Hij zei: “Fuck België. We leven in een kloteland dat talent niet naar waarde weet te schatten. Onze regering is enkel bezig met de imaginaire problemen tussen taalgroepen en niet met visie of de toekomst. Economisch zijn we achterlijk en is België zo een typisch landje dat overal achteraan huppelt. Onze bevolking is egoïstisch, koud, kil. Ons land gaat failliet en de Belgen zijn zo dom daar niet bij stil te staan en alles gewoon te laten gebeuren. Bazen zijn profiteurs. Werknemers zijn profiteurs. Er wordt hier niet gewerkt aan één gemeenschappelijk doel, maar iedereen lijkt zijn eigen verborgen agenda te hebben. Ik ben het hier kots-kots-kots-beu.”

Hij vertrok naar Amerika.

Sindsdien hoorde of zag ik hem vaker dan ooit tevoren: continu op Facebook, continu op Twitter, continu op MSN, continu op Skype, continu overal on-line. Op twee weken na, de twee weken dat hij op “vakantie en familiebezoek” kwam naar Vlaanderland om z’n ouders, familie en vrienden op te zoeken. Maar voor de rest voelt hij blijkbaar een ondwingbare behoefte om continu met de buitenwereld te delen hoeveel beter het wel niet is in Amerika t.o.v. zijn geboorteland. Hoeveel geavanceerder het er daar aan toe gaat, over online-shops waar we hier maar kunnen van dromen, over hoe sociaal de buren er wel niet zijn, over de heerlijke gerechten die aan huis geleverd worden.

Ik vraag mij geregeld af of hij in Amerika al iets meer gezien heeft dan het scherm van zijn PC.