Naar analogie met bestsellers zoals daar zijn Tiny in de bergen, Tiny gaat op ballet en Tiny leert zwemmen, lanceer ik u bij deze graag de nieuwe suspens-reeks “Domi doet bizarre dingen”. Op 1 januari van dit gezegende jaar, publiceerde ik hier namelijk mijn lijstje met persoonlijke voornemens voor 2010. Ik was van plan meer boeken te gaan lezen dit jaar, awel: ik ben al aan het vierde exemplaar bezig. Ik was van plan mij weer vollen bak voor de tango te gaan geven: de eerste les (van mijn tweede reeks) is vorige zondag heel succesvol verlopen. Ik was van plan een avontuurlijke reis te ondernemen: via m’n weblog heb ik niet alleen een bijzonder sympathieke reisgezel leren kennen, maar onder tussen ligt het ook al vast dat ik in september voor 23 dagen naar Colombia afzak… De vluchten liggen vast, maar daar blijft het voorlopig bij en het zal heel vermoedelijk een improvisatierijke reis worden waarbij we ons volop in de lokale cultuur en emotie gaan proberen onder te dompelen. Ik droom er ook een beetje van om ter plaatse een reeks geniale foto’s te schieten, deels om op m’n weblog te plaatsen, vooral om achteraf in boekvorm te gieten en een aantal vrienden en familieleden het origineelste nieuwjaarsgeschenk in jaren te bezorgen (om nog maar te zwijgen van de verhalen die ik erbij hoop te kunnen vertellen).

‘k Ben er in elk geval heel erg zeker van dat het met reisgezel Koen alles behalve een standaard-reisje zal worden, we gaan Colombia en haar inwoners totaal gaan inpakken!

Maar daar gaat het hier dus niet over. Voornemen nummer 8 uit mijn lijstje luidde: “Ik wil in 2010 minstens 10 zaken doen of meemaken die ik nooit eerder gedaan heb”. Ik had aanvankelijk, bij het publiceren van dat voornemen, zaken in het achterhoofd zoals eens een wellnessweekendje beleven of een solo-parachutesprong maken, maar mijn eerste plannetje draaide toch wel helemaal anders uit. Ondanks het soms wat kleffe imago dat er aan vast hangt of de vele taboes en/of grapjes die vaak rond het thema gemaakt worden, heb ik afgelopen dinsdag mijn stoute schoenen aangetrokken. Ik ben voor de eerste keer in m’n leven naar een speeddate getrokken.

Vrienden en collega’s om mij heen kunnen het alleen maar bevestigen: ik loop sindsdien bijzonder enthousiast rond. Echt waar, beste lezers en lezeressen: speeddaten is de max!! Het was één van de meest verrassende en onvoorspelbare avonden die ik in lange tijd beleefd heb en de avond heeft mij op zeldzame wijze geïnspireerd. En er lopen zoveel schone, interessante mensen rond, jullie hebben daar geen idee van!

Maar goed, laat ons starten bij ‘t begin…

Tijdens mijn zoektocht naar originele activiteiten (zowel om te beleven als om achteraf over te schrijven), stootte ik op de website van SmartDate, een organisatie die speeddate-avonden organiseert. Voor de niet-kenners onder u: een speeddate-avond is een avond waarop 7 vrijgezelle dames aan een tafeltje mogen zitten, 7 vrijgezelle heren mogen tegenover hen plaatsnemen, er kan een praatje gemaakt worden maar na 7 minuten weerklinkt op onheilspellende toon de gong: dan moeten de heren opstaan en zich naar de volgende tafel begeven. En dan begint dit rijtje weer van voor af aan.

