Één van de meest onbeschrijfbare activiteiten waar we in Cartagena aan deelnamen, was toch wel ons modderbadje. Met een busje werden we een kilometer of 50 buiten het kuststadje gevoerd en arriveerden we in een bijzonder rustig oordje met eet- en drankkraampjes, bijzonder aardige Colombianen en een vulkaankrater. Het was van 1993 of zo geleden dat die vulkaan voor het laatst nog actief was geweest, nu was het een toeristische attractie in de vorm van een grote modderbassin, waarin je als bezoeker vrijwel gewichtloos ronddreef. We werden er driftig met die modder ingesmeerd en -gemasseerd (men beweerde dat de smurrie bijzonder effectief werkte tegen reuma en consoorten), waarna we naar het naastgelegen meertje moesten afzakken om door lokale dames afgespoeld te worden… Heerlijk, bijzonder verfrissend, het gebeuren zorgde voor bakken energie!
Als ik in Zuid-Amerika vertoef, bezoek ik er ook steevast graag de kerkhoven ter plekke. Niet vanuit een of andere lugubere interesse voor de lokale doden, maar wel omdat die kerkhoven steevast bijzonder indrukwekkend ogen, zeker in tegenstelling met de vaak ‘saaie’ kerkhoven bij ons: het zijn vaak pareltjes van lokale cultuur met zowel grote luisterrijke graven, indrukwekkende beelden, enorme lanen (je waant je soms voorwaar in een klein dodendorp) en bijhorende cultuur en geschiedenis. In Colombia bezocht ik op die manier zowel het kerkhof van Medellín als dat van Bogotá, waar zowel nationale helden, voormalige drugsbaronnen, als slachtoffers van deze beide groepen lagen.
Heel frappant op het kerkhof van Bogotá, was het graf van de heer Kopf, in 1920 overleden, die indertijd de oprichter van Colombia’s meest succesvolle brouwerij ooit, Bavaria, was. Op het graf van deze man staat een gouden (of toch zo uitziend) beeld van de man, en ondanks het er al bijna 10u jaar staat, blinkt het beeld nog steeds enorm, baadt het vrijwel continu in een fel gekleurde bloemenzee en staan er zowat continu mensen te bidden bij het graf van deze volksheld.
Kopf was rond de eeuwwisseling namelijk voor heel wat Colombianen de redding in bange dagen. De volksverhalen vertellen dat iedereen die in die tijd werkloos was en bij Kopf te rade ging, ook daadwerkelijk een job van deze bedrijfsleider kreeg. Hij was de man die iedereen werk kon geven.
Vandaag de dag kloppen heel wat Colombianen nog steeds bij de man aan, in de vorm van zijn standbeeld dan. Door er bloemen te leggen,door het beeld op te wrijven, door in zijn oor te gaan fluisteren. Velen schrijven dit af als onzin, maar nog veel meer nemen er dagdagelijks actief aan deel, uit wanhoop.
Het werkloosheidspercentage in Colombia is enorm: officieel zijn er 12% ingeschreven werklozen, het officieuze cijfer (niet iedereen is ingeschreven, er zijn ook heel wat illegale straathandelaars en zo) zou ruimschoots de 20% overschrijden.
En dat levert heel wat nevenverschijnselen op: ofschoon het minimumloon in Colombia officieel op 400 Euro per maand vastgesteld werd, zou ruim 80% van de werknemers minder verdienen. Men is bereid tot enorme toegevingen, als men maar kan werken, als men maar iets van geld kan verdienen, als men zich maar nuttig kan maken. Want de werklust is er wel, wat voor mij een enorm verschil was met Argentinië, waar velen tegen hun zin leken te werken.
