Een bijzonder aantrekkelijke, onbekende Liesbeth nam vandaag deel aan De Pappenheimers. Al bleek plotseling, midden het programma, dat ze toch niet zó onbekend is. Tom Lenaers sprak haar namelijk, naar aanleiding van de een of andere muziekvraag, aan over haar persoonlijke muzikale carrière… “Jij hebt toch ook nog een aantal nummers opgenomen? Meer nog, je hebt naast de grote Stijn Meuris gezongen!”

Ha ja, toen herkende ik haar ook. Met Liesbeth nam Stijn Meuris een aantal jaar geleden één van de mooiste Nederlandstalige covers allertijden op: Stel Nu Dat Jij Niet Bestond, een cover van Joe Dassins Et Si Tu N’Existais Pas.

Voor wie vanavond televisiegewijs niet genoeg van Liesbeth kon krijgen: ze staat met dit nummer ook op YouTube, zowel met een versie ervan uit De Laatste Show als met de officiële videoclip waarin zij helegans de hoofdrol speelt.

Terwijl een groot deel van festivalminnend Vlaanderen en Wallonië afwacht tot Rock Werchter met een grote resem namen uitpakt voor editie 2010, verblijf ik in blijde verwachting van een dergelijk lijstje van Arras 2010 Main Square Festival. Drie namen staan alvast op de affiche (drie namen die niet toevallig ook hetzelfde weekend naar het zusterfestival in Werchter komen): Pearl Jam, Rammstein en Pink. Van Green Day is het al vrij zeker dat die niet in Arras zullen aantreden (maar erg is dat niet, op Pukkelpop zouden ze namelijk ook ten dans spelen), Muse is wel nog een heel grote kanshebber voor de vrijdagavond.

Twee nieuwigheden voor het bijzonder gezellige festival in Arras staan inmiddels wel al vast. Zo zal Arras dit jaar voor het eerst met een tweede podium uitpakken. Een beetje zoals de Marquee in Werchter dus, al zal die net over de Franse grens vermoedelijk wel open lucht zijn.

Ten tweede klopt de naam “Main Square Festival” niet meer helemaal. Het festival verhuist namelijk van locatie naar een – zo lijkt het toch op de foto’s – nog veel fantastischere plaats dan tevoren al het geval was. Arras 2010 vindt niet langer plaats op de pittoreske Grote Markt van Arras, maar wel in La Citadelle. La Citadelle was tot in de zomer van 2009 één van de grootste en meest authentieke legerkazernes in Frankrijk. Aangezien ook dat domein echter tot het UNESCO-werelderfgoed behoort, mocht er vrijwel niets aan uitgebreid, gebouwd of verbouwd worden. Bovendien vond in Frankrijk, zoals bij ons, een krimping plaats in het legerbestand, met als gevolg dat de legerbasis van Arras er tot op vandaag leeg en ongebruikt bijligt. Dat militaire domein, die legerkazerne, leek voor de mensen van Live Nation dan ook de perfecte locatie om muziekgewijs heen te verhuizen. Het domein ziet er niet alleen fantastisch uit (zie ook onderstaande foto’s), maar de parkeer- en campinggelegenheid verbetert ook drastisch door deze verhuis. En ook van lawaaioverlast zal er geen sprake meer zijn, aangezien er niet echt buren in de buurt lijken te wonen.

Arras duurt een dagje minder dan Werchter (maar voor mij is 3 dagen zonder enige twijfel al meer dan genoeg), het is – dankzij het subsidiewezen in Frankrijk – ook een hele lap goedkoper. Een dagticket Arras kost 59 Euro zonder bijkomende kosten, een dagje Werchter kost 76 Euro + een paar Euro service en ticket handling.
Bovendien loopt er voor Arras 2010 nog steeds een early booking-actie, waardoor een driedagenticket momenteel niet meer dan 99 Euro kost.

Arras ligt amper over de Franse grens en is voor veel Oost- en West-Vlamingen makkelijker te bereiken dan de festivalweide van Werchter. Bovendien heeft Schuermans H. altijd gezegd niet te zullen twijfelen om zijn “moederfestival” te verhuizen indien hij daar financieel of logistiek toe genoodzaakt wordt. In een dergelijk geval denk ik niet dat we moeten twijfelen waar hij dan definitief naartoe zou verhuizen.

“Ambitie is een vies beestje,” zei ze.

