Ze lagen al een paar maanden op mijn vensterbank te niksen, die ecocheques waarvan de werkgever door vakbonden gedwongen was aan zijn/haar werknemers (onder één of ander paritair comité) te geven. Ze waren toegekomen in twee schijven, een keertje 125 Euro aan ecocheques, een keertje 250 Euro. Ik had geen goesting om voor €375 aan spaarlampen of pakweg bamboe-tuinmeubelen te gaan spenderen (ik heb tuinmeubelen waarvan ik content ben, dank u). Ik ben niet tegen de natuur of zo, maar ik loop met heel weinig behoeften rond, ook weinig nood aan “nieuwe” ecologisch verantwoorde producten in mijn huishouden.
In die optiek vond ik die ecocheques trouwens een belachelijk, kortzichtig en uit de bocht gaand initiatief. Consu-minderen lijkt mij veel meer ecologisch verantwoord dan dat we met z’n allen verplicht worden om allerlei ecologische verantwoorde zaken in huis te halen, ook al hebben we die totaal niet nodig.
Maar ik heb ze vandaag alsnog allemaal kunnen uitgeven! Meer nog: aan producten waar ik sowieso nood aan had (of die toch gewenst waren), nl. om binnen een dikke maand mee op reis te gaan naar Colombia. Want ook A.S. Adventure bleek een winkelketen te zijn waar het alsnog mogelijk was om met dergelijke ecocheques te betalen!
Ik kreeg al een paar keer de vraag, ondertussen, of je bij A.S. Adventure “alles” kunt kopen met die cheques. Awel, neen: je kan er geen fashion kledij mee kopen (zoals in “avontuurlijk ogende, maar eigenlijk modieuze bloesjes en hemden” of luxueuzere T-shirts of merkkledij). Maar al de rest kan dus wel: outdoorschoenen en -kledij (zoals regenkledij en fleeces), reisaccessoires, rugzakken, slaapzakken, tenten en zo verder…
Mijn buit :
Een paar Gore-Tex bergschoenen (waterdicht en al, dus ‘t zweet gaat er schoon blijven in staan)
Een Eastpak schoudertas (eigenlijk een computertas die ik heb aangesteld als “zak voor de handbagage)
Een niet al te dure zonnebril (1. omdat je in Colombia niet met pakweg een Rayban moet lopen pronken op straat en 2. omdat ik dat toch steevast verlies)
Een klakke met UV-protectie
Een muskietennet (geen idee of ik dat nodig zal hebben, maar lijkt me toch aanrader)
Compressiezakken (om kleren in te steken en toch volume uit te sparen)
En als afsluiter een pulle Deet (tegen de hardnekkige muggen op momenten dat ik het hoger genoemde net niet over mijn lijf getrokken heb)
Vergeet mijn vooroordelen, leve de ecocheque!
(En wie er nog liggen had, maar ook geen idee heeft/had wat er mee te doen: je weet nu dus waar naartoe!)
Allez hop, alle geafficheerde groepen werden in Casa Domino aan een intens onderzoek onderworpen, Pukkelpop heeft dit jaar meer geniale acts op haar lijst staan dan gezond is voor een modale mens. Ik ga dus vooral veel heen en weer moeten spurten van het ene podium naar het andere, maar ‘k kijk al zo hard uit naar de combinatie van pop en harde gitaren!
Sinds vorige week staan ook de uurroosters en podiumindelingen on-line, dus ben ik beginnen puzzelen… En ik ben er (quasi) uitgeraakt met welke groepen ik mijn 19de, 20ste en 21ste augustus wens te vullen…
Nog een maand en ik ga op vakantie. Gemengde gevoelens beginnen de kop op te steken. Enerzijds ben ik nu al bij voorbaat vertederd door de schoonheid en authenticiteit van Colombia die ik op allerlei websites, in allerlei brochures en magazines heb gelezen, die ik uit verhalen van Colombianen (die nu in België wonen) en andere wereldreizigers hoorde.