Dit probleem doet zich niet enkel voor bij laaggeschoolden: er zijn bv. heel wat taxichauffeurs in de Colombiaanse steden met een universitair diploma, vaak jonge mensen die na hun studies gewoonweg niet de job konden vinden die in de lijn van die studies lag…
De hoop is dan ook groot binnen heel wat steden en bij heel veel lokale inwoners, dat pakweg Amerika en Europa de komende jaren volop businessgewijs in hun land gaan investeren. De middelen zijn er (kantoorgebouwen en consoorten rijzen er op in groten getale), de mensen zijn er, zowel harde werkers als hooggeschoolde juniors en seniors. En met de huidige lonen kunnen er dus in Colombia probleemloos 10 mensen worden ingeschakeld t.o.v. 1 in België. Men mag er dus al ietsje trager werken of meer opleiding behoeven…
Ongetwijfeld is dit ook één van de redenen waarom toeristen zo graag gezien en aardig bejegend worden in dit land: de hoop bij de Colombianen op beterschap is enorm, de goesting om er zelf helemaal voor te gaan al evenzeer…
Ik weet het, ik weet het. Ik heb al veel te lang niets meer op deze blog geplaatst vanuit het redelijk grandioze Colombia. Althans: zo lijkt het toch. De voorbije 10 dagen heb ik tot twee maal toe een lange blogpost van hieruit ingetokkeld op mijn iPad. En elk van die twee keren zorgde een combinatie traag draadloos internet op het hostel + vermoedelijk een “te zware blogpost” (met heel wat foto’s en zo) ervoor dat mijn Blogpress-applicatie op de iPad crashte: alle ingetikte tekst bleek verloren gegaan te zijn en niets bleek on-line verschenen.
En ja, ik moet bekennen: uiteindelijk genoot ik heel wat andere dagen veel meer van het chillen en/of het avontuurlijk ontdekken van dit land, dat ik te vaak gewoon geen goesting meer had om er dan ook nog wat proza over te schrijven.
Ik heb heel wat verhalen in mijn hoofd, ik heb nochtans zeer veel te vertellen. Ongetwijfeld ben ik nu al heel wat vergeten en komt dat later nog wel terug.
Over een 24-tal uur stap ik op het vliegtuig. Eerst richting Madrid, daarna terug naar Brussel. Een twaalftal uur op het vliegtuig, ik hoop alvast dat ik een hele hoop blogposts in draft kan voorbereiden om die dan zondagavond en masse on-line te gooien.
In afwachting kan u uiteraard nog steeds op Mijn Flickr terecht, alwaar ik inmiddels alle foto’s van de reis neergepleurd heb (het zijn er een dikke 800 in totaal, valt best mee voor iemand die meestal vergeet foto’s te nemen vind ik).
Ruim drie weken ben ik in Colombia geweest. Excuseer mijn eerlijkheid, maar ik heb eigenlijk totaal geen heimwee gehad naar de veilige thuishaven en iedereen die daar rondschippert. Ik vrees echter dat het tegendeel wel waar zal zijn als ik terug in Belgenland vertoef, dat ik Colombia wel keihard ga missen. Wat is dit een geweldig land, wat ben ik stapelgek geworden op alles en iedereen hier!
De toeristische dienst van het land had alvast heel groot gelijk in haar slogan: het grootste gevaar van Colombia, is dat je er achteraf onvoorstelbaar graag naartoe wilt terugkeren, elke keer opnieuw. En dit kan ik alleen maar beamen.
Toen we een aantal dagen gelden in Cartagena aankwamen, was ik eigenlijk alles behalve enthousiast op het eerste zicht. Toegegeven: het oude, omwalde stadsgedeelte ziet er fantastisch tof uit. Toegegeven: de naastgelegen badstad heeft een enorme charme. Het is hier precies een beetje van Brugge-meets-Oostende in het groot. En dat leek nou net het probleem…
Deze stad is inmiddels zo toeristisch, dat ik een beetje het nare gevoel kreeg dat ik een jaar geleden ook in Praag had: het is hier precies allemaal fake en de toeristenuitzuigende straatverkopers bezorgden mij een instant hekel aan dit stadje. Mijn voornemen op avond 1: zo snel mogelijk hier vandaan.
