van zowel blockbusters als soms onbekende parels. 20 Euro per maand vind ik bovendien heus niet te veel voor een onbeperkt aanbod (zeker gezien ze ook een heel ruim film-on-demand-aanbod hebben binnen de bestaande Prime-formule), als je pakweg 1 x per week een film zou huren zit je ook al aan dat bedrag.
Maar aangezien ik een veelvraat ben op vlak van films: ik keek er toch makkelijk een drietal per week. 12 films voor 20 Euro? De max!
Alleen… Ik kijk eigenlijk bijna enkel intensief naar fijne kaskrakers tijdens het winterseizoen. Als het vroeg donker is ‘s avonds, te koud om nog iets te doen, gezellig warm in de woonkamer. Van zodra het zomeruur daar terug is, lijkt mijn aandacht op dat vlak te verslappen en zijn er weer veel plezantere zaken te beleven in eigen tuin, stadsparken, terrasjes alom en trek ik er graag – zoals na een werkdagje – op uit voor een avondje kust of zo.
Dit was ook de reden waarom ik indertijd mijn Prime-abonnement opzegde. Hoe interessant het was tijdens de wintermaanden, zo onaangeroerd bleven de Prime-kanalen tijdens de zomer.
Ik had bij de klantendienst nagevraagd of het mogelijk was een abonnement aan te gaan voor een half jaar of voor een aantal maanden, ik was zelfs bereid hier bv. 25 Euro voor te betalen dan.
Dit bleek geen optie: een abonnement van minstens een jaar, of niets, mijnheer…
Nu pakt Prime uit met WAW-boxen, een soortement van Bongo bonnen voor digitale televisie. De blauwe WAW-box is een Prime-cadeaubox. Je kan voor 50 Euro zo een bon kopen, hem aan iemand schenken en die kan gratis ende voor niets Prime op zijn digitale televisie ontvangen voor 4 maanden.
De max, dacht ik, dat betekent ongetwijfeld dat ik ook zelf gewoon een abonnement voor 4 maanden kan aanvragen! Niets blijkt echter minder waar… Als je voor jezelf een Prime-abonnement aanvraagt, is de duurtijd van een jaar nog steeds de minimumvereiste. Je kan de actie “4 maanden Prime” enkel genieten als je een cadeaubon krijgt en die activeert.
Wat is dit nou voor administratieve rompslomp en Kafkaiaans gedoe?
Ach ja, ik denk dat ik mezelf dit weekend eens ga verrassen op een leuke bon.
Ofwel blijf ik gewoon beroep doen op de digicorder en de filmgids voor de arme man: films.dominiek.be. Want eigenlijk staan er toch ook heel wat goede films geprogrammeerd op de “traditionele TV-zenders” die iedereen met zijn/haar standaardabonnement kan ontvangen.
(By the way: ongelooflijke kudos aan Canvas Televisie, hun filmaanbod heeft mij de laatste weken al meermaals bijzonder gelukkig gemaakt).
Toen ik met dit boek begon, was ik niet helemaal mee… Drie totaal verschillende verhaallijnen leken verteld te worden en de rode draad leek in eerste instantie zoek :
Een rechercheursduo wordt op de zaak van de Doemsdag-seriemoordenaar gezet, een moordenaar die geniaal lijkt omdat hij nergens sporen achterlaat en elke moord uniek van aard laat zijn.
Op 7 juli 777 (7/7/777 dus) wordt ter hoogte van een Britse abdij een kind gebaard, waarvan nou niet meteen duidelijk is of het een goden- dan wel een duivelskind is.
Winston Churchill en de Amerikaanse president Truman bundelen hun krachten, een jaar of 2 na het eind van de tweede wereldoorlog, voor misschien wel de grootste doofpotoperatie ooit.