Ik had samen met haar aan de universiteit gestudeerd. Na mijn laatste jaar ging ik aan de slag in een textielbedrijf, zij vloog de grote plas over voor een M.B.A. Na haar terugkomst beleefde ze een blitzcarrière binnen de één of andere Procter & Gamble of Unilever in dit land. Ze was bijzonder intelligent, gedreven, had ongeziene inzichten en ze baande zich – zonder dat er enigszins sprake was van positieve discriminatie omwille van haar vrouwzijn – een weg doorheen het bedrijf waar menig mannelijk collega jaloers op was. Na amper zeven jaar had ze een stoel bemachtigd die nog één stap van een directiezetel verwijderd was.
Toen ging het fout. Een knaller van een burnout maakte zich meester van haar. Het was het absolute bewijs dat een burnout geen ziekte is voor mensen die hun job niet graag doen, maar wel voor mensen die hun job té graag doen en die zich enkel daar op focussen. Ze was bijzonder veeleisend geworden, voor haar medewerkers maar in de eerste plaats ook voor zichzelf, het vastleggen en behalen van steeds moeilijkere targets was een manier van leven geworden.
Ruim acht maanden zat ze er totaal doorheen. Een vreemde melancholie en triestheid, een loodzware vermoeidheid en onevenaarbare moodswings bepaalden plotseling haar leventje.

Ze heeft het stuur helemaal omgegooid. Vandaag stond ze te glunderen achter de toonbank van haar buurtwinkeltje, een klein winkeltje waar je ongeveer alles kunt krijgen: van dagbladen tot verse vleeswaren, fruit, snoep en postkaarten. Er was ruimte gecreëerd voor een tafel en wat stoeltjes, waar er ook telkens heerlijk geurende verse koffie stond te wachten. Wie het wil mag zich een kopje inschenken, er hoeft niet voor betaald te worden. Er wordt tijd gemaakt voor een praatje, een hartelijke lach, voor elkaar, voor bekenden en onbekenden die binnenkomen. Een warme winkel die op die manier in schril contrast staat met de vaak onpersoonlijke supermarkten waar je weliswaar alles kunt krijgen. En zij loopt er breed glimlachend rond als de perfecte gastvrouw, zonder capsones, zonder enige vorm van stress, wetend dat ze om 18u00 haar winkel zal sluiten en geenszins het gevoel zal hebben dat ze vandaag “gewerkt” heeft, maar toch van nut geweest is.

“Geluk is een bijzonder schoon beestje,” dacht ik, terwijl ik er buitenliep.

Hij zei: “Fuck België. We leven in een kloteland dat talent niet naar waarde weet te schatten. Onze regering is enkel bezig met de imaginaire problemen tussen taalgroepen en niet met visie of de toekomst. Economisch zijn we achterlijk en is België zo een typisch landje dat overal achteraan huppelt. Onze bevolking is egoïstisch, koud, kil. Ons land gaat failliet en de Belgen zijn zo dom daar niet bij stil te staan en alles gewoon te laten gebeuren. Bazen zijn profiteurs. Werknemers zijn profiteurs. Er wordt hier niet gewerkt aan één gemeenschappelijk doel, maar iedereen lijkt zijn eigen verborgen agenda te hebben. Ik ben het hier kots-kots-kots-beu.”

Hij vertrok naar Amerika.

Sindsdien hoorde of zag ik hem vaker dan ooit tevoren: continu op Facebook, continu op Twitter, continu op MSN, continu op Skype, continu overal on-line. Op twee weken na, de twee weken dat hij op “vakantie en familiebezoek” kwam naar Vlaanderland om z’n ouders, familie en vrienden op te zoeken. Maar voor de rest voelt hij blijkbaar een ondwingbare behoefte om continu met de buitenwereld te delen hoeveel beter het wel niet is in Amerika t.o.v. zijn geboorteland. Hoeveel geavanceerder het er daar aan toe gaat, over online-shops waar we hier maar kunnen van dromen, over hoe sociaal de buren er wel niet zijn, over de heerlijke gerechten die aan huis geleverd worden.

Ik vraag mij geregeld af of hij in Amerika al iets meer gezien heeft dan het scherm van zijn PC.

Onder de titel “Waarom slimme vrouwen (vaak) niet aan een man geraken“, publiceerde De Standaard dit weekend een artikel met o.m. een interview (of toch: fragmenten daaruit) met een wetenschapsvrouw-annex-professor. En die pakt meteen uit met het volgende citaat

“Mannen zijn als parkeerplaatsen. De goeie zijn bezet en zij die nog vrij zijn, zijn die voor gehandicapten.”

