De Post heeft het niet gemakkelijk. Allez ja, eigenlijk moet ik het vanaf vandaag bpost noemen, maar dat bekt zo ongemakkelijk. Maar met een nieuwe naam werk je natuurlijk geen slecht imago weg. Allez ja, niet dat ik ga beweren dat het bedrijf “De Post” een slechte reputatie heeft of zo, maar door de komst van de elektronische brievenbus, chatkanalen, 1001 nieuwe communicatiekanalen heeft, dat vind ik toch, mijn echte houten brievenbus aan charme ingeboet.

Als ik elke dag na het werk richting brievenbus stap, is het meestal met een ongerust hart. Welke rekening zullen er nu weer inzitten? Toch geen overlijdensbericht mag ik hopen? Of zal het weer vollen bak reclamefolders zijn die toch stante pede in de papierbak verdwijnen? Eén enkele keer is het een verrassend briefje dat er een pakje op mij ligt te wachten in het postkantoor (ook op dat vlak: ik heb den indruk dat er op vandaag veel meer pakjes rondgestuurd worden dan vroeger!), meestal betreft het gewoon iets dat ik besteld heb, soms ook een gadget of iets dergelijks van blogsponsors of regelrechte fans.

En dat terwijl ik in mijn tienerjaren zo graag de postbode zag langskomen. Ik had pennevrienden, maar ik stak ook uren de tijd in handgeschreven brieven naar vrienden en vriendinnen die ik op allerlei kampen had leren kennen. Ik vond het een onvoorstelbaar plezier om energie te steken in de 2 zijden van een A4-tje terwijl ik die onhandig met mijn linkerpoot volkrabbelde (ik schreef graag, ik schreef niét mooi). En dan was het afwachten. Telkens als eerste naar de brievenbus spurten om te kijken of de postbode iets mee had als antwoord. Ontgoocheld zijn als er niets mee was of als een antwoord bijzonder lang op zich liet wachten. Superblij zij als er meerdere brieven toekwamen die aan mijzelf geadresseerd waren en die meerdere keren blijven lezen!

Met mail en consoorten is communicatie ongetwijfeld veel sneller, adequater en goedkoper geworden, maar de romantiek is er ook totaal mee verloren gegaan. Een geschreven brief vergde meer tijd en inspanning, dus moest die écht wel goed zijn. Er werd nagedacht over zinswendingen en het resultaat werd nog een keertje totaal opnieuw gelezen alvorens de enveloppe werd dichtgekleefd, in de brievenbus gedropt en er vanaf dat moment geen weg terug meer was dan wachten… Soms zijn mails een beetje té makkelijk: een antwoord of startmail is bijzonder snel ingetokkeld, mail merges en copy-paste-functies zorgen ervoor dat onpersoonlijkheid troef is. Voor mij zijn mails zwarte letters op een witte achtergrond, terwijl brieven tastbare papiergeworden emotie zijn.

Awel ja, ik wil de nostalgische romantiek van handgeschreven brieven trachten (of helpen) te herstellen en op die manier de postcode een stevige schouderklop geven (“je maakt terug mensen gelukkig! bedankt facteur!”). Ik wil terug nadenken over de woorden die ik neerpen en glimlachen om de woorden die mij gestuurd werden, een brief met aandacht lezen (want geef toe… ook ú werkt zich meestal diagonaal doorheen E-Mails!) en met evenveel aandacht beantwoorden. Niet vlug-vlug tot een mailstroom van 30 berichten-en-replies komen, maar eventjes terug in de tragere tijd stappen, waarin een brief niet vlug en in één keer geschreven dient te worden, waarin mensen niet ambetant worden dat een antwoord efkes op zich laat wachten, waarin de geur van papier en inkt zich met elkaar vermengen. De wereld draait al snel genoeg, nu en dan efkes stilstaan is geen schande.

Wie daar ook goesting in heeft, kan mij alvast een traditionele brief schrijven:

Dominiek Leenknecht
Motestraat 27
8850 Ardooie

… maar vermeld in het eerste schrijven wel duidelijk je naam en adres, want ik ben vastbesloten om te antwoorden!

(En wie wil dat ik de eerste brief schrijf, kan mij natuurlijk ook zijn/haar gegevens via mail bezorgen. Maar heb dan wel efkes geduld tot de eerste enveloppe in je brievenbus landt. En schrijf gewoon terug, ongeacht waarover!)

Ik hoop dat ik het weer even plezant kan en zal vinden als in mijn tienerjaren.

Share on Facebook