Wat blijkt algauw… Deze drie verhalen kunnen niet zonder elkaar en dragen bij tot een heerlijke thriller waar mysterie voorop staat. Tijdens het lezen van dit boek ga je niet op zoek naar “wie de dader is van dit alles” (want daar kom je al bij al vrij snel achter), maar wel naar “wat er nu precies gebeurd is” in elk van die drie tijdsperiodes. Een overheerlijke pageturner die aaneenhangt door opeenvolgende cliffhangers. Al is het op momenten een bijzonder dubbel gevoel wanneer er weer eens gezapt wordt van pakweg 2009 naar het jaar 808: enerzijds frustratie omdat er weer zoveel vraagtekens opdoken in het hedendaagse verhaal, anderzijds wel content en hoopvol dat een paar van die middeleeuwse vraagtekens, die al eerder opdoken, misschien ein-de-lijk opgelost zullen zijn.
Dit boek is een absolute aanrader voor de vele liefhebbers die eerder de Da Vinci Code verslonden hebben: het verhaal lijkt uit dezelfde vijver opgevist te zijn, dit maal niet met een Vaticaans Complot als leidraad, maar eerder een doofpotaffaire die al decennia lang door de wereldpolitiek wordt afgedekt. Een complot waaruit blijkt dat zoiets als “vrije wilsbeschikking” helemaal niet bestaat, alles is voorgedefinieerd…
Een goed, vlot geschreven actiethriller. Verwacht geen diepgravende psychologie in de profielen van de opgediepte personages of zo, je moet al eens accepteren dat een hoop clichés in het verhaal de revue passeren, maar dit is vooral heel plezant en spannend entertainment. Geen wonder dat er al ruim één miljoen exemplaren van Glenn Cooper’s debuut verkocht zijn.
Je hebt mensen die bijzonder veel energie halen uit sociale contacten: ze vinden het heerlijk om continu tussen anderen aanwezig te zijn, grote en kleine ideeën uit te wisselen, smalltalk aan te gaan met kennissen en onbekenden, die een ongelooflijke hunker hebben naar sociaal bestaan.
Je hebt ook mensen die het net enorm energetisch vinden om eventjes helemaal niets of niemand om zich heen te hebben. Ik behoor eigenlijk tot die tweede categorie. Vandaag een ganse dag vrijwel niemand gehoord of gezien, met klusjes bezig geweest terwijl de iPod op mijn oren prijkte, nagedacht over een aantal zaken, plannen uitgetekend, informatie gevreten en ideeën op papier gezet. En ik voel mij vanavond weer overheerlijk. Het gevoel dat ik zélf van alles uitgevreten heb.
Let wel, ik heb er geen probleem mee om mij in sociale gebeurens te storten en mij pakweg overdag met collega’s en ‘s avonds met kennissen op een receptie bezig te houden. Ik heb er al evenmin probleem mee om dan pakweg een entertainende rol op te nemen, met irrelevante anekdotes uit te pakken of eens een goede diepgaande babbel te voeren. Het komt allemaal vlot, ik heb het de laatste jaren bijzonder goed geleerd, maar het is mijn feitelijke natuur niet. Na zo een dagje vol menselijke contacten, kan ik ‘s avonds echt wel doodop zijn. Het vreet stukken van mij!
Van nature ben ik een rasechte loner, een eenzaat, zo functioneer ik het beste en haal ik de beste resultaten. Maatschappelijk ben ik op dat vlak ongetwijfeld nog steeds “ne raren”, er plakt vaak een vreumde geur of een onaangenaam stigma aan. En dat vind ik bijzonder onterecht.
Bij deze ook graag een rechtzetting : eenzaatheid en eenzaamheid mogen niet met elkaar verward worden. Eenzaamheid wijst op een ongelooflijke nood aan sociale contacten die er maar niet willen komen, een eenzaat als ik heeft er op zich gewoonweg niet zo een behoefte aan.
Medelijden hoeft niet. Echt niet.
Begrip of aanvaarding zou wel soms wat meer welkom zijn.
Want hey, het is tenminste een aard, ingesteldheid, afwijking of karakteristiek waarmee ik alvast géén anderen lastig val!
Het is niet schoon van mij, maar ik heb tranen met tuiten gelachen met de website Tourettes Karaoke. Gastheer van dienst op deze website is Guy Francis, een papa van 3 kindertjens, die het Syndroom van Gilles de la Tourette heeft. En ook nog het Syndroom van Asperger. O ja, en hij zingt ook heel graag karaoke-gewijs liedjes. En die drie eigenschappen combineert hij nu dus op zijn eigen website, waarop hij wekelijks een YouTube-filmpje plaatst waarin hij een grote of kleine hit nazingt. Met alle tics en scheldwoorden vandien.