In een vlaag van uitbundigheid schreef ik me voor dit gebeuren in, maar afgelopen dinsdag – op weg naar Brugge – begon de onzekerheid toch wel te knagen. Waar ben ik nou in godsnaam mee bezig? was vrijwel het enige dat mij door het hoofd rondspookte. Eenmaal aangekomen werd ik naar de “aparte bar” begeleid, de plaats waar de datende heren werden onthaald terwijl de dames meteen in het zaaltje zelf plaatsnamen. Organisator Frédéric lichtte dit toe: “We hebben gemerkt dat het soms heel stil en zelfs genant is als we iedereen direct in de algemen zaal toelaten. Door de scheiding van mannen en vrouwen merken we dat er vaak al heel wat spanning wegvalt, wat de uiteindelijke speeddate alleen maar ten goede komt”.

Hij leek gelijk te hebben: de mannen – die één voor één binnendruppelden – waren meteen aan het verbroederen met sterke of minder sterke verhalen, terwijl we uit het aanpalende zaaltje geregeld een bijzonder luidruchtig vrouwelijk lachsalvo hoorden knallen. De tongen kwamen los, de nieuwsgierigheid was geprikkeld, een aantal van de aanwezige mannetjesdiertjes leken er helemaal klaar voor te zijn, ik vermoed dat een gelijkaardig fenomeen zich in het vrouwenkamp voordeed.

Ik leunde rustig achterover tegen de bar, en realiseerde mij dat ik in levende lijve terecht was gekomen in een gebeuren dat ik enkel kende vanop TV, in een kruising van programma’s als pakweg Boek Zkt. Vrouw, Expeditie Robinson, Man Bijt Hond en ongetwijfeld zelfs Temptation Island. Er zaten een aantal toffe, gewone, enigszins onopvallende heren in dit gezelschap, evenals een aantal bijzonder vleesgeworden clichés :

• Een jongeman die een paar jaar in de gevangenis had gezeten en een roemrijk verleden had gekend met vrouwen tussen de 15 en de 40. Hij was vermoedelijk op zoek naar een nieuwe trofee en positioneerde zich meteen als alfamannetje binnen de groep. Met kreten als “echte venten drinken pinten” (waarna ik nog eens van mijn cola nipte) en “die vrouwen willen alleen wat ik hen kan geven” werd hij meteen mijn topfavoriet.
• Dan was er ook nog Toon (ik gebruik uiteraard schuilnamen), die bevestigend antwoordde toen ik hem vroeg of zijn mama die mooie trui gebreid had. Toon sprak met een dialectisch accent (ergens tussen het Oost- en West-Vlaams) waarop ik meteen onvoorstelbaar jaloers werd. Het enige minpuntje: hij rook nog een beetje naar de beestjes waar hij die dag ongetwijfeld tussen had gewerkt. Maar ik vond het een vreselijk sympathieke knul, die ik graag meteen op een soort van Sergio Herman-piëdestal had gepositioneerd.
• Al brak bij de meeste mannen het angstzweet uit toen plotseling ook een gebronsde Baywatch-boy uit Knokke opdook, hij straalde een onvoorstelbaar charisma uit, was – al spreek ik hier als heteroman – bijzonder knap, was de eigenaar van 2 klassevolle kleerwinkels in West-Vlaanderen en vond het niet eerlijk dat vrouwen altijd vallen op zijn onvoorstelbare looks, zijn geld en zijn carrière. Ik vermoed dat hij achteraf ook hetzelfde verhaaltje afstak bij de dames zelf, maar dat hij er niet aan toevoegde dat hij 40 was en zich voor deze jongere groep had ingeschreven “omdat hij de vrouwen van zijn leeftijd helemaal niet meer lekker vindt en meer geniet van een fonkelend groen blaadje.”

Nu ja, vergis u niet: het was er helemaal geen freakshow, dit waren slechts een aantal zwaar opvallende aanwezigen. Wel heel frappant: de meeste aanwezige mannen leken er op te hopen die avond de vrouw van hun leven in de andere zaal aan te treffen. De ernst zat er heel zwaar in, mijn opmerking “Zouden we er niet beter niet te veel van verwachten en er gewoon een toffe avond van proberen te maken?” kreeg weinig gehoor.

