“Ambitie is een vies beestje,” zei ze.

Ik had samen met haar aan de universiteit gestudeerd. Na mijn laatste jaar ging ik aan de slag in een textielbedrijf, zij vloog de grote plas over voor een M.B.A. Na haar terugkomst beleefde ze een blitzcarrière binnen de één of andere Procter & Gamble of Unilever in dit land. Ze was bijzonder intelligent, gedreven, had ongeziene inzichten en ze baande zich – zonder dat er enigszins sprake was van positieve discriminatie omwille van haar vrouwzijn – een weg doorheen het bedrijf waar menig mannelijk collega jaloers op was. Na amper zeven jaar had ze een stoel bemachtigd die nog één stap van een directiezetel verwijderd was.
Toen ging het fout. Een knaller van een burnout maakte zich meester van haar. Het was het absolute bewijs dat een burnout geen ziekte is voor mensen die hun job niet graag doen, maar wel voor mensen die hun job té graag doen en die zich enkel daar op focussen. Ze was bijzonder veeleisend geworden, voor haar medewerkers maar in de eerste plaats ook voor zichzelf, het vastleggen en behalen van steeds moeilijkere targets was een manier van leven geworden.
Ruim acht maanden zat ze er totaal doorheen. Een vreemde melancholie en triestheid, een loodzware vermoeidheid en onevenaarbare moodswings bepaalden plotseling haar leventje.

Ze heeft het stuur helemaal omgegooid. Vandaag stond ze te glunderen achter de toonbank van haar buurtwinkeltje, een klein winkeltje waar je ongeveer alles kunt krijgen: van dagbladen tot verse vleeswaren, fruit, snoep en postkaarten. Er was ruimte gecreëerd voor een tafel en wat stoeltjes, waar er ook telkens heerlijk geurende verse koffie stond te wachten. Wie het wil mag zich een kopje inschenken, er hoeft niet voor betaald te worden. Er wordt tijd gemaakt voor een praatje, een hartelijke lach, voor elkaar, voor bekenden en onbekenden die binnenkomen. Een warme winkel die op die manier in schril contrast staat met de vaak onpersoonlijke supermarkten waar je weliswaar alles kunt krijgen. En zij loopt er breed glimlachend rond als de perfecte gastvrouw, zonder capsones, zonder enige vorm van stress, wetend dat ze om 18u00 haar winkel zal sluiten en geenszins het gevoel zal hebben dat ze vandaag “gewerkt” heeft, maar toch van nut geweest is.

“Geluk is een bijzonder schoon beestje,” dacht ik, terwijl ik er buitenliep.

Share on Facebook