Ik dacht eerst dat het een parodie was, maar het lijkt bij nader inzien allemaal bijzonder echt en oprecht te zijn. Hallo, Man Bijt Hond?
Ik ben gek op de boeken van Karin Slaughter. Ik heb ze inmiddels zo ongeveer allemaal verslonden en stuk voor stuk zijn ze spannend, sfeervol, authentiek en heb ik meteen zin in meer-meer-meer. Wellicht heeft dat er voor gezorgd dat mijn lat, wat haar oeuvre betreft, redelijk hoog ligt. En op dat vlak kon Genesis niet aan mijn verwachtingen voldoen.
Karin Slaughter startte indertijd met een “Grant County” reeks, waar o.m. kinderarts/lijkschouwer Sara Linton en haar partner Jeffrey Tolliver steevast een hoofdrol kregen toebedeeld en sinds 2006 introduceerde ze in haar “Atlanta reeks” heel andere hoofdpersonages (Will Trent en Faith Mitchell).
In Genesis lijken deze verhalenreeksen voor het eerst samen te vloeien en komen de personages uit de geciteerde twee series voor het eerst met elkaar in contact. Deze gang van zaken vond ik alvast heel leuk en intrigerend om lezen, al moest ik soms (te?) diep in mijn geheugen graven om mij te herinneren wat pakweg Sara Linton zo allemaal had uitgevreten (het was waarschijnlijk al een jaar geleden dat ik nog een boek las waarin zij meedeed). Dit maakte het lezen er niet altijd makkelijker op.
Genesis is een goed verhaal, spannend zoals vanouds. Een bejaard koppel tuft naar huis, rijdt een naakte dame omver (“Waar kwam die plotseling vandaan?”) die blijkbaar tijdens de voorgaande dagen reeds ernstig gefolterd was. Wanneer Trent en Mitchell deze zaak naar zich toetrekken, blijkt het al gauw om meer dan één vrouw te gaan. En om meer dan wat opzichtige slagen en verwondingen…
Het verhaal beviel me opperbest, omdat Karin Slaughter zich weer van verschillende kanten laat zien: zoals ze mooi en teder schrijft over het (ontluikende) moederschap en de band die moeders met hun kinderen hebben, zo is ze keihard en bijna ziek wanneer ze tot in detail beschrijft op wat voor manier een psychopaat met zijn slachtoffers is omgegaan. De overgang tussen deze twee totaal verschillende stijlen is soms bruusk en hard, maar ook net daarom zo confronterend!
Alleen… ik had het gevoel dat dit boek (wat ik trouwens weer bijzonder snel geconsumeerd had) een beetje was opgebouwd als een modale aflevering van Flikken of Witse: op het einde doen er zich net een beetje te veel toevalligheden voor, waardoor het GBI-duo plotseling weet wie er nou precies de grote boze psychopaat is… Waarna er nog wat geweldplegingen volgen om het verhaal toch met een spannende toets af te sluiten, maar toch… Ik was ontgoocheld dat de spannende plot finaal zo flauw aan elkaar bleek te hangen.
Slaughter probeerde zich in dit boek naar mijn smaak een beetje te zeer in “de psychologie der mensen” en te weinig in het daadwerkelijke onderzoek en de spannende zaak zelf te verdiepen. Jammer.
Eventjes geen Slaughter meer voor mij, al ligt haar laatste boek (“Verbroken”) hier ook al te wachten.
Ik heb het zowat gehad met de hetze die Youp van ‘t Hek voert tegen de helpdeskorganisaties. Voor wie het niet zou weten: Youp is in Nederland, wat Urbanus bij ons in Vlaanderen is, namelijk iemand die vroeger grappig was maar inmiddels is geëvolueerde tot een chagrijnige oude zeur die op andere manieren de aandacht probeert te blijven opzuigen. Urbanus doet dat op een vrij onschuldige manier, door kinderliedjes op CD te zetten en nu en dan een overbodige rol in een TV-programma op zich te nemen, Youp doet het door keihard om zich heen te trappen naar die boze wereld buiten hem die sneller evolueert dan hijzelf.
