Amatorski – Come Home

Ze namen deel aan Humo’s Rock Rally, maar ze belandden finaal niet op het erepodium. Maar desondanks ben ik al weken übergefascineerd door de debuutsingle van Amatorski, Come Home. Het klinkt heerlijk zweverig, zomers, passioneel, sensueel en zelfs met een hoog Amélie Poulain-gehalte. Voor mijn part mag deze alvast mijn volledige zomer kleuren!

(En Chokri, voeg ze eens toe aan je nu al mooie lijstje…)

Oh ja, en dat “de Top 3 niet halen in Humo’s Rock Rally” niet betekent dat een band toch niet alsnog enorm hard kan scoren, dat beween in het verleden ook Freaky Age, Milow, Arid, An Pierlé, dEUS, Metal Molly, Zornik en De Kreuners. De Kreuners, begot.

Profileringsdrang

De alomtegenwoordige nood om zichzelf te gaan profileren en niet voor “de algemene belangen of doelstellingen” te gaan lijkt een beetje een ziekte van deze tijd: niet alleen in de politiek, maar ook in ‘t bedrijfsleven, bij vzw’s, in het verenigingsleven, in de dagdagelijkse omgang. Win-win-strategieën lijken vaak aan belang te moeten inboeten t.o.v. “lose-lose-strategieën waarbij ikzelf er tenminste nog net iets beter uitkom”.

Jammer is dat.

Op naar de verkiezingen

Allez hop, we mogen in juni weer gaan stemmen. En in alle eerlijkheid: er is op vandaag geen enkele politieke partij meer over die mijn vertrouwen weet te genieten, ik kan alleen maar bij elk van de bestaande partijen redenen opsommen waarom ik er niet wil op stemmen.

Meer nog: op vlak van den pollentiek, bijhorende spelletjes en intrigues, het aan politiek doen op zich is ons land in een impasse geraakt, geen enkele partij die dit volgens mij kan oplossen, volgens mij verlangt iedereen ernaar om in de oppositie te zetelen omdat het vrijwel onmogelijk lijkt oplossingen aan te dragen. Altijd maar “neen” zeggen is geen vorm van constructiviteit, er te pas en ten onpas “de stekker uit trekken” al evenmin, beslissingen en daadkracht uitstellen al helemaal niet.

Ik heb verdomd veel goesting om gewoon zelf een partij op te richten om naar de verkiezingen te trekken. Ik ken geen kl**t af van de hielenlikkerij binnen de politiek, de afspraken die onder tafel gemaakt worden, de centen die door belangengroepen worden doorgeschoven, sociale partners waarmee rekening gehouden moet worden en zo meer. En misschien zou net dat de troef van mijn nieuwe partij kunnen zijn. Al dat achterbakse gelul heeft de voorbije 10 jaar geen zak opgeleverd, tijd voor een nieuwe wind begot. Eentje die gevoed wordt door jonge geesten, door creativiteit, door “over het muurtje naar andere samenwerkingsvormen” te kijken, door eens totaal niet te focussen op het politieke fosielengedoe van Leterme, Verhofstadt en daarvoor.

Campagnepunt 1 : Meer communicatie, betere communicatie, niet in sloganeske vorm zoals die waarin Van Quickenborne zich goeroe waant. Wetsvoorstellen en interne documenten in mensentaal vertalen en alom publiceren. Het internet heeft het nog nooit zo makkelijk gemaakt om te communiceren, laat ons daar verdorie gebruik van maken. Niet alleen veel vertellen via diverse kanalen, maar ook luisteren. Naar positieve en negatieve commentaren. Beiden zullen steeds voorkomen, beiden kunnen gebruikt worden om voorstellen bij te schaven, maar uiteindelijk moeten er knopen doorgehakt worden en daar dient de politiek dan voor.
Nu weet ik dat “het voorstel Dehaene” afgeknald werd, maar ik heb geen enkel idee of dit terecht is of niet. Awel ja, als deelnemer aan “dit land” had ik graag geweten wat er in stond. In een taal die ik begrijp.

