Ik voel me de laatste dagen een beetje als Christoffel Columbus. De voorbije jaren heb ik mij als het ware bijzonder goed geamuseerd op de veilige binnenwateren van de Middellandse Zee. Ik heb er veel gezien, veel beleefd, er was wel eens een stormpje waardoor mijn schip tegen wat golven moest vechten, maar ik was voornamelijk heel erg gehecht aan de beperkte afwisselingen die ik rond deze rustige plas beleefd heb. Het was een leventje boordevol genot, met weinig risico’s, boordevol zekerheid en continuïteit. Perfect voor een voorzichtig mens als ik.
Net zoals Columbus heb ik nu, omwille van totaal onvoorziene en onverwachte redenen, heel veel zin om het roer helemaal om te gooien en eens keihard naar het Westen te zeilen, richting nieuwe en onbekende horizon. Ik ben bang, verschrikkelijk bang. Echt zeker of er zich op het einde van die Westenzee wel land zou bevinden. Ongetwijfeld zal ik in die onbekende zee stormen beleven die ik nooit eerder voor mogelijk heb geacht. Maar ik twijfel er ook niet aan dat het uitzicht er ook veel overweldigender zal zijn dan het zicht over de Middellandse Zee, waar ik nu wel al bijzonder gewoon aan ben geraakt. Er is de vrees dat ik nooit de overkant zal bereiken, maar er is ook de hartverwarmende hoop om daar het paradijs aan te treffen. Er is een verzengende onzekerheid waarmee ik nog nooit te kampen had.
Misschien ontdek ik India. Al schijnt ook Amerika een mooi land te zijn. Misschien hebben ze er wel aardappelen.
Alles draait om experiences vandaag de dag, om totaalbelevingen. Bij Starbucks ga je niet gewoon een kop koffie drinken, maar je betreedt er een tempel van de koffie, waar de verse ingrediënten en de hippe zeteltjes je vrolijk aanstaren en waar je eventjes heel intens die wilde buitenwereld kunt ontvluchten. Een koffie bij Starbucks is pokkeduur als je puur op het zwarte drankje focust, maar velen hebben er de centen voor over om eventjes de Starbucks-oase te betreden.
Hetzelfde met de film Avatar. Ik zag ‘m nog niet (hij zegt me ook niet zo veel, eigenlijk), maar de reacties zijn wel redelijk unaniem: een flinterdun verhaaltje vol clichés die men al in heel wat andere films zag, de acteurs zijn van ondergeschikt belang, maar de wereld waar de kijker ingezogen wordt in onweerstaanbaar en net dat zorgt ervoor dat iedereen zo laaiend enthousiast over deze film loopt en deze vermoedelijk ook met een groot aantal Oscars aan de haal zal gaan: een nieuwe standaard voor de filmindustrie werd gezet.
Ook Cirque Du Soleil was baanbrekend op dat vlak: in tegenstellingen tot alle circussen die hen vooraf gingen, draaide het bij hen plotseling niet meer om losstaande sketches of om die paar circuslegendes (à la Clown Popov of een aantal leeuwentemmers uit die tijd), maar om een volledige onderdompeling in een totaal uniek universum.
Beleving, een unieke omgeving creëren, er voor zorgen dat mensen zich in hun vrije tijd eventjes keihard op vakantie kunnen wanen of van het dagdagelijkse weg kunnen dromen, daar lijkt er op vandaag heel wat om te doen.
Philips probeert op vandaag iets dergelijks, het is hun ambitie om de mensen thuis een tv-toestel te kunnen aanbieden die vooral afgestemd is op cinematografische beleving, op het duiken in een film in plaats van gewoon naar een film te kijken. Philips wil er voor zorgen dat de Avatar-experience thuis al even indrukwekkend kan plaatsvinden als in de cinema zelf en daarvoor bracht het zelfs speciaal een Cinema 21:9-tv-toestel uit.
Om de boze buitenwereld te overtuigen van de superieure kwaliteit van dit toestel en deze beleving, heeft Philips zich in de filmwereld zelf ondergedompeld. Na de indrukwekkende trailer “Carousel” die een klein jaar geleden werd gelanceerd ter aankondiging van dit nieuwe TV-toestel, gaan ze dit jaar een stapje verder. Philips stapte naar één of andere hooggeplaatste Amerikaanse filmproducent (Ridley Scott Associates) met de vraag om rond 1 specifiek (door Philips opgelegd) thema een aantal kortfilms te maken in een genre naar keuze. Bedoeling: technieken gebruiken waarmee de mogelijkheden van die Philips-televisies in de verf gezet kunnen worden. Die films zullen later dit jaar dan ook bij alle verdelers van deze TV-toestellen als teaser ingezet worden.
Maar om iedereen in deze beleving mee te trekken, gingen ze nog een stapje verder: op 8 april gaan deze 5 films in première, gratis, voor iedereen die het maar zien wil, via Tinterweb, middels een speciale multimedia-player waarop de mogelijkheden en effecten van de feitelijke TV-toestellen zeer goed tot hun recht zouden komen.