Allez ja, ik ben er niet zeker van, maar ik heb een donkerbruin vermoeden dat ze met zulke uitspraken sowieso alle venten wegjaagt, zeker de vrijgezellen onder hen. Of nog: daar heeft haar ongetwijfeld torenhoge intellect bijzonder weinig mee te maken. Of nog: er is duidelijk een verschil tussen intelligentie in de wetenschappelijke zin van het woord, en sociaal intellect. Nu ja, sociaal gehandicapt zijn is misschien een deugd voor de geciteerde professor Karen; op die manier uit ze zich alvast als een gegeerde prooi voor de tweede categorie venten uit haar citaat!

De slimste vrouwen die ik ken (en ik ken er heel wat, meer nog – madam de professor – die zijn vrijwel allemaal van ‘t straat!) hebben geen twaalf diploma’s, vonden niets uit dat de wereld op z’n grondvesten deed daveren en vullen hun dagen en nachten niet met dissertaties of presentaties rond theoretische of academische onderwerpen. Neen, ze zijn werelds wijs. Hebben een mening, kritisch en gezond verstand, denken na over de kleine en grote zaken die ze op hun levenspand tegenkomen, ze worden in hun creativiteit gestimuleerd door alledaagse dingen zoals een “ordinair” boek of een “gewoon dagdagelijkse” reportage of wat dan ook. Ze praten, ze luisteren en bij de één of andere conversatie of discussie telt niet mee wie hier nou een jongetje en wie een meisje is, wie welke diploma’s of welke job heeft, wie ervaring of kennis heeft op welk vlak dan ook. Ze laten zich graag, met de teugels in eigen handen, meedrijven op de emoties, inhoud of inspiratie van het moment.
En dat vind ik intelligente vrouwen. Werelds intelligente vrouwen. Sociaal intelligente vrouwen. Aantrekkelijke intelligente vrouwen. Onuitgesproken intelligente vrouwen. Minder omhooggevallen dan de geciteerde professor emeritus weet ik wat nog allemaal Karen.

Misschien moet ze daar eens over nadenken in plaats van met goedkope clichés uit te pakken.

(Maar goed, ik geef het toe: mijn zelfbeeld kreeg een serieuze knauw na het lezen van dit citaat dat het artikel opende. Mijn excuses, ik moest efkes stoom afblazen.)

Mannen maken plannen. Inmiddels is het 95% zeker dat onze route in september er als volgt zal uitzien:


Reis Colombia weergeven op een grotere kaart

Over het hoe, het waarom, de gekozen luchtvaartmaatschappij (goedkoper dan al die early bookings!) en consoorten: later meer.

Ik ben een economist, een wetenschapsmens, een analist, een controlefreak, iemand die continu op zoek gaat naar onderliggende logica om alles-en-iedereen om me heen beter te begrijpen. Maar evenzeer ben ik christelijk en gelovig, op mijn manier. Omdat er altijd wel zaken zijn die het logische verstand overstijgen en omdat mijn geloof voor de nodige rust zorgt, want de continue nood aan logische denkoefeningen maakt van mij soms te zeer een rusteloze ziel.

Er is de afgelopen weken veel gezegd en geschreven over de benoeming van André-Mutien Léonard, onze nieuwe Belgische aartsbisschop. Ook ik stel mij, vanuit mijn christelijke gevoelswereld, de nodige vragen bij ‘s mans benoeming en de impact dat die zal hebben. Nu, het zou al te makkelijk zijn hier allerlei reeds veel uitgesproken meningen te gaan herkauwen; dat de publieke opinie omtrent Léonard’s benoeming nogal negatief is, zou zelfs eufemistisch genoemd kunnen worden.

Bij deze dus: een focus op drie (mogelijk) positieve gevolgen van Léonards benoeming…

Lees verder »

Het is allemaal 1212 wat de klok slaat: op radio en TV werken een aantal beroemdheden zich uit de naad om zoveel mogelijk centen in te zamelen. En dat is maar goed ook, de beelden die ik gisteren op de Vlaamse en Nederlandse buis in m’n maag gesplitst kreeg, deed me ook naar m’n portefeuille grijpen. Op aanraden van een Caritas-insider heb ik echter niet aan 12-12 gedoneerd. Mijn kennis, die hier uiteraard niet met naam genoemd wil worden, getuigde mij immers over de gang van zaken bij Tsunami 12-12, 5 jaar geleden, waar hij een coördinerende rol had. 6 maanden na de beëindiging van de media-acties was het grootste deel van de donaties nog steeds niet overgemaakt: er waren dagdagelijkse discussies tussen de verschillende initiatiefnemers over wat ze nu eigenlijk met het geld willen gaan doen.