Anderzijds ben ik, eerlijk gezegd, ook wel bang. Bang omdat de laatste tijd – OK, ik ben natuurlijk heel driftig aan het bijlezen en zo over dit land – ook geregeld berichten passeren over de onveiligheid in het land. De ontvoeringen zijn drastisch afgenomen onder de vorige president Uribe, maar ze zijn er nog steeds (als “een makkelijke manier om aan geld te geraken”), verhalen over overvallen of onveiligheid op straat ‘s avonds, over het feit dat er wel eens bende-oorlogen plaatsvinden in de één of andere buitenwijk. De kans is ongetwijfeld bijzonder groot dat ik van dit alles nauwelijks iets ga merken in de “veiligere stadswijken” waar wij gaan uithangen, maar toch: het baart mij de laatste tijd zorgen…
En dan las ik plotseling ook nog op diplomatie.be dat voor reizen naar Colombia een Visum vereist is. Een paar maanden geleden – toen ik diezelfde site checkte – stond er dat dit niet het geval was, dat er enkel een Visum-aanvraag voor 30, 60 of 90 dagen ingevuld moet worden in het vliegtuig en dat dit op de luchthaven afgestempeld zou worden. Ook hier komt de eeuwige twijfelaar in mij dan naar boven… Is die reglementering nu helemaal veranderd? Of bedoelen ze met dat Visum-gedoe gewoon het betreffende papiertje op de vlieger?
Een mailtje naar de ambassade is al onderweg, ik hoop snel antwoord te krijgen van hen… Moesten er hier Colombia-reizigers passeren die het al weten: gooi het gerust in onderstaande reactiebox!
En ondertussen blijven de gemengde gevoelens. Hoopvol kijk ik uit naar die fraaie beelden die mij werden voorgehouden, met een bang hartje ben ik toch bijzonder bang voor het onbekende en de mogelijke schaduwzijden die daar bij horen…
:: update ::Deze recente BBC-reportage is alvast een opsteker voor mijn gemoedsrust: het gaat duidelijk over het geweld dat drastisch de kop ingedrukt werd met een plotse toevloed van toeristen tot gevolg…
:: update 2 :: Voor wie het zou interesseren: de Colombiaanse ambassade heeft mij uit mijn leiden verlost. Een visum is enkel nodig voor mensen die voor professionele doeleinden naar Columbia trekken (marktstudie, conferenties, werk tout court). Vrijetijdstoeristen hebben dit niet nodig.
Een paar maand geleden stelde Time Magazine het begrip Bruto Nationaal Product in vraag. Sinds begin dit jaar steeg het BNP van Amerika (net zoals het BNP in Europa weer aan het toenemen is, na de grote boze crisis), waardoor heel wat media euforisch gaan blokletteren of uitschreeuwen dat de crisis weer voorbij is en dat het weer goed gaat in onze landen.
De grote vraag is echter: wat betekent BNP vandaag de dag nog en betekent dat wel degelijk dat het goed gaat? BNP betekent niet dat de werkloosheid een minimum bereikt heeft, dat de volledige samenleving een gezonde levensstandaard aan boord kan leggen, dat iedereen gezond en gelukkig is. Nope, BNP is puur economisch en staat eigenlijk voor “de hoeveelheid goederen en diensten die binnen de landsgrenzen geproduceerd werd”. Dit zegt niets over welvaart binnen een land, wel over hoe goed de bedrijven het doen. En als die bedrijven daarbij hun werknemers uitmelken en die “gewone inwoners” geen beroep kunnen doen op de staat, dan zou dat BNP van land x wel eens omgekeerd evenredig kunnen zijn met het algemeen geluk in de straten van dat land.
Kwantiteit is dus belangrijker dan kwaliteit (toch zeker op korte termijn) bij de samenstelling van het BNP. En laat het nou net deze kwestie zijn die door velen aanzien wordt als een belangrijke oorzaak van de voorbije crisis: dat er te veel van “dezelfde gemiddelde producten” geproduceerd werd. De vraag die dus de laatste maanden nu en dan de kop opsteekt (zeker in tijden waarin duurzaamheid en welvaart steeds uitgesprokener op staatsagenda’s komen te staan) is of het begrip BNP niet verouderd begint te worden en voortkomt uit een tijdperk waarin industrie het belangrijkste was binnen een land, in plaats van de mensen zelve.
Een nieuwe indicator die daarbij aan belang heeft ingewonnen is de Happy Planet Index, een soort van Bruto Nationaal Geluk, een index die de levenskwaliteit binnen een land tracht weer te geven en waarvan velen hopen dat politici daar meer op gaan focussen, zowel voor hun eigen land als in hun buitenlands beleid (zie ook deze heel interessante paper terzake). Wat deze index voornamelijk uitdrukt is :
Levensverwachtingen : hoe lang leven de mensen gemiddeld in land x?