Ik ben curieus, heel curieus alleszins. De films zullen alhier worden gestreamd op 8 april, via Facebook is het alvast mogelijk kennis te maken met dit hele project, hieronder zie je alvast een YouTube-clip m.b.t. dit project (“Parallel Lines”).
Philips wil bijzonder web2.0 gaan, maar ik vraag me af of ze er écht in gaan slagen hun dure effecten over te brengen via het cheapo internet…
Naar analogie met bestsellers zoals daar zijn Tiny in de bergen, Tiny gaat op ballet en Tiny leert zwemmen, lanceer ik u bij deze graag de nieuwe suspens-reeks “Domi doet bizarre dingen”. Op 1 januari van dit gezegende jaar, publiceerde ik hier namelijk mijn lijstje met persoonlijke voornemens voor 2010. Ik was van plan meer boeken te gaan lezen dit jaar, awel: ik ben al aan het vierde exemplaar bezig. Ik was van plan mij weer vollen bak voor de tango te gaan geven: de eerste les (van mijn tweede reeks) is vorige zondag heel succesvol verlopen. Ik was van plan een avontuurlijke reis te ondernemen: via m’n weblog heb ik niet alleen een bijzonder sympathieke reisgezel leren kennen, maar onder tussen ligt het ook al vast dat ik in september voor 23 dagen naar Colombia afzak… De vluchten liggen vast, maar daar blijft het voorlopig bij en het zal heel vermoedelijk een improvisatierijke reis worden waarbij we ons volop in de lokale cultuur en emotie gaan proberen onder te dompelen. Ik droom er ook een beetje van om ter plaatse een reeks geniale foto’s te schieten, deels om op m’n weblog te plaatsen, vooral om achteraf in boekvorm te gieten en een aantal vrienden en familieleden het origineelste nieuwjaarsgeschenk in jaren te bezorgen (om nog maar te zwijgen van de verhalen die ik erbij hoop te kunnen vertellen).
‘k Ben er in elk geval heel erg zeker van dat het met reisgezel Koen alles behalve een standaard-reisje zal worden, we gaan Colombia en haar inwoners totaal gaan inpakken!
Maar daar gaat het hier dus niet over. Voornemen nummer 8 uit mijn lijstje luidde: “Ik wil in 2010 minstens 10 zaken doen of meemaken die ik nooit eerder gedaan heb”. Ik had aanvankelijk, bij het publiceren van dat voornemen, zaken in het achterhoofd zoals eens een wellnessweekendje beleven of een solo-parachutesprong maken, maar mijn eerste plannetje draaide toch wel helemaal anders uit. Ondanks het soms wat kleffe imago dat er aan vast hangt of de vele taboes en/of grapjes die vaak rond het thema gemaakt worden, heb ik afgelopen dinsdag mijn stoute schoenen aangetrokken. Ik ben voor de eerste keer in m’n leven naar een speeddate getrokken.
Ik heb er geen flauw benul van of dit klopt, maar Twitterprofiel @Papestaartje lanceerde zopas het onderstaande document (klik erop om in volledige grootte te zien). Het ziet er naar uit dat de programmatie van Rock Werchter vroegtijdiger uitgelekt is dan de bedoeling was, ofwel heeft Papestaartje een heel geloofwaardige kwakkel gelanceerd.
Als het onderstaande blokkenschema klopt, ben ‘k alvast een tevreden man. Want dit jaar ga ik nog eens naar het drukste zomerfestival van ons land. Op uitnodiging. ‘k Ben eens benieuwd wat dat VIP-arrangement daar allemaal zoal inhoudt. En vooral: het “trio” dat op zondagavond het hoofdpodium afsluit, is hemels!
(Maar nogmaals : moest dit schema niet kloppen, kom me dan niet stenigen… Al zou het wel een mooi bewijs zijn dat onofficiële Tweets véél sneller de ronde kunnen doen dan de officiële communicatie rond wat-dan-ook…)
:: update & rechtzetting :: Inmiddels reageerde Jeroen, de maker van bovenstaand blokkenschema:
Ik heb dit programma in elkaar geflanst voor de festivalwebsite Graz, om aan te geven wat ik van het programma VERWACHT (een realistische gok dus). Dit is geen wenslijst (dan zou het er veel onrealistischer uitzien), noch een officieel document van de organisatie van Rock Werchter.
We hebben dus niet te maken met het effectieve programma voor Rock Werchter, maar met een beredeneerde gok. Mijn excuses voor de gecreëerde illusies!
Ik heb er nog geen flauw benul van waar het goed voor is, maar ik heb me een Formspring-pagina aangemeten. Nu kan jan en alleman me met vragen bestoken, al dan niet op anonieme wijze. En die beantwoord ik dan, al dan niet op eerlijke wijze.
Spannend! Het lijkt bijna op een echt gesprek en zo.