En nou heeft hij het blijkbaar op de helpdeskmedewerkers gemunt. Ze laten de klanten te lang wachten, geven onvoldoende of onafdoende antwoorden en oplossingen, ze zijn allemaal – volgens van ‘t Hek – oliedom en incompetent. Eventjes was zijn opmerking grappig, maar nu heeft de grap echt wel lang genoeg geduurd. Zeker nu de hoofdredacteur van NRC Handelsblad volop zelfgenoegzaam mee zit te grijnzen met van ‘t Hek en een ware mediacampagne op de been hielp brengen waarin mensen vollen bak mochten klagen en stoom afblazen over die incompetente idioten op een helpdesk. Want die hoofdredacteur vindt alles grappig. Hij vond het zelfs geweldig om een paar jaar geleden door diezelfde van ‘t Hek uitgescheten te worden op de buis in een TV-spelletje. Want hij vindt het belangrijker om publiekelijk te kakken gezet te worden dan dat er niemand over je spreekt. Dus eigenlijk wil hij de helpdesks gewoon een gunst bewijzen, de sloeber.
Als Youp van ‘t Hek écht ballen aan zijn lijf heeft, dan geeft hij voor 4 weken zijn royale premie bij allerlei media op, en gaat hij zelf plaatsnemen in een callcenter of helpdesk. Om te bewijzen dat hij het zoveel beter kan. Ik vermoed dat hij al binnen de eerste week schreiend om z’n mammie zit te roepen, want helpdesks zijn heus geen centra van smeerlappen die er enkel op gericht zijn om bellende klanten met een kluitje in het riet te sturen.
Helpdesks waren vroeger die plaatsen waar mensen terecht konden die zware problemen hadden met een toestel dat echt niet bleek te functioneren of die heel eventjes hulp konden gebruiken alvorens weer gezwind zélf en autonoom met hun toestel aan de slag te gaan. Vandaag de dag zijn dergelijke hulplijnen echter vaak bedevaartsoorden voor mensen die te lui zijn om een gebruiksaanwijzing te lezen of die een toestel in huis gehaald hebben waarvoor ze eigenlijk intellectueel te beperkt zijn om er mee te kunnen werken. En dat verklaart vaak de enorme wachttijden op zulke lijnen (te veel mensen met te banale problemen) of de frustratie die dergelijke telefoontjes met zich meebrengen (hoe goed de helpdeskmedewerker het ook probeert uit te leggen: ik weet écht niet wat hij bedoelt met “heeft u de kabel wel aangesloten?“).
En ja, vermoedelijk zijn er ook helpdesks waar er medewerkers zitten die echt geen correct antwoord kunnen formuleren, maar dan vraag ik me af of dit wel aan die mensen te wijten is. Werden ze wel voldoende opgeleid voor hun job? Beschikken ze zelf wel over goed functionerende IT-systemen om de klant-aan-de-andere-kant-van-de-lijn te begeleiden? Heeft het bedrijf in kwestie wel de juiste mensen aangeworven voor een dergelijke job?
Dit laatste kan, maar ik geloof niet dat dit een hoofdreden is van frustraties bij heel wat klanten. Ik heb de voorbije jaren al heel vaak beroep gedaan op helpdesks: Belgacom, Telenet, Dell, Electrabel,… noem maar op. Soms moest ik ettelijke minuten wachten, maar na een heel duidelijk – en vaak kort – telefoontje was ik in 99% van de gevallen met goed antwoord gediend: ik kon weer verder of ik wist dat ik zou gecontacteerd worden door een meer gespecialiseerde medewerker. Ik hou dergelijke telefoongesprekken dan ook altijd zeer beleefd en hoffelijk, ook iets waar men op een helpdesk vaak van schrikt. Want vaak, héél vaak, worden die mensen op bijzonder vijandige wijze aan de telefoon afgebekt of krijgen ze wat gratuite verwijten naar het hoofd geslingerd. Aan de toon en de stijl van Youp te oordelen, zou het mij niet verbazen dat net zulk onbeschoft gedrag wel eens de reden van “telefonische kortsluiting” geweest zou kunnen zijn tussen zijn zoon en de betreffende helpdeskmedewerker. Het zal wel in de genen zitten.