Levenskwaliteit : (op basis van een aantal indicatoren) hoeveel “fijne levensjaren” beleeft men dan in land x ? (Bv. als men gemiddeld 80 jaar wordt, maar de laatste 40 daarvan ligt men ziek te bed, dan kan dit bezwaarlijk een hoge levenskwaliteit genoemd worden)
De ecologische voetafdruk : hoe duurzaam leeft men? of nog: hoeveel generaties gaan er nadien nog probleemloos in land x kunnen leven, op basis van het consumptiepatroon van de huidige generaties
De resultaten van deze rangschikking? Die werden alvast mooi in een spreadsheet gegoten door de organisatie in kwestie. En ze verbazen mij echter niet : de top van deze hitlijst bestaat bijna integraal uit vrijwel alle Zuid-Amerikaanse landen, in schril contrast met het BNP dus. De mensen leven er weliswaar niet zo lang als in het rijke, bijzonder goed ontwikkelde Westen (dus op de eerste factor scoren ze lager), maar ze zijn in hun dagdagelijkse – armere – leven véél gelukkiger en véél samenlevender dan hier en bovendien is de harmonie met natuur en omgeving er nog steeds heel groot (wat ook vermoedelijk met hun geringere rijkdom te maken heeft: men heeft de middelen niet om alles te vervuilen, vol te bouwen of wat dan ook).
België prijkt op de 64ste plaats. Dat is nog nipt in de eerste helft, voornamelijk omwille van onze gigantische ecologische voetafdruk.
Colombia, waar ik over anderhalve maand dus heen trek, heeft een bijzonder kwalijke reputatie naar onze Westerse normen: het gaat er economisch slecht (als ik mij niet vergis: 50% werkloosheid, gemiddelde maandinkomens van rond de €300), mensen leven er op straat, drugshandelaars en verzetslegers bij de vleet… Dat moet daar toch wel een groot miserieland zijn?
Awel neen dus: het zesde gelukkigste land per wereld, begot! Kloppen de clichés over de “gelukkige Latijn-Amerikanen” dan écht? Awel ja, eigenlijk wel:
Survey data reveals two key features of Latin American culture. One is the presence of relatively unmaterialistic aspirations and values, compared to countries with similar economic conditions.122 Latin Americans report being much less concerned with material issues than, for example, they are with their friends and family. Secondly, social capital is particularly strong in the region. Civil society is very active, from religious groups to workers’ groups to environmental groups. The data on ‘formal’ social capital is reflected in anecdotal evidence of informal social capital in terms of strong family and community ties.
We have already seen, in Chapter 3, how these two factors – non-material aspirations and social relations – are crucial to well-being. In Latin America, they combine to create a society that is able to rise above economic hardships, whilst drawing great benefit from its social links. It is worth noting that, despite a poor economic record in terms of average income and an even poorer record in terms of inequality, Latin America still enjoys levels of health that are close to those of Central Europe and often superior to Eastern Europe. As well as reasonable state provision in many countries (e.g., in Colombia almost half of the country’s 44 million people enjoy free public health care), this is likely to be in part due to strong social networks forming a safety net for those who are less fortunate.
Meer dan ooit tevoren reis ik dit jaar dus om te leren. Niet om die Columbianen te bekijken als sukkelaars die het zoveel slechter hebben dan ons in hun dagdagelijkse zijn, maar wel als gelukzakken die er niet alleen in slagen zélf ganse dagen met een bijzonder brede glimlach en een buik vol levensvreugde rond te lopen (want ‘k heb het gevoel zelf ook dagdagelijks happy en zot genoeg rond te fladderen), maar die er ook in slagen om alles en iedereen rondom hen in die positieve spiraal mee te trekken. En dat zou ik soms wat vaker willen kunnen.
Of nog: hoe geavanceerd wij onszelf ook beschouwen als Facebookers en deelnemers aan allerlei andere sociale netwerken, een echte community gaat blijkbaar heel wat verder en het lijkt er vaak op dat wij daar bijzonder gehandicapt in zijn. In samenleven.
Opel gesloten? Kweeniehoeveel Carrefours dicht? De Euro die in waarde daalt? Een regering die er maar niet lijkt aan te komen? So what. Laat ons eerst eens een taske koffie gaan drinken met de overbuurvrouw. En vervolgens gaan voor wat meer Bruto Nationaal Geluk.