Maar hoe langer we hier uithingen, hoe plezanter het hier werd. We belandden vrij snel in een lokaal cafeetje temidden een aantal Colombianen en Argentijnen, het edel gerstennat vloeide rijkelijk, grote en kleine verhalen werden bovengehaald en plotseling draafde er zelf een redelijk authentiek lijkende Colombiaanse band op in dat nochtans piepkleine café…
Hoe langer, hoe meer ik dit stadje ben gaan appreciëren. We hebben inmiddels onze sluiproutes om ongewenste straatverkopers (van wat voor “materie” ook) te ontlopen en ontdekten hier inmiddels al een paar keer wat de Caraïben écht zijn. In tegenstelling tot vele andere Westerse toeristen hier, zijn we ook culinair vooral in lokale tentjes terug te vinden (en nauwelijks in de Burger Kings van deze planeet). Ik heb inmiddels écht het gevoel op het lokale ritme te leven en er zeer zeer hard van te genieten. Met overdag de nodige tussenstops aan een kraampje met fruit en de bijhorende sappen, wandelingen langs het strand (wij worden waarschijnlijk die gekken genoemd die elke dag een paar kilometers afstappen, terwijl iedereen anders voor het minste de bus of taxi lijkt te nemen).
Ook al heel wat verhalen met lokale mensen gehad en dan blijkt bijvoorbeeld maar hoe vertekend sommige beelden voor ons, in Vlaanderland, zijn. Zo had ik, toen ik naar hier kwam, het idee dat de vorige president Uribe, er op fantastische wijze was in geslaagd om alle Colombianen achter zich te krijgen, een aantal smetten en gevaar uit het land te borstelen (zoals het FARC en zo) en zijn land op positieve wijze in de kijker te brengen. Zo eenvoudig blijkt het nu, althans volgens een aantal lokale verhalen, niet te liggen.
Blijkbaar lopen de straten overal vol met paramilitairen, ofte anoniem uitgedoste agenten van een soort geheim leger. Onder dit bewind blijken er hier de afgelopen maanden heel wat mensen “verdwenen” te zijn: daklozen, drugsdealers, geëngageerde alternatieve jongeren,… Iedereen die een ‘smet’ op het blazoen van het vernieuwde, toeristisch aantrekkelijke Colombia kan betekenen, niet-aanhangers van de president die wel eens met de verkeerde verhalen zouden kunnen uitpakken.
Dit vies ruikende verhaal wordt verder gezet door de nieuwe president, de vroegere rechterhand van Uribe, maar hij heeft het blijkbaar niet meer allemaal in de hand. Vorige week nog heeft het FARC in de één of andere grensstreek opnieuw een vijftiental agenten gekidnapt en kwamen er een aantal agenten om in de bijhorende schietpartij.
Dit heeft er bij ons alvast toe geleid om onze reisplannen bij te schaven. Twee gebieden die we gepland hadden te bezoeken (Santa Marta en San Gil) krijgen sinds kort een negatief reisadvies mee: het zijn kleinere plaatsen en ze liggen in de buurt van de landsgrenzen. We zijn niet gek, dus – ook al hadden we reeds vliegtuigtickets geboekt – hebben we die twee lokaties besloten niet te gaan bezoeken. We blijven nog een dag of 2 langer in Cartagena plakken en trekken daarna door naar onze finale bestemming, opnieuw een veilige stadsomgeving, Bogota. Daar gaan we weliswaar vrij lang zitten (een week), maar ik vermoed dat de grootste stad van Colombia ons toch wel zo lang zou moeten kunnen boeien, desnoods dompelen we ons ook eventjes onder in nabijgelegen dorpen/steden.
Maar laat u in elk geval niet misleiden door de toon in deze laatste paragrafen: tot dusver is Colombia nog steeds keihard de max, het was verschrikkelijk lang geleden dat ik me zo ontspannen heb gevoeld tijdens een vakantie en dat ik zo hard kon genieten met al mijn zintuigen van de wereld rondom mij.
En eens je bij hen binnendringt, blijkt maar hoe fantastisch Colombianen zijn: veel opener dan ons, Westerlingen, boordevol verhalen, een onvoorstelbaar ritme in hun lijf (ja, ik ben jaloers als ik hen zie dansen!), extreem sociaal ingesteld (in elk restaurant een ‘doggybag’ vragen, om vervolgens een dakloze een hapje te kunnen bieden) en gewoon elke dag zo keihard gelukkig en positief ingesteld onder omstandigheden die velen onder ons zich niet echt kunnen indenken.
Bij mijn terugkeer ga ik alvast een poging ondernemen om weer wat meer Zuidamerikaans te gaan leven. Nog meer dan ooit tevoren wil ik alles en iedereen met die brede glimlach en een gezonde portie optimisme te lijf gaan. U weze nu al gewaarschuwd!
