… is: een beslissing moeten nemen waar ik mezelf bijzonder om vervloek, maar waarvan ik wel besef dat die nodig was om keihard verder te kunnen gaan. Met datzelfde leven…

Een culinaire tip voor frequente of onregelmatige Brugge-bezoekers: de hapjes en tapas in Cookiescafé zijn onweerstaanbaar lekker. Gisteren geproefd en genoten van kaas- en garnaalbolletjes, onvoorstelbaar lekker gemarineerde ribbetjes en een in de boter gebakken slibtong waarvan ik nu nog zit na te genieten. Ik ga binnenkort terug. Want er stonden nog zoveel hapjes op de kaart die ik proeven wil. En die ribbetjes en tong verdienen voor mijn part ook direct een herhaling.

Redelijk onbekend (zeker voor niet-Bruggelingen), maar een godverdomse aanrader!

Oew, de ochtend waarop de eerste reeks namen voor Pukkelpop wordt vrijgegeven, is toch elk jaar net ietsje spannender dan die waarop de Rock Werchter-line-up wordt gepresenteerd. En verrassender ook wel.
Oh boy trouwens, wat bevat die eerste namenlijst van Pukkelpop een aantal fa-bu-leu-ze bands en artiesten! Iron Maiden! Queens Of The Stone Age! The Prodigy! Blink-182! The Kooks! Jónsi! Limp haha Bizkit! The Flaming Lips! Mumford & Sons! Fake Blood! White Lies! Hot Chip! OK Go! 2 Many Soulwax! En al die rest!

Maar er is nog meer, ook Cactusfestival pakte vandaag uit met 3 headliners: Elvis Costello, Macy Gray en Tori Amos komen alle drie het goede weer maken tussen 9 en 11 juli in Brugge.

Oh boy, ik heb nu al een donkerbruin vermoeden dat ik de komende zomer te weinig thuis zal zijn.

Zoals ik hier al meermaals eerder op uiterst enthousiaste wijze liet weerklinken: hoera, hoera ik ga naar Colombia! Meer bepaald van 3 tot 26 september dit jaar!

De vliegtuigtickets zijn inmiddels geboekt, de reisgezel wist ik via deze website te vinden (al komt er misschien nog een derde man bij ook) en langzaam maar zeker lijkt het moment aangebroken om onze reis enigszins inhoudelijk vol te gaan plannen. De route die we gaan afleggen mag dan al in grote mate bekend zijn, we hebben er nog niet echt een idee van wat we allemaal gaan doen in de door ons bezochte steden. In welk hotel gaan we slapen? Waar moeten we absoluut gaan eten? Welke toeristische (of net niét-toeristische) trekpleisters moeten we absoluut gaan bezoeken? Waar zou ik grandioze foto’s kunnen nemen? Bij welke stad kunnen we best een koffieplantage bezoeken? Zou het de moeite lonen om in één van die steden ook een weeshuis te bezoeken? Waar gaan we een dagje raften of canyonen?

We hebben dus heel veel vragen en hoe langer ik er naar zoek, hoe meer mogelijkheden ik ontdek op vlak van do’s en don’ts in dat warme Zuid-Amerikaanse land.

Maar ik zou het dus iets gestructureerder willen aanpakken. Ik ben op zoek naar de één of andere software die een combinatie biedt van brainstorming/mindmapping software en van een reisplanner. Ik zie het bijna voor me als een groot stuk bruin papier tegen de muur – met daarop alle dagen van de reis – waar ik post-its op kan kleven, foto’s, teksten, verwijzingen naar Trotter en URL’s. Zodat ik dat blad de volgende weken/maanden steeds voller kan kleven, post-its kan verplaatsen van de ene dag naar een andere, …
Back to the good old brown paper technique als het ware…

Maar… mijn reisgezel woont in Leuven, ikzelf in het Westvlaamse Ardooie. En de derde mogelijke medereiziger ergens tussenin. Uiteraard is het de bedoeling dat elkeen van ons Post Its kan volkrabbelen en ideeën kan toevoegen of wegstemmen, maar dat is geografisch niet echt voor de hand liggend. ‘k Ben dus op zoek naar de één of andere web2.0-website (of internet-software die ik zelf kan installeren) waarmee het bovenstaande mogelijk zou zijn.
Tripit heb ik al uitgeprobeerd, maar dit blijkt onhandig en niet echt te zijn wat ik zoek. Misschien dat een Wiki nog het meest in de buurt komt van wat ik zoek… Vandaar dus deze vraag: iemand een beter idee of alternatief om te gaan travel-brown-paperen??

Wat een onmenselijke schoonheid, het onderstaande duet tussen Raymond Van Het Groenewoud en Stijn Meuris. Ik hoorde al een aantal nummers van Meuris’ laatste retrospectieve album en het klinkt werkelijk adembenemend. Meuris2010 is alvast het april-concert waar ik het meeste naar uitkijk. En dan moet je weten dat ik in datzelfde april ook al naar de geniale Mumford & Sons ga kijken/luisteren…

En ondertussen ben ik nog steeds gezapig aan ‘t verderlezen, de doos pageturners/thrillers/spannende boeken die ik eind vorig jaar bij Proxis bestelde is ondertussen halfleeg. Het is nog steeds heel erg ontspannend om mij in dergelijke vrijblijvende lectuur onder te dompelen, maar het is al een tijdje aan ‘t knagen. Ik zou mij vanaf de zomer eens in wat grootsere literatuur willen onderdompelen. “Liefde in Tijden van Cholera” zou ik willen lezen. En “De Ondraaglijke Lichtheid van het Bestaan“. En een jaar of 7 geleden heb ik onvoorstelbaar hard genoten van “De Verborgen Geschiedenis“, misschien moet ik die ook eens opnieuw vastnemen. Maar welke zijn eigenlijk die boeken die ik nog absoluut gelezen moet hebben voor ik doodval?

