Ik heb één groot probleem. Ik loop continu rond met ideeën in mijn hoofd. Zowel over nieuwe als over reeds in ontwikkeling zijnde projecten. Zowel over het werk als over zaken die ik toch dringend eens in mijn vrije tijd zou moeten gaan doen. En die ideeën bespringen mij op de wildvreemdste momenten: tijdens het maaien van het gras, als ik in de zetel efkes lig te chillen, als ik aan het winkelen ben of zelfs op dit eigenste moment nu ik een blogpost aan het schrijven ben.
Een tweede probleem, dat daarmee gepaard gaat: ik ben een enorme chaoot. Als mij al eens zulke ideeën te binnen schieten, neem ik mij steevast voor om die direct ergens te gaan noteren, maar tegen dat ik er toe kom ben ik vaak al vergeten wat ik nou weer bedacht had. Of ik kan achteraf mijn gekrabbel niet meer lezen. Of heb er geen flauw benul meer van waar de Post-It met het tekstje “Het varken niet vergeten!!!” eigenlijk weer op sloeg. Of ik heb notities liggen, en mails, en bookmarks in mijn browser en een To Do-lijstje op m’n iPhone. Chaos dus.
Een maand of 3 geleden heb ik de applicatie Evernote leren kennen, op mijn PC geïnstalleerd en ik zag er helemaal het nut niet van in. Een week of 2 geleden ben ik dan toch Evernote beginnen gebruiken, het staat inmiddels geïnstalleerd op mijn privé PC, de PC op het werk, mijn iPhone en mijn iPad. En ik ben er nu een fervente enthousiasteling van geworden! Het komt perfect tegemoet aan het hierboven beschreven chaotische ideeënprobleem!
Evernote laat toe om waar en wanneer je ook bent “notities op te slaan”. Dat kan een rapportje zijn dat je hebt opgesteld, een paar losse ideeën, de URL van een website die je gevonden hebt of zelfs de inhoud van die website zelf (daar bestaat een handige plugin voor). Meer nog: de iPhone-applicatie laat bv. op heel handige wijze toe om foto’s te nemen en als “notitie” op te slaan of een berichtje in te spreken. En dit is bijzonder handig als ik over de één of andere weg aan het scheuren ben met de wagen of aan de lichten sta aan te schuiven. Of als ik gewoon iets interessants zie, onderweg, dat wel eens binnen mijn plannen zou kunnen gebruikt worden.
Bovendien laat Evernote toe om, binnen één en dezelfde applicatie, verschillende notablokken aan te maken. Zo kan je dus voor elk project een notitieboek creëren en daar nota’s van allerlei verschillende vormen en aard aan toevoegen. Een notablok “hapjes die ik ga serveren op oudejaarsavond” bijvoorbeeld. En een notablok “testen die ik nog moet uitvoeren op dat internetproject waar we op het werk mee bezig zijn”. En een notablok “interessante mensen die ik zeker moet uitnodigen op het evenement dat ik ga organiseren”. En een notablok “things to do before I become a very famous DJ of Latin-American party tunes”. Of zoiets.
Of een notablok “Zaken waar ik nog eens over moet bloggen”, zoals momenteel open staat… Ideaal om losse ideeën in die box te plempen, eventueel wat structuur te steken in de ideeën en pas als dit klaar is echt tot bloggen over te gaan…
Links zie je dus alle openstaande projectjes staan, in het midden een overzicht van de nota’s die al voor die project werden opgeslagen en rechts de inhoud van de geselecteerde nota. Evernote synchroniseert perfect tussen alle toestellen waarop het (met dezelfde account) is opgeslagen. Als ik nu een foto neem met mijn iPhone en als notitie opsla, zal ik die straks ook op mijn PC en op mijn iPad terugvinden. Ruimte en tijd hoeven dus alleszins geen enkele belemmering te vormen! (Handig weetje: de iPhone ligt naast mijn bed, ik heb al meermaals iets ingesproken als ik daar ‘s nachts van wakkerschoot. Kuch.)