De laatste uren in Medellin zijn aangebroken, morgen vliegen we naar de Caraïbische kust van Cartagena. En dat vind ik eerlijk gezegd heel erg jammer. Niet dat we naar de kust trekken – want ik vermoed dat het daar ook wel keihard de moeite zal zijn – maar wel dat we slechts een dikke drie dagen Medellin voorzien hadden. Deze stad heeft daadwerkelijk mijn hart gestolen, misschien nog wel meer dan Buenos Aires, waar ik ook al jaren op terugmijmer.
De stad ziet er fantastisch uit, authentieker dan vele andere wereldsteden: soms zien huizen er misschien nogal armoedig uit, maar de vrolijke Zuiderse kleuren van voorgevels, openbaar vervoer en al de rest compenseert dit ten zeerste. En alles ligt er bijzonder afgelikt bij, de straten puilen uit van de schoonmaakploegen…
Tot een vijftal jaar geleden mag Medellin dan nog wel een bijzonder onveilige stad geweest zijn, daar valt op vandaag nog heel weinig van te merken. Niet alleen president Uribe, maar ook het stadsbestuur van Medellin, heeft de voorbije jaren driftig ten aanval getreden tegen de kartels, corruptie en andere grote en kleine criminelen, waardoor de stad enorm aan populariteit heeft gewonnen. Eerst en vooral bij de Colombiaanse bevolking: het inwonerstal is de laatste jaren bijna verdubbeld, voornamelijk door het zeer grote aantal aan universiteitsstudenten dat hier is neergestreken en ook vaak achteraf blijft plakken. Maar ook bij de toeristen: het is hier (gelukkig!) nog niet zo platgelopen als andere toeristische oorden, maar de voorbije dagen hebben we toch kunnen kennismaken met toeristen van ove de ganse aardbol: Amerikanen, Duitsers, Israeli’s en zelfs een bende Nederlanders die hier voornamelijk op zoek leken naar avontuurtjes met lokale schoonheden. Tsja, die richting is het hier dus al ingeslagen.
Ik ben niet alleen gek geworden op de stad zelf, maar ook op het werk van de bekendste Medelinnaar, kunstenaar Botero, die ook de een of andere gallerij in New York met werk mocht volstouwen. Het museum met Botero’s werk is indrukwekkend, maar ‘s lans standbeelden sieren ook het straatbeeld en een aantal pleinen van Medellin, hij is hier alomtegenwoordig…
Medellin ligt trouwens boordevol parken en pleintjes, waar zich ‘s avondspits ook het sociale leven afspeelt. Mensen zitten rondom rond een drankje en een hapje te consumeren, er klinkt overal een gezellig gebabbel, gitaren en consoorten worden boven gehaald en het échte Colombia komt naar boven gedreven.
O ja, de eerste dag heb ik hier trouwens de échte toerist uitgehangen, door een gegidste rondleiding met de zogeheten Turibus te volgen. Mijn Spaans is niet fantastisch, het Engels van de gidsen was dat nog minder, maar ze hebben mij wel heel toffe informatie en weetjes meegegeven, zowel tijdens de rondleiding als tips voor de volgende dagen. Geïnteresseerde toeristen worden hier met open armen ontvangen, zelden maakte ik het mee dat lokale bevolking zo ontzettend positief en enthousiast over de eigen stad was. Ook hier zal het contrast met het gevaarlijke verleden én de grote toestroom van nieuwe, waanzinnig enthousiaste, nieuwe inwoners wel iets mee te maken hebben. Oh ja, en dat de rondleiding gegeven werd door een bloedmooie rasechte Colombiaanse studente, was natuurlijk ook zeer goed meegenomen!