De spelregels werden ons uitgelegd, we mochten de zaal betreden.

We kwamen binnen en meteen werd mij duidelijk dat er van de clichés niets klopt. Geen onaantrekkelijke wanhopige gevallen zaten er op ons te wachten, maar allemaal heel plezante, fris ogende jongedames zaten klaar achter hun tafeltje. En de babbels verliepen bijzonder vlot, misschien ook wel omdat ik er me totaal niet op voorbereid had. Ik verschoot efkes toen mijn sterrenbeeld gevraagd werd. Ik moest enorm luisteren naar een dame die gepassioneerd zat te vertellen over haar hobby: knutselen met PET-flessen. Een heel klassiek ogende datester bleek enorm avontuurlijk van aard en vertelde over haar solo-rugzaktrektochten door Japan en andere Aziatische landen. Ik kreeg te horen dat ik een blauw chakra had en dat mijn bordeauxrode pull niet bij mijn blauwe ogen paste. Ik wisselde sterke concertverhalen uit met eentje en werd ingewijd in de wondere wereld van de frisbeesport bij een ander. Ik viel van de ene verbazing in de andere en genoot van de spontane babbels die zich ontsponnen. Maar eerlijk is eerlijk: de ene keer is het al plezanter dat de 7 minuten waren afgelopen dan de andere keer.

Heel grappig was trouwens de pauze in het midden van de avond: een aantal ging een sigaretje roken, anderen doken de bar in, maar een aantal dames dook meteen rond de tafel om notities te vergelijken en al volop oordelen te vellen. Ik voelde mij plotseling een prooi voor de wolven.

Maar weet je, achteraf bekeken vond ik het een geniale avond. Ik reed naar huis met het gevoel dat ik op wonderbaarlijke wijze praatjes had gemaakt met een 15-tal mensen die ik nooit eerder in mijn leven tegenkwam, hierna misschien ook nooit meer terug zal zien, maar die ik “in het normale leven” waarschijnlijk ook nooit spontaan had aangesproken. In die optiek was het gewoon een toffe avond onder singles geweest en heb ik ronduit genoten.

Want uiteindelijk is het gegeven wel redelijk uniek. Als single komt het bijzonder zelden voor dat ik op zo een systematische manier onder soortgenoten kom. Bovendien waren het mensen met een bijzonder open ingesteldheid, anders neem je niet aan zo’n avond deel. En in die optiek is het al bijzonder inspirerend om met die mensen in contact te komen.
Bovendien: doordat iedereen de limiet van 7 minuten kent, zijn de gesprekken vaak heel snel to the point. Vragen als “heb je kinderen of ben je al ooit getrouwd geweest” worden bijzonder snel afgevuurd, en dat vond ik de max. Het deed me meteen denken aan het gestuntel waarmee een vrijgezel anders soms op café zelfs maar tracht te achterhalen of zijn/haar gesprekspartner al dan niet op één of andere manier gebonden is…

Echt waar, ik raad elke vrijgezelle jongeman en -vrouw ten stelligste aan om eens zo een avond te beleven, ik ben zelf ook hard van plan om er nog eens eentje mee te pikken. Maar het is belangrijk om er heen te trekken met het idee “ik ga hier nu gewoon een toffe avond beleven en misschien wel mensen leren kennen die de max zijn”. Ga er niet heen in de hoop op die ene avond smoorverliefd te worden en een partner te verzilveren voor de rest van je leven… met die ingesteldheid ga je toch ook niet op een doordeweekse avond op café?

Eenmaal thuisgekomen, moest ik nog mijn evaluatieformulier invullen. Ik moest via de SmartDate-website laten weten “wie van de dames ik eventueel wat beter wou leren kennen”. Als één of meerdere van mijn geselecteerde dames ook mijn naam had aangeklikt, zouden we automatisch elkaars contactgegevens krijgen en lag de bal in ons kamp.