Een dergelijk circus kunnen de mensen in Haïti missen. Ze hebben elke hulp vooral snel nodig. En als je centen voor deze actie wenst te geven (want ik alleen maar aanmoedig), kan je dat dan ook beter via kleinere, lokalere projecten doen. Dan ben je er niet alleen zeker van dat je geld integraal naar Haïti gaat (en niet voor de helft in de overheads van de organiserende eenheden blijft plakken, want hun loon moet ook betaald worden), maar dan weet je ook – en vooral – dat dat geld heel snel op nuttige wijze zal aangewend worden. Ik doneerde persoonlijk aan een missionaris uit de buurt die volgend weekend naar Port-au-Prince vertrekt. Voor anderen die een dergelijk initiatief zoeken, citeer ik hieronder graag de mail van Andrew Vassallo met daarin een voorstel voor donaties. Donaties voor Haïti. Niet voor 1212.

Lees verder »

Familieverraad door David Baldacci

Mijn score: 4/5
Het moet gezegd: ik ben fan van David Baldacci. Ik vermoed dat ik inmiddels al zijn boeken verslonden heb en dit is vooral te danken aan het vertellerstalent van Baldacci: ofschoon zijn boeken steeds boordevol clichés zitten, slaagt hij er steeds in een uniek verhaal te vertellen op een bijzonder meeslepende manier. Zo ook in “Familieverraad”.

Het uitgangspunt van dit boek is zeer rechttoe rechtaan: het nichtje van de Amerikaanse presidentsvrouw is ontvoerd, zij doet beroep op twee privédetectives waarvan ze er een uit een ver verleden kent. Hieruit ontstaan drie verhaallijnen: dat van de presidentiële familie, dat van de ontvoerder (dit verhaal is zeker géén whodunnit, dat kom je namelijk bijzonder snel te weten…) en dat van één van de privé-detectives zelf. Deze drie verhaallijnen slingeren elk rond een duister punt uit de respectievelijke familiegeschiedenissen van de betrokken personages, drie histories die aanvankelijk vrij los van elkaar lijken te staan, maar die langzaam maar zeker meer met elkaar gemeen lijken te hebben dan aanvankelijk gedacht. Een heel sterk verhaal waarin twee vragen centraal staan: wat is er nou eigenlijk gebeurd, en waarom?

Een aanrader wat mij betreft.

View all my reviews >>

Onder de titel “Groei in ICT: 7 vette jaren?” verscheen er op de blog van De Tijd een artikel dat orakelde over een heel zware ICT-boom die ons vanaf dit jaar staat te wachten, zich daarbij baserend op een citaat van Forrester:

We are entering a new 6- to 7-year cycle of IT growth and innovation that Forrester calls Smart Computing

Ook de mogelijke onderliggende drijfveren voor een dergelijke uitgesproken groei, worden mooi in het artikel samengevat :

a) Als de economie aantrekt zal de vraag naar ICT ook terug aantrekken, logisch.  Bij de banken, de grootverbruikers van ICT, is deze trend al zeer duidelijk.  De rest zal volgen.
b) het wordt hoe langer meer een demografische noodzaak om meer te gaan automatiseren.  Immers vanaf 2010, en dit was al lang voorspeld, is er globaal gezien, meer uitstroom dan instroom in de arbeidsmarkt, maw de vergrijzing slaat toe.  Dit heeft voor gevolg dat, willen de onze levensstandaard behouden, we met minder mensen minstens evenveel moeten gaan doen: automatiseren is de boodschap en tenslotte
c) in het zeer recente verleden en vandaag nog zijn er veel ontslagen.  Als de economie aantrekt zal men eerder geneigd zijn om eerst te gaan automatiseren eerder dan terug aan te werven.

Over de mogelijke gevolgen van een dergelijke IT-boom blijft het artikel echter redelijk vaag, er worden enkel een aantal mogelijke trends aangehaald die vrij technisch zijn van aard en de groeipijnen die daarmee gepaard kunnen gaan. Toch lijkt een voorspelling als bovenstaande mij een aantal bijzonder zware sociale consequenties – voornamelijk op de arbeidsmarkt dan – te hebben, die hier spijtig genoeg niet echt aan bod komen. Vandaar: bij deze graag mijn aanvulling op het geciteerde artikel…

Lees verder »