O ja, ook heel interessant bij deze toepassing: je kan mappen of notablokken gaan delen onder vrienden! Heel interessant dus als je bv. met een aantal mensen een evenement in mekaar wil boksen of aan het boksen bent en je wil brainstormgewijs materiaal verzamelen: deel een Evernote-map onder mekaar en laat de wilde ideeën maar binnenwaaien!
Ik ben fan, echt waar. Op vandaag zit ik nog op de gratis versie, maar ik zie mezelf vroeg of laat nog wel betaald overschakelen naar de Evernote Premium, op het moment dat ik één of meerdere van die extra features zou nodig hebben. Want $5/maand is nu ook weer zoveel geld niet hiervoor…
In het begin van dit jaar had ik mij genadeloos in de Suicide Machine geworpen en heb ik mijn Facebook-account gedelete. Ik had er eventjes genoeg van, aan de nieuwsstroom op mijn profielpagina had ik de indruk gekregen dat het gedoe een parodie op zichzelf geworden was :
Een niet aflatende stroom aan berichten van kutspelletjes à la Maffia Wars en Farmville werden mij deel, met bijhorende irritante private messages. Of ik iemands leger wou vervoegen of een stel paarden wou kopen. Kijk hé, éche maffia kerels hadden al die beesten op die virtuele boerderijen al lang omgelegd, gewassen bespoten met puur vergif en boerderijen in brand gestoken. En net dat ene scenario dat ik dus nog enigszins aanvaardbaar vond gebeurde niet. En ondertussen bleven die berichten maar verschijnen. Ik zuchtte.
Om nog maar te zwijgen over al die onnozele groepen à la “Als deze groep twaalf miljoen leden krijgt, gaat Jean-Pol zijn gat blauw verven en naar alle treinen die door Deurne passeren staan moonen met zijn bloot gat.” Ik zuchtte nog meer.
Om dan nog maar te zwijgen over pakweg ex-schoolgenoten die je al jaren niet meer gehoord hebt, die je vermoedelijk ook niet meer terug zult horen of zien en waar er feitelijk geen enkele band meer mee is. En maar friendship requests sturen, al dan niet vergezeld met een onnozel tekstje. “Heeee, wat ben ik blij dat ik je teruggevonden heb!” En dan was ik nog zo stom op telkens op “Accept” te klikken, zodat mijn informatiestroom bedolven werd onder de vakantiekiekjes uit Salou en lelijke baby’s in een fluoroze pakje waar die zich ongetwijfeld – moesten ze kunnen spreken – zélf meewarig over hadden uitgelaten.
Het hoefde zo efkes allemaal niet meer…
Maar ik ben dus met hangende pootjes teruggekeerd, softie die ik ben. Al zou ik uiteraard Domi niet zijn, moest ik ook daar een paar goede redenen voor hebben…
Awel ja, ik heb een zalige reis beleefd van 3 weken en een half; sindsdien al een paar heel fijne activiteiten meegemaakt. En achteraf tot het besef gekomen dat ik eigenlijk de laatste maanden een aantal bijzonder interessante mensen tegen het lijf gelopen ben waar ik – door mijn Facebook-loosheid – geen of nauwelijk contact mee gehouden heb. Zoals die bijzonder wijze Britse Artsin Zonder Grensen, die ik op ons hostel in Cartagena leerde kennen, die sinds begin dit jaar in Haïti vertoeft en mij daar een hele hoop kippenvelopwekkende verhalen over verteld had en bijhorende foto’s had laten zien. Of zoals die meneer die ik op een congres toevallig tegen het lijf liep die vastberaden is om iets in de Transmedia te beginnen en die op dezelfde golflengte zat als mijn Storytelling-dromen. Of zoals die jongedame die mij straal negeerde maar mij uiteraard keihard wil. Of zoiets.
Er zijn de laatste tijd een aantal heel toffe applicaties uitgekomen, zowel op websites als op de iPad, die pas écht interessant gaan worden als je op Facebook vertoeft. Zoals Flipboard op de iPad, een soort van digitaal magazine dat alle “interessante artikelen” die door vrienden op Facebook gedeeld worden, in een mooi overzichtelijk en makkelijk leesbaar formaat gaat bundelen.