Ik heb de vraag voor mezelf anders geformuleerd: “met wie van de dames die ik gesproken heb, zou ik mij zonder enige twijfel 4 uur aan een stuk op café kunnen amuseren? van wie had ik nog veel meer willen horen? aan wie had ik vooral ook het gevoel nog heel wat verhalen te vertellen hebben?”. Aangezien ik van nature niet zo een sociale mens ben, heb ik in eer en geweten slechts 1 naam kunnen aanvinken, maar dan wel uit volle overtuiging. Of die klik ook wederzijds was, ga ik uiteraard helemaal nog niet aan jullie neus hangen!

Ik heb hier nu al een kloefer van een stuk geschreven, ik ga er nu ook nog twee totaal persoonlijke slotconclusies aan verbinden. Want niet alleen de verhalen van de aanwezige dames, maar het speeddaten op zich heeft mij enorm geïnspireerd.

1. Singles zijn cool, maar ze vinden elkaar zo moeilijk.

De avond was een waar festijn, ik reed achteraf met een euforisch gevoel naar huis, een beetje zoals vroeger, toen ik na mijn taalkampen-als-animator naar huis reed of zoals na een machtig weekendje uit met de beste vrienden. Ik realiseerde mij dat het eigenlijk heel plezant was om iets te doen met “soortgenoten”: Kinepolis organiseert soms filmavonden enkel voor vrouwen, er zijn vaak geek-gebeurens waar enkel technologieliefhebbers op afkomen, zakenmensen hebben hun vaste netwerkactiviteiten en zo meer.

Aan “activiteiten voor singles” hangt echter vaak een heel nare bijklank, waarvan men soms wel eens denkt “dat is enkel voor mensen die écht wanhopig zijn of snakken naar de eerste de beste partner”. De speeddate-avond van Smartdate heeft mij van het tegendeel overtuigd. Ik had echt een summercamp-gevoel, de sfeer en manier van omgaan tussen pure vrijgezellen is helemaal anders, ongeremder en veel luchtiger dan als er ook koppels aanwezig zijn. Al zal ook wel het feit van “en we zijn allemaal onbekenden voor elkaar” daar voor iets tussen gezeten hebben. Voor de buitenstaanders zal het ongetwijfeld nog steeds een beetje raar overkomen, maar ik ben er redelijk zeker van dat er nog dames en heren die dinsdagavond aanwezig waren, het gevoel zullen hebben “dit wil ik nog wel eens beleven, dit was zooooo plezant!”.

Neem daar nog eens bij dat het aantal singles in bv. Vlaanderen jaar na jaar toeneemt, dan is het toch verwonderlijk dat er niet meer dergelijke evenementen plaatsvinden, waar men elkaar op een ongegeneerde manier kan leren kennen, waar het alles behalve! de bedoeling is om het eerste het beste lief op te doen, maar waar er volop lol gemaakt kan worden? De doelgroep wordt steeds groter, het zijn vaak mensen die net tijd hebben om nu en dan eens iets plezants te gaan doen.

Het lijkt mij dan ook een fantastisch idee indien er een soort van organisatie bestaat die er voor zou zorgen dat de “smet” enigszins van het blazoen van singles-activiteiten geschrobd wordt en die zelf met heel variërende activiteiten gaat uitpakken :

• Een avontuurlijk weekendje in de Ardennen, net zoals bij de scouts vroeger, met paintball, kayakken, een dropping en spannende verhalen aan het kampvuur.
• Een singles only party, wat ik in Argentinië al leerde kennen: een paar singles organiseren de fuif en nodigen enkel hun single-vrienden en -vriendinnen uit. Ook die kunnen op hun beurt een drietal andere singles meenemen, tot het boeltje volzit. Op die manier garandeer je ook al in enige mate dat het allemaal “redelijk gelijkaardige” feestende mensen zouden zijn.
• Kookworkshops met singles, restaurantje afhuren met vrijgezellen, reizen organiseren, winter- en zomeractiviteiten, noem maar op!