Wereldsteden zijn normaal gezien heel erg plezant, er valt altijd wel wat te feesten, er zijn steevast rondhangende toeristen. Zo erg is het in Medellin nog niet, maar de absolute authenticiteit blijft wel in stand gehouden, ook al is het stadsbestuur op bijzonder duidelijke wijze bezig met de nodige voorbereidingen om een toeristische invasie voor te bereiden en aan te kunnen. Okee, ik zal het grote woord maar laten vallen: deze stad ontroerde mij voor de volle 100%, zowel uit verrukking als vanuit een bijhorende nostalgische tristesse. Hier zou ik absoluut kunnen wonen, hier zou ik ongetwijfeld enorm gelukkig kunnen zijn, voor creatieve en geëngageerde Westerlingen is hier absoluut de ruimte om iets met de lokale bevolking op te starten (of dit nou toeristisch of puur businessgericht is), dit is een stad die nu al veel expats aantrekt en waar intelligente bedrijven met expat-ambitie nú absoluut moeten en kunnen in investeren. Al het nodige kapitaal is aanwezig: de nieuwbouwen vol kantoorruimtes, de lokale bevolking – met zowel intellectuele als hard werkende krachten -, de stadssfeer waarin buitenlanders heel erg welkom zijn, de lokale politiek waar ongetwijfeld mee te onderhandelen valt. En geef mij gerust een seintje moest u op zoek zijn naar een Belg om een dergelijke buitenlandse vestiging in goede banen te leiden
Andere zaken die bezocht werden en goedgekeurd :
Het wetenschapspark
Het park van de blote voeten :
Bergdorpje Pueblito Paisa (reconstructie van een Antioquia-dorpje) :
Het lokale kerkhof boordevol geschiedenis (FARC, drugsbaronnen, politici, …) :
Een heerlijk feestje temidden de lokale jongeren, waar reggaeton en salsa zege vierden… Geen foto’s hiervan, al kan ik u wel zeggen dat de lokale dansgewoontes al even heet zijn als de temperaturen en soms alle wetten van het fatsoen teisteren…
Ook heel veel in winkelbuurten een soortgelijke straten rondgewandeld, alwaar al eens een spontaan feestje ontstaat :
… en eigenlijk zoveel meer… Ik vrees dat ik het meeste bij thuiskomst al vergeten zal zijn, gelukkig doet mijn krakkemikkig fototoestel goed dienst. Een totaal overzicht van de geschoten plaatjes vindt u alvast op Flickr. Commentaar op en een beetje propere indeling van deze foto’s moet nog volgen, maar dat zal voor na mijn terugkeer zijn.
O ja, deze Colombiaanse koffie is mij tot dusver het allerbeste bevallen, ik probeer er de nodige hoeveelheid van te scoren voor bij mijn terugkeer!
Gisteren, maandag, was onze laatste dag in Calí. Geen al te grote of al te drukke stad, maar in combinatie met ons bijzonder rustige hostel wel de ideale plaats om de vakantie in te zetten: veel gewandeld en wat lokale zaken bezocht, het dagdagelijkse leven hier opgesnoven en specialiteiten geproefd.
Als je hier trouwens mixed grill bestelt, ziet dit er niet meteen appetijtelijk uit: je krijgt gewoon een – weliswaar zeer lekkere en gevarieerde – vleeshoop voorgeschoteld, rustend op een bedje van sla. En de frieten moet je er maar uit zien te vissen.
O ja, die lichtbruine homp die je vlak voor de chorizo worst ziet liggen is de zogeheten Plátano, een lokale zoete bakbanaan die eigenlijk helemaal niet in mijn smaak ligt.
Ze doen in Calí trouwens ook aan copywriting: elke weekdag verzamelen een twintigtal heren-met-typmachine zich in het Parque Des Poetos om ‘in opdracht’ brieven te typen voor particulieren en bedrijven, of dit nou aangetekende zendingen zijn of men moet een streepje poëzie verzinnen op basis van een aantal kernwoorden: alles kan…
Gisteren, maandag, was de stad trouwens veel drukker en gezelliger dan op zondag. Calí is blijkbaar slachtoffer van een eigen Catch-22: aangezien er op zondag geen knijt te beleven valt in Calí, trekken vrijwel alle inwoners elke zondag naar “den buiten”… Waardoor er uiteraard nog minder te beleven valt. Met een handvol lokale hangjongeren tot gevolg die het wel plezant vinden om toeristen te ambeteren door hen overal te gaan volgen en zo. Voor de rest: weinig echte onveiligheid gevoeld of gezien, maar we hebben het ook niet gezocht natuurlijk (door bv. na zonsondergang door bepaalde buurten te gaan passeren).
Wat er mij doet aan denken: we zijn eigenlijk nog geen enkele avond echt op stap geweest in uitgaansbuurten of zo, maar we hebben ons heilig voorgenomen dit vanaf vandaag – in Medellín – wel een paar keer te doen. De jetlag speelde ons de voorbije dagen echter nog wat parten. Vroeg bed in en zo.