Om nog maar te zwijgen over al die websites waarop het niet meer mogelijk is om zich aan te melden en/of om te reageren als men niet over een Facebook-account beschikt. Zoals die fantastische nieuwe website van Toerisme Oostende: er staat een wedstrijd op die site om een hotelovernachting met 35 man te winnen. Supercoole prijs dus… Maar een Facebook-account is noodzakelijk om aan die wedstrijd te kunnen deelnemen.
Ha ja, en dan wil ik ook zelf een aantal projectjes ontwikkelen. En ik wil het de gebruiker zo makkelijk mogelijk maken om in te loggen, dus ook met een Facebook-login, moest hij/zij daar al over beschikken. En om hiermee te kunnen experimenteren moest ik er dus ongetwijfeld ook zelf weer opzitten. (En het blijft toch wel een prachtig platform om zelf nieuwe projecten te gaan pluggen en hopen dat de reclame zich viraal gaat verspreiden).
En dan waren er nog een paar kleinere, bijkomende redenen. Maar goed, ik ben dus helemaal terug op Feestboek en mijn account vind je hierzo.
Aan al wie ik ken: ik ben te lui om helemaal opnieuw te beginnen met het opbouwen van de vriendendatabase, dus voeg mij gerust toe moest je daar goesting voor hebben. Aan al wie ik niet ken: ook jij (ja, jij!) mag me gerust toevoegen, zeker als je interessante zaken te delen hebt met de mensheid en misschien volop als klankbord wilt dienen m.b.t. een aantal ideeën die ik aan het uitwerken ben. Of als je zelf nu en dan eens een babbel wilt over eigen zaken of mogelijke coöperaties. Of als je gewoon nu en dan eens oeverloos wilt lullen. Zolang je maar geen foto’s post van baby’s in lelijke pakjes en mensen in oversized trainingspakken.
En o ja: val mij ook niet lastig met al dienen Farmville en Maffia Wars bucht. Of een ontvriendschap zal uw deel geworden. Een gewaarschuwd mens houdt zich met andere zaken bezig.
Het moet gezegd: Colombia was nou niet meteen het land om veel culinairs lekkers mee vandaan te nemen. Toen ik er een maandje geleden vertrok, heb ik weliswaar nog de tax free zone aangedaan, maar het snoepgoed dat ik meenam – gebaseerd op geconfijt fruit en zo, zo blijkt – heeft meer iets weg van astronautenvoeding dan van een delicatesse: ongetwijfeld bijzonder voedzaam, maar na eentje is de goesting al over.
Uiteraard heb ik wel (lekkere) koffie meegenomen van daar, maar wees er maar zeker van dat de Colombiaanse (soms prijzige) koffie die je hier in speciaalzaken kunt krijgen, van veel betere makelij is dan de koffie die ik van ginder meenam.
Nee, het lekkerste dat ik uit Colombia meenam is eigenlijk van Puerto Ricaanse origine, voor zover ik weet helemaal onvindbaar in Belgische winkels, en daar mag voor mijn part een einde aan komen want tegen het einde van de eindejaarsperiode zal mijn voorraad ongetwijfeld op zijn. Ik kocht in de tax-free namelijk twee flessen onvoorstelbaar heerlijke Captain Morgan Private Stock rum.
Ik leerde Captain Morgan een dik jaar geleden kennen, bij een actie van TheInsiders. Toen kreeg ik namelijk een karton met 24 blikjes voorgemengde cocktails opgestuurd: whisky-cola, gin-tonic en consoorten. En daar zat toen ook het mengsel Captain Morgan – cola bij en het moet gezegd: ik was meteen razend enthousiast. En gefrustreerd. Omdat ik die Captain Morgan dus nergens bij ons in de winkels vond.
Bacardi is zo het soort van rum dat ik maar niets vind, het authentiekere Havana Club staat hier wel altijd in de barkast (zowel de bruine als de witte versie) en nu staan er dus ook 2 van die Captain Morgan-flessen te prijken. Het verschil van deze laatste met die andere rum-merken, is dat Captain Morgan verrijkt werd met kruiden en dan nog wel – als ik op mijn smaak mag afgaan – voornamelijk met vanille. Als rum is het OK en giet het veel te makkelijk binnen, in combinatie met bv. Cola is deze godendrank onevenaarbaar: tropisch, zoet, hemels.