Een organiserende eenheid zou weliswaar nodig zijn, om er op toe te zien dat de man/vrouw-verdeling redelijk intact blijft bij activiteiten, dat ambetanterikken eruit geweerd kunnen worden en zich nooit meer voor activiteiten kunnen inschrijven, dat iedereen welkom is en blijft, dat het een plezante bedoening blijft en geen gecamoufleerd huwelijksbureau. Want neem het van mij aan: vrijgezellen zijn de max en kunnen zich in mekaars gezelschap opperbest amuseren zonder dat het steevast in geflirt of consoorten moet ontaarden!

Want hey, de meesten onder jullie zullen wel al eens “vrijgezellenweekends” of zo meegemaakt hebben, een paar weken voor een vriend/vriendin van jullie trouwde? Hebben jullie daar geen geweldig, memorabel toffe bedoening van gemaakt? Of was het een marginale bedoening waarbij er massa’s mensen moesten lastig gevallen worden?
En vooral – wat die plezant weekends betreft – zou het niet volstrekt logisch zijn dat singles regelmatig zulke fun kunnen beleven? De naam vrij-ge-zel-len-wee-kend impliceert dat toch helemaal?

Ik deelde deze ideeën met een single vriendin en zij was meteen even enthousiast als ikzelf, moesten er hier nog vrijgezellen geroepen zijn om eens over dit idee te gaan brainstormen: laat mij gerust iets weten! Het is een gat in de markt en zou wel eens een verschrikkelijk geestig resultaat kunnen opleveren!

2. Speeddating is cool, maar ook daar hangt zo een negatieve bijklank aan

Daten staat, voor mij althans, voor “het leren kennen van nieuwe mensen”. Dat is vaak helemaal niet zo creepy, maar veel interessanter en inspirerender dan de naam op zich doet vermoeden!

Maar ook in totaal andere contexten dan pakweg vrijgezellen of liefdespartners of wat dan ook, denk ik dat speeddating een heel interessant gegeven kan vormen.

Denk maar aan speeddating tussen business angels (rijke mensen die opportuniteiten zoeken om te investeren) en creatieve jonge gasten die een geweldig goed – en al enigszins uitgewerkt – idee hebben om een bedrijf op te starten. Zeven minuten kunnen ze krijgen om elkaar te overtuigen, achteraf laten de jonge gasten weten met welke investeerder ze graag nader willen kennismaken en vice versa.

Speed dating tussen de oude wolven van de traditionele media (kranten, televisie, …) en de jonge veulens van de nieuwe media (bloggers, creatieve hobbyprojecters, conversation starters, whatever,…) lijkt me ook iets fantastisch: 7 minuten moeten volstaan om te merken of twee gesprekspartners open staan en iets voor elkaar kunnen betekenen, dan wel of ze op het punt staan om elkaar in de haren te vliegen. Een kennismaking van 7 minuten is net lang genoeg om een “klik” te voelen: wordt het wat voor ons of niet?

Speed dating tussen zakenmensen die een partner zoeken, tussen collega’s binnen één en hetzelfde bedrijf, als alternatief voor een panelgesprek op seminaries of congressen, zelfs als TV-concept: het heeft enorm veel potentie! Maar net als bij de bovenstaande speeddate geldt ook hier: openheid is gewenst, men mag niet met vooroordelen naar de arena stappen, maar bereid zijn te aanvaarden dat men alleen maar te ontdekken en te winnen heeft.

Ook hier ligt er volgens mij een heel grote opportuniteit, zowel in professionele als in vrijetijdsmiddens!

Kortom: ik ben bijzonder content dat ik afgelopen dinsdagavond heb meegemaakt. Het was voor mij één van de meest revelerende avonden in jaren tijd…