Ik heb bijzonder veel respect voor helpdeskmedewerkers. Het is een job die ik zelf nooit zou kunnen/willen doen, ik zou het bijzonder moeilijk hebben om ten allen tijde vriendelijk te blijven aan de lijn of om niet wild krijsend, met mijn onderbroek over het hoofd getrokken, door het bureau rond te rennen “omdat ik weer zo een idioot aan de lijn heb die efkes zijn scherm op de printer is gaan leggen om een screenshot te nemen”. Of iets dergelijks.
Daarom, beste Youp, daag ik u graag uit. Steek uw hoogheidswaanzin eventjes in een kistje onder uw bed, trek een nederig plunje aan en neem zelf voor een aantal weken plaats in een helpdesk. Misschien ga je dan beter begrijpen dat uw oorlogskreet en pogingen om iedereen op te ruien tegen callcenters, een daad is die die mensen echt niet verdienen.
De grootste idioten zitten namelijk meestal aan de andere kant van de lijn. Vraag maar eens na bij uw zoon.
Vanavond vinden naar jaarlijkse traditie de MTV Europe Music Awards plaats. Qua spektakelgehalte heeft dit muziekevenement de laatste jaren serieus ingeboet, maar het blijft toch altijd een fijn TV-programma om een breed gamma aan muzikanten en groepen aan het werk te zien en continu te zitten hopen dat er iets ongeplands gebeurt. Zoals Kanye West die op het podium springt om van zijn tak te maken. De max.
Naar aanleiding van de awards was ik wat aan het rondsurfen op Tinterweb en groot was mijn verbazing van wat ik op de bijhorende Wikipedia-pagina zag staan. We lazen de laatste tijd in de pers wel berichten over België die telkens zijn best doet om evenementen binnen te halen (WK Veldcross, WK Voetbal), we vernamen in de pers dat er evenement geannuleerd worden in ons land (zoals de TMF Awards), maar ik had nog nergens gelezen/vernomen dat de MTV European Music Awards volgend jaar in België zouden plaatsvinden?? Nochtans, zo staat het wel op Wikipedia!
Nog geen flauw benul wie die Prensentatrice (kuch…) wordt dus. Ook geen flauw benul of dit door een flauwe plezante werd toegevoegd (want op de Engelstalige Wikipedia-pagina is hier nog geen melding van). Maar het zou mooi zijn. Niet enkel omwille van het gebeuren op zich, maar ook omwille van alles dat zich met zich meebrengt: de steden waar de MTV Awards de vorige jaren passeerden, werden telkens getrakteerd op heel wat leuke, gratis verrassingsoptredens tijdens de week die het spektakel voorafging. Zo speelt o.m. Linkin Park blijkbaar een gratis concert, ergens in Madrid vanavond.
We zullen vanavond ongetwijfeld bij het afsluiten van de huidige editie te weten komen of België (als het dan nog bestaat, natuurlijk) in 2011 de MTV EMA Show mag verwelkomen of niet. En moest het het geval zijn, dan hengel ik bij deze alvast heel graag ongegeneerd bij de sponsors om een viertal vrijkaarten voor het evenement zelve. Lijkt me alvast plezant om eens mee te maken!
Het is weer van Boekenbeurs voor ‘t moment. Al doe ik daar al een paar jaar niet meer aan mee. Omdat de boeken op de boekenbeurs zelf meestal duurder zijn dan in (een aantal (independent)) boekhandels en omdat je méér boeken bij de gewone boekenwinkel kunt kopen als je geen entree, parking en brandstof/treinticket hoeft in te slaan. Al blijft het natuurlijk een goede gelegenheid om eens geconfronteerd te worden met literair aanbod die anders goed verborgen ligt in bepaalde winkelrekken of zijn er wel eens toffe voorstellingen in het kader van die boekenbeurs.
Maar goed, als het boekenbeurs is worden er ook jaarlijks heel wat innovatieve producten of toch zo getitelde brol op de markt gegooid. En mijn prijs voor het meest irrelevante en over het paard getilde product van 2010 gaat toch wel naar Book in a Box.
Book in a Box is niets anders dan een veredelde boekenbon, we moeten daar eerlijk in durven zijn. Als je iemand een boek wilt schenken voor zijn/haar verjaardag, nieuwjaar, overlijden of omdat hij/zij in de kliniek ligt met de één of andere vreselijke SOA, maar je weet niet wat hij/zij graag zou lezen, dan kan je een Book in a Box kopen:
Book in a Box is een doos
En daarin zitten er kaartjes van 10 boeken m.b.t. één welbepaald thema (van “thrillers van bij ons” tot “zwangerschapsboeken”)
De ontvanger van het cadeautje mag dan één van die 10 kaartjes uitkiezen
En het betreffende boek bestellen via de website van Book in a Box
Eerst en vooral: zo een kartonnen doos met kaartjes kan je op twee manieren omschrijven : ofwel noem je het overbodige verpakking, ofwel noem je het schaamteloos geplugd reclamemateriaal. Bovendien betaal je voor zo een box bijna het dubbele van wat het uiteindelijk gekozen boek in een normale boekenwinkel gekost zou hebben.
Niet alleen gooi je dus zomaar 40% van de aankoopprijs door ramen en deuren, maar ook beperk je de ontvanger onvoorstelbaar in zijn/haar keuze: men moet één (of 2) van de 10 boeken kiezen die in de opgestuurde reclamefolder zitten.
Kortom: dit initiatief kan sowieso afgeschreven worden als een bijzonder geslaagde vorm van afripperij. Als je per se iemand op wat lectuur of literatuur wenst te trakteren, schenk hem/haar dan gewoon een klassieke bon bij een traditionele winkel of bij pakweg een webshop als Proxis. Niet alleen schenk je je gefêteerde op die manier een carte blanche op vlak van keuze (i.t.t. de beperkende lijst van Book in a Box), maar voor hetzelfde bedrag kan die dan ook nog iets leuks kopen bovenop het beoogde boek. En als men zelf dat extraatje kan kiezen, zal men u alleszins veel dankbaarder zijn dan wanneer men een nutteloze doos met 10 kaartjes in de pollen krijgt geduwd. Want die zijn gedoemd om in groten getale aan de grote, boze mannen van de papierophaaldienst opgeofferd te worden. Wat alleszins nog niet al te eco genoemd kan worden.
Goed geprobeerd, gasten, maar stop er nu maar mee.
Alom klonk vandaag weer de klaagzang: “Waar is dat winteruur eigenlijk goed voor? Ze zouden dat beter afschaffen! Okee, het is nu misschien ‘s morgens wel weer klaar om naar het werk te gaan, maar over een maand is dat weer helemaal voorbij. En het weegt niet op tegenover de ellende dat het ‘s avonds weer donker is tegen dat we van het werk naar huis kunnen!”
Hoorde u deze litanie vandaag ook aan op het werk, de trein, Twitter, bij de bakker of in de parenclub? Ha, sla die klagers dan morgen eens keihard verbaal om de oren en overbluf ze met het volgende totaal irrelevante weetje: het winteruur, dat bestaat niet! Ha! Ha!
In deze periode van het jaar zitten we volop in de “standaardtijd”, de zomertijd is de afwijkende tijd. Het is dus niet zo dat er nu een correctie is om minder lange, donkere ochtenden te hebben, het is wel zo dat er een correctie is van eind maart tot eind oktober om de dagen dan langer te laten lijken: de zon komt dan “later” op zodat men kan uitslapen, de zon blijft langer aan de horizon zodat men langer iets aan de dag heeft, zodat er minder energie gespendeerd zou worden (doordat je het licht in huis pas later moet aansteken en zo), al is dit laatste een omstreden gegeven.
Nu, in Colombia bestond dit fenomeen niet: doordat ik deze zomer ongeveer pal op de evenaar zat (of daar toch telkens in de buurt van), kwam de zon er elke morgen op om 6u00 en was het tegen 18u00 alweer donker. Qua monotonie kon dát wel tellen alleszins!
Irrelevante blufweetjes. Altijd de max. Graag gedaan, trouwens.
