Ik was verrast toen ik deze morgen uw open brief aan nummer 610 op ikstemniet.be las in De Standaard, blij verrast zelfs. Het siert u dat u de communicatie niet uit de weg gaat, dat u een kleine 6500 ondertekenaars niet bagatelliseert of als te negeren bende dommeriken bestempelt, dat u wilt vechten voor het vertrouwen in de politiek, ook al is dat in de huidige omstandigheden niet voor de hand liggend. Ik vernam van Ann Flecyn dat u morgen ook op de koffie gaat bij haar en dat voor u het gesprek veel verder gaat dan een promotionele open brief in een aantal kranten. In die optiek verschillen u en uw partij alvast ten zeerste van heel wat andere spelers uit de politieke arena, ik hoorde nog uit geen enkele andere hoek een echo komen als u vandaag paginabreed liet horen.
Ik denk echter, en nu spreek ik zelf in eigen naam en niet in die van andere ondertekenaars op de geciteerde website, dat we elkaar niet helemaal begrijpen. Ik ben het met u eens dat er op een aantal lijsten een aantal zeer geëngageerde mensen prijken die zin hebben om het verschil te maken, ik juich dan ook de vernieuwing toe die zich op dergelijke lijsten aandient. Mijn actie is dan ook niet gericht tegen die partijen, tegen de politici met goede ideeën en daadkracht, tegen de mensen zoals u, mijnheer De Croo, die bereid zijn te luisteren, tot dialoog te treden en oplossingen uit te werken.
Weet u, eigenlijk zou ik echt wel heel graag gaan stemmen. Er zijn zelfs twee partijen die ik ten zeerste mijn stem gun en die ik heel graag zou zien regeren, het beleid in dit land zou zien bepalen, die op economisch, sociaal, inhoudelijk en andere vlakken ideeën verkondigen waarin ik mijzelf zeer goed kan terugvinden. En dat is redelijk nieuw voor mij, tot voor enkele jaren slaagde daar telkens maar 1 partij in. Ik ben mijn hoop en vertrouwen in politici en politieke partijen geenszins kwijt, ik kijk zelfs enorm op naar politici die er in slagen positieve vibes de wereld in te sturen.
Maar ik ben ook nuchter, bekijk ook graag het volledige plaatje en net daardoor ben ik zo gedesillusioneerd. Hoe ik ook zou stemmen, hoe België ook stemt, ik heb het gevoel dat het “politieke kader” in ons land alle geëtaleerde ambitie, voorstellen, ideeën weer onmogelijk gaat maken. Er is geen sprake meer van “politieke families” in ons land, uw Waalse zusterpartij MR lijkt mij in het ergste geval nog een stiefzusje te zijn, want de raakvlakken nemen jaarlijks af. En dat geldt ook voor de andere families in ons politieke Belgenland. Om nog maar te zwijgen van partijen die slechts in één van de twee landsdelen voorkomen. Maar toch zal er in een regeringsvorming met dergelijke kunstmatige familievorming rekening gehouden worden, net zoals er rekening gehouden zal worden met “de winnaar uit het noorden” en “de winnaar uit het zuiden”. En met het feit dat er weer constructies uit de grond gestampt moeten worden om met een meerderheid uit elk landsgedeelte uit te pakken. Hoeveel partijen gaan er op die manier nodig zijn om een regering te vormen? 6? 7? 8 misschien? Het Belgische compromismodel zal met zo een regering weer danig op de proef gesteld worden, zodat er enkel oplossingen uit de bus komen die flets zijn en waar niemand 100% mee tevreden is.
Stel nu eens, heel theoretisch, dat elke Vlaming op Open VLD zou stemmen. Dit zou betekenen dat uw partij in haar eentje dit land kan besturen. Elders zou dat dit betekenen, maar in België niet hoor: er moeten ook franstaligen in de regering zitten, de logica van ons landje. Dat is zoals men pakweg in Nederland zou zeggen: hoe er ook gestemd wordt, er moeten altijd even veel linkse als rechtse partijen in de regering zitten. Is dit niet net iets bijzonder ondemocratisch?
Net die structuur heeft er voor gezorgd dat discussies in onze regeringen niet enkel tussen politieke strekkingen gevoerd wordt, maar ook tussen culturele taalgroepen, zelfs tussen taalgroepen binnen één en dezelfde politieke strekking. Alsof het nog niet genoeg rommelt binnen bepaalde afgelijnde partijen tout court.
En net die structuur zorgt ervoor dat ons land de afgelopen jaren nauwelijks bestuurd werd (het feit dat alles op vandaag nog mooi loopt, hebben we volgens mij te danken aan de goede gewestregeringen), dat discussies gevoerd worden over stemgebieden, over politieke structuren en kabinetten, over ons land als organisatie. De politiek lijkt keihard bezig geweest te zijn met het verleden en heden in vraag te stellen en niet met het voorbereiden van de toekomst. En elke keer opnieuw werden mooie politieke ambities en ideeën opgeslokt door een kuil vol wolven die hun eigenbelang voorop bleven plaatsen en koppig neen bleven zeggen of geen strobreed wilden toegeven.
Terwijl de wereld evolueert, internet ondertussen Web2.0 geworden is en bedrijven steeds meer Enterprise2.0 worden (allez ja, dat hoop ik toch), wordt er nog steeds aan politiek gedaan zoals 50 jaar geleden. En daar moeten we ons misschien een aantal vragen over stellen. Wordt het niet langzaam tijd voor Politiek2.0? Betekent dit dan ook niet in de eerste plaats dat het kader en de manier van werken geanalyseerd en eens helemaal geherdefinieerd moet worden? En vooral: zou dit nieuwe kader niet beter geconstrueerd worden door o.a. niet-betrokken partijen? Politici die kibbelen over stemgebieden, dat is zoals scheidende ouders die kibbelen over de kinderen… ook daar is soms een rechter voor nodig die op zoek gaat naar de beste oplossing voor die kinderen zelf. Of beter nog: twee ouders die kibbelen over het alimentatiegeld en zich geenszins om die kinderen bekommeren…
Weet je, mijnheer De Croo, ik denk dat wij iets gemeen hebben. Een paar weken geleden stapten uw partij en u misnoegd uit bepaalde politieke onderhandelingen, omdat het “onder die omstandigheden” toch geen zoden aan de dijk zou brengen. Wel nu, ik ben hetzelfde idee toebedeeld. Ik heb in mijn hart enorm veel zin om te gaan stemmen, maar mijn hersenen zeggen dat dit in de huidige staatsstructuur België enkel de kaarten zou herschikken, maar geen oplossingen met zich mee zou brengen. Ik ben op geen enkele politicus of politieke partij boos, ik voel me gewoon wanhopig en machteloos dat het zo ver is gekomen dat een daadwerkelijke oplossing uit den boze lijkt.
Misschien, mijnheer De Croo, moeten wij eens een pint gaan drinken. Ik denk dat wij elkaar begrijpen. Ik heb zin om eens te luisteren naar u, u liet vandaag zien dat u ook graag constructieve dialogen wenst aan te gaan. Misschien vinden we wel samen een bijzonder creatieve en nooit eerder in de politiek geziene mogelijkheid om uit het huidige politieke decor te ontsnappen en België2.0 te definiëren. Of misschien kan u mij duidelijk maken dat ik een aantal kapitale denkfouten heb gemaakt of dat u en/of andere partijen wel een verschil kunnen maken met het bevroren verleden.
Misschien volg ik dan op 13 juni gewoon mijn hart en ga ik stemmen.
Geen idee voor welke partij, maar alleszins wel voor een constructieve toekomst.