O ja: we hebben wel onveilige situaties gezien: mannen die met bijzonder weinig beveiliging takken aan het snoeien waren of gevels van fancy hotels aan het schilderen…
Voor de rest : veel fijne passage in de straten gisterenavond, heerlijk geurende kraampjes, storende parapluverkopers en grappig levende standbeelden en soortgelijke straatanimatie…
O ja, die paraplu’s zijn geen overbodige luxe… ‘t Is hier momenteel blijkbaar regenseizoen, wat resulteert in plotse, onverwachte en snoeiharde regenbuien, met alle gevolgen vandien…
Maar die buien verdwijnen weer even snel als ze gekomen zijn en worden meteen ruimschoots gecompenseerd door een bijzonder heftige zon. Wat resulteert in verbrandingsgevaar en heerlijk geurend asfalt… Na amper 15 minuten lagen alle straten er alweer kurkdroog bij.
‘t Is hier geestig! Straks gaan ontbijten en dan met een propellervliegtuig (50 passagiers of zo) naar de stad waar ik eigenlijk keihard naar uitkijk: Medellín dus. En oewist ginder?
… met de C van Colombia, uiteraard. Donderdagavond was mijn schoonbroer komen slapen (nogmaals merci, Lieven!!), zodat hij mij vrijdag in alle vroegte naar de luchthaven van Zaventem kon voeren. 22 uur later konden we ons inchecken in ons heel fijne, goedkope, propere én in een veilige buurt gelegen hostel. Die lange vlucht ontzag ik mij het meest, al viel het al bij al wel mee. Enige rotmoment was toen de passagier voor mij nogal abrupt haar zetel tegen lijn knieschijf knalde om een dutje te doen.
Vandaag was voornamelijk doelloos rondslenteren en aan siteseeing doen. De belangrijkste eerste indrukken op een rijtje:
- Heerlijk weer. De ganse dag bewolkt, maar wel een gezellige 28 graden. Om 6 uur is het al volop klaar, om 18u00 is het alweer donker. Dat is ook het moment om taxi’s te nemen in plaats van op straat rond te blijven kuieren. Niet omdat het echt gevaarlijk lijkt of zo, maar wel omdat je continu wordt aangeklampt door bedelaars en consoorten. Bij het invallen van de duisternis koelt het hier ook volop af, met elke avond een licht onweer tot gevolg (veel donder en bliksem, korte regenbuien die wel soms heftig zijn)
- We vallen hier als Europeanen keihard op. Dames op straat zitten ons werkelijk aan te staren (en wees gerust, het is niét pijnlijk om zo bekeken te worden door bloedmooie Colombiaanse vrouwen), winkeluitbaters waar we binnenstappen gaan lange babbels met ons aan. Ze vinden Europeanen de max, of doen heel hard alsof. Qua kledij proberen we er nochtans zo gewoontjes mogelijk uit te zien (lange broeken in plaats van shorts, want niémand draagt hier korte broeken), maar gewoon: Cali kent duidelijk nog maar nauwelijks toerisme. De enige “buitenlanders” die we hier tegenkwamen, was een iets ouder Amerikaans koppel in de Barrio San Antonio (een heel gezellige bohémienwijk in de stad). Voor de rest enkel inheemse bevolking of toeristen uit buurlanden (Ecuador en zo).
- Voor een deel is dit ongetwijfeld te wijten aan de aard van de stad: best te vergelijken met een kleiner provinciestadje als bij ons (genre Roeselare of Leuven), maar dan veel grootser (tsja, dat moet wel me 3 miljoen inwoners). Ik bedoel maar: wel veel winkels, uitgaansbuurten (Avenida Sexta is onvoorstelbaar qua omvang en aantal discotheken, restaurants en salsateca’s. Het wordt dan ook de lokale Broadway genoemd), maar bv. geen toeristische dienst of stadsrondleidingen omdat er vrijwel geen bezienswaardigheden of consoorten zijn.
- Voor zo een grote stad ziet alles er enorm mooi en proper uit (redelijk recente gebouwen in verscheidene vormen en vaak heel vrolijke kleurtjes), er ligt ook nergens een vuiltje op straat, daarvoor zijn er continu poetsmannen op pad.
