Een aantal maand geleden las ik toevallig in Wired Magazine over The Impossible Project, een project waarin een groep idealisten volop aan de slag ging met de nostalgie van Polaroid.

In 2008 sloot de laatste Polaroid-fabriek in Enschede. Voor een groot deel was het tanende succes van Polaroid-camera’s te wijten aan de digitale fotorevolutie, maar de absolute sluitingsreden was de beschikbaarheid van bepaalde grondstoffen om nog langer Polaroid-instantfoto’s (tegen betaalbare prijs) te kunnen maken. Een tiental ex-werknemers van die fabriek wou echter niet zomaar het geloof in Polaroid opgeven. Ze vonden een geldschieter om de ter ziele gegane fabriek op te kopen en begonnen aan onderzoek. Hun streefdoel was eenvoudig: een nieuwe technologie “uitvinden” zodat er opnieuw instant-fotopapiermateriaal voor Polaroid ontwikkeld zou kunnen worden. Want één ding was wel duidelijk: er bleken nog héél véél Polaroid-liefhebbers en -fanatiekelingen rond te lopen die smeekten om met hun toestel te kunnen blijven werken.

Ik was bijzonder gecharmeerd door dit verhaal vanuit idealisme en kocht me dan een tweetal maand geleden ook zo een Polaroid-camera (inclusief 1 cassette voor 10 instant-foto’s). Vorige week uitgetest op een fantastisch avondje uit en het moet gezegd: de charme van Polaroid is inderdaad onweerstaanbaar. Het toestel heeft slechts 1 knop “foto nemen” en een seconde later schuift de foto in kwestie eruit, waarna je er 5 minuten mee zit te schudden en de beelden langzaam maar zeker ziet tevoorschijn komen. Foto’s nemen met een Polaroid bleek inderdaad een heel hoge funfactor te hebben!

En de beelden die uit zo’n camera komen zijn, in tegenstelling tot het meeste materiaal in het huidige digitale tijdperk, gewoon enorm authentiek. Geen Photoshop, een kleurenboeket dat doet denken aan foto’s van een aantal decennia geleden, een heel grote Amélie Poulain-factor. Het is effectief een uniek moment in de tijd die wordt vastgelegd, niet “de beste foto uit een reeks van 5 die keisnel na elkaar genomen werden”, geen greintje manipulatie. En je moet zelfs heel dicht bij je foto-onderwerp gaan staan om het vast te leggen! Heerlijke ouderwetse bucht!

Gisteren verkocht The Impossible Project (symbolisch) de 1000 allerlaatste filmcassettes (nog van de “vroegere productie”) die ze bij elkaar gevonden hebben, ik prijs me gelukkig dat ik er 5 heb kunnen veroveren. Deze laatste verkoopstunt was niet bedoeld als symbolische begrafenis van de Polaroid-geschiedenis, integendeel zelfs. Over een goede week komt de officiële boodschap van The Impossible Project zelf. Hun research en development zou afgelopen zijn, er zou volop geïnvesteerd zijn in nieuwe productietoestellen (zelfs Polaroid zélf zou weer in het project gestapt zijn): hun onderzoek heeft vrucht opgeleverd en blijkbaar staat niets nog in de weg om deze totaal opnieuw uitgevonden technologie eind maart te lanceren: nieuwe fotocassettes, op basis van materialen die wel voorhanden zijn.

Polaroid is niet dood, het was gewoon eventjes aan het slapen. Polaroid zal er helemaal terug zijn en ik ben er zeker van dat deze wedergeboorte gepaard zal gaan met het ontstaan van vele nieuwe fangroepen of vele blije “eerste kennismakingen”. Digitale camera’s op festivalweides gaan binnenkort volkomen passé zijn, iedereen zal gaan voor het instant vastleggen van unieke momenten met deze klik-en-print-fototoestellen.

En ik ben alvast stapelgek op mijn beestje, wie er ook zo eentje wil kopen kan nog steeds hier terecht.

Share on Facebook