Het uitgangspunt
Mijn totaal persoonlijke en subjectieve lijstje suggesties voor Pukkelpop 2010
Wat voorafging
De Pukkelpopgids #1 : The National, The Bookhouse Boys, The Aggrolites, Fanfarlo, Mumford & Sons
De Pukkelpopgids #2 : Dominique Young Unique, Iron Maiden, Band Of Skulls, Die Antwoord, Blink-182
De Pukkelpopgids #3 : Skindred, Eels, I Blame Coco, OK Go, Pendulum
Vandaag
De Pukkelpopgids #4 : Wallis Bird, Henry Rollins, Flaming Lips, School is Cool, Gojira
“Populair” en “succesvol” hoeven geen synoniemen van elkaar te zijn, dat werd mij nogmaals duidelijk na een spichtige lezersbrief in de Wired van deze maand. Wired had namelijk een aantal weken geleden een artikel gepubliceerd over “de succesvolle website YouTube” en daar was een lezer het absoluut niet mee eens. En gelijk heeft hij.
Hoe kan je een website (of “een bedrijf”) nu eigenlijk succesvol noemen als het al jaren verlies maakt? Het verlies van YouTube bijvoorbeeld bedroeg in 2009 bijna een half miljard (470 miljoen) dollar! Het bedrijf kreeg vorig jaar dan wel 240 miljoen dollar reclame-inkomsten binnen, maar de kostenstructuur (personeel, hardware, marketing, …) overschreed het onvoorstelbare bedrag van 700 miljoen.
De website mag dan wel bijzonder populair zijn, succesvol kan je het in deze optiek niet noemen. Het is zoals een café waar alle drank gratis uitgedeeld wordt: ongetwijfeld zal zo een tent continu heel veel bezoekers hebben, maar dit kan niet blijven duren…
Ook Facebook pakte inmiddels uit met cijfers. Allez ja, met een cijfer: Facebook haalde een omzet van 800 miljoen dollar. De bijhorende winst- of verliescijfers werden niet meteen bekend gemaakt, al had Reuters het in die optiek over een paar tien miljoen dollar. Wel winst dus, wat een zeer goede zaak is. Rond de 3% winst, wat nou niet meteen spectaculair is, zeker niet nadat 2009 echt wel hét jaar van Facebook was en de groei vanaf dit jaar niet meer echt werd doorgezet. Maar Facebook zal nog wel een tijdje blijven bestaan. Net zoals MySpace nog steeds bestaat, maar eigenlijk quasi geen relevantie meer heeft.
Twitter? Nog steeds een bijzonder tof, maar even verlieslatend initiatief.
Wat gaan sociale media eigenlijk doen als er een internetoorlogje zou uitbreken? Stel dat een 100.000-tal Chinezen een script schrijven zodat op even veel verschillende manieren de inhoud van pakweg Wikipedia wordt gewijzigd, verwijderd, gemanipuleerd, … Zou een dergelijke site opgewassen zijn tegen dergelijke risico’s?
Als je het mij vraagt, zitten we momenteel op een gelijkaardige luchtbel als het geval was rond het jaar 2000. De dotcom-crisis was er een van financiële aard, de financiële markten hadden veel te veel heil verwacht uit een aantal web-initiatieven en -bedrijven, met crashende aandelen en ondernemingen tot gevolg.
Nu zitten we echter op een technische/emotionele luchtbel. Hoeveel sites maken er geen gebruik van YouTube-filmpjes, gaande van “gewoon een filmpje dat nu en dan overgenomen wordt” (ja, ook ik pleit bijzonder schuldig op dat vlak) tot technisch meer vernuftige websites die werkelijk geavanceerde mash-ups met YouTube-filmpjes hebben gemaakt? Hoeveel personen of families plaatsten hun persoonlijke video’s nog niet on-line op YouTube, al dan niet achter een privé-slotje? Hoeveel hebben hun ganse hebben en houden van foto’s, adresboeken en wat-dan-ook niet “gewoon” op Facebook staan?