- Qua veiligheid is het echter heel wat minder. En dan bedoel ik niet “er lopen gevaarlijk uitziende mensen rond”, maar wel de safety op straat. Er loopt bv. een rivier door de stad met een smal paadje daarlangs, maar zonder reling of beveiligingsbarrière of zo; gevaarlijk voor zatlappen, spelende kinderen of mensen met een tijdelijke flauwte om naar beneden te donderen, de rivier in. Ook een gat met een diameter van 30 cm. op het trottoir komt hier nu en dan wel voor.
- Het is heerlijk om wakker te worden op het getsjilp van – en te ontbijten met zicht op – een grote hoeveelheid rondvliegende en in de palmbomen schuilende parkieten alhier.
- Veel huizen, zoals ons hostel, hebben op de eerste of 2de verdieping gewoon open ruimtes (geen ramen of zo). Zoiets kan dan ook enkel in steden als deze, Cali heeft dan ook niet voor niets de bijnaam Stad Van De Eeuwige Lente, waar de temperatuur het ganse jaar door constant is. De keuken ondervindt er hier alvast geen last van, zelfs het balkon is van bijna alle occasionele regen gevrijwaard.
- We hebben heerlijk geluncht in Crepes & Waffles vandaag, een Colombiaanse keten met – u raadt het al – pannenkoeken en wafels in alle vormen en smaken. Echt waar: onvoorstelbaar heerlijk, vooral in combinatie met de lokale fruitsoorten en dergelijke colli’s. Ook koffie heb je hier in heel veel verschillende smaken, die op ons hotel is duidelijk een goedkopere Colombiaanse variéteit
- Ook heel indrukwekkend: de redelijk nieuwe Chipichape shopping mall. Voor de mensen van Kortrijk: jullie o zo geroemde K Van Kortrijk vind ik vanaf vandaag belachelijk klein. Ik denk dat Chipichape zo groot is als een dorp, zeker groter dan pakweg Walibi, en het is dan oo, een pretpark voor volwassenen: veel merkwinkels (zoals Zara), een 20tal banken en wisselkantoren (waar ik mijn Amerikaanse dollars tegen een wreed goede koers naar Colombiaanse Pesos kon omzetten), kinderanimatie, maar pakweg ook een winkel waar je geweren, pistolen en mitrailleurs kon kopen (only in Colombia…), tattooshops en massa’s eethoekjes. Prachtig centrum, enorm indrukwekkend.
Ha ja, ook het spannend verhaal van de dag deed zich trouwens in dat winkelcentrum voor… Nadat we (naar lokale normen: redelijk veel) geld gewisseld hadden in het wisselkantoor, stonden we nog niet buiten en hing de wisselagent al aan de telefoon. 2 minuten later werden we op weinig discrete wijze door 2 plaatselijke bewakingsagenten gevolgd en in de gaten gehouden. Ik garandeer u: we zaten bijzonder snel in een taxi richting hotel!
Dit zal vermoedelijk één van de redenen zijn waarom ik (in CalÍ althans) vermoedelijk minder foto’s zal genomen hebben, dan ik me op voorhand had voorgenomen. Sóms valt een mens gewoon op momenten liever niet al te hard op… Een eerste resem foto’s kan je alvast hier bekijken, de bijhorende uitleg pleur ik ook nog wel on-line.
De volgende dagen op de Calí-agenda: een berg bestijgen (klassieke lokale bedevaartsroute) naar een top waar 3 kruisen staat en het zicht op de regio adembenemend zou zijn, een bezoek aan de lokale Zoo – volgens Lonely Planet de mooiste van Zuid-Amerika, met vrijwel alle dieren die in gans Zuid-Amerika leven – en een museumpje of 2 meepikken.
En voor de rest: ik heb enorm gezweet vandaag en meer kilometers afgestapt dan in maanden het geval was. But it is the max!
De reclameregie vroeg mij, in opdracht van Warner, of ze mij een CD’tje mochten opsturen. “Graag!” antwoordde ik. Ik laat me graag verrassen door muziek, zeker als ik die gratis in de pollen gedrukt krijg met de vraag of ik het ook bloggewijs wil reviewen.
Het bleek een soul-CD te zijn die mij werd toegestuurd. U moet weten dat ik gek ben op soul, maar dan op de uitbundige versie ervan. U weet wel, met grote blazerspartijen, met dartele en opgewekte piano’s, van die soul waar de levensvreugde van af spat. Ik ben stapelgek op Ray Charles en ook Amy Winehouse (de CD-versie wel te verstaan) heb ik grijsgedraaid. Van die soul waar je bijzonder uitgelaten op kunt staan afwassen of waar je met de ogen dicht van kunt genieten, liefst in de aanwezigheid van een lekkere fles rum of whisky.
Ik heb het minder voor de ingetogen soul door van die mannen die continu kreetjes slaan en met een hoge stem zingen. Knal me asjeblief niet af, maar zo heb ik redelijk een hekel aan Marvin Gaye. Slaapverwekkend soul vind ik dat. En ook het soulgebeuren van versleten diva’s als Mariah Carey zit in die categorie soul-die-ik-maar-niets-vind.
Het album dat mij werd opgestuurd, was The Defamation of Strickland Banks van Plan B. Ik vond Plan B met zijn occasionele bijdragen een fantastische frontman/rapper bij drum&bass-collectief Chase & Status, een paar weken geleden nog geniaal goed op Pukkelpop, waar hij nu spijtig genoeg niet meer bij zingt wegens bijzonder solo-succesvol in eigen land. En ook bij ons kwam hij in zijn solo-gedaante al een paar keer radiogewijs (voornamelijk op Radio 1 dan) langsgewaaid met de aanstekelijke single She Said. Die single vond ik eigenlijk best wel tof, heel erg poppy weliswaar, maar ik vond de vaak gehoorde vergelijking “de mannelijke Amy Winehouse” in dit nummer ook wel opgaan. Met veel goesting pleurde ik de CD dus in mijn autoradio.
Cadeau gekregen of niet, men vroeg mijn eerlijke mening over dit album, welnu: ik vind het maar niets. Plan B blijkt aan vrijwel alle voorwaarden te voldoen om, qua soul-artiest, bij mij in het “Vind ik niet leuk!”-vakje geduwd te worden.
Er staan een paar écht leuke nummers op dit album, zoals het fantastische Stay Too Long (waarin hij van funky soul overgaat naar heerlijke, snedige raps; een nummer dat mij écht aan zijn Chase & Status-bijdragen herinnert), de bovenvermelde single She Said en het gospel-achtige Welcome To Hell. Deze 3 nummers volgen elkaar op (komen ook vrij vroeg op het album), zorgen voor hooggespannen verwachtingen… en die worden niet ingelost. Wat volgt zijn heel wat vreselijk kleffe soulnummers en liedjes die slappe doordrukjes lijken van één van die drie geciteerde geweldig fijne nummers.
Het lijkt erop dat Plan B drie succesformules voor “een fijn radionummer” heeft ontwikkeld en dat hij daar meerdere keren mee aan de slag gegaan is… Waardoor de magie totaal verdwijnt en dit album – in totaliteit genomen – een matig tot vrij slecht album is.
Neem nu “What You Gonna Do”: een kopie van Stay Too Long, maar totaal ongebalanceerd… Te veel bedoeld als “popsong waarmee elke mainstream radioluisteraar vermurwd kan worden”, te weinig echte soul, te veel clichématige raps met te weinig gevoel…
Absoluut dieptepunt van The Defamation of Strickland Banks? Ongetwijfeld de draak van een nummer “I Know A Song”. Het begint als iets dat al duizend maal door de vreselijke James Blunt gezongen is, evolueert in de richting van een ondermaatse Mariah Carey-ballad en eindigt met heel veel strijkers en consoorten. Ik ben er van overtuigd dat dit nummer een zeer grote kans maakt om een kersthit in de U.K. te worden, het soort van kerstnummers waarop Westlife en de Spice Girls zaliger een decennium geleden patent op leken te hebben.
Jammer, heel jammer. Ik hoop dat er ook een Plan A is en dat daar na dit album vollen bak naartoe geswitcht gaat worden. Iets met meer vuilbekkerij, raps, stevige beats en dan mag daar gerust nu en dan een hoogstemmige melodieuze lijn mee gepaard gaan. Allez ja, wat hij bij Chase & Status deed dus…