Ik was heel lang op zoek naar een tool als deze, en vandaag kwam Dirty Jos met Kukunu op de proppen: een sociale webtool waarmee je in een wip je reis kan plannen, ideeën organiseren, schuiven met data, …
Met het sociale bedoel ik 3 zaken :
Niet alleen ikzelf, maar ook mijn reisgezel kan volop ingrijpen in de plannen die we voor Columbia aan het smeden zijn
Tijdens het plannen van de reis, worden er op de website automatisch verschillende suggesties gegeven van hotels, restaurants, zaken die we in de betreffende stad kunnen of moeten doen, … Voor Columbia is het aantal suggesties nog beperkt, voor andere landen/steden zal dit ongetwijfeld veel interessanter zijn.
Ook u kan mij – middels de commentaarbox op Kukunu – een aantal suggesties geven m.b.t. zaken die ik absoluut moet doen of laten tijdens onze reis.
Op 24 days in Colombia ga je dan ook vanaf nu niet alleen onze eigen reisvoorbereidingen kunnen volgen, maar kan u ook zelf de nodige ideeën lanceren. Houd u vooral niet in!
Via een verborgen pagina op de Pukkelpop-website, was het tot gisteren mogelijk de voorlopige uurplanning van het festival dit jaar te weten te komen. Dit lek werd mooi gedicht, maar het kwaad was geschied: een aantal mensen hadden een back-up genomen van deze informatie.
Een anonieme Twitteraar bezorgde mij een exemplaar van deze Pukkelpop-uren en ik heb ze in een mooi Excel-blokjesschema gegoten, zodat het wat makkelijker moet worden om uw eigen Pukkelpop-parcours te plannen, te vloeken over de overlappingen en keiharde keuzes te maken. Het volledige, maar voorlopige, uurrooster van Pukkelpop 2010 kan u hier downloaden.
Maar toch: wees niet te voorbarig. Ik ga er van uit dat er nog wel wat met de uren, volgordes gespeeld zal worden en dat er ongetwijfeld nog groepen van podium of dag kunnen wijzigen, maar dit zal toch wel voor 90% correct zijn. Veel plangenot!
:: update :: Aangezien de eerste reactie-trol al is opgedoken, voeg ‘k bij deze nog een PDF-versie toe van de informatie zoals die tot gisteren op pukkelpop.be zelf te raadplegen was: Pukkelpop 2010 [info + voorlopige uren in PDF].
Het uitgangspunt Mijn totaal persoonlijke en subjectieve lijstje suggesties voor Pukkelpop 2010
Wat voorafging De Pukkelpopgids #1 : The National, The Bookhouse Boys, The Aggrolites, Fanfarlo, Mumford & Sons De Pukkelpopgids #2 : Dominique Young Unique, Iron Maiden, Band Of Skulls, Die Antwoord, Blink-182 De Pukkelpopgids #3 : Skindred, Eels, I Blame Coco, OK Go, Pendulum De Pukkelpopgids #4 : Wallis Bird, Henry Rollins, Flaming Lips, School is Cool, Gojira De Pukkelpopgids #5 : The Prodigy, Limp Bizkit, Black Box Revelation, Frightened Rabbit, Major Lazer De Pukkelpopgids #6 : Goose, Gogol Bordello, You Me At Six, White Lies, Toy Dolls De Pukkelpopgids #7 : The Drums, Foals, Snow Patrol, Black Rebel Motorcycle Club en Kitty, Daisy & Lewis De Pukkelpopgids #8 : Broken Glass Heroes, Isbells, Balthazar, The Van Jets en Meuris De Pukkelpopgids #9 : Blue October, Queens Of The Stone Age, Stornoway, Groove Armada, Chapel Club De Pukkelpopgids #10 : Laura Marling, Streetlight Manifesto, Local Natives, Jack Parow, Laurent Garnier De Pukkelpopgids #11 : General Fiasco, The Kooks, Danko Jones, Placebo en Au Revoir Simone De Pukkelpopgids #12 : Blood Red Shoes, Mintzkov, Young Guns, The Cribs, Ellie Goulding
Vandaag De Pukkelpopgids #13 : Avi Buffalo, All Time Low, The XX, Chase & Status Live, Mark Lanegan
Ik zat een aantal weken geleden met een stille hoop, maar ik ging die eigenlijk steeds harder en vaker uitspreken tegen alles en iedereen om mij heen. En die hoop zou wel eens werkelijkheid geworden kunnen zijn. Gorillaz plaatste vandaag op hun MySpace-pagina dat ze op Pukkelpop zouden spelen. Ondertussen is deze datum weer van de MySpace verdwenen, maar deze website wist er een screenshot van te capteren.