Ik weet dat De Standaard een paar jaar geleden uitpakte met een lijst van 100 “Blufboeken”, het enige overzichtelijke lijstje dat ik daarvan terugvond was op de site van God Houbi. Maar vooral: ik ben op zoek naar meer en ander. Meer soortgelijke overzichtslijsten, maar ook andere suggesties van jullieëntwege zijn van harte welkom.

Al moet ik wel zeggen: De Eenzaamheid Der Priemgetallen vond ik OK, maar heus niet zo fantastisch als de hype van 2009 deed vermoeden…

“Dingen doen die ik nooit eerder gedaan had,” dat was één van m’n voornemens voor 2010. En dat betekent ook: gedaan met de schaamte! Het is verschrikkelijk slecht geproducet, mijn opnamesoftware was vreselijk crappy en ongetwijfeld kan Bart De Wever veel betere lyrics schrijven voor een Vlaams chanson. Om nog maar te zwijgen over mijn belabberde zangkwaliteiten.

Maar los daarvan: bij deze een eerste (en vermoedelijk ook laatste) editie van Domi zingt een blogpost vol.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

De mensen van The Impossible Project (zie ook deze blogpost van vorige week) hebben gisteren hun grote aankondiging gedaan. Vanaf volgende week komen de eerste “nieuwe Polaroid-films op basis van nieuwe technologieën” op de markt, meer bepaald een cassette om zwart/wit-foto’s te maken. Het is nog niet meteen duidelijk of deze er ook zullen zijn voor mijn Polaroid 600-toestel, maar ‘k ben wel thrilled dat het nieuwe leven van Polaroid begonnen is en de producenten alvast aankondigden dat er later nog meer nieuwe producten gaan volgen.

Sinds Steve Jobs is het bon ton geworden om dergelijke nieuwigheden aan te kondigen met een filmpje of consoorten. Dat deden ze bij The Impossible Project dus ook, al vind ik het resultaat nogal knullig uitvallen…

Meanwhile : mijn bestelling van de laatste Polaroid-cassettes uit-de-oude-voorraad is aangekomen en ligt klaar om geconsumeerd te worden (ondanks het advies van enkele welbedoelende maatjes die mij aanraadden om er geen foto’s mee te nemen en ze over x maanden/jaar gewoon op eBay te koop aan te bieden).

Vorige week opgenomen met de digicorder, gisterenavond bekeken: Freedom Writers, het soort van uitzonderlijke film dat mij emotioneel heel diep wist te raken. Eerst en vooral: ik ben gek op mensen die niet gaan werken, maar die elke dag opnieuw gewoon hun passie gaan beleven – zoals de schoollerares in deze film. Ten tweede: met mijn monitor-/animatorverleden blijf ik een enorme boon hebben voor (jonge) mensen die zich dagdagelijks inzetten met het steunen, entertainen, helpen ontwikkelen, het creëren van hoop en perspectieven bij kinderen en tieners.

En het vergt verdomd veel moed om, zoals hoofdpersonage Erin Gruwell, alle zekerheden rondom je op te offeren om jonge, sociaal achtergestelde mensen een kans te geven in het leven (“In de rechtbank is het al te laat, ik wil er voor zorgen dat ze daar nooit terechtkomen”), zichzelf eventjes helemaal van de kaart vegen en twee extra baantjes aannemen om zelf de boeken en uitstapjes te kunnen betalen, die je je leerlingen toewenst. Ik denk dat ik de film op dat vlak zelfs aangrijpender vond dan Dead Poet’s Society, en dat het voor mijn part verplicht voer voor elke leerkracht zou mogen zijn…
Vooral: deze film was niet gewoon een sprookje, maar pure realiteit en een inspirerend model voor meerdere Amerikaanse onderwijsinstellingen.

O ja, en Hillary Swank was fan-tas-tisch gecast als Erin Gruwell.

En dan steekt mijn diepgewortelde, irrealistische droom terug de kop op. Om vroeg of laat een weeshuis uit de grond te stampen in één of ander Zuidamerikaans Niemandsland, een instelling met als doel om dergelijke verweesde jongeren terug hoop, zelfvertrouwen en schoonheid te geven, om hen te wapenen tegen de wereld waarin ze daarna gedropt zullen worden. Een familiale instelling, waarin de grote jongeren ook voor de kleintjes moeten helpen zorgen en het werk verdeeld wordt. Een instelling die op termijn zelfbedruipend moet gaan werken, omdat de verblijvende jongeren – eens ze het huis hebben verlaten – hopelijk een band blijven voelen, een familieband.

Die Chatroulette-pianist (de nieuwste YouTube-hype) doet mij alvast heel hard denken aan Ben Folds, en die bleek ook in het verleden wel vaker voor een grapje te vinden zijn…

:: update :: En ja hoor, Ben Folds zag dit filmpje en vond het duidelijk ook de max. Tijdens zijn huidige tournee is hij dan ook van plan om heleganst live elke avond een streepje Chatroulette in zijn show te stoppen : (met dank aan clo voor de link)

Maar er zijn nog wel meer grappige filmpjes m.b.t. het fenomeen “Chatroulette” op YouTube te vinden… Al vraag ik mij wel af wat er zo fantastisch is om webcamgewijs met vreemden geconfronteerd te worden, waarvan de helft na 15 seconden zijn broek laat zakken.

Lees verder »