Ik voel me de laatste dagen een beetje als Christoffel Columbus. De voorbije jaren heb ik mij als het ware bijzonder goed geamuseerd op de veilige binnenwateren van de Middellandse Zee. Ik heb er veel gezien, veel beleefd, er was wel eens een stormpje waardoor mijn schip tegen wat golven moest vechten, maar ik was voornamelijk heel erg gehecht aan de beperkte afwisselingen die ik rond deze rustige plas beleefd heb. Het was een leventje boordevol genot, met weinig risico’s, boordevol zekerheid en continuïteit. Perfect voor een voorzichtig mens als ik.

Net zoals Columbus heb ik nu, omwille van totaal onvoorziene en onverwachte redenen, heel veel zin om het roer helemaal om te gooien en eens keihard naar het Westen te zeilen, richting nieuwe en onbekende horizon. Ik ben bang, verschrikkelijk bang. Echt zeker of er zich op het einde van die Westenzee wel land zou bevinden. Ongetwijfeld zal ik in die onbekende zee stormen beleven die ik nooit eerder voor mogelijk heb geacht. Maar ik twijfel er ook niet aan dat het uitzicht er ook veel overweldigender zal zijn dan het zicht over de Middellandse Zee, waar ik nu wel al bijzonder gewoon aan ben geraakt. Er is de vrees dat ik nooit de overkant zal bereiken, maar er is ook de hartverwarmende hoop om daar het paradijs aan te treffen. Er is een verzengende onzekerheid waarmee ik nog nooit te kampen had.

Misschien ontdek ik India. Al schijnt ook Amerika een mooi land te zijn. Misschien hebben ze er wel aardappelen.