Wie het proeven wil: altijd welkom voor een handgemaakte CaptainMorgan/cola. Maar bij deze voornamelijk een oproep aan de producenten: breid jullie distributienetwerk eens uit naar België, hast’n!
Een bijzonder sterke analyse-zin, perfecte dossierkennis (en alles wat rond de dossiers hangt), klare en begrijpelijke taal, eerlijkheid, duidelijkheid en op geregelde tijdstippen een zweem droge, maar vaak keiharde, humor. Je mag hem haten of aanbidden, maar het lijkt me overduidelijk dat Bart Dewever een politieke klasse, communicatieve vaardigheden, mediatalent – waarbij een sporadische volkse toon niet geweerd wordt – en leiderschapscapaciteiten heeft die we de voorbije decennia geen enkele keer eerder in politiek België gezien hebben. Als de politiek hem ooit te veel zou worden (al twijfel ik er ernstig aan, hij is een man met een missie, geen man die op zoek is naar een schone post of zo), dan ben ik er van overtuigd dat de integrale Vlaamse bedrijfswereld hem zou bestoken met oneerbare voorstellen om hem in één of ander bedrijf binnen te rijven.
De 10 beste tv-minuten van de voorbije week, zaten deze morgen in De Zevende Dag.
(Voor de rest vind ik dat de politieke impasse nog steeds onderstreept wat ik een paar maand geleden orakelde: “Waarom zouden we eigenlijk gaan stemmen?” De huidige structuren werken niet meer in België en je kan niét verwachten dat een dergelijke wringende constructie opgelost kan worden door mannen en/of vrouwen die er belang bij hebben en die er aldus bijna alleen maar bij te verliezen hebben. Alsof een afdelingsverantwoordelijke zijn dienst zou binnenkomen met de woorden: “Er moeten 2 personen deze week hun ontslag indienen, omwille van tegenvallende resultaten. Gelieve onderling te overleggen wie dit zal doen.”)
Na mij de vorige maanden voornamelijk verdiept te hebben in Zuidamerikaanse reisfolders, een stapel business boeken en andere saaie materie, vond ik het tijd om nog eens een goede thriller ter hand te nemen. En wat voor één!
Karin Slaughter heeft haar naam niet gestolen: in elk van haar boeken wordt wel één of ander personage als een beest afgeslacht, zo ook in “Versplinterd”. In dit boek treft een moeder haar dochter thuis aan, gelegen in een grote plas bloed en vol messteken, en slaagt die moeder er alsnog in om de dader van dit misdrijf met haar blote handen te wurgen. Of is het slachtoffer dat in haar huis ligt toch haar dochter niet? Meer nog: was de jongeman in kwestie wel de dader, of heeft de moeder een onschuldige gedood?
Wat volgt is de intrigerende zoektocht van het toevallig op elkaar aangewezen onderzoekersduo Will en Faith die slechts één missie hebben: de waarheid blootleggen, de dader of daders vatten en een ontvoerd derde slachtoffer heelhuids terugvinden. Heel wat creeps passeren de revue, maar ook heel wat gewone dagdagelijkse personages die blijkbaar voldoende in huis hebben om verdacht te kunnen zijn. Net door haar heel vertellende stijl, slaagt Karin Slaughter er bovendien in om je helemaal mee te zuigen in de sfeer van het verhaal.
437 pagina’s telde deze klepper. Ik vermoed dat ik er een week over gedaan heb. Voor boeken als deze is het woord “pageturner” uitgevonden! Meer nog, de dag na het beëindigen van Versplinterd, ben ik ook aan het volgende boek van Karin Slaughter begonnen. En daarin blijken de hoofdpersonages uit Versplinterd terug op te draven én komen er personages (o.a. Sara Linton, die waarschijnlijk in een tiental andere boeken van Slaughter de hoofdrol vertolkte) terug uit een eerdere reeks van haar. Genesis zal dus niet meteen het beste boek zijn om met deze schrijfster kennis te maken, Versplinterd des te meer aangezien de protagonisten hier helegans nieuw zijn. En lees daarna alle boeken die voorheen zijn verschenen van Slaughters hand.