Als ooit het moment komt dat bv. YouTube geen enkele mentaal gestoorde meer vindt die zo zot is om zijn geld te pompen in een website die nog lekker is dan een gemiddelde zeef, zou er wel eens een domino-effect kunnen losbarsten. Heel wat sites zullen er direct minder fraai uitzien (of nog weinig relevant zijn) omdat de videobeelden plotseling verdwenen blijken, gebruikers gaan zich onheus behandeld voelen omdat ze “hun” beelden kwijt zijn. En het kan allemaal sneller gaan dan je denkt: een paar processen voor copyright-overtredingen op YouTube, en de boeken mogen gesloten worden. En stel je voor dat Facebook dan meekantelt in dit domino-spel. Je kan voortaan ook niet meer inloggen in al die sites die enkel met een Facebook-connectie werken, kilo’s gevoerde communicatie gaan verloren, centen die uitgegeven werden aan Farmville of andere onnozele spelletjes kon je even goed het raam uit gegooid hebben…
Ik blijf erbij: we leven op een luchtbel van sociale media, we wachten op het sociaal bloedbad dat moet volgen. En dat komt, al kan het gerust nog een paar jaartjes op zich laten wachten.
Internetbedrijven of webshops die hun volledige business(-plan) laten afhangen van dergelijke externe factoren, zijn dom. Bedrijven of individuen die keihard ijveren om hun website o-zo-perfect geïntegreerd te hebben met dergelijke sociale mediasites, zijn onverstandig. Ze hangen geclusterd rond een aantal populaire websites – waarvan ze denken dat die succesvol zijn – zoals toeleveranciers van autofabrieken. En we zagen in het verleden al meermaals de mogelijke gevolgen hiervan, bv. als een autofabriek de deuren moet sluiten…
Eigenheid hou je zelf in de hand, blinde afhankelijkheid van anderen doe je beter pas als er ook stevige SLA‘s ter zake kunnen afgesloten worden. En die heb ik on-line nog niet gezien. Laat u dus niet bedonderen.
Het uitgangspunt
Mijn totaal persoonlijke en subjectieve lijstje suggesties voor Pukkelpop 2010
Wat voorafging
De Pukkelpopgids #1 : The National, The Bookhouse Boys, The Aggrolites, Fanfarlo, Mumford & Sons
De Pukkelpopgids #2 : Dominique Young Unique, Iron Maiden, Band Of Skulls, Die Antwoord, Blink-182
Vandaag
De Pukkelpopgids #3 : Skindred, Eels, I Blame Coco, OK Go, Pendulum
Allez hop, ik ga nog wat verder op het élan van gisteren met mijn totaal subjectieve, ongesorteerde en geen-logica-bevattende lijstje van kleine en grote Pukkelpopgroepen die editie ’10 zwaar de moeite maken…
Allez hop, we mogen content zijn: de zomer is in het land. En de affiche van het schoonste zomerfestival onzer Lager Landen, Pukkelpop, is ook bijna rond. Na vorig jaar een keertje geschrikkeld te hebben, zak ik dit jaar wel terug 3 dagen af naar Kiewit, want de Pukkelpop-organisatie heeft voor hun 25ste verjaardag toch wel een heel mooie editie bij elkaar gesprokkeld.
Maar Pukkelpop blijft toch wel in de eerste instantie het festival van de fijne ontdekkingen: meer onbekende namen dan bekende sieren zoals jaarlijks de affiche en vaak zitten daar heel straffe bands tussen die zich komen opwarmen voor hun grote doorbraak. Denk maar aan Coldplay, Rodrigo y Gabriela en Keane die indertijd – ergens halfweg de namiddag – in de Marquee-tent aantraden.
Ik ben al volop aan het researchen geslagen en ben van plan om de komende weken, met de onregelmaat van een gemolesteerde koekoeksklok, hier een paar Pukkelpopgidsen te plaatsen: een overzicht van kleine en grote bands die ik heel graag op Pukkelpop wil gaan bekijken (voor zoverre overlappingen of een kater deze planning niet in de war gaan sturen), telkens in schellen van 5 groepen. En hier komen de eerste 5…
Het TV-toestel dat ik hier thuis staan heb, is nog een authentieke thickscreen van vermoedelijk een jaar of 20 oud, van het merk – lach niet! – Nokia. Jaja, blijkbaar hebben onze GSM-reuzen ooit ook nog TV’s in elkaar gefrutseld. Maar die oude, klassieke toestellen zijn dus bijzonder robuust hé: ze gaan tientallen jaren mee en ge kunt daar niet over klagen.