Heerlijk nieuws voor filmliefhebbers: Nederland 2 besteedt volgend weekend bijzonder veel aandacht aan Pedro Almodóvar, niet minder dan 3 van ‘s mans heerlijke films worden uitgezonden. Zonder enige twijfel is Almodóvar de meest succesvolle Spaanse filmmaker van de laatste jaren, waardoor hij ook al een aantal Oscars in de wacht wist te slepen. Voor liefhebbers van Almodóvar: het zijn drie van z’n beste films die worden uitgezonden, geniet er gerust nog een keertje van; voor mensen die niet bekend zijn met zijn werk: de uitgezonden films vormen alvast een prima introductie terzake!
Het is nu niet dat ik Kasabian al goed kende, maar de nummers die ik al van deze band gehoord had stonden mij ten zeerste aan. Dus toen vriendin Sarah me een tijdje geleden liet weten dat ze toch wel een grote boon had voor deze Britpoppers, liet ik mij met veel graagte overhalen om haar te vergezellen naar het Kasabian-concert in Rijsel, gisterenavond.
En de avond kan samengevat worden als een fucking great show from a fucking great British band. Voor mij was het alvast het beste muzikale Britse export-product dat ik te zien kreeg sinds Oasis, een vijftal jaar geleden nog gezien in datzelfde Rijsel. Heel erg strak gespeeld, een irritante blaaskaak van een zanger die zich tot een voortreffelijke publieksmenner bleek te ontpoppen, een uitzinnig publiek (al zal het groot aantal Britten daar wel voor iets tussen gezeten hebben, tijdens een babbel achteraf hoorde ik dat Kasabian in hun thuisland voor gevulde stadions optrad en dat het voor die Britten uniek was hen nog eens te zien in een zaaltje met een capaciteit van amper 500 man). En tot mijn grote verbazing bleek ik meer nummers van dit bonte gezelschap te kennen dan aanvankelijk verwacht!
De muziek? Die hield ergens het midden tussen het reeds geciteerde Oasis, Happy Mondays, Kula Shaker, op momenten zelfs Depeche Mode, en Blur. En Reef. En Kaiser Chiefs. En The Last Shadow Puppets. En The Cribs. Kasabian was er in geslaagd om het beste van de Britpop van de voorbije twee decennia in een heel eigen format te proppen, waardoor de avond ontaardde in een geschifte club-ervaring zoals er maar zelden nog voorkomen en die ontegensprekelijk herinneringen oproept aan de Madchester-revolutie van jaren geleden (die ik trouwens ook maar ken uit documentaires). Fantastisch goed was het!
Bij het verlaten van de concertzaal kreeg ik trouwens onderstaande flyer in de hand gedrukt. Jammer dat Bourges zo ver weg ligt (nog ietsje verder dan Parijs), want het ziet er naar uit dat de lente daar ingezet zal worden met de strafste muzikale hypes van het moment, zoals Die Antwoord, The Black Box Revelation, Rodrigo y Gabriela, John Butler Trio en consoorten, een soort van vroegtijdige Pukkelpop als het ware. Wie binnenkort aan een verlengde weekendtrip toe is, kan ik Le Printemps De Bourges alleen maar heel warm aanbevelen!
25 jaar nadat USA For Africa de single We Are The World inblikte, werd een nieuwe geüpgrade versie van het nummer opgenomen door “grote Amerikaanse stemmen van dit moment” naar aanleiding van de ramp in Haïti. Eerlijk is eerlijk: ik vind het nummer nog steeds even geniaal als 25 jaar terug (waarbij de hiphop-break in de nieuwe versie toch wel voor een portie eigentijdsheid heeft gezorgd), de clip ziet er adembenemend uit (zeker wat de beeldfragmenten uit Haïti zelf betreft), maar in tegenstelling tot bij de oorspronkelijke editie herken ik eerlijk gezegd heel weinig gezichten en stemmen. Wie ik wel herken zijn o.m. Jamie Foxx, Lionel Richie, Tony Bennett, Michael en Janet Jackson (die laatste zowel in jonge als in hedendaagse versie?), Alicia Keys, Enrique Iglesias? (rond 3:00), Kanye West, Wycleff Jean, Pink, is dat R. Kelly rond 3:40?, Céline Dion, Fergie en Will.I.Am van Black Eyed Peas, Justin Timberlake lijkt daar ook ergens tussen te staan, Santana op gitaar, Jeff Bridges? en Snoop Dogg die gewoon wat cool staat te wezen. En zou het kunnen dat ook Meryl Streep daar een stukje zong?
Op 22 april gaan we het eens gaan inspecteren. Of Gaëlle zo schoon is als in de boekskes, of Claudio daadwerkelijk zo goed kan koken als Peter Goossens beweerde in Mijn Restaurant II, of er nog steeds volop met pannen pruttelende boter gedreigd wordt. Ik kijk alvast heel hard uit naar mijn eerste etentje in Dell’Anno ooit!
Met dank aan de gulle schenkster van onderstaande verrassing!
