… ik snap er niets van. Plotseling verschijnt er een filmpje op YouTube met daarin de mooiste blondine van ‘t land. En ze spreekt mij aan. En ze daagt mij uit!
Een viertal weken geleden zag ik Joke van de Velde tijdens mijn werkactiviteiten. Ze had er geen flauw benul van wie ik was, wat ik daar liep te doen, maar ze zwaaide wel schattig toen ze vertrok. Ik ben er zeker van dat ze toen alleszins geenszins wist dat ik een blogger was of zo, laat staan dat ik haar over wat-dan-ook durfde aan te spreken…
Maar nu heeft ze mij dus aangesproken. Via het onderstaande YouTube-filmpje. De mensen van de blogreclame lieten mij alvast weten dat meer uitleg zal volgen, over wat ze precies met die uitdaging bedoelt en zo. Wat ik wel snap is dat ik mijn best moet doen. Voor het fantastische goede doel SOS Kinderdorpen worden er gesigneerde M-Balls verkocht op E-Bay, waaronder deze bal met de handtekening van Joke van de Velde. Bied mee! Zorg voor massa’s geld in het laadje van de Kinderdorpen!
Al kan ik misschien nu al in primeur verklappen dat ik normaal gezien, tijdens mijn Columbia-reis in september, een dagje ga mee-leven, mee-werken, voelen, kijken, horen en fotograferen hoe het er in zo een SOS Kinderdorp aan toe gaat. En die impressies zullen alvast alhier gedeeld worden. Voor mij alvast het favoriete goede doel allertijden, misschien – vroeg of laat – laat ik alles hier vallen en jaag ik mijn droom na om ook aan deze Kinderdorpen te helpen meebouwen.
Ik ben dus gecharmeerd dat mijn hulp ingeroepen wordt. Omdat het voor deze Organisatie is. Omdat het door Joke van de Velde is. Dus nogmaals: klik op deze link en bied mee!
En ik doe er al meteen een aanbod bovenop: wie het hoogste bod uitbrengt op de bal-van-Joke en die persoon maakt zich ook aan mij bekend, dan trakteer ik die graag in Casa Domino met authentieke Argentijnse biefstukken, Argentijnse empanadas als voorgerecht en een lekkere Malbec uit Mendoza als bijhorende wijn. Ge moogt met twee afkomen. Maar ik eet dan wel gezellig mee.
De buren van mijn broer staan op verhuizen. Sinds een paar weken klappert er een blauw “TE KOOP”-bordje aan een paal in hun voortuin, very Americanish indeed.
Toen ik er voorbije zondag op visite ging, trok mijn nichtje – zijn dochter van 4 – mij aan de mouw. “Onze buren gaan weg,” wist ze mij te vertellen. “Wil jij niet naast ons komen wonen? Ik zou dat leuk vinden.”
Geen idee hoe hoog dit scoort op de schaal van de coole nonkels, maar ik mocht wel lekker op zoek gaan naar een excuus om haar niet te hard te ontgoochelen. Ik heb het op de kat gestoken.
Help! Paniek! Peeuw! De wereld is om zeep! Griekenland gaat overkop en sleurt Europa mee in haar val! En we moeten de 13de juni gaan stemmen maar hebben geen goesting of weten het niet meer!
Ach, laat ons van de nood een deugd maken… Thomas Cook geeft op zijn website stemjezelfweg.be namelijk tien mensen de kans om in het weekend van 13 juni naar Kreta te vliegen. Helemaal gratis en voor niets! Wie deze wedstrijd wint heeft dus een legitieme reden om niet naar die stembus van ons af te zakken en krijgt volop de kans om massa’s geld in Griekenland uit te geven en de economie daar vollen bak te redden.
Schrijf jezelf in op die website, promoot jouw profiel, zorg ervoor dat zoveel mogelijk vrienden, kennissen en vijanden je wegstemmen en het weekendje Kreta is voor u.
Maar uiteraard kan u ook gewoon mij wegstemmen. Voor schone Griekse foto’s op dees weblog. Of zo. Dus stem op mij! Alhier!
:: update :: Extra winstkans!!! Wie ikstemniet.be vermeldt als “slogan” binnen deze actie van Thomas Cook, maakt kans op één extra weekendtrip naar Kreta. Eén persoon die deze slogan formuleert, krijgt sowieso een weekendtrip naar het mooie Griekenland. Een extra winstkans dus, een competitie binnen de bestaande wedstrijd. Maak er gebruik van!
Ik was verrast toen ik deze morgen uw open brief aan nummer 610 op ikstemniet.be las in De Standaard, blij verrast zelfs. Het siert u dat u de communicatie niet uit de weg gaat, dat u een kleine 6500 ondertekenaars niet bagatelliseert of als te negeren bende dommeriken bestempelt, dat u wilt vechten voor het vertrouwen in de politiek, ook al is dat in de huidige omstandigheden niet voor de hand liggend. Ik vernam van Ann Flecyn dat u morgen ook op de koffie gaat bij haar en dat voor u het gesprek veel verder gaat dan een promotionele open brief in een aantal kranten. In die optiek verschillen u en uw partij alvast ten zeerste van heel wat andere spelers uit de politieke arena, ik hoorde nog uit geen enkele andere hoek een echo komen als u vandaag paginabreed liet horen.
Ik denk echter, en nu spreek ik zelf in eigen naam en niet in die van andere ondertekenaars op de geciteerde website, dat we elkaar niet helemaal begrijpen. Ik ben het met u eens dat er op een aantal lijsten een aantal zeer geëngageerde mensen prijken die zin hebben om het verschil te maken, ik juich dan ook de vernieuwing toe die zich op dergelijke lijsten aandient. Mijn actie is dan ook niet gericht tegen die partijen, tegen de politici met goede ideeën en daadkracht, tegen de mensen zoals u, mijnheer De Croo, die bereid zijn te luisteren, tot dialoog te treden en oplossingen uit te werken.
Weet u, eigenlijk zou ik echt wel heel graag gaan stemmen. Er zijn zelfs twee partijen die ik ten zeerste mijn stem gun en die ik heel graag zou zien regeren, het beleid in dit land zou zien bepalen, die op economisch, sociaal, inhoudelijk en andere vlakken ideeën verkondigen waarin ik mijzelf zeer goed kan terugvinden. En dat is redelijk nieuw voor mij, tot voor enkele jaren slaagde daar telkens maar 1 partij in. Ik ben mijn hoop en vertrouwen in politici en politieke partijen geenszins kwijt, ik kijk zelfs enorm op naar politici die er in slagen positieve vibes de wereld in te sturen.
Maar ik ben ook nuchter, bekijk ook graag het volledige plaatje en net daardoor ben ik zo gedesillusioneerd. Hoe ik ook zou stemmen, hoe België ook stemt, ik heb het gevoel dat het “politieke kader” in ons land alle geëtaleerde ambitie, voorstellen, ideeën weer onmogelijk gaat maken. Er is geen sprake meer van “politieke families” in ons land, uw Waalse zusterpartij MR lijkt mij in het ergste geval nog een stiefzusje te zijn, want de raakvlakken nemen jaarlijks af. En dat geldt ook voor de andere families in ons politieke Belgenland. Om nog maar te zwijgen van partijen die slechts in één van de twee landsdelen voorkomen. Maar toch zal er in een regeringsvorming met dergelijke kunstmatige familievorming rekening gehouden worden, net zoals er rekening gehouden zal worden met “de winnaar uit het noorden” en “de winnaar uit het zuiden”. En met het feit dat er weer constructies uit de grond gestampt moeten worden om met een meerderheid uit elk landsgedeelte uit te pakken. Hoeveel partijen gaan er op die manier nodig zijn om een regering te vormen? 6? 7? 8 misschien? Het Belgische compromismodel zal met zo een regering weer danig op de proef gesteld worden, zodat er enkel oplossingen uit de bus komen die flets zijn en waar niemand 100% mee tevreden is.
Stel nu eens, heel theoretisch, dat elke Vlaming op Open VLD zou stemmen. Dit zou betekenen dat uw partij in haar eentje dit land kan besturen. Elders zou dat dit betekenen, maar in België niet hoor: er moeten ook franstaligen in de regering zitten, de logica van ons landje. Dat is zoals men pakweg in Nederland zou zeggen: hoe er ook gestemd wordt, er moeten altijd even veel linkse als rechtse partijen in de regering zitten. Is dit niet net iets bijzonder ondemocratisch?
Net die structuur heeft er voor gezorgd dat discussies in onze regeringen niet enkel tussen politieke strekkingen gevoerd wordt, maar ook tussen culturele taalgroepen, zelfs tussen taalgroepen binnen één en dezelfde politieke strekking. Alsof het nog niet genoeg rommelt binnen bepaalde afgelijnde partijen tout court.
En net die structuur zorgt ervoor dat ons land de afgelopen jaren nauwelijks bestuurd werd (het feit dat alles op vandaag nog mooi loopt, hebben we volgens mij te danken aan de goede gewestregeringen), dat discussies gevoerd worden over stemgebieden, over politieke structuren en kabinetten, over ons land als organisatie. De politiek lijkt keihard bezig geweest te zijn met het verleden en heden in vraag te stellen en niet met het voorbereiden van de toekomst. En elke keer opnieuw werden mooie politieke ambities en ideeën opgeslokt door een kuil vol wolven die hun eigenbelang voorop bleven plaatsen en koppig neen bleven zeggen of geen strobreed wilden toegeven.
Terwijl de wereld evolueert, internet ondertussen Web2.0 geworden is en bedrijven steeds meer Enterprise2.0 worden (allez ja, dat hoop ik toch), wordt er nog steeds aan politiek gedaan zoals 50 jaar geleden. En daar moeten we ons misschien een aantal vragen over stellen. Wordt het niet langzaam tijd voor Politiek2.0? Betekent dit dan ook niet in de eerste plaats dat het kader en de manier van werken geanalyseerd en eens helemaal geherdefinieerd moet worden? En vooral: zou dit nieuwe kader niet beter geconstrueerd worden door o.a. niet-betrokken partijen? Politici die kibbelen over stemgebieden, dat is zoals scheidende ouders die kibbelen over de kinderen… ook daar is soms een rechter voor nodig die op zoek gaat naar de beste oplossing voor die kinderen zelf. Of beter nog: twee ouders die kibbelen over het alimentatiegeld en zich geenszins om die kinderen bekommeren…
Weet je, mijnheer De Croo, ik denk dat wij iets gemeen hebben. Een paar weken geleden stapten uw partij en u misnoegd uit bepaalde politieke onderhandelingen, omdat het “onder die omstandigheden” toch geen zoden aan de dijk zou brengen. Wel nu, ik ben hetzelfde idee toebedeeld. Ik heb in mijn hart enorm veel zin om te gaan stemmen, maar mijn hersenen zeggen dat dit in de huidige staatsstructuur België enkel de kaarten zou herschikken, maar geen oplossingen met zich mee zou brengen. Ik ben op geen enkele politicus of politieke partij boos, ik voel me gewoon wanhopig en machteloos dat het zo ver is gekomen dat een daadwerkelijke oplossing uit den boze lijkt.
Misschien, mijnheer De Croo, moeten wij eens een pint gaan drinken. Ik denk dat wij elkaar begrijpen. Ik heb zin om eens te luisteren naar u, u liet vandaag zien dat u ook graag constructieve dialogen wenst aan te gaan. Misschien vinden we wel samen een bijzonder creatieve en nooit eerder in de politiek geziene mogelijkheid om uit het huidige politieke decor te ontsnappen en België2.0 te definiëren. Of misschien kan u mij duidelijk maken dat ik een aantal kapitale denkfouten heb gemaakt of dat u en/of andere partijen wel een verschil kunnen maken met het bevroren verleden.
Misschien volg ik dan op 13 juni gewoon mijn hart en ga ik stemmen.
Geen idee voor welke partij, maar alleszins wel voor een constructieve toekomst.
Ik ben bijzonder slecht in complimenten. Als ik er zelf eens probeer te geven is dat altijd met de beste bedoelingen maar vind ik het al evenzeer telkenmale heel erg stuntelig overkomen, maar ik vind het ook vaak moeilijk om complimenten te krijgen. Wat daarom vaak ontaardt in een sarcastisch of wegcijferend antwoord van mijnentwege als reactie… Heel erg stom, eigenlijk.
Maar weet je, zopas kreeg ik uit totaal onverwachtse hoek te horen dat ik de laatste tijd ongelooflijk straal. En in alle eerlijkheid: ‘t was fijn om te horen. En ‘k hoop dat ik die vrolijkheid alvast her en der al een beetje heb kunnen verspreiden.
Tijdens onze uitstap naar Portugal, een paar weken geleden, vond Epic Nic dat ik dringend wat meer rock ‘n’ roll moet wezen: minder voortgaan op stadsplannetjes of andere planningen, gewoon op ‘t gevoel afgaan en de totale controle over situaties kwijtraken. Hij bedoelde dus ongetwijfeld dat ik vooral een beetje meer Spinal Tap moet zijn, maar dit geheel terzijde.
Goede raad moet er opgevolgd worden. Al vond ik mezelf dit jaar al bijzonder goed bezig in mijn “wees eens impulsiever en doe minstens 10 zaken die je nooit eerder gedaan hebt“-actie. Zoals daar zijn: 3 weken op reis gaan naar een land waarvan iedereen zegt dat het er keigevaarlijk is en ik zot ben (en dat doe ik dan nog in het gezelschap van iemand die’k een jaar geleden nog helemaal niet kende), speeddaten, een karaoke-avondje uit volle borst meebeleven en een aantal zaken die ‘k niet aan ieders neus hang. En in de gazet komen. En op Radio 2. En in het TV-programma van Kobe Ilsen gewoonweg!
En de volgende weken staat er nog van alles te gebeuren…
Epic Nic en entourage hebben mij alvast een verrassingsavond in elkaar gebokst. Geen flauw benul wat ik er zal beleven of meemaken, maar zij vinden het alvast nu al de max.
Zaterdag ga ik naar de zee. Ik ga er iets doen dat ik nog nooit gedaan heb. Ik ga dat doen in het gezelschap van iemand die ik nog nooit gezien heb (laat staan dat ik er nu al het bestaan van afweet). En het komt allemaal in de Flair. Een welgemeende jawaddedadde is hier wel op z’n plaats.
En de 13de juni stap ik normaalgezien een vliegtuig op. Een weekendje op uitstap naar een zomers land. In m’n eentje. En op m’n hotelboeking na, bereid ik niets voor. Ik zie wel wat de Zuiderse stad in kwestie mij te bieden heeft. Al is het maar om te bewijzen dat ik écht niet ga stemmen…
En voor de rest zijn er nog wel een aantal van mijn vooroordelen die ik de wereld wil uit helpen door het gewoonweg te gaan doén. Ik had al gedacht aan een wellness-weekendje, waarin ne mens zo volgesmeerd wordt met algen en beschimmelde albino-negertjes. Of zoiets. Ik snap niet waarom zo velen dat doen, volgens mij is er geen zak aan, dus moet ik er nog eens volop voor gaan.
En weet je, als je het lang genoeg volhoudt, dan valt elke rem en gêne weg. Niet alleen ga je zelf veel spontaner, opener en vrolijker met alles en iedereen om je heen omgaan, maar je wordt ook aangeklampt door mensen met soms even wilde ideeën of die gewoon iets knettergeks in petto hebben. Of door mensen die willen horen “wat ik nu weer allemaal gedaan heb en/of wat me overkomen is”, waarvan er zo nu en dan eens een enkeling ook probeert in het wereldje zonder vooroordelen, vaste stramienen, gewoontes of controle te duiken. Which is nice.
Kortom: de rock ‘n’ rollercoaster van dees jaar blijft maar verdersuizen. Suggesties, verzoekplaatjes of presentatie-aanvragen kunnen via de vertrouwde weg.
De vrienden van de blogreclame lanceerden een paar weken geleden een oproep. Sinds 1 april (en dit tot 28 mei) vindt namelijk De Museumprijs plaats, waarin er op zoek gegaan wordt naar het beste, het origineelste, het fijnste of het whateverste museum van het land. Iedereen (ja, ook u!) kan op die manier meestemmen voor de Museum Publiekprijs.
En dus werd aan een aantal bloggers gevraagd om schaamteloos promotie te gaan maken voor één of meerdere van de genomineerde musea. Ofschoon Ensor, Rubens, Magritte en de fanclub van de Vlaamse Primitieven ongetwijfeld bijzonder sympathieke kerels zijn, moet ik echter eerlijk bekennen dat ik slechts héél zelden een museum met klassieke schilderijen, beeldhouwwerken of consoorten ga bezoeken. Ook niet als ik mij in verre buitenlanden begeef. Ik heb het meer voor “musea waarin een stukje lokale authenticiteit” uit de doeken gedaan wordt of voor totaal geflipte hedendaagse kunstenaars. Zo hoop ik in Columbia een tentoonstelling van de waanzinnig fijne infografiekenkunstenaar 9000 te kunnen zien (zie ook zijn Flickr-pagina).
Maar goed, ik moest het dus hebben over een museum uit eigen regio. In de Westvlaanders zijn er nou niet meteen – corrigeer me gerust moest ik het fout hebben – van die heerlijk geflipte ultrahedendaagse artiestenmusea te vinden, dus ben ik op zoek gegaan naar authenticiteit, musea waarin een verhaal verteld wordt én waar in de verf gezet wordt waarom net wij, Belgae, er zo fantastisch in zijn.
En ik heb er twee gevonden!
Eerst en vooral, hoe kan het ook anders, het Frietmuseum in Brugge, met de geschiedenis van de aardappel, van de friet en de uitleg over het productieproces van al die fantastische sauskes (Sauskes, Devos? Jaja, sauskes, Lemmens!) die we er in ons land bovenop smijten. Met aan het eind van de museumtocht de mogelijkheid om een bakje frieten in de bijhorende Middeleeuwse kelder te consumeren. Fijn voor oud én jong. (Op dit museum kan er blijkbaar niet gestemd worden via museumprijs.be, al hoop ik dat Adhese dit in orde brengt na deze blogpost!)
En van dezelfde makers is er in het zelfde Brugge ook Choco-Story, The Chocolate Museum. Hier een gelijkaardig verhaal: de geschiedenis van de cacao en chocolade, het proces van cacaoboon tot chocoladereep én de uitleg waarom onze Belgische chocolade zo typisch proeft. En ook hier mag er geproefd worden én – als ik mij niet vergis – kan men zelf een praline proberen te fabriceren. Want een museum waar je ook zelf iets mag doen, is zooooooooveel plezanter!
Kortom: geen klassieke nominaties, maar wel twee kleine musea die ik sowieso een bijzonder warm hart toedraag. Stem er gerust op, of blader zelf eens door de lijstjes op museumprijs.be. En stem niet op de grote mastodonten van musea, die krijgen al subsidies en werkmiddelen genoeg!
Maar vooral: zijn er musea die u mij onvoorstelbaar aanraadt? Musea zoals bovenstaande met een hoge funfactor, dan wel verzamelplaatsen vol intrigerende moderne collages of knutselwerken? Shout it out, hieronder en zo!
Wachten tot versie 2 uitkomt. Wachten tot versie 2 uitkomt. Wachten tot versie 2 uitkomt.
Als een mantra spookt de bovenstaande zin al weken door m’n hoofd. Allez ja, eigenlijk sinds Steve Jobs een paar maand geleden de iPad voorstelde aan de mensheid. Erger nog: ik liep eigenlijk al walgelijk enthousiast van het iPad-concept toen Apple haar allernieuwste technologische kindje nog niet had voorgesteld: in januari schreef ik hier al mijn lofzang uit over de vook (tsja, ik had er toen nog geen flauw benul van hoe dit nieuwe Apple-toestel zou heten – al vind ik “vook” nu wel heel belegen klinken) en eind 2009 schreef ik de blogpost 10 voor ’10 – mijn 10 trendvoorspellingen voor dit jaar – waarin ik blokletterde “Boeken zijn de nieuwe CD’s”.
Wat dat laatste betreft: ik ben er nog steeds redelijk zeker van dat iPads en soortgelijke alternatieven er voor gaan zorgen dat algauw vrijwel alle boeken ter wereld (in heel veel talen) heel binnenkort gratis ende illegaal gaan kunnen gedownload worden met de nodige tools, waarbij het .epub-formaat een zelfde ravage zal aanrichten voor de sector van de boeken en uitgeverijen, zoals het .mp3-formaat deed voor de wereld van muziekmakers en platenmaatschappijen. Dit zal waarschijnlijk niet van de ene dag op de andere gebeuren, maar het komt wel. Al zie ik dat wel eerder op vlak van naslagwerken (reisgidsen, encyclopedieën, kookboeken, …) gebeuren dan op vlak van lees-boeken: ik houd zelf nog keihard van de charme, de geur en het geritsel van papier. Boeken zijn heerlijk om een nostalgisch avondje thuis te beleven, in de winter voor de open haard en in de zomer in de tuin met een glas wijn bij de hand, maar het zijn wel vreselijk onpraktische zaken. Als je op vakantie of business trip gaat en wat boeken wilt meenemen, neemt dit steevast een hoop ruimte in beslag, kanjers van boeken hebben vaak ook een serieus gewicht en als je ze in je bagage propt, is er steeds een grote kans op kreuken, gescheurde kaften of andere beschadigingen. En op dat vlak biedt ook de compacte iPad soelaas, dus ook de ontspannende lectuursector gaat op dat vlak ongetwijfeld volgen.
Euhm, mag ik hopen dat het onderstaande fragment afkomstig is uit een Neveneffecten-achtige fake-reportage? Anders vermoed ik dat ‘k de meeste venten met een heel vreemde blik ga aankijken tijdens m’n Columbiaanse rondreis…
Voor Columbia liggen onze vluchten (heen, terug en 2 binnenlandse) al vast, de rest zien we voornamelijk ter plaatse wel: overnachtingen, wat we bezoeken, eten, drinken, al die rest.
Het leek ons, tijdens onze korte vergadering vandaag, weliswaar geen slecht idee om al de eerste slaapplaats vast te leggen. We surften en vonden 3 aantrekkelijke hostels, alle drie uitgebaat door Europeanen die ginds ooit gingen backpacken, die er bleven plakken en die inmiddels Columbia beter kennen dan de meeste Columbianen zelf: een Frans koppel, een Duitser en een Oostenrijker.
Dus ik stuurde een mailtje. Voor een kamer met 2 aparte bedden op 3 september.
Twee van hen antwoordden al: ja hoor, dat dat mogelijk was, maar of ik eens opnieuw contact kon opnemen één week voor aankomst om te reserveren.
Die zijn zich daar vermoedelijk nu al aan ‘t opjagen omdat er twee veel te stresserende en plannende Vlamingen afkomen.
Gene stress, wij komen om de lokale relaxheid voor 3 weekjes over te nemen.
