Een tijdje geleden haalde ik de DVD’s met alle afleveringen ooit van The Muppet Show in huis, naar mijn smaak nog steeds één van de strafste TV-programma’s ooit: revolutionair in zijn tijd en nu nog steeds bijzonder geestig, ontroerend, tijdloos en onevenaarbaar. Gisteren dook een gloednieuw filmpje met de hoofdpersonages uit die Muppet Show op op YouTube. Het ziet er nog steeds bijzonder fris en actueel uit en naar verluidt komt er volgend jaar een nieuwe film met de Muppets uit: The Cheapest Muppet Movie Ever Made, met de authentieke poppen van toen in het authentieke theatergebouw van de serie. Gefundenes Fressen voor nostalgici als ikzelf, al ben ik er van overtuigd dat het ook hét moment zal worden waarop heel wat ouders de Muppets zullen herontdekken en de nieuwe generatie (hun kinderen) in die wondere wereld gaan introduceren.
Op 19 december vindt Barcamp Ghent plaats, wat vaak omschreven wordt als een “unconference die breekt met de regels van een gewone conferentie“. In tegenstelling tot heel wat andere seminaries betreft het hier geen evenement waar (inter)nationale goeroes hun theorieën komen herhalen. Het evenement is gratis en in ruil daarvoor wordt van elke deelnemer (het aantal wordt beperkt tot 100) een bijdrage-in-natura verwacht: zelf een presentatie geven van een twintigtal minuten, foto’s nemen op de barcamp, de organisatie bij praktische zaken zoals het onthaal bijstaan,… En dan zijn er steeds een aantal fantastische sponsors die instaan voor conferentieruimtes, hapjes, drank en consoorten.
Ik was al een keertje voor zo een Barcamp ingeschreven, maar moest toen op het laatste moment afzeggen. Deze keer ben ik wel vastbesloten er heen te gaan. En ik zal er een presentatie geven… Al weet ik nog niet precies waarover!
Na veel wikken en wegen ben ik tot shortlist van 4 mogelijke gespreksonderwerpen gekomen, graag laat ik de vox populi meebeslissen over het onderwerp waar ik 20 minuten mee zal proberen te vullen… Stemmen kan hieronder of rechtstreeks op de pollwebsite!
Okee, de dagen worden korter, de avonden langer, dus is de fase aangebroken waarin het officieel gepermitteerd is om terug te blikken op het voorbije jaar. (Nu al? Ja, nu al. En hou je mond.)
Her en der beginnen er weer enquêtes op te duiken met het oog op een dergelijke terugblik en met de bedoeling om al wie o-zo-zoet was het afgelopen jaar in de bloemetjes te zetten: Clickx pakt naar jaarlijkse traditie uit met haar Website Van Het Jaar-verkiezing, er zijn al allerlei business- en managerverkiezingen m.b.t. 2009 bezig, Studio Brussel ging al op zoek naar de beste Belgische single van het afgelopen decennium en ook Humo zal (na de staking van morgen) ongetwijfeld heel gauw opnieuw uitpakken met eindejaarslijstjes en de Pop Poll.
Allemaal heel fijn, al vind ik dat dergelijke verkiezingen te vaak gepaard gaan met allerlei bloemetjes die naar vriendenkliekjes en consoorten gegooid worden, waarbij allerlei “Stem Op Mij!”-acties vaak niet geschuwd worden. Dus vond ik dat tijd was voor iets anders.
Ik vond 2009 persoonlijk een topjaar (heel fijne zaken beleefd, fantastische mensen leren kennen, maar vooral zeer veel plezier geput uit allerlei alledaagse gebeurtenissen). Maar geef toe: we kregen weer veel bullshit in onze strot geramd: lullige radiopresentatoren, bijzonder flauwe tv-series, achterlijke politici, kutzangers en -zangeressen, frustrerende beslissingen in de politiek en op allerlei sporttereinen, CD’s die beter nooit waren verschenen, bloggers die het gevoel hebben dat de evenaar door hun reet loopt, …
Laat ons dus ook deze mensen en gebeurtenissen eens in de bloemen zetten, zij die alles leken in het werk te stellen om ons jaar naar de kloten te helpen, maar er lekker niet in geslaagd zijn. En daarom presenteer ik u met veel plezier De Stoelgang Awards 2009.
Bij deze dan ook een warme oproep: vul de enquête in én verspreid ze ook zo breed mogelijk, via uw blog, Twitter-account, Facebook of zelfs via die bijzonder ouderwetse E-Mail-functie op uw PC.
Ik ga alvast op zoek naar een sponsor voor rollen WC-papier en de bijhorende WC-papier-houdertjes, zodat ik alle winnaars toch minstens deze trofee kan overhandigen of opsturen.
Ook een cameraman om dit alles op beeld vast te leggen, is nog van harte welkom.
(Evenals een Rode Kruis-medewerker om mij meermaals achteraf de eerste zorgen toe te dienen)
Voor zij die een dergelijke flop poll liever languit in de zetel (of met het ganse gezin rond tafel) invullen: een afdrukbare versie vindt u hier zo.
In de lagere school, leren we dus dat het maal-symbool een x is en dat “gedeeld door” voorgesteld wordt als : of als ÷.
In het middelbaar worden al deze vooroordelen overboord gegooid en moet een vermenigvuldiging als een ∙ (5 ∙ 6 = 30) voorgesteld worden.
Als ik nu mailtjes stuur met vermenigvuldigingen of delingen (jaja, ne mens mailt al eens over van die rare dingen tijdens zijn werkuren), dan gebruik in consequent een *-, respectievelijk een /-teken.
Gunter Lamoot kon het niet laten. Hij monteerde een hele hoop fragmenten uit de belegen TV-soap The Love Boat aan elkaar, trommelde foute vrienden op als Iwein Segers, Piet Depraitere en Bart Vanneste om deze aflevering opnieuw in te spreken. En het resultaat was… Love Boat – de vulgaire versie. Té grappig om niet te delen met de buitenwereld.
Op het werk gingen we op zoek naar mobiliteitsoplossingen: draagbare toestellen waarmee interne medewerkers veel sneller data zouden kunnen opvragen en ingeven en waarmee de band met externe partners alleen maar steviger zou kunnen worden aangehaald. Mogelijkheden werden gewikt en gewogen, ideeën werden geschrapt, anderen toegevoegd, een oplossing die steeds meer aan onze noden leek te voldoen ontstond.
Dus was het zoeken naar een mogelijke IT-partner om dit project te helpen realiseren. Het was een nieuw domein voor ons (en het betrof een project dat in nog maar weinig bedrijven op die manier werd gerealiseerd), maar we besloten alsnog onze bestaande IT-partners een kans te geven.
Het eerste bedrijf is er één van de grootste van België, met kleine en grote oplossingen op allerlei technische vlakken. “Wij hebben de kennis niet in huis om jullie product te realiseren. En dat is maar goed ook. Vermoedelijk hebben jullie nog niet genoeg over die oplossing nagedacht. We kunnen een aantal consultants naar hier laten komen om vervolgens te beslissen welk van onze producten het best aan jullie wens voldoet.”
Het tweede bedrijf is een redelijk kleine, lokale speler: “Wij hebben de kennis niet in huis om jullie product te realiseren. Maar we kennen wel een ander lokaal bedrijf dat al veel ervaring op soortgelijke vlakken heeft. Ik zou voorstellen dat zij dat project van jullie realiseren. In tussentijd kijken wij uit voor een nieuwe medewerker met de juiste competenties, zodat die de implementatie van onze kant uit kan opvolgen. Wij zorgen dan sowieso voor de implementatie met jullie huidige systemen en zorgen ervoor dat we nadien alle verdere ontwikkelingen op dat nieuwe platform zelf kunnen verwezenlijken.”
En dat is nou net het probleem. Vele mastodonten van bedrijven zijn zo log geworden en zelfverzekerd door hun zelfgenoegzaamheid en betweterigheid, dat ze echt niet meer concurrentieel bevonden kunnen worden. Het is jammer om te horen op de radio dat er, opnieuw, heel wat ontslagen vallen, maar het is wel opvallend dat het bij een groot aantal van net die mastodonten blijkt te zijn.
Zou het gezonder zijn om alles in het werk te stellen een flexibele en vrolijke KMO te blijven en té excessieve groei te proberen bedwingen? Of bestaat er een succesformule om alsnog een supergroot bedrijf te worden, waarin hands-on-mentaliteit en gezond verstand blijven overheersen, waarin profiteurs en luiaards zich moeilijk kunnen verstoppen en waarin men ten allen tijde kritisch durft blijven voor zichzelf + de klant altijd voorop blijft stellen?
Ik heb er alvast geen antwoord op. Maar ik hoop dat het tweede geen utopie hoeft te zijn.