Al is het einde van mijn bakje nu langzaam maar zeker wel in zicht. Er begint zo wat verkleuring vanaf de randen op te treden. In die optiek zelfs dat de afbeelding van de rode knop, die bij een aantal digitale programma’s links bovenaan in beeld komt, er als een gele knop begint uit te zien.
Ik ben dus de laatste tijd, langzaam aan want ik ben nu ook weer niet zo’n fervente TV-kijker, de markt van de beeldbuizen aan het afscannen. De variatie is enorm geworden de laatste tijd, niet enkel qua afmetingen maar ook qua functionaliteiten, en aangezien ik er tegen het eind van het jaar dan toch een nieuwe in huis moet halen, prefereert de gadget-liefhebber in mij dan toch wel een hip en multifunctioneel beestje.
Het moet in elk geval een HD-geval zijn, al vind je nog weinig toestellen op de markt die hiervan afwijken. Maar dan komt de tweede vraag: 3D of niet?
Awel, in mijn geval kan dit criterium alvast op een onvoorstelbare njet rekenen. Als ik ‘s avonds wat televisie wens te kijken, doe ik dat nog het liefst in scheve of volledig horizontale houding vanuit mijn zetel. Ik kijk TV om te ontspannen, niet om één of ander ridicuul brilletje op te zetten, op de juiste afstand/hoek van het toestel te gaan zitten en mij dan keihard te focussen op de o-zo-mooie driedimensionele beelden. Geef mij nog steeds maar inhoud in plaats van tierlantijntjes rond de vorm. Ik vind zelfs 3D-bioscoopfilms weinig meerwaarde bieden (op dat vlak was Alice In Wonderland alvast een serieuze 3D-ontgoocheling voor mij).
Kortom: voor mij is dat 3D-gedoe alvast géén reden om extra geld aan een TV te spenderen; moesten ze ‘t er als gratis optie bijgeven zou ik het misschien wel overwegen (“gewoon om eens te evalueren”).
Nee, dan heb ik veel meer zin om mij een GoogleTV in huis te halen, een toestel waarmee je veel meer kan dan enkel naar gebroadcaste uitzendingen kijken: je kan er ook YouTube-filmpjes mee aanschouwen (altijd handig als er geen zak op TV is), of afleveringen van feuilletons op video-websites. Of je kan, als je naar een live-programma zit te kijken, de Twitter-stream bij dat programma aanzetten en volop zelf commentaar mee leveren op het programma in kwestie. En aangezien het ganse goedje op Android draait, kunnen er dus ook heel wat applicaties op de TV geïnstalleerd worden en zullen er ongetwijfeld héél boeiend experimentele TV-applicaties op dezelfde beeldbuis gedraaid worden. Of je kan met één druk op de toets je mail checken terwijl de reclame in een klein zijkadertje afgespeeld wordt. Kortom: een rijkere ervaring voor een onderuitgezakt avondje; voor mensen die nog geen internet in huis hebben zie ik hier dan ook meer heil in dan in de iPad.
Dergelijke toestellen gaan bovendien veel beter kunnen inspelen op de mediaconvergentie (voor de geïnteresseerden onder u: Convergence Culture is een héél interessant boek terzake)… Is je favoriete programma afgelopen? Ach, met één druk op de knop kan je in een discussieforum/chatbox over dit programma terechtkomen. Of je kan met één druk op een andere knop terechtkomen op de website-bij-dit-programma waar je het universum van die serie verder kunt verkennen: kwam er een dagboek in beeld? Via de website kan je in datzelfde dagboek zélf gaan bladeren en misschien gaan uitdokteren wat er aan de geciteerde passage vooraf ging. Kortom: dergelijke multifunctionele toestellen zijn niet alleen bijzonder fijn voor de consument, maar kunnen ook het landschap van de media enorm gaan hertekenen, een nieuwe vorm van multimediatainment kan gepaard gaan met TV-afleveringen, DVD’s of al wat maar visueel in beeld gebracht kan worden.
Oh ja, en voor de gewone mens wordt het nog eenvoudiger dan ooit tevoren om een eigen zender op te starten. Wie weet evolueert dominiek.be op die manier wel ooit tot TV-stream-station in plaats van weblog-van-het-geschreven woord.
Sony Internet TV, dat eind dit jaar uitkomt, draagt in die optiek dan ook volledig mijn voorkeur weg om de positie van mijn huidige Nokia-toestel over te nemen. Moesten de Sony-mensen hier ooit langsgesmurft komen: ik test het toestel alvast heel graag voor jullie uit (iemand moet het vuile werk willen opknappen…).
Waar Apple flagrant faalde met haar Apple TV (dat een veel te gesloten platform was), waar Google er maar niet echt lijkt in te slagen de iPhone te doen vergeten met hun Android Phones, daar zie ik Google nu wel heel sterk slagen en een nieuw marktsegment creëren + vollen bak veroveren.
Het zou alvast heel erg verrijkend en verfrissend kunnen zijn op vlak van traditionele beeldmedia (totaal nieuwe TV- en DVD-formats of -totaalervaringen), het zou heel stimulerend kunnen zijn voor het ontstaan van totaal nieuwe beeldmedia. En zo een bries zou ik heel fijn vinden binnen een landschap dat op vandaag toch wel een beetje héél traditioneel aan het worden is.
Deze morgen was nog eens het fantastische Mr. Blue Sky van ELO op Studio Brussel te horen, een nummer dat mij steevast bijzonder opgewekt maakt (o ja, ik heb weer hardop zitten meezingen in de wagen). En telkens ik dit nummer hoor, moet ik terugdenken aan de magistrale cover ervan die een paar jaar geleden in De Laatste Show werd opgevoerd door DLS-band, aangevuld met een aantal muzikale grootheden, een strijkorkest en een mini-koor.
Ik ga mij binnenkort een iPad in huis halen. En dus keek ik al rond naar het boekenaanbod om met die lezer te kunnen consumeren. Ik kwam terecht op e-boek.org, naar mijn weten de grootste site met Nederlandstalige elektronische boeken op het web, en ik schrok. Ik schrok omwille van de prijzen van de e-boeken op deze website: niet of nauwelijks goedkoper dan diezelfde boeken (maar dan wel op papier) in de klassieke boekenwinkel. Dit tart toch elke vorm van logica?
Dus kon ik het niet laten om de mensen van e-boek.org een mail te sturen :
Geachte,
Graag had ik geweten waarom elektronische boeken, zoals door jullie aangeboden, even veel kosten als de papieren versie van datzelfde boek.
Ik snap dit eerst en vooral niet vanuit het oogpunt van consument: om elektronische boeken bij jullie te kopen en te kunnen lezen, moet ik mij een dure e-Reader aanschaffen. Elektronisch lezen blijkt op die manier dus duurder dan op papier.
Ik snap dit ook niet vanuit jullie oogpunt: er zijn geen materiaalkosten, geen drukkosten, geen distributie, geen lokale boekhandelaars die een deeltje winst afromen, … Okee, er zijn ongetwijfeld wel serverkosten, maar die kunnen toch niet opwegen tegen al het bovenstaande? Vandaar: graag had ik geweten waarom de boeken op e-boek.org niet goedkoper zijn dan op vandaag.
Bedankt voor jullie respons,
Dominiek Leenknecht
Als die respons er komt, hou ik jullie op de hoogte.
Totaal in dezelfde context: ik voorspelde eerder dit jaar al dat de sector van het geschreven woord hetzelfde slachtoffer gaat worden van illegale downloadpraktijken als de muziek- en filmsector. Met de nu gehanteerde prijzenpolitiek zijn ze alvast vrijwel identiek bezig als deze twee geciteerde sectoren. En wie niet gelooft dat er nu al massa’s (zelfs Nederlandstalige) boeken, helemaal gratis ende illegaal, van het Tinternet te plukken zijn, die kan beter hier eens kijken.
“We komen je tussen 17u30 en 17u45 oppikken.” Meer informatie had ik niet meegekregen, maatjes Nick, Sarah en Alex hadden gisteren een verrassingsuitstap gepland als vervolg op mijn verjaardag een paar maand geleden.
Het was de max. De uitstap speelde zich af rond natuurgebied De Blankaart (Woumen, de Westhoek), een gebied dat tijdens de winter vaak helemaal blank staat (vandaar de naam), overstroomd door het water. En de uitstap in kwestie was heel erg deskundig in elkaar gebokst door Rent a Guide, een redelijk nieuwe eenmansorganisatie (deskundig geassisteerd door zijn vriendin) die rondleidingen op maat geeft in vrijwel de gehele Westhoek: standaardtours voor grote groepen of heel deskundig en persoonlijk uitgewerkte tochten voor kleine groepjes, regio Diksmuide, Veurne, Ieper, Poperinge en zo verder.
In ons geval bleek het dus een wandeling door het natuurgebied op maat, waarbij de maatjes in kwestie op voorhand aan de gids hadden laten weten waar mijn interesses lagen: ik hou ervan om door een deskundige rondgeleid te worden, maar hoor daar dan ook graag de nodige verhalen bij, zowel historische uitleg als spannende volksverhalen die de ronde doen. En daar was door onze gids bijzonder goed op ingespeeld: er werd verteld over de kasteel, de frivole kasteelheer, hoe ijskelders werkten en hoe de mensen geloofden in rondvliegende zwarte koetsen of verzonken paleizen. En er werd bij de natuur stilgestaan: uitleg bij kruiden en de hekserij die er mee gepaard gaat, over turfontginning en de impact op dit domein van de opwarming van de aarde.
Ik, als informatie-verslaafde, kreeg meer te slikken dan op een modaal avondje Wikipedia-surfen. En dát was alvast de max.
Apotheose 1 : het bezoek aan een, normaalgezien publiek niet toegankelijke, eendenkooi uit de middeleeuwen, waarvoor we eerst een kwartier doorheen een rietveld moesten waden en er vooral moesten voor zorgen dat we niét in het neven gelegen moeras sukkelden. Een beetje Expeditie Robinson, als het ware… Een ab-so-luut rustpunt: je hoorde niets buiten de natuur, totale afwezigheid van GSM- en soortgelijke signalen, de gelukzaligheid van de totale stilte.
Ook daar terug: het principe van de eendenkooi werd ons uitgelegd, de volkssaga rond die specifieke plaats (“iedereen praat erover, maar vrijwel niemand heeft ze al gezien”) werd uitgelegd, we proefden een glaasje cactusjenever en kregen te horen dat die vijver tijdens de winter stampvol zit met rustende watervogels…
Hoogtepunt 2: Het was geen toeval dat de wandeling net dit weekend plaatsvond, dit is namelijk het weekend dat het dichtst bij midzomernacht 2010 ligt. Dus werd het midzomernachtsvuur, om de geesten van de terugkerende duisternis te verdrijven, ontstoken in de vorm van een barbecuevuur. Op een boot. Heerlijke omgeving, heerlijk eten, fantastisch gezelschap.
Vandaar: 3 tips als afsluiter…
Broken Glass Heroes is zo een band waar ik bijzonder benieuwd naar ben en waarvan ‘k heel erg content ben dat ze aan de line-up van Pukkelpop werden toegevoegd.
Masters in crime zijn Pascal Deweze en Tim Vanhamel. De eerste werd wereldberoemd in Vlaanderen met zijn band Metal Molly (een jaar of twaalfduizend geleden) en hij trad ook nog aan in fijne bands als Sukilove en Chitlin’ Fooks; de tweede startte bij Evil Superstars, richtte daarna zijn succesvolle groep Millionaire op, belandde een tijdje bij Eagles Of Death Metal en dEUS, deed het solo en stampt nog steeds de ene band na de andere uit de grond.
De twee vonden elkaar naar aanleiding van Benidorm Bastards, waarvoor ze onderstaande track boordevol invloeden uit jaren ’60 en ’70 uit hun strot persten. Een volledig album in deze stijl volgt in september 2010, maar op Pukkelpop treden ze alvast voor de eerste keer aan. Ik ben bijzonder curieus en enthousiast!