Music For Life, de benefietactie van Studio Brussel, is afgelopen. En dat is maar goed ook, want het programma slaagde er dit jaar geenszins in mij warm of koud te doen krijgen voor de actie. Dit was geen benefiet, dit was een redelijk slechte versie van het – op zich al tenenkrullende – TV-programma Fata Morgana zaliger. En ook het daarmee afgeleverde radioprogramma zelf was er eentje om snel te vergeten: steek 3 radiomensen, die niet echt een radiopersoonlijkheid zijn of het talent hebben om een “gewoon radioprogramma” op te tillen tot een hoger niveau, in een huis en je krijgt de slappe kak voorgeschoteld die de afgelopen week op de radio te horen was en waarbij de enige vraag leek te zijn “welke presentator gaat er nu het eerste bleiten?“. Nobel, heel nobel.

Voor mij is Music For Life, editie 2009 dan ook de editie die geboekstaafd mag worden als de jammer-maar-helaas-editie.

€ 3.649.595 werd er ingezameld. Dat is best veel geld. Al is alles relatief natuurlijk. 59 cent per Vlaming klinkt al heel wat minder. En ook “ingezameld” moet gerelativeerd worden: de meeste centen kwamen van overheden en van bedrijven, instellingen die jaarlijks sowieso een dergelijke donatie doen voor een goed doel. Alleen: alles (of toch heel veel van die centen) werd nu overgemaakt aan de malaria-actie van Studio Brussel en het Rode Kruis.
En de keerzijde van die medaille kwam dit jaar ook voor het eerst in de krant: heel veel ngo’s en andere charitatieve doeleinden zien al vier jaar op rij hun donaties slinken tijdens het eindejaar. Terwijl er vroeger meer goede doelen waren die konden meegenieten van de kerst-spirit van individuen, bedrijven en overheden, wordt alles steeds meer gepolariseerd en afgestemd op die ene grote actie die zeer veel media-aandacht geniet.

In die optiek is Music For Life in mijn ogen geen echte inzamelactie, maar is het een radio- en tv-spelletje geworden dat perfect in de lijn ligt van pakweg Fata Morgana en vtm’s Wilde Weldoeners: het anoniem doneren is geen doel op zich geworden, velen doen het enkel om op bijzonder duidelijke en expliciete wijze in de kijker te lopen. Om de naam van hun club, organisatie of bedrijf op de radio te horen weerklinken. Om zelf met een bijzonder brede glimlach een cheque te kunnen gaan afgeven in het Glazen Huis zelf. Doneren om gezien te worden, het goede doel is bijkomstig geworden. En dat ten koste van organisaties die wel heel discreet en anoniem te werk gaan en waar het geld effectief aan noodlijdenden wordt doorgestort, zonder dat daar torenhoge kosten van pakweg radiomaken mee gepaard gaan.

Zeven dagen lang vergaapte een publiek zich aan drie o-zo-goede presentatoren die een on-voor-stel-ba-re prestatie leverden door dag in dag uit met hun programma bezig te zijn en – ocharme! – moesten zien te overleven in een glazen huis op amper 3 fruitsapjes per dag. Amper een paar kilometer verder, in stations- en andere gebouwen, lagen er mensen verkleumd van de kou, medemensen voor wie 3 sapjes per dag wel eens een ongelooflijke luxe zouden kunnen zijn. Maar die beelden waren minder belangrijk voor het Vlaamse radio- en tv-publiek, ze kwamen nauwelijks aan bod of slechts als minder belangrijk item in het nieuws. Er was geen tijd voor dit nieuws, we moesten ons toch wel in de eerste plaats vergapen aan de acties die voor Music For Life in het leven geroepen waren?

Aanvankelijk leverde Music For Life bijzonder geestige, fantastische en entertainende radio op. En dat was wat ik ettelijke jaren geleden zo apprecieerde aan het concept. Drie radiopresentatoren gingen het glazen huis binnen en garandeerden dat er een zeer onderhoudend radioprogramma, boordevol humor, verrassingen en métier gemaakt zou worden. De eerste editie, met Peter Van De Veire, Tomas De Soete en Christophe – Lambi Bambi – Lambrechts is er in die optiek eentje die ik niet snel ga vergeten: drie kwajongens hadden zich in “hun kampje” gevestigd en gingen er bijzonder energiek tegenaan, het was een radioprogramma waarvan ik geen seconde wilde missen omdat ik telkens wel vreesde op die manier iets tofs te mislopen!
Dit jaar was het, voor het tweede jaar op rij trouwens, een seutenshow. Muzikaal evolueerde Studio Brussel weer efkes naar een boenke-boenke-Topradio met nu en dan een Vlaamse schlager, de presentatoren van dienst waren redelijk bordkarton-achtig en deden niets meer dan het aankondigen van plaatjes en het interviewen van mensen die geld kwamen brengen. Van kwajongsachtige streken of echte verrassingen was er nauwelijks sprake. Tenzij je de jaarlijks terugkomende items als verrassingen gaat bestempelen natuurlijk, zoals :

• Welke presentator gaat er het eerst bleiten omdat zijn/haar mama of papa of vrienden aan het glazen huis staan?
• Wanneer gaat de een of andere oetlul terug “Rood” van Marco Borsato aanvragen, zodat Siska S. weer eens zottekes kan gaan doen?
• Welke artiesten komen er live een liedje in de glazen living spelen?
• En wanneer klinken de Ooooooh‘s omdat de één of andere grote bank of touroperator een zot bedrag komt afleveren?

Het jammere is dat de presentatoren weten waar ze aan toe zijn, hun energie vanaf de eerste seconde doseren en op den duur zo voorzichtig aan doen – om het toch maar 7 dagen vol te houden zonder een wrak te zijn – dat elke vorm van spontaniteit, zot gedoe door een beetje ijlheid in het hoofd en het geflipt radio maken niet meer aan de orde zijn.
En ofschoon zijn TV-programma op niet veel trekt, moet ik eerlijk bekennen dat Peter Van De Veire toch wel het soort vakman was die er voor zorgde dat een programma als Music For Life er stond. Niet alleen door zijn eigen gefliptheid, maar ook omdat hij er telkenmale in slaagde het beste én slechtste uit zijn collega’s naar boven te halen bij zo een radiomarathon. Van De Veire was een rasechte radio-vakman, en zo lopen er op vandaag niet echt veel meer rond bij Studio Brussel.

Ik vind het fantastisch dat er zoveel geld werd ingezameld voor het Rode Kruis en dat een groot aantal jonge en oudere Afrikanen op die manier beschermd zullen kunnen worden tegen malaria, laat daar geen twijfel over bestaan. Maar ik vind het jammer dat dit jaar de relativiteit van heel het gedoe er van af droop en Music For Life verworden is tot een redelijk tot zeer goedkope pensenkermis zonder meer, met heel wat negatieve kanten vandien.

Ik heb dit najaar ook een donatie gedaan. Hoeveel en voor wie of wat, daar heeft u geen zaken mee. Maar het was niet voor Music For Life. En daar ben ik fier op.

:: update :: Lees ook deze interessante blogpost van B.V.L.G. terzake.