Afgelopen vrijdag, net voor de officiële release, vond ik Valleys of Neptune – het nieuwe postume studio-album van Jimi Hendrix, met een aantal eerder onuitgegeven tracks – in mijn brievenbus. De mannen van de blogreclame hadden het mij opgestuurd met de wijze bewoordingen “Dit zal wel iets voor jou zijn!“.

Eerlijkheid gebiedt mij te zeggen: ik ben alles behalve een grote Jimi Hendrix-kenner. Ik heb een Best Of-album van de man in huis en dat zet ik zo nu en dan wel eens op. Meer nog: ik wist niet zo goed wat ik van dit album moest verwachten… Postume albums bevatten nogal vaak illuster materiaal of “eerder onuitgebrachte nummers” die met reden nooit eerder werden op plaat gezet. Maar hey, je moet alles een eerlijke kans geven!

Awel: Valleys of Neptune heeft mij omver geblazen. Wat een onvoorstelbare dijk van een CD! Door mijn vooroordelen had ik dit album vermoedelijk nooit zelf in huis gehaald, maar ik ben nu wel bijzonder content dat het mij werd opgestuurd. Dit album is er eentje naar de traditie van mooie, ververvlogen tijden: ik heb het album ondertussen vermoedelijk al een keer of 12 opgelegd en ik kan niet zeggen dat nummer x of y fantastisch is, maar wel dat het net de CD in haar totaliteit is die me zo een heerlijk gevoel bezorgt. En zo worden er, in het huidige iTunes-tijdperk waarin vooral losse nummers worden gedownload, nog maar heel weinig gemaakt.

Ik twijfel er geen moment aan dat de nummers heel goed werden voorbereid en dat er hard over de productie werd nagedacht, maar de authenticiteit van Jimi Hendrix en z’n bende zit ‘m in het feit dat alle nummers zo spontaan, zo geïmproviseerd, rechtuit het hart en niet van op een blaadje lijken te komen. En met de huidige revival van de bluesrock klinkt de sound van Hendrix eigenlijk alles behalve belegen; integendeel zelfs, weinig van de huidige generatie rockgoden lijkt aan de sfeer, stijl, virtuositeit te kunnen tippen van deze oermens uit het genre. Ik hoop nu maar dat ik geen boze reacties krijg van allerlei krampachtige groeperingen, omdat ik deze neger een oermens heb genoemd…

Nee, alle gekheid op een stokje: Jimi Hendrix slaagt er op Valleys of Neptune op onverklaarbare wijze in om, door de geïmproviseerd klinkende manier van werken, op vrijwel perfecte wijze het festivalgevoel te benaderen. Het voelt alsof je echt in de studio aanwezig bent of naar de man zelf staat te kijken of zit te luisteren. En net daardoor vind ik Hendrix’ sound eigenlijk de perfecte zomersoundtrack: ideaal om – met de stereo op veel te luid – tegen te hoge snelheid richting Zuid-Frankrijk te snellen of een barbecue-in-de-tuin dat laatste tikkeltje vakantiegevoel te geven.
Onverwacht, maar toch een feit: ik denk er zelfs over de volledige heruitgegeven back catalogue van de man nu in huis te halen.

En weet je waar het mij vooral terug aan doet denken? Het catapulteert mij een 15-tal jaar terug in de tijd, toen ik – zeven mooie zomers lang – animator was op een aantal taalkampen in regio Brugge. Zomers waarin ik te weinig sliep, maar een continue adrenaline-rush beleefde omdat ik het zo keihard de max vond om de deelnemende tieners te entertainen en te verrassen, elke dag opnieuw. Het waren zomers waarin ik godganse dagen op mijn blote voeten rondliep, mij dagenlang niet schoor, op verschrikkelijk amateuristische wijze gitaar zat te tokkelen bij het kampvuur, geniale nieuwe spelletjes en activiteiten uitvond (jaja, slaaptekort, het doet iets met een mens) en waarbij ik elk kamp opnieuw slechts één bedoeling had: het afscheid zo verscheurend mogelijk maken, de jonge gasten en meisjes met een lading heimwee overladen en de laatste dag van ‘t kamp telkens beseffen dat die tranen gewoon betekenden dat het weer verdomd goed geweest was.

Dichter bij het hippiedom ben ik helaas nooit geraakt. En dat vind ik soms jammer. Want als ik een vijftiental jaar ouder was geweest, had ik Woodstock ook in levende lijve kunnen beleven. En ik ben er overtuigd van dat ik op die weide niet misstaan zou hebben. En dan had ik er de Jimi-Meister misschien zelf in levende lijve aan het werk kunnen zien.

Waarde lezers: geef Valleys of Neptune een kans, u zal het zich geenszins beklagen! Of voor de voorzichtigen onder u: Voodoo Child, The Jimi Hendrix Collection is een heerlijk én toegankelijk album om eens van deze heerser te kunnen proeven.

En als u dan toch volop in de juiste hippiesferen bent terechtgekomen, bekijk dan ook zeker eens Taking Woodstock, volgens mij één van de meest ondergewaardeerde films van 2009, het waargebeurde verhaal over het ontstaan van het Woodstock-festival en de waanzin waarin het ontaardde.

Peace aan elk van u!

Share on Facebook