Campagnepunt 2 : Als er zich crisissen voordoen of situaties waar men niet uitgeraakt, dan doen bedrijven (die als doel hebben: te overleven en weer groot en sterk te worden) beroep op externe consultants of een crisismanagement. Dat zou een staat ook moeten doen. Het dossier BHV is veel te politiek geladen om door politici te laten beslissen. Elk schermt voor zijn eigen eieren en niet meer voor het landsbelang. Laat historici, economen, visionairen, economisten, juristen, België-kenners, kenners van soortgelijke situaties in buitenlanden, kenners van soortgelijke situaties in totaal niet-staatsgerelateerde entiteiten dit behandelen, creatieve bureaus, … Laat hen discussiëren en betaal hen er dik voor. Op voorwaarde dat ze met een oplossing afkomen die de beste is voor het land in haar totaliteit. Enkel lullige politici zullen zich niet akkoord kunnen verklaren met een dergelijke conclusie.
Kortom: we zijn in een situatie beland dat de politiek alleen maar contraproductief is voor het land in haar totaliteit. Misschien moet er dus eens verder gekeken worden dan de neus lang is en zaken worden overgelaten aan mensen die wel kennis, wil, goesting en geestdrift terzake hebben, die het niet doen voor de eigen eer.

Campagnepunt 3 : Ha ja, omdat het mijn partij is: meer informatisering, overal informatisering. Niet alleen voor de communicatie (zie punt 1.), maar omdat dit ook een groot deel van de dagdagelijkse problemen in ons land kan oplossen. Integratie van verschillende overheidssystemen (justitie, binnenlandse zaken, politiediensten, economie, belastingen, blablabla, …) en de daarbijhorende dashboards, zodat politici meer als goed geïnformeerde managers hun job kunnen uitoefenen, in plaats van allemaal met verschillende statistieken en bijhorende bullshit uit te pakken. IT-systemen die ook voor meer doorzichtigheid naar de burgers toe kunnen zorgen. Computersystemen die het dagdagelijks werk van alleman kunnen vereenvoudigen, op het vlak van invullen en opsturen van documenten en informatie van welke aard ook. Het verzorgen van een country-wide ERP- en CRM-systemen, waar elke kleine zelfstandige en groot bedrijf op kan werken of zich op kan vasthaken. Het creëren van systemen waarop samenwerking (tussen individuen of entiteiten) makkelijker wordt, creatieve brainstorms, het IT-gewijs creëren van een bijzonder sterk “merk België”.

Ik wil naar meer logisch verstand-politiek, en weg van de achterbakse bullshitterij waar de huidige lichting zich elke dag opnieuw lijkt aan te bezondigen.

U mag hieronder gerust reageren met :

  • Aanvullende campagnepunten
  • Uw kandidatuur om ook op mijn lijst te staan
  • Een goede partijnaam
  • Tips om zo snel mogelijk 5.000 handtekeningen op papier te helpen inzamelen, zodat mijn partij er in juni al kan staan

En als ik eenmaal verkozen geraak, ga ik niet als al die zeepsmoelen affiches uithangen met daarop “Liefste kiezer, bedankt!”. Nope, integendeel. Dan stel ik alles in zijn werk dat net die kiezer mij na 4 ambtsjaren kan zeggen “Liefste politieker, bedankt!”. Want daar zou het allemaal om moeten draaien.

Pakjestijd

Het voelde een beetje aan als Kerstmis, zopas, toen ik uit het postkantoor stapte met een stapel van vier pakjes/doosjes die mijne facteur deze week niet had kunnen afleveren omdat ik niet thuis was. Eén pakket had ik zelf besteld, het ander kwam van de vrienden van Enchanté (een Wilkinson-scheerpakket dat ik zo meteen ga uittesten) en dan ook nog twee verjaardagscadeautjes van maatjes die nou niet meteen in de buurt wonen. Fijne verrassingen!

Dan roep ik bij deze de Post-loketbediende van Ardooie uit tot Kerstman 2.0. Gedaan met die grijsbebaarde ouwe zak die alleen nutteloze geschenkjes bracht!

Mumford & Sons (Tourcoing, 20/04/10)

But it was not your fault but mine
And it was your heart on the line
I really fucked it up this time
Didn’t I, my dear?

Het was lang geleden dat ik zo vaak zo hard heb zitten meezingen met een liedje, telkens het op de radio voorbijkwam, als met Little Lion Man van Mumford & Sons. Ik was meteen stapelgek op deze feelgood folkrock/pop en heb hun debuutalbum Sigh No More (waarvan u ongetwijfeld ook de singles Winter Winds en The Cave kent) inmiddels grijsgedraaid; ik denk dat het gemiddeld nog een keertje per week door mijn woonkamer en keuken weergalmt. Toen ik een drietal maand geleden vernam dat deze band net over de Franse grens, in Tourcoing, kwam concerteren in een oergezellig zaaltje met een capaciteit van 500 man, heb ik dan ook geen seconde getwijfeld… Dinsdag laatstleden was het zover.

Lees verder

Open BHVLD

Als ik de gazetten, de radio en de overige pers mag geloven, is het vandaag Day Zero: de dag waarop de wereld kan vergaan, of toch op z’n minst onze federale regering…

Weet je, eerlijk gezegd kan heel dat BHV-gedoe mij niet echt een zak schelen. Voor mij is het een redelijke ver-van-mijn-bed-show, maar ik kan me wel inbeelden dat dit heel anders is voor de mensen die in de vaakst geciteerde regio van Belgenland wonen. Over de kern van de zaak kan ik mij alleszins (wegens te weinig informatie) niet echt uitspreken, al lijkt het mij in essentie gewoon een boksring tussen Vlaamse en Waalse politici te zijn die in BHV een excuus vonden om nu en dan eens ostentatief voor de spiegel met de spieren te staan rollen in plaats van aan echte pollentiek te doen.

Wat ik wel niet kan begrijpen, is de vreselijke stoerdoenerij van de Open VLD de laatste dagen. Ze gaan uit de regering stappen, ze gaan de regering laten vallen, ze gaan lieve kleine puppietjes dood doen of weet ik wat nog niet allemaal. “Want de deadline van Dehaene is verstreken en het dossier BHV moet onverwijld opgelost worden.”
Ik snap dat macho-gedoe niet, omdat net die partij – in de hoedanigheid van de Grote Geile Schurk Verhofstadt – heel dat dossier 8 jaar lang naast zich heeft neergelegd, het als niet-opportuun bestempeld heeft, voor zich heeft uitgeschoven en uitgesteld (“we gaan dat wel net vóór de volgende verkiezingen oplossen”).

Geen idee of het dossier B-H-V ooit opgelost zal geraken, ik heb er sterke twijfels over of de oplossing van dit dossier zoveel zou veranderen – zowel in de belaagde regio als daarbuiten -, maar één ding is mij toch wel duidelijk geworden: de blauwbloezen van de VLD zijn de voorbije jaren nog geen haar veranderd. Opportunisme, sloganeske tirranie, betweterigheid, de niet-constructieve politiek, het hebben van twee gezichten en meerdere agenda’s zijn hen nog steeds niet vreemd, van zodra er nieuwe verkiezingen in zicht komen (jaja, in 2011 is het weer zover) wenden ze zich steeds weer tot de hakbijlstrategie waarbij ze anderen te lijf gaan in plaats van eigen kwaliteiten, standpunten en oplossingsgezindheid in de verf te zetten.

Waarschijnlijk omdat net dié eigen kwaliteiten, standpunten en oplossingsgezindheid helemaal niet in het woordenboek van de OpenVLD staan. Potverdikke toch. Het lijkt er wel op dat met die Decroo de nieuwe Verhofstadt is opgestaan.

En daar kan ik mij in opjagen, ja, zelfs zo vroeg op den dag.

Te veel keuze

‘t Is weer die tijd van het jaar, de zomerconcerten en -festivals worden weer vollen bak aangekondigd, de mooie namen worden ons naar het hoofd geslingerd. En het zijn er dit jaar weer zo veel, dat ik naar aloude gewoonte moeite heb om keuzes te maken. Pukkelpop zal dit jaar alvast weer tot de zekerheden behoren, een aantal mooie namen werden vandaag aan de affiche toegevoegd en dan zitten er nog een aantal kleppers (zoals Snow Patrol) in the pipeline om aangekondigd te worden. Voor mijn part heeft Pukkelpop nu al een veel indrukwekkendere affiche dan Rock Werchter, het festival dat er zich steeds gemakkelijker van afmaakt: “we pakken uit met een aantal kleppers van headliners, het festival zal heel snel uitverkopen en vanaf dan vullen we de gaten in de affiche op met rubbish”… En zolang het klapvee dit blijft pikken, is er uiteraard geen vuiltje aan de lucht. Op Werchter ga ik slechts één dagje meepikken, op uitnodiging en zonder dat het mij een stuiver kost, en ik zou het zelfs niet erg vinden moest die afspraak niet doorgaan…

Naar Cactusfestival was ik ook van plan te gaan, omdat dit gewoon één van de gezelligste (en culinair voor mij alvast het lekkerste) festivals van ons land is. En ze hadden ook al een aantal heel toffe namen te pakken voor editie ’10 (Elvis Costello, Macy Gray en Regina Spektor bijvoorbeeld), maar die plannen werden vandaag danig door elkaar geschud. Prince blijkt namelijk voor het eerst in jaren nog eens naar België af te zakken, op 10 juli, op de weide van Werchter. Ik zag Prince een jaar of 10 geleden in het Antwerpse Sportpaleis en sindsdien prijkt hij in mijn Top-3 van beste live-artiesten die ik ooit aan het werk zag. Toen ik het nieuws van zijn komst hoorde, kon ik dan ook niet anders dan besluiten dat ik hem absoluut eens in die opperbeste doen terug wil zien. Een échte legende, een must-see voor wie hem nog nooit mocht ervaren.

Naar de Lokerse Feesten zak ik ook elke zomer graag af, maar ik ben eigenlijk redelijk content dat die dit jaar met een redelijk slappe affiche uitpakten (allez ja, tot dusver dus). Want aan een aantal echte lokale gebeurens weet ik alvast ook nooit te ontsnappen: het Brugse Klinkersfestival, de Paulusfeesten en Theater Aan Zee in Oostende en als afsluiter mogelijks ook het Filmfestival in datzelfde Oostende.

En dan neem ik mij ook al jaren voor om eens naar de Antilliaanse Feesten in Hoogstraten af te zakken (naar verluidt het grootste échte feest-ival van onze lage landen) of naar Couleur Café in Brussel… Maar als puntje bij paaltje komt geniet ik vaak nog het meest van gewoon een weekendje chillen onder loeihete zon in eigen tuin. En dan had ik het nog niet over de wonderbaarlijke fee Norah Jones die deze zomer naar Gent komt afgezakt…

Maar moesten er festivalletjes (groot of klein zijn) die u mij ab-so-luut wenst aan te raden voor de komende zomermaanden, suggesties zijn alvast nog steeds welkom.

Truman Show

Soms heb ik het gevoel dat ik in een soort van Truman Show rondloop, dat alles om mij heen eigenlijk een bijzonder goed geënsceneerde show is, dat vrijwel iedereen om mij heen weet waarmee ik de laatste tijd bezig was, gedaan of gezegd of gedacht heb, en er ook met die voorkennis op reageert. De fijne momenten, verrassingen, de occasionele klop met de hamer, diepe gesprekken, leuke avondjes uit zijn bijna niet te tellen de laatste tijd; ik heb de laatste weken ook heel veel nieuwe mensen leren kennen eigenlijk (“allemaal nieuwe figuranten!”) die me allen één voor één boeien maar waarvan ik me ook realiseer dat het ontzettend veel energie zou vergen om hen allen aan de borst te blijven drukken en met de regelmaat van de klok eens klein- of grootschalig in de watten te leggen. Want daar zijn maatjes voor: om in de watten te leggen, zeg dat ik het u gezegd heb!

Maar het is allemaal zo enorm en intens de laatste tijd, dat ik me op momenten afvraag “Is dit wel allemaal écht écht écht?”. Al verklaarde een collega mij dat het puur aan mijn eigen ingesteldheid van de laatste tijd lig: met jan en alleman een praatje maken (ik ben van nature niet echt een sociale jongen, maar ik zou verdorie zelfs een klapke doen met een hond-met-een-petje-op de laatste tijd), mijn vrolijke rondgehuppel. Terwijl iedereen er van uitging dat ik de vrouw van mijn leven tegen het lijf ben gelopen, heb ik gewoon het gevoel elke dag superhard te willen genieten van de positieve vibes van die dag die komt. In love with life, hoe fantastisch klinkt dat niet zeg? En positieve vibes lijken dus keihard alom nieuwe positieve vibes te gaan triggeren, waardoor ik in een niet-aflatende stroom van amusement, gebeurtenissen, nieuwe ontdekkingen en fantastische mensen terecht gekomen ben. En dat ik al enorm genoten heb van bepaalde babbels, lately, zowel met mensen die ik al jaren kende als met totale nieuwelingen.

En ja, ik mag er niet aan denken dat dit een soort van Truman Show is. Want ik peins dat ik het bijzonder pijnlijk zou vinden te moeten ontdekken dat ik me zo hard aan het blootgeven ben in een wereld die niet echt is, terwijl miljoenen ogen mij zitten aan te staren…