Ik ben al de ganse week een David Bowie-fase aan het beleven. Het was al een hele tijd dat ik nog eens werk van de man had opgelegd, maar de voorbije 10 dagen heb ik – naar ik vermoed – zijn volledige oeuvre nog eens door de boxen gejaagd. Voor mij blijft het toch één van de meest fantastische en eigenzinnige artiesten allertijden, hij heeft altijd zijn goesting gedaan, genres doorbroken, zichzelf heruitgevonden en zich op onschatbare wijze in de muziekgeschiedenis gepositioneerd. Authenticiteit ten top!
En ook meteen twee gedachten die in dit kader de voorbije week door mijn hoofd speelden :
Geen idee of TW Classic al een headliner op het oog heeft voor 2011, maar ik zou Bowie zo graag nog eens met een bloemlezing uit zijn volledige carrière aan het werk willen zien! Het verbaast mij trouwens dat het zo lang geleden is dat we nog iets (muzikaals) van de man gehoord hebben: geen CD’s meer, nauwelijks nog concerten… Awel ja, ik mis hem!
En op die manier zou TW Classic nog eens naar de roots van hun gebeuren kunnen terugkeren en een volledige affiche in het teken van de man en zijn genre kunnen programmeren. In eigen land denk ik meteen aan Zita Swoon en Arno, internationaal aan Placebo, Suede, Iggy Pop (zonder z’n Stooges) en zelfs Lou Reed.
O jee, dit zou een feestje zijn!
Geen idee of het een concept zou zijn voor Radio 1 of Studio Brussel, maar ik zou het fijn vinden indien er over artiesten zoals Bowie en consoorten eens een Belpop-achtig slow radio-programma gemaakt zou kunnen worden: 3 uur radio met een geschiedenis van de artiest in kwestie, aan de hand van (oude) interviewfragmenten, verhalen van/met de artiest zelf, vrienden en muzikanten die zich beïnvloed weten. En vooral: met heel veel muziekfragmenten, klassiekers en zeldzame outtakes, covers en nummers van soortgelijke artiesten/bands. Een intense rit doorheen de geschiedenis van zulke artiesten dus.
Al vrees ik er een beetje voor dat dergelijke pareltjes eerder door pakweg de BBC gemaakt worden dan door onze eigen radiostations? Al lijken zulke leidraden mij steeds meer de toekomstige core business van radiozenders te moeten worden. Voor gezellig gemixte playlists van oude en nieuwe nummers, beschikt de consument op vandaag namelijk over alternatieven genoeg!
En, Domi, welke ideeën circuleren er de laatste tijd zoal door je hoofd?
- Wel, euhm, vrij veel eigenlijk. Internet, nieuwe media, oude media, de transformatie van oud naar nieuw, de onbenutte mogelijkheden van het nieuwe… Ze zijn bijzonder inspirerend, maar vaak ook bijzonder vermoeiend. Soms heb ik keihard het idee dat ik er een eigen bedrijfje voor moet opstarten, maar het probleem is dat ik een generalist ben en geen specialist. Ik weet perfect wat ik wil bekomen van producten, hoe die producten achteraf kunnen blijven evolueren, hoe het er technisch moet uitzien en waar het geld gehaald kan worden; het business plan uit de grond stampen is dus geen enkel probleem. Maar ik zou het allemaal niet zelf kunnen programmeren, ik ben niet sociaal genoeg om ne goeie verkoper te zijn, ik ben niet slijmbal genoeg om business angels naar de pijpen te dansen. En het is zo poterverdorie moeilijk om superenthousiaste, juiste mensen te vinden die aan boord willen springen!
Op de 5th Conference, een paar weken geleden, zei @kodel dat creatievelingen hun ideeën moeten delen met de wereld, dat het gedaan moet zijn met patenten en met geheimhoudingsverklaringen: goede ideeën moeten groeien en dat doe je niét door ze stilletjes voor jezelf te houden, maar net door er zo open en veel mogelijk over te spreken met al wie er ook maar enigszins in geïnteresseerd kan zijn, met sceptici en enthousiastelingen, er zitten er uiteindelijk altijd wel tussen die er voor zorgen dat het idee of project vroeg of laat uitgevoerd zal worden.
Maar zou het niet wat overmoedig zijn om dergelijke ideeën zomaar op m’n weblog te gooien? Of zou net dít het bewijs kunnen zijn dat het mij menens is en dat ik er keigraag werk wil van maken? Ik weet dat goede ideeën vaak niet door één individu uitgedacht en uitgewerkt kunnen worden en dat ik dringend één of meerdere partners in crime nodig heb, dat ik in die optiek gewoonweg moet gaan bloggen wat ik graag wil realiseren en dat – je weet maar nooit – onder mijn bloglezers een aantal mensen kunnen opstaan die het keihard zien zitten om daaraan mee te helpen.
Maar de nuchtere, lichtelijk paranoïde Domi is ook enigszins bang dat er velen zijn die het allemaal ongetwijfeld veel beter kunnen, reeds een bedrijfje met uitvoerend personeel hebben, de juiste geldschieters kennen en in die optiek wel eens als aasgieren zouden kunnen zitten wachten op goede ideeën. Om die met hun mensen en middelen zelf te kunnen uitvoeren, eventueel zelfs in een veel betere versie…
‘t Is een groot dilemma dus, of ik het op u loslaat of niet. Maar kijk, alvast 10 teasers en “titels” in onderstaand lijstje, één voor elk van de aanwezige ideeën…
iBibliotheek
iMagazine Unlimited
een iMagazine voor iedereen
Transmedia als nieuw wapen (zowel vanuit marketing als vanuit entertainment-wereld)
TV is dead
De Blogsiders
Iedereen zijn eigen, persoonlijke MTV
Christmasdate
SecurityBook
SingleTainment
Wie zich geroepen voelt mag mij gerust de pieren uit mijn neus vragen, maar dan enkel bij een goed restaurant- of cafébezoekje of iets dergelijks…
Allez hop, de voorbije week stond meermaals in het teken van de belastingen. Ik heb bijvoorbeeld mijn brief ontvangen waarin staat dat ik een goeie lap centen ga terugkrijgen, vermoedelijk in de loop van december. Waarop ik mij, zoals jaarlijks, terug ging afvragen of ik nu een vriendelijke brief naar De Staat moet schrijven met de vraag om dit bedrag met 2,5% omhoog te trekken, omdat ik hen dat geld had voorgeschoten en renteloze leningen toch helemaal niet meer van deze tijd zijn…
Maar het ging dus ook over De Kerk en De Belastingen. Want oh jee, iedereen blijkt nu plotseling uit de lucht te vallen dat een deel van de belastingen jaarlijks naar kerken en moskeeën (allez ja, voornamelijk katholieke kerken dus) gaat, ook het zuur verdiende geld van zij die tegen elke vorm van geloof zijn en zo. En dat kan toch niet, zeker niet nu één van die kerkmannen een kloefer van een boek geschreven heeft met daarin één zinnetje waar iedereen nu supergechoqueerd over doet.
Dus hebben een aantal partijen (Open VLD, Groen! en SP.A) het idee gelanceerd om minder belastingen naar de kerken te laten gaan en om een keuzevakje in het belastingsformulier te steken, zodat mensen zelf kunnen gaan bepalen waar “hun zuurverdiende centen” naartoe zouden gaan.
Ik vind dit een bijzonder fijn idee en ik ben blij dat het van de linkse, zelfverklaarde progressieve sectie afkomstig is, want moest ik er mee afgekomen zijn was ik vermoedelijk voor “asociale rat” uitgescholden geworden.
Eerst en vooral: als dat vakje mag aangevinkt worden, en de mensen mogen kiezen tussen de kerk, de moskee, de synagoge en nog ergens iets, dan zal dat volgens mij geen ene zak uithalen. Als je het stemgedrag bekijkt van de voorgaande jaren, dan mag je er m.i. van uitgaan dat vrijwel alle stemmers op NV-A, CD&V, Vlaams Belang en zelfs Open VLD daar het vakje “katholieke kerk” zullen aanvinken. Cultureel erfgoed, Vlaanderen Boven, Eigen Volk Eerst, hoe je het ook noemt: er lopen hier nog steeds meer West-Europese blanken rond dan iets anders, die – als ze dan al belastingen moeten betalen – dat liever in eigen cultuur blijven steken. Het zou wel eens kunnen dat de Katholieke Kerk op die manier zelfs nog méér centen zou krijgen dan ooit tevoren.
Maar ik drijf graag mee op de gedachtengolven van progressief links en ik ben een absolute voorstander van keuzevakjes op het belastingsformulier. En met eerlijkere belastingen, waarbij de burger zelf mag bepalen waar hij geld aan uitgeeft en hoeveel.
Zo wens ik niet dat mijn centen gebruikt worden voor de autosnelwegen te onderhouden en te verlichten en zo. Ik maak bijzonder weinig gebruik van autosnelwegen en wens dat ook zo te houden. Ik heb er heel bewust voor gekozen om in West-Vlaanderen te wonen en in de buurt te werken, ik hou niet van files en lange afstanden. Maar dan heb je al die mensen die er heel bewust voor kiezen om ergens in de Vlaanders te wonen, maar wel in Brussel te gaan werken (ha ja, want in Brussel verdient een mens veel meer). Awel ja, zij kiezen ervoor om van die infrastructuur gebruik te maken, om voor het fileleed te zorgen, om de banen kapot te rijden en zo. Ik vind dan ook dat mensen die meer dan 30 km. van hun werk wonen, extra belastingen moeten betalen, ongeacht of ze met eigen of openbaar vervoer gaan. Want ook daar wens ik niet langer belastingen voor te betalen: de laatste keer dat ik van het openbaar vervoer gebruik maakte, moet ergens in de jaren ’90 geweest zijn.
Ha ja, en ik ga er van uit dat – tegen dat het aan mij is – de potjes met de pensioenen al op zullen zijn, dus ik wil ook geen belastingen betalen voor gepensioneerden. Kan ik dus ook ergens een vakje krijgen op mijn belastingsformulier “Voortaan wens ik geen pensioenen meer te betalen, ik verklaar hierbij plechtig dat ik zélf die centen bijeen zal sparen en ben ervan overtuigd dat mijn jaarlijkse korting op de belastingen hiervoor zal volstaan.” Hetzelfde ook met de sociale zekerheid, graag. Ik ben tijdens mijn werkjaren nog nooit ziek geweest of iets dergelijks. Als ik alle reeds betaalde belastingen “voor dat doeleinde” de voorbije jaren zelf had kunnen bijhouden en in een potje had kunnen steken, dan zou ik vermoedelijk niet bang moeten zijn om eens een maand of 3 ziek te vallen.
Ik wens ook geen belastingen meer te betalen voor wetenschappelijk onderzoek m.b.t. onderwerpen die mijn interesse of leefwereld niet kruisen. En aangezien ik nooit een klassiek concert ga bezoeken, vind ik uiteraard ook dat daar geen van mijn belastingcenten naartoe moeten gaan. Of weet je wat? Schaf meteen de belastingen af voor elke vorm van cultuur en culturele evenementen! OK, de ticketten gaan dan wel wat duurder worden, maar ik ga nog steeds meer besparen denk ‘k en met veel graagte schaf ik mij in het vervolg dan wat duurdere tickets aan.
Blij dat een aantal partijen bereid zijn om aan het belastingsformulier een facultatief vragenlijstje toe te voegen, zo komen we nog eens ergens. Ik wil trouwens geen federale belastingen tout court meer betalen. We zitten al maanden zonder een regering, maar het land lijkt nog steeds prima te draaien. Kan ik ergens aanvinken dat ik voortaan enkel nog een goedkopere regering van alleen maar lopende zaken wil?
Deze morgen zeiden ze in het radionieuws dat er “jaarlijks in België 50 à 75 moorden en/of zelfmoorden niet onderzocht worden, omdat men er van uitgaat dat het een natuurlijke doodsoorzaak betreft.”
Waarop ik mij afvraag: hoe hebben ze dit getal gemeten?
Misschien moet er eind dit jaar nog een referendum georganiseerd worden om aan de burgers te vragen of er – indien er begin volgend jaar opnieuw verkiezingen zouden zijn – op dat moment ook een referendum moet gehouden worden over de splitsing van België. Zoals nonkel Elio zo lieflijk wist te suggereren op TV. Of zo. Zucht.