Gorillaz kennen we voornamelijk als de cartoonfiguren die de voorbije jaren hit na hit wisten te scoren, die ontsproten uit het creatieve brein van Blur-genie Damon Albarn. Dit jaar treden ze voor het eerst op als “echte band van levende mensen” en de verslagen van het Gorillaz-concert op Glastonbury waren weliswaar heel uiteenlopend: ofwel met superlatieven overladen, ofwel ontgoocheld.
Dit zal ongetwijfeld te maken hebben met de sterrencast die tijdens de show werd opgevoerd. Niet alleen Damon Albarn stond er op de planken, maar ook zijn muzikanten waren niet van de minsten: onder meer Lou Reed en de helft van The Clash zaliger speelden vrolijk mee, bekende en onbekende gastzangers (zoals Snoop Dogg en een bedoeïnenorkest) kwamen aandraven.
Ik ben alvast altijd zeer grote fan geweest van Albarn, had de voorbije jaren al meermaals (vruchteloos) gehoopt dat de “cartoon-versie” van Gorillaz ook in ons land zou passeren, en ‘k ben dan ook bijzonder verrukt door dit nieuws. Ik hoop absoluut dat het geen hoax is, maar dit zou wel eens kunnen betekenen dat ik voor het eerst, sinds Tool een jaar of 5 geleden, ronduit uitkijk naar de absolute headliner van het schoonste festival van ‘t land…
Het uitgangspunt Mijn totaal persoonlijke en subjectieve lijstje suggesties voor Pukkelpop 2010
Wat voorafging De Pukkelpopgids #1 : The National, The Bookhouse Boys, The Aggrolites, Fanfarlo, Mumford & Sons De Pukkelpopgids #2 : Dominique Young Unique, Iron Maiden, Band Of Skulls, Die Antwoord, Blink-182 De Pukkelpopgids #3 : Skindred, Eels, I Blame Coco, OK Go, Pendulum De Pukkelpopgids #4 : Wallis Bird, Henry Rollins, Flaming Lips, School is Cool, Gojira De Pukkelpopgids #5 : The Prodigy, Limp Bizkit, Black Box Revelation, Frightened Rabbit, Major Lazer De Pukkelpopgids #6 : Goose, Gogol Bordello, You Me At Six, White Lies, Toy Dolls De Pukkelpopgids #7 : The Drums, Foals, Snow Patrol, Black Rebel Motorcycle Club en Kitty, Daisy & Lewis De Pukkelpopgids #8 : Broken Glass Heroes, Isbells, Balthazar, The Van Jets en Meuris De Pukkelpopgids #9 : Blue October, Queens Of The Stone Age, Stornoway, Groove Armada, Chapel Club De Pukkelpopgids #10 : Laura Marling, Streetlight Manifesto, Local Natives, Jack Parow, Laurent Garnier De Pukkelpopgids #11 : General Fiasco, The Kooks, Danko Jones, Placebo en Au Revoir Simone
Vandaag De Pukkelpopgids #12 : Blood Red Shoes, Mintzkov, Young Guns, The Cribs, Ellie Goulding
De kogel is door de kerk, het reserverende mailtje is verstuurd. Tijdens onze trip doorheen Columbia, gaan Koen en ik telkens ter plaatse (telkens bij aankomst in deze of gene stad) op zoek gaan naar een overnachtingsplaats – hostel of hotel – al naar gelang wat we ter plaatse aantreffen, onze goesting om af te pingelen en/of onze nood aan basics of luxe. Via allerhande websites hebben we wel al een idee van mogelijke slaapplaatsen in de verschillende regio’s die we aandoen, maar weinig ligt vast op dat vlak.
Voor onze allereerste stad, Cali, hebben we daar een uitzondering op gemaakt. We vermoeden immers dat we na een vlucht van om en bij de 14 uur niet meteen veel zin gaan hebben om dan nog actief op zoek te moeten gaan naar een kribbe. En de keuze viel op een zeer rustiek, authentiek en gezellig ogend hostel met een drietal kamers, niet al te ver van het stadscentrum verwijderd: Casa Aguacanela Cali. Voor slechts 15 Euro per persoon per nacht kan je niet echt klagen, vind ‘k. Ontbijt is niet in deze prijs inbegrepen, maar daar kunnen we gerust zelf voor instaan, want er staat ons een keukentje ter onzer beschikking.
Bovendien loopt de gastvrouw, die naar de heerlijk hoopvolle naam Esperanza luistert, daar ook rond en is het sowieso mogelijk om bij haar een bestelling te plaatsen om een maaltijd te bereiden naar keuze.
Ik hoop dat het even fantastisch is als het er uit ziet en klinkt